Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 03, 2012

Περιφθόνηση

Έχουμε δηλαδή αυτόν τον μηχανισμό μέσα στο κεφάλι μας και δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να σκεφτόμαστε, σκεφτόμαστε, σκεφτόμαστε, και προσπαθούμε να χαρτογραφήσουμε το χάος, προσπαθούμε να δούμε αν οι χάρτες που μας παρέδωσαν αποτυπώνουν την πραγματικότητα ή μια πλάνη, προσπαθούμε να καταλάβουμε τι επιτέλους είναι τι, ποιό κριτήριο υπερισχύει ποιού, πού ακριβώς βρίσκεται το νόημα και η αξία, προσπαθούμε να καταλάβουμε με τι τρόπο πρέπει να ζούμε τη ζωή μας, προσπαθούμε να καταλάβουμε για τι από όλα αυτά αξίζει να παλεύουμε, για τι από όλα αυτά αξίζει να παραιτούμαστε, τι από όλα αυτά αξίζει να συγχωρούμε, τι από όλα αυτά πρέπει να τιμωρούμε, 
έχουμε δηλαδή αυτόν τον μηχανισμό μέσα στο κεφάλι μας και είναι ο ίδιος μηχανισμός με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο αλλά και τον εαυτό μας, είναι ο ίδιος μηχανισμός που μας λέει από εδώ αρχίζεις και εδώ τελειώνεις, ως εδώ είσαι εγώ, το παραπέρα είναι το έξω από σένα, είναι ο ίδιος μηχανισμός με τον οποίο καλούμαστε να εξερευνήσουμε τόσο εμάς τους ίδιους όσο και το έξω από εμάς, ο ίδιος μηχανισμός με τον οποίο πρέπει κατά τη διάρκεια της ζωής που ζούμε και να καταλαβαίνουμε τι παίζεται και να παίζουμε ακόρντινγκλι. Ταυτόχρονα.
Το οποίο μάλλον δεν γίνεται. 
Ή θα αφιερώσεις τη ζωή σου προσπαθώντας να καταλάβεις τι γυρεύεις εδώ, ποιός ακριβώς είσαι, και τι ρόλο βαράνε σε αυτό ακριβώς που είσαι ένα σωρό παράγοντες, όπως ο χρόνος που γεννήθηκες, ο τόπος που γεννήθηκες, ο τρόπος που μεγάλωσες, οι συμπτώσεις που συνάντησες στην πορεία, προσπαθώντας να ανιχνεύσεις εκτός από το μυστήριο του δικού σου εαυτού το μυστήριο των άλλων ανθρώπων, προσπαθώντας να καταλάβεις ποιός είναι ο ιδεατός τρόπος αλληλεπίδρασης του δικού σου αληθινού εαυτού με τους άλλους μυστηριώδεις και αμφιβόλου τελικής ανιχνευσιμότητας εαυτούς, προσπαθώντας να καταλάβεις ποιός είναι ο ιδεατός τρόπος επίδρασης του δικού σου εαυτού στον κόσμο στον οποίο του έτυχε να ζήσει,
ή θα αφιερώσεις τη ζωή σου στο να δρας, να προχωράς, να παρεμβαίνεις, να εξελίσσεσαι, να κατατάσσεσαι (με την έννοια του να σε κατατάσσουν, να ξέρουν όχι πού ανήκεις αλλά βασικά τι ακριβώς είσαι εσύ στη ζωή σου, τι είναι ακριβώς αυτό που κάνεις, πώς ακριβώς να σε ονομάσουν, σε ποιά από τις παραδεδομένες και παραδεκτές κατηγορίες του χάρτη ανήκεις).
Αλλά πώς μπορείς να ξέρεις τι ακριβώς είσαι εσύ στη ζωή σου, πώς θα μπορούσες ποτέ να ξέρεις, σιγά μην ξέρεις, σκέφτεσαι, εκπλήσσεσαι, δεν παύεις να εκπλήσσεσαι, άλλοτε με εσένα, άλλοτε με τους άλλους, τους άλλους που ξέρουν τι ακριβώς είναι στη ζωή τους, που το έχουν καταταγμένο και αδιαμφισβήτητο, τους άλλους που η δική σου εκκρεμότητα δεν παύει να τους ξενίζει, είτε ως πολυτέλεια είτε ως παραίτηση, τους άλλους που μπροστά στη δική σου εκκρεμότητα δεν παύουν να κοντοστέκονται, άλλοτε με φθόνο κι άλλοτε με περιφρόνηση.
Προσπαθείς να καταλάβεις πώς λειτουργείς. Εσύ, οι άλλοι, ο κόσμος. Δεν τα καταφέρνεις. Δεν προσπαθείς αρκετά. Η ίδια η έννοια της προσπάθειας έχει ίσως κάτι το μάταιο μέσα της. Αμφισβητείς την αυταξία της. Αμφισβητείς την απόλυτη αλήθειά της. Ίσως για να καταλάβεις κάτι, για να μάθεις κάτι, για να γευτείς κάτι, δεν πρέπει να προσπαθήσεις να το κατακτήσεις. Προσπαθείς επειδή είσαι σίγουρος ότι αν η προσπάθειά σου ευοδωθεί, θα αξίζει τον κόπο. Αλλά πώς μπορείς να είσαι σίγουρος; Πώς μπορείς να ξέρεις πως όλος ο χρόνος που θα σπαταλήσεις σε αυτήν δεν είναι χρόνος που θα μπορούσε να είχε αξιοποιηθεί απολαμβάνοντας το μέγιστο ίσως αγαθό, την έλλειψη σκοτούρας, την άκοπη δηλαδή απόλαυση αυτού του ίδιου χρόνου;
Και πόσο πιο ασυνάρτητο μπορεί να γίνει ένα ποστ για να δείξω πως δεν προσπαθώ να θεωρητικοποιήσω την μη δράση και την παραίτηση, για να δείξω πως, όπως και με το αμέσως προηγούμενο, έτσι και με αυτό, δεν προσπαθώ να εξάγω κανένα συμπέρασμα για το πώς πρέπει να φερθεί κανείς σήμερα, αλλά προσπαθώ μόνο να πω πώς νιώθει ο υποφαινόμενος κανείς σήμερα. Αλλά και πολλές από τις άλλες ημέρες.

9 Comments:

At 9/03/2012 05:08:00 π.μ., Anonymous yotta said...

είναι ωραίο να βλέπεις κόσμο να εκφράζει παρόμοιες με τις δικιές σου ανησυχίες. δίνει την ευκαιρία αλληλεπίδρασης, έστω και ελάχιστης. θα έλεγα ότι κάποιος που τον απασχολούν αυτά τα θέματα δεν μπορεί να κάνει ούτε το 1 ούτε το 2 αλλά και τα δυο