Παρασκευή, Φεβρουαρίου 08, 2013

O Λαγός και η Λεχώνα

Ο λαγός προσέγγισε τη λεχώνα. Ξέρεις, έχουμε πολλά κοινά εμείς οι δύο, της επεσήμανε. Σαν τι, τον ρώτησε. Πρώτα πρώτα αρχίζουμε και οι δύο από λάμδα, της απάντησε. Με ενοχλείς, του εξήγησε. Να φύγω, την ρώτησε. Κάνε ό,τι θες, του άφησε στη διακριτική ευχέρεια. Έμεινε. Σιωπηλός. Η λεχώνα σηκώθηκε από το κρεβάτι. Ο λαγός την ακολούθησε. Η λεχώνα πήγε στο μπάνιο. Ο λαγός δεν την ακολούθησε. Η λεχώνα άρχισε να πλένεται. Ο λαγός αναρωτήθηκε μήπως βρίσκεται σε λάθος μύθο. Καλού κακού μόλις η λεχώνα έβγαινε από το μπάνιο θα της πρότεινε να κάνουν αγώνες. Εκείνη όμως αρνήθηκε και επέστρεψε στο κρεβάτι της. Αλλόφρων ο λαγός άρχισε να τρέχει μόνος του. Έβγαινε πρώτος αλλά η έλλειψη δεύτερου μείωνε τη σημασία του επιτεύγματός του. Η λεχώνα γέλασε. Ο λαγός ντράπηκε. Σταμάτησε αναψοκοκκινισμένος. Εν μέρει από τη ντροπή, εν μέρει από το λαχάνιασμα. Ήταν αποκαμωμένος και δεν θα τον χάλαγε καθόλου να πάρει έναν υπνάκο. Αλλά τον κατέλαβε κάτι σαν μυθικό ντεζαβού, καθώς σκέφτηκε πως αν κοιμηθεί θα βγει πάλι ο μαλάκας του ηθικού διδάγματος. Κι έπειτα το κρεβάτι ήταν κατειλημμένο. Πάρα πολλά άγχη μαζεμένα για το μικρό λαγουδίσιο του κεφάλι. Πώς είχε μπλέξει έτσι; Αυτός δεν ήταν για αυτά. Αυτός ήταν για τα δάση. Να έφευγε λοιπόν από το διαμέρισμα; Ήταν κλειδωμένα. Ζήτησε από τη λεχώνα να ξεκλειδώσει. Εκείνη τον ρώτησε γιατί. Γιατί δεν ανήκω εδώ, της απάντησε. Είναι προφανές πως πρόκειται για λάθος. Κάποιος παράκουσε κάτι, κάποιος παρεξήγησε κάτι. Δεν το βλέπεις κι εσύ; Υπάρχει εμφανής αφηγηματική αμηχανία. Και δεν μπορούμε να την μπαλώνουμε εσαεί. Η λεχώνα του έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο. Μετά ξεκλείδωσε. Μπορούσε να φύγει. Ο λαγός δεν ήξερε όμως αν ήθελε πλέον. Η λεχώνα θύμωσε με την αναποφασιστικότητά του. Κλείδωσε ξανά και πέταξε το κλειδί στο τζάκι. Ο λαγός όρμησε να το πιάσει, με αποτέλεσμα να υποστεί μικροεγκαύματα. Η λεχώνα αποφάσισε να τον περιθάλψει. Ο λαγός άρχισε να νιώθει σαν στον μύθο του. Ένιωθε τόσο άνετα που ούτε κατάλαβε πως τον πήρε ο ύπνος. Όταν ξύπνησε ήταν σε ένα δέντρο. Μακριά μπροστά του η χελώνα κόντευε να τερματίσει. Έτρεξε πανικόβλητος, αλλά ήταν πλέον αργά. Πέρασε την υπόλοιπη μέρα ως περίγελως. Δεν υπήρξε ζώο που να μην τον χλευάσει. Ώρες μετά, είτε τον ξαναπήρε ο ύπνος είτε ξύπνησε. Δεν ήταν σίγουρος τι από τα δύο. Η λεχώνα πάντως ήταν ξαπλωμένη δίπλα του. 

10 Comments:

At 2/08/2013 02:23:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ο λαχνός και η χελώνα.

 
At 2/08/2013 09:22:00 π.μ., Blogger ο δείμος του πολίτη said...

Κάτι σε κυνήγι της ανάπτυξης μου μοιάζει... Ή ελπίδα για να περάσουμε την κρίση...

