Πέμπτη, Μαΐου 07, 2015

Ο μνημονιακός λαός έρχεται;

Στο δημόσιο λόγο το πολιτικό κόστος είχε αναγορευθεί από πολύ παλιά σε πηγή των περισσότερων δημοκρατικών κακών, αλλά ήταν την εποχή των μνημονίων που πέρασε σε πρωτοφανείς διαστάσεις δαιμονοποίησης. Η κυρίαρχη αφήγηση μίλησε για έναν λαό υπερβολικά παρτάκια ή υπερβολικά κοντόφθαλμο ώστε να αποφασίζει με βάση το μακροπρόθεσμο γενικό συμφέρον και επαίνεσε την πολιτική ηγεσία που έστω και την ύστατη ώρα τόλμησε να κάνει το δυσάρεστο κι ας ήξερε πως θα το πληρώσει. Αν το είχε κάνει νωρίτερα δεν θα είχαμε φτάσει ως εδώ. Αν λοιπόν δεχθούμε ότι τα γκάλοπ που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα απεικονίζουν τη γενική τάση και ότι η πλειοψηφία του κόσμου θέλει συμφωνία (και ίσως τελικά μπροστά στο ενδεχόμενο της ρήξης συμφωνία με κάθε σχεδόν τίμημα), θα άξιζε, αν όχι για λόγους ουσίας κι αν όχι ούτε για λόγους τρολαρίσματος, για λόγους τουλάχιστον συνέπειας των επιχειρημάτων, να χρησιμοποιηθεί η ίδια ακριβώς λογική: δεν έχει σημασία πού ο λαός τώρα θέλει το εύκολο, δεν έχει σημασία που ο λαός τρομοκρατημένος είναι έτοιμος να δεχθεί οποιοδήποτε νέο πακέτο μέτρων προκειμένου να μείνουμε εντός του ευρωπαϊκού παιχνιδιού και να μη διαταραχθεί η όποια κανονικότητα του, αφού η εκλεγμένη μας κυβέρνηση, όντας εξ ορισμού σοφότερη και ωριμότερη από το εκλογικό σώμα που την εξέλεξε, οφείλει, αδιαφορώντας για το πολιτικό κόστος κι έχοντας στο νου το μέλλον της χώρας κι όχι το πρόσκαιρο μικροσυμφέρον των πανικόβλητων πολιτών να πάει τα πράγματα ως τα άκρα: στην οριστική δηλαδή ρήξη. Αφού αυτό σημαίνει δημοκρατία, λευκή ή έστω ημίλευκη εντολή, αφού αυτό σημαίνει δημοκρατία, ανάθεση, ανάθεση σε εκπροσώπους που ξέρουν καλύτερα από σένα, εκπροσώπους που οφείλουν να σε οδηγούν και όχι να οδηγούνται, αυτό να γίνει και τώρα. Αν η κυβέρνηση διαπιστώσει ότι δεν τα καταφέρνει να έρθει σε ανεκτή συμφωνία, οφείλει να σταθεί πάνω από την εικαζόμενη βούληση των πολιτών και να πει, όχι, τα ίδια προγράμματα της προηγούμενης πενταετίας δεν γίνεται να τα εφαρμόσουμε, ακόμη κι αν ο λαός αυτό πια προτιμά ως έσχατη λύση. Ξέρω καλύτερα από σένα, ανώριμε, φοβικέ και κωλοτούμπα λαέ, μετά την απομάκρυνση από την κάλπη ουδέν λάθος αναγνωρίζεται, αν δεν σου αρέσει σε τέσσερα χρόνια που θα γιορτάσουμε πάλι την μέρα της δημοκρατίας ρίξε με.
Φαίνεται όμως πως κατ' εξαίρεση αναφορικά με τη συγκεκριμένη κυβέρνηση είναι ο λαός που ξέρει καλύτερα, καθώς πληροφορούμαστε πως ο ΣΥΡΙΖΑ πάσχει ακόμα από το σύνδρομο του 4%. Μας λένε ότι εκλέχθηκε μεν, αλλά πρέπει να συνειδητοποιήσει επιτέλους ότι δεν εκλέχθηκε ο ίδιος, δεν εκλέχθηκε ως αυτό που ήταν το 4%. Ότι είναι σκανδαλώδες οι απόψεις του 4% να διέπουν την κυβερνητική νοοτροπία. Το 4% πρέπει να μπει στο