Παρασκευή, Ιουλίου 26, 2013

Όταν σταματάς να πατάς

Ίκαρος, αλλά με το ζόρι· το καλοκαίρι σε μετατρέπει σε Ίκαρο, χωρίς να σε ρωτά αν ήθελες να βρεθείς τόσο κοντά στον ήλιο. Το καλοκαίρι σε έχει φέρει σε αυτό το σημείο εγγύτητας, γιατί αυτή ακριβώς είναι η λειτουργία του: δεν είναι μια ακόμα εποχή του χρόνου, δεν είναι καν χρόνος, είναι χωρόχρονος, είναι η κατάργηση της επιθυμητής απόστασης από τον ήλιο, είναι μια αυτόνομη επικράτεια που σε μεταφέρει ολοένα και πιο κοντά του, μέχρι που κάπου στα μέσα Αυγούστου να βρεθείς στην καρδιά του εκτυφλωτικά σκοτεινού φωτός, να πάρουν φωτιά τα τεχνητά φτερά που το ίδιο σου είχε φορέσει και να οδηγηθείς στην ελεύθερη πτώση.


Αν είσαι Σκανδιναβός, θα φανταστείς τον πλανήτη Μελαγχολία να πέφτει πάνω στον δικό σου· γατί ο πλανήτης που ζεις δεν λέγεται Γη, αλλά Βορράς. Αν ο Λαρς Φον Τρίερ ήταν Έλληνας, ο πλανήτης στον οποίο θα ζούσε θα λεγόταν Καλοκαίρι και θα έπεφτε αυτός πάνω στον ήλιο. Μελαγχολία: όχι αρκετός ήλιος. Καλοκαίρι: πάρα πολύς ήλιος. Κι ο πλανήτης Καλοκαίρι επιφυλάσσει ακόμη σπαρακτικότερη τύχη για όσους τον κατοικούν, φέρνοντας τους ασφυκτικά κοντά στη γυμνή τους ύπαρξη. Το καλοκαίρι είναι η ύπαρξη γυμνή από νόημα, είναι η αγριότητα της ύπαρξης, είναι η ύπαρξη ως αιτία εγκλήματος χωρίς αφορμή ή η ύπαρξη ως αφορμή εγκλήματος χωρίς αιτία, είναι ο ήλιος που καίει το μέτωπο του Μερσώ στον «Ξένο» του Καμύ.


Το καλοκαίρι είναι η αναίρεση του μέτρου, είναι μια θητεία στην υπερβολή, είναι ένα κατασκευαστικό λάθος. Η άνοιξη σε καλεί να δεις τη φύση, σε καλεί να κοιτάξεις αυτό που υπάρχει γύρω σου, σου προσφέρει ένα δωμάτιο με θέα στην ομορφιά του κόσμου. Όταν η άνοιξη τελειώσει, παύεις να κοιτάς γύρω σου. Ο ήλιος σου παίρνει τα μάτια από οτιδήποτε σε περιβάλλει. Το καλοκαίρι γίνεται εκείνο η ολοκληρωτική συνθήκη που σε περιβάλλει, σε υποβάλλει και εν τέλει σε ακινητοποιεί. Η συνείδησή σου εκχωρείται αργά αργά στη χαύνωση. Το καλοκαίρι είναι μια διακεκαυμένη ζώνη που σε υπνώνει, σε ναρκώνει, σε καθηλώνει.


Όταν όλα γίνονται ζέστη, καταλαβαίνεις πως, άρα, όλα όσα σε απασχολούν τους υπόλοιπους μήνες έχουν πολύ μικρότερη βαρύτητα από αυτή που προσποιούνταν. Σκοτούρες και ελπίδες, άγχη και όνειρα προβαίνουν σε άτακτη θερινή οπισθοχώρηση. Όλες οι σημασίες σιγοβράζουν αποκαμωμένες. Το καλοκαίρι σε κάνει να θες απλώς να αράξεις σαν σκύλος σε κατώφλι. Το καλοκαίρι σε μετατρέπει σε σκυλί. Δεν θες να σκέφτεσαι σε βάθος. Τα βάθη, τα πλάτη και τα μήκη της σκέψης σου εξατμίζονται. Το καλοκαίρι σου καίει τον εγκέφαλο. Σε ελευθερώνει από το τμήμα της νόησης που σε καθιστά άνθρωπο. Είσαι πια ένα πλάσμα σαν όλα τα άλλα, απαλλαγμένο από την κατάρα της συνείδησης, απαλλαγμένο από το φορτίο του εαυτού· όπως πιθανότατα θα προτιμούσες να είσαι εξ αρχής. Το καλοκαίρι είναι ένα κατασκευαστικό λάθος, το οποίο πασχίζει να διορθώσει ένα άλλο κατασκευαστικό λάθος, αυτό που μας έκανε ανθρώπους και μας έδωσε συνείδηση εαυτού.