 
At 2/08/2013 10:50:00 π.μ., Blogger Sraosha said...

Χάχα! Καλό είναι αυτό! Μαθαίνουμε επιτέλους τι ονειρευόταν ο λαγός.

 
At 2/08/2013 06:23:00 μ.μ., Anonymous Ζωή said...

Ηθικό δίδαγμα: αν δεν σου βγαίνει ο μύθος άλλαξε μύθο. Στην συγκεκριμένη περίπτωση θα μπορούσε να μετατραπεί στον Τζίτζικα και την μέρμυγκα.

 
At 2/09/2013 10:17:00 π.μ., Anonymous Μάκης said...

"Έχεις 870 εργαζόμενους, τους απολύεις χωρίς δεδουλευμένα κι αποζημιώσεις. Μετά προσλαμβάνεις 200 με ατομικές συμβάσεις κι επαίρεσαι πως δημιουργείς θέσεις εργασίας. Καλώς την δεχτήκαμε την «νέα Ελευθεροτυπία». Η επανέκδοση της ιστορικής εφημερίδας ήταν ακριβώς αυτό που όλοι χρειαζόμασταν. Και εξηγούμαι."


http://ilesxi.wordpress.com/2013/01/14/%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%8E%CF%82-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B4%CE%AD%CF%87%CF%84%CE%B7%CE%BA%CE%B1%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BD%CE%AD%CE%B1-%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%84/

Εννοείται ότι εμείς στηρίζουμε την προσπάθεια της εκδότριας της Νέας Ελευθεροτυπίας. Όμως στην περίπτωση που δεν την στηρίζαμε, θα μπορούσαμε άνετα να πούμε ότι όσοι την στηρίζουν είναι ασπόνδυλα ανθρωπάκια χωρίς καμιά κοινωνική συνείδηση. Ευτυχώς εμείς είμαστε το αντίθετο!!!

 
At 2/09/2013 11:47:00 π.μ., Blogger Αχιλλέας said...

Το κακό είναι ότι σε πολλούς μας γεννιέται η ελπίδα μήπως το όνειρο είναι αληθινό και όταν (ξανά και προσωρινώς)ξυπνάμε και βλέπουμε αυτό που μας φαντάζει αλλόκοτος εφιάλτης κοιμόμαστε (ξανά και προσωρινώς) για να δούμε ένα όνειρο που θα πρεπε πια να ξέρουμε ότι δεν θα βγει αληθινό τουλάχιστον όχι όσο απλώς το περιμένουμε...

 
At 2/09/2013 08:30:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Μάκη, αν σε εξυπηρετεί να πιστεύεις ότι είμαι ασπόνδυλο ανθρωπάκι χωρίς καμία κοινωνική συνείδηση, δεκτόν. Το τι σε εξυπηρετεί να πιστεύεις όμως δεν αντιστοιχεί κατ' ανάγκην και στην πραγματικότητα. Ελπίζω να δέχεσαι τουλάχιστον αυτό και να μην επιφυλάσσεις στην άποψή σου για το ηθικό ποιόν μου τον χαρακτήρα θέσφατου.

 
At 2/10/2013 04:59:00 π.μ., Anonymous Μάκης said...

Μα εγώ δεν είπα ότι σε θεωρώ ασπόνδυλο ανθρωπάκι χωρίς καμία κοινωνική συνείδηση! Που το είδες αυτό;;;

Εγώ λέω ότι αλλιώς θα κατηγορούσαμε ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ότι είναι ασπόνδυλα ανθρωπάκια χωρίς καμία κοινωνική συνείδηση!!!

Όπως για παράδειγμα κατηγορούμε τον Κουβέλη! Και πολύ καλά κάνουμε, έτσι δεν είναι; Ο αισχρός γλυκάθηκε από την εξουσία και το χρήμα και υπογράφει τα πάντα.

Ενώ εμείς υπογράφουμε μόνο τα δικά μας. Δεν είναι το ίδιο! Αλήθεια, δάνειο πήρε η Ελευθεροτυπία; Τους πρώην τους πλήρωσε; Ή δεν μας ενδιαφέρει αυτό;

 
At 2/10/2013 05:16:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Μάκη, έχω απαντήσει στα σχόλια αυτού του ποστ: http://old-boy.blogspot.gr/2013/02/h.html

 
At 2/10/2013 09:04:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ενδιαφέρον θα είχε να μαθαίναμε πως το ζει η λεχώνα και η χελώνα όλο αυτό.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home