χρονοντούλαπο, ώστε η χώρα να κυβερνηθεί με βάση τις απόψεις του υπόλοιπου 32% που δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα είναι ΣΥΡΙΖΑ, δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα είναι αριστερά του τίποτα, ήταν, είναι και θα είναι άνθρωποι που θέλουν μια κυβέρνηση σοβαρή, υπεύθυνη και μη αριστερή. Κάπως έτσι παρουσιάζεται ως περίπου αφύσικη η ύπαρξη στο ΣΥΡΙΖΑ της Αριστερής Πλατφόρμας, λες κι ο φυσικός και ο ιστορικός συνοδοιπόρος του Τσίπρα ήταν πάντα ο Σταύρος Θεοδωράκης. Κάπως έτσι η διάσταση ευρωπαϊστών – οπισθοδρομικών του 2012 αναβιώνει, μόνο που αυτή τη φορά το χέρι του Τσίπρα που τότε δάγκωναν τώρα επιχειρούν να το γλείψουν, με συνεχείς εκκλήσεις να αποφασίσει με ποιούς θα πάει και ποιούς θα αφήσει: «Έλα με μας. Έλα να κάνουμε τον μεταξύ μας έντιμο συμβιβασμό. Έλα να γίνεις ο επόμενος μεγάλος ηγέτης, έλα να λέμε Καραμανλής – Παπανδρέου – Σημίτης - Τσίπρας. Άσε στην άκρη το τμήμα του κόμματός σου που θα διαφωνήσει και γίνε δικός μας. Αλέξη, παρ' το πάνω σου. Για αρχηγό σε θέλουμε, όχι για εχθρό. Πέτα τους άλλους στην άκρη. Υπάρχουν οι ψήφοι στη Βουλή. Τόλμησέ το. Γράψε Ιστορία.
Οι ως τώρα μήνες της διαπραγμάτευσης κυβέρνησης - δανειστών, επιβεβαίωσαν τη σύγκρουση δυο «δεν θέλω»: και οι δύο δεν θέλουμε να τα σπάσουμε – και οι δύο δεν θέλουμε όμως να είμαστε μαζί με τον τρόπο που θέλει ο άλλος. Η απόσταση ανάμεσα στους δυο αυτούς τρόπους έχει ως τώρα υπάρξει πολύ μεγάλη. Και διόλου απίθανο τελικά να αποδειχθεί πως η πιο βιώσιμη κάλυψή της δεν θα είναι δια του σεναρίου της εσωτερικής, εσωκομματικής ρήξης, αλλά αντίθετα δια ενός σεναρίου εσωτερικής, λαϊκής νομιμοποίησης. Η απόσταση δηλαδή θα μπορούσε να λυθεί με ένα δημοψήφισμα, το οποίο πάντως θα ξεβόλευε πρώτα και κύρια τον ίδιο τον κόσμο. Γιατί ίσως η ελληνική κοινωνία θέλει να συναφθεί συμφωνία και να μην πάμε σε δημοψήφισμα, όχι μόνο επειδή έτσι θα ανακουφιστεί που αποφεύχθηκε η δραχμή ή η χρεοκοπία, αλλά επειδή ταυτόχρονα θα έχει κερδίσει με τον ίδιο σμπάρο στο πρόσωπο της κυβέρνησης το νέο της εχθρό, το νέο προδότη των αντιμνημονιακών προσδοκιών της. Ίσως λοιπόν πλησιάζουμε στην ώρα που θα τελειώνουμε με την αποποίηση των ευθυνών και το κρυφτούλι της ανάθεσης. Ίσως πλησιάζουμε στην ώρα που θα οδηγηθούμε προς έναν, έστω και με βαριά καρδιά, μνημονιακό λαό και προς μία, έστω και με βαριά καρδιά, μνημονιακή αριστερά. Ίσως πλησιάζουμε στην ώρα που κυβερνώσα αριστερά και κυβερνών λαός θα φτάσουμε στη συνειδητοποίηση του There Is No Alternative και θα πιστοποιήσουμε με τον πλέον πανηγυρικό τρόπο πως ανήκομεν εις τη Δύσιν και ταυτόχρονα προς την αμφιθυμία μας προς αυτήν, τους κανόνες της, τα νεοφιλελεύθερα συστήματά της, που μας ενοχλούν μεν, αλλά όλα τα υπόλοιπα μας ενοχλούν περισσότερο.