Και φυσικά το καλοκαίρι δεν είναι θάλασσα. Είναι μόνο ήλιος. Και η θάλασσα είναι η μόνη ικανή να τον αντιπαρέλθει. Στη θάλασσα βουτάς για να γλιτώσεις από το καλοκαίρι, όχι για να το χαρείς. Η θάλασσα δεν είναι η αποθέωση του καλοκαιριού αλλά η έξοδος κινδύνου του. Καλοκαίρι είναι όταν λες θα πάω για μπάνιο, καλοκαίρι είναι όταν είσαι στην παραλία, βρίσκεσαι μέσα στο καλοκαίρι ακόμα κι όταν κάνεις τα πρώτα βήματα μέσα στο νερό. Όταν όμως σταματάς να πατάς, όταν βουτάς ή κολυμπάς, η επικράτεια του καλοκαιριού τελειώνει και η επικράτεια της θάλασσας ξεκινά. Και κάπου εκεί, μέσα στη θάλασσα, ίσως να πεις κι όμως δεν προτιμώ να είμαι σκυλί, ίσως να πεις χαλάλι που είμαι άνθρωπος, ίσως να πεις ναι γενικά θα ήταν προτιμότερο να μην μιλούσα αλλά να γάβγιζα, ναι γενικά θα ήταν προτιμότερο να μην ξέρω τι θα πει ψυχικός πόνος και περιπλοκές του είναι, ναι γενικά θα ήταν προτιμότερο να είμαι λιγότερο προηγμένο εξελικτικά μοντέλο, αλλά ειδικά εδώ, μέσα στη θάλασσα, όταν δεν πατάω, όταν βουτάω ή κολυμπάω, είμαι κάτι που βρίσκεται ένα σκαλί πιο πάνω τόσο από την ανθρώπινη ευτυχία όσο και από την ζωώδη αταραξία: είμαι πλήρης. 
(Κείμενο γραμμένο για το μπαχάρ*

9 Comments:

At 7/27/2013 09:46:00 π.μ., Anonymous tzimis said...

Εξαιρετικός! Καλά μπάνια!

 
At 7/27/2013 10:25:00 π.μ., Blogger Nefosis A said...

Mα τι όμορφο κείμενο!

 
At 7/27/2013 03:37:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Πάντα το καλοκαίρι γράφει ένα ωραίο ποστ για τη θάλασσα.
Κορυφαίο όμως -για μένα-παραμένει αυτό:
http://www.old-boy.blogspot.gr/2010_08_01_archive.html

 
At 7/27/2013 07:54:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Γεμίσαμε απο κορμιά. Ξεμείναμε απο ψυχές.

 
At 7/28/2013 01:25:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Mπορείς να πας στην Αστραλία τώρα που εκεί είναι χειμώνας, να πέσεις σε χειμερία νάρκη να ησυχάσεις.

 
At 7/30/2013 04:05:00 μ.μ., Blogger Ntripod Muhindra said...

(...) ενώ τα εγκλήματα κατά των προσώπων ήταν περισσότερα στο νότο της χώρας, κατά κύριο λόγο το καλοκαίρι, επειδή τότε επικρατούν τα πάθη. Θερμικός Νόμος, Quetelet, 1835
http://www.oxfordbibliographies.com/view/document/obo-9780195396607/obo-9780195396607-0130.xml
https://en.wikipedia.org/wiki/Adolphe_Quetelet

 
At 7/31/2013 12:03:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

"Πάντα το καλοκαίρι γράφει ένα ωραίο ποστ για τη θάλασσα.
Κορυφαίο όμως -για μένα-παραμένει αυτό:
http://www.old-boy.blogspot.gr/2010_08_01_archive.html"

Πολύ όμορφο αλλά τα σχόλια μου χάλασαν τη διάθεση. Κάποιος σχολιάζει για έναν άλλον που έχει αυτοκτονήσει εδώ και χρόνια ότι δεν έχει σχόλια στο δικό του μπλογκ... πόσο θλιβερό να μετριέται μια ψυχή που δίνει με μοναδικό τρόπο την τελευταια τραγική κατάθεση της βασανισμένης ψυχής του, μόνο από τα σχόλια τα like και τα follow... :(

 
At 8/06/2013 05:10:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Αυτες οι πετρες δεν βολευονται με λιγοτερο ηλιο. Αυτες οι ψυχες δεν βολευονται με λιγοτερο ουρανο.

 
At 8/27/2013 05:13:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Απλά γ@μησες..
Τέλειο.-

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home