Δευτέρα, Δεκεμβρίου 30, 2013

Η Ανατολή κι η Δύση διαφορές είχαν αγάπη μου

Σκέφτηκα την κοπέλα στην άλλη άκρη της γραμμής. Να ξέρει ότι παραμονιάτικα έχει να κάνει μερικές εκατοντάδες τηλέφωνα και να αντιμετωπίσει τόση πολλή ενόχληση, τόση πολλή παγερότητα, τόσο πολλή αρνητικότητα. Κι αυτή να πρέπει να λέει συνεχώς με την ίδια φωνή το ίδιο τροπάριο, να προσπαθεί να κάνει ζιγκ ζαγκ ανάμεσα στα πρώτα κύματα αρνητικότητας, μπας και κάποιο αποτέλεσμα βγάλει ή απλά επειδή έτσι είναι υποχρεωμένη να κάνει, μέχρι να της το κλείσουν περίπου -ή και ακριβώς- στα μούτρα. Κι όλη αυτή η είσπραξη στραβώματος να είναι το job description της κι όλη αυτή η πρόκληση ενόχλησης να είναι η δουλειά της. Και να είναι και τυχερή που έχει δουλειά, μαύρη, άσπρη ή μαυρόασπρη, αμειβόμενη, χαρτζηλικώμενη ή απλά γραμμένη στο χιόνι.
Αλλά η πρωτοχρονιάτικη δήλωση του πρωθυπουργού μας είναι μέσα στην αισιοδοξία, οι Λευκές Νύχτες συγκλόνισαν όπως ήταν αναμενόμενο τον Φώτη, απέχουμε φυσικά πολύ ακόμα από την έκσταση που τον είχε καταλάβει τον Νοέμβριο του 99, ωστόσο Δεκέμβρη του 13 είναι καιρός για τις πρώτες δειλές θριαμβολογίες: «Αρχίζει πια η πραγματικότητα να επιβεβαιώνει ή να διαψεύδει όλα τα λόγια που καθένας λέει εύκολα στον αέρα». 
Το τελευταίο κατά πάσα πιθανότητα ποστ της χρονιάς, ας κλείσει λοιπόν με δύο τραγούδια. Ένα που έμαθα πρόσφατα κι ένα που ξαναθυμήθηκα πρόσφατα.
Βye bye Li'l Sebastian
miss you in the saddest fashion



Kαι μετά ας τραγουδήσουμε όλοι μαζί με τα γκάζια της αισιοδοξίας στο φουλ:
Έφυγε άλλος ένας χρόνος, 
που για το καλό επάλεψε, 
με τα μάτια μου τον είδα, 
που σαν έφευγε εδάκρυσε.
~
Όλοι είπανε πως μαύρη, 
ήταν η χρονιά που ζήσαμε, 
γι’ άλλη μια φορά στην Γή μας, 
την ζωή μας δεν βοηθήσαμε.
~
Μα μην σε νοιάζει εσένα για όλα αυτά, 
αυτός ο χρόνος ήταν ο καλύτερος, 
τον χρόνο που μας πέρασε σε γνώρισα, 
κι αυτός ο χρόνος ήταν ο καλύτερος.

4 Comments:

At 12/31/2013 10:35:00 π.μ., Blogger Thomas Xomeritis said...

Αγαπημένο τραγούδι, αγαπημένος δίσκος. Αν θυμάμαι καλά το πρώτο της Β πλευράς. Boy όμως να σου θυμίσω τους στίχους του τελευταίου τραγουδιού, που έκλεινε το δίσκο:

Κυρίες και κύριοι,
απόψε ας σοβαρευτούμε,
το έργο είναι δράμα.

Και η βροχή παραμιλά,
σιγά, παράξενα, τρελά,
σαν να το θέλει η γιορτή μας να χαλά.

Και η βροχή η άδικη
έδιωξε κόσμο απ’ τη γιορτή
κι είμαστ’ εδώ και είν’ οι άλλοι από ‘κει.

 
At 12/31/2013 06:22:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Καλή χρονιά σε σένα Old και σε όλους σου τους αναγνώστες.
Και αφού κλείνεις τον χρόνο με στίχους να προσθέσω και μια
Ερώτηση κρίσεως

Ρώτησα τον σκύλο μου τον Ρίβα άμα νιώθει
Έλληνας, αυτόχθονας ή κάτι σχετικό
Εκείνος χασμουρήθηκε, επέστρεψε στον ύπνο
Εο! Γαμώ το φασισμό

Γυρνώ στην άγρια ροδιά και τη ρωτώ τα ίδια
αν Ελληνίς αισθάνεται λουσμένη από το φως
"Πήρα τη σκυτάλη για ζωή, για θάνατο σκυτάλη"
μου απαντάει ο κόκκινος, στα κλώνια της, ανθός
Έο! Σαπίλα ο φασισμός

 
At 1/02/2014 12:04:00 π.μ., Anonymous zaxos said...

Καλή χρονιά.
Για μικρές καλές στιγμές που δεν θα τις αφήσουμε να περάσουν απαρατήρητες.

 
At 1/02/2014 03:51:00 μ.μ., Blogger karagiozaki said...

Καλη χρονια αγορι. Με ελπιδα. :-)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home