17 Comments:

At 5/07/2015 11:22:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Καλό! Σαν να λέμε-τι λέμε; το γράφετε ξεκάθαρα!-την τούμπα δεν τη κάνει η κυβέρνηση αλλά ο λαός. Ομολογουμένως πολύ βολικό για φιλοκυβερνητικό μπλόγκερ. Όλα χωνεύονται σε μια τέτοια λογική και ο Τσίπρας αναδύεται αμωμος, άσπιλος κι αμόλυντος και του παραληρηματικά αντιμνημονιακού του αμαρτήματος αλλά και του επικείμενου μνημονιακού. Και τα δικά μου δικά μου και τα δικά σου δικά μου. Μπίνγκο!

 
At 5/07/2015 11:43:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Καμία σχέση.

 
At 5/08/2015 12:45:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Επειδή αυτή η τρικυμία υπάρχει και στα περισσότερα κυβερνητικά στελέχη του Σύριζα καλύτερα να μας αδειάσουν τη γωνιά και να έρθει μια σοβαρή δεξιά κυβέρνηση που θα κάνει τη συμφωνία, κι ας τη βρίζουν οι αριστεροί μετά, δεν έγινε τίποτα έτσι κι αλλιώς, μαθημένα τα βουνά από τα χιόνια.

 
At 5/08/2015 11:14:00 μ.μ., Blogger DPurpler said...

"...
Η κυρίαρχη αφήγηση μίλησε για έναν λαό υπερβολικά παρτάκια ή υπερβολικά κοντόφθαλμο ώστε να αποφασίζει με βάση το μακροπρόθεσμο γενικό συμφέρον και επαίνεσε την πολιτική ηγεσία που έστω και την ύστατη ώρα τόλμησε να κάνει το δυσάρεστο κι ας ήξερε πως θα το πληρώσει..."

Καλά, κοροϊδευόμαστε τώρα; Ποιός κέρδισε τις εκλογές; Ποιός κυβερνά;
Αυτή είναι η κυρίαρχη αφήγηση τα τελευταία χρόνια!;

Δεν χρωστάμε δεν πληρώνουμε, δοσίλογοι - προδότες - κρεμάλες.

ΑΥΤΗ ήταν η κυρίαρχη αφήγηση.

Και φυσικά, το υπόλοιπο κείμενο καταρρέει μετά από αυτή την άστοχη δήλωση στην αρχή.

 
At 5/09/2015 12:06:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Δεν υπάρχει μνημονιακός λαός και αν οποιοσδήποτε στην κυβερνησή η εξω απο αυτή νομίζει ότι υπαρχει σύντομα θα καταλάβεί το λάθος του. Το μόνο που μένει τώρα μετά το τέλος του προγράματος της Θεσαλονίκης είναι το plan B , πρέπει να τεθούν με σαφήνεια και να απαντηθούν με στοιχεία κάποια βασικά ερωτήματα. Με σχεδόν ισοσκελισμένο εμπορικό ισοζύγιο υπάρχει περίπτωση ένα εθνικό νόμισμα να υποτημιθεί σοβαρά για μεγάλο χρονικό διάστημα?Πόσοι Έλληνες σήμερα θα επιρεαστούν απο έναν περιορισμό στην κίνηση Κεφαλαίων που θα επιτρέπει αναλήψεις π.χ. 100 ευρώ τη μέρα ανα λογαριασμό(3.000 το μήνα δηλαδή) όταν το 90% των καταθετών διαθέτουν κάτω απο 10.000 ευρώ)?Ποια θα είναι η εσωτερική ισοτιμία ανταλλαγής του νέου νομίσματός? Θα υπάρχει επάρκεια τροφίμων , καυσίμων και φαρμάκων ? Σύντομά πρέπει και θα απαντηθούν απο ότι φαίνεται αυτά τα ερωτήματα και τότε θα δούμε τι αξίζουν οι πολιτικοί μας αλλά και εμείς

 
At 5/09/2015 12:32:00 π.μ., Blogger DPurpler said...

Δες τις δημοσιεύσεις σου:

20 Απριλίου 2012
16 Μάη 2012
1η Μάη 2012
6 Μάρτη 2013

Η ερμηνεία της πραγματικότητας που έστησε ο σύριζα και πιστέψε ο κόσμος(;) όλα αυτά τα χρόνια αρχίζει και μπάζει. Η σκληρή πραγματικότητα διαψεύδει το αφήγημα. Οι υποστηρικτές ας Μην βιάζετε την λογική μας, ούτε την μνήμη μας.

Αναθεωρήστε. Παραδεχθείτε ότι είτε κάνατε λάθος, είτε εσκεμμένα αποσιωπούσατε την αλήθεια.

Αν είναι δυνατόν! Πόσο θα λυγίσετε ακόμη την ερμηνεία των πραγμάτων για να ταιριάζει με το παλιό αφήγημα; Κατέρρευσε. Τώρα τι κάνουμε. Αυτό είναι το ζήτημα.

 
At 5/09/2015 11:01:00 π.μ., Anonymous Συμεών said...

Με το δημοψήφισμα ο ΣΥΡΙΖΑ θα αποκτούσε -νομίζω - την πολιτική νομιμοποίηση να κάνει αυτό που ήδη κάνει από τότε που έγινε κυβέρνηση , δηλ. να αθετήσει τις ψευδείς και απατηλές προεκλογικές υποσχέσεις και περαιτέρω να εφαρμόσει σκληρό μνημόνιο . Όμως θα αποκτούσε ποτέ την πολιτική βούληση να το κάνει ; Νομίζω ούτε μία στο εκατομμύριο.
( Υ.Γ. : Η συνειδητοποίηση του There Is No Alternative, όπως τόσο κομψά περιέγραψες και κατ'επέκταση προσπέρασες , είναι στην πραγματικότητα η πανηγυρική κατάρρευση ενός εκ των δύο ηθικο-πολιτικών αφηγημάτων που κυριάρχησαν από το 2010 και μετά στη χώρα ( αντιμνημόνιο ) , το οποίο γαλούχησε συνειδήσεις , υποδαύλισε πρωτοφανή μίση και πάθη και εντάσεις , αναδιέταξε τον πολιτικό χάρτη της μεταπολίτευσης, έφερε το ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ στην εξουσία κ.ο.κ. . Αυτήν την άνευ προηγουμένου πολιτική απάτη το δημοψήφισμα δεν την ξεπλένει. )

 
At 5/09/2015 08:05:00 μ.μ., Blogger ΑΠΟΛΛΩΝ said...

There's no easy way out !

Ας προσέχατε. Τώρα έρχονται τα καλλίτερα ... και καμμιά (=καν+μία/μιά, όχι κα+μία/μιά) «ελπίδα» δεν θα σας σώσει.

 
At 5/12/2015 08:34:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Ένα άλλο ερώτημα είναι αν οι Κάτοχοι αποκτήσουν τώρα αυτό που ποτέ δεν είχαν, τη δική τους Αριστερά δηλαδή. Θα δείξει.

Ο Καλαμούκης θυμήθηκε πως σαν σήμερα το σαράντα επτά ιδρύθηκε ο νέος Παρθενώνας.
Κι έβαλε αυτό το ωραίο τραγούδι
https://www.youtube.com/watch?v=Oa1DPHLCOr8

 
At 5/14/2015 09:40:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Τα ΑΜΕΑ της "Αριστεράς" (τα οποία τα τρέφουν βιοποριστικώς πάντοτε κάποιοι άλλοι), θα έπρεπε να στειρώνονται εγκαίρως, σε κάθε περίπτωση.

 
At 5/15/2015 10:04:00 π.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Αλήθεια, ποιά Αριστερά σήμερα είναι του εξωτερικού και ποιά του εσωτερικού;

 
At 5/15/2015 06:27:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ευχέλαιο έκανες;

 
At 5/17/2015 01:54:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Υπάρχει ένας, έστω ένας, με ηλικία κάτω των πενήντα, που να στηρίζει το κόμμα που σήμερα έχει την πλειοψηφία στη Βουλή, και να ξέρει τι είναι τα “Μαθήματα του Νοέμβρη”;

 
At 5/21/2015 02:13:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Αν και είμαι κατά της ονομαστικής εορτής γιατί είναι θρησκευτική και παρότι θεωρώ πως δεν θα έπρεπε η Εκκλησία να αναγνωρίζει αγιότητα στον Μέγα Κωνσταντίνο και στην μάνα του,

χρόνια πολλά και καλά.

“…Ανήμερα της γιορτής πηγαίνουμε στην εκκλησία. Εγώ τέτοια μέρα οπωσδήποτε θα κοινωνήσω. Ο παπα-Γιάννης μαζί με το αντίδωρο μού δίνει ευχές. Πιο πίσω χαμογελάει καμαρωτός ο παππούς μου. Γιορτάζει και περιμένει κι αυτός επισκέψεις για να του ευχηθούν. Βγαίνοντας από την εκκλησία όλοι μου εύχονται «χρόνια πολλά!», «να ζήσεις!», «ο Άγιος βοήθειά σου!».
Η μητέρα μου τους καλεί στο σπίτι για ένα κέρασμα.
Το απόγευμα έρχονται οι θείοι, ο νονός, η νονά μου και τα ξαδέρφια μου. Απ’ όλες τις ευχές
μ’ αρέσει πιο πολύ του νονού μου: «Να μοιάσεις στον Άγιό σου!». Να του μοιάσω σε τι άραγε;
Ο Άγιός μου είχε ζωή γεμάτη αγάπη και αρετή. Πιο πολύ την αγάπη του την έδειχνε σε
φτωχούς και βασανισμένους που τους γλίτωνε από την πείνα, τον θάνατο κι από την αμαρτία.
Θα ’ταν καλό να του ’μοιαζα λίγο στην αγάπη προς τους ανθρώπους.”
Απόσπασμα από την ύλη του μαθήματος των θρησκευτικών της Γ’ τάξης δημοτικού. Σήμερα.

 
At 5/21/2015 05:16:00 μ.μ., Blogger karagiozaki said...

χρόνια πολλά και όμορφα.

 
At 5/21/2015 08:26:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Πολυχρονος Oldboy, να εισαι παντα καλα.

 
At 5/22/2015 01:09:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Eυχαριστώ πολύ για τις ευχές.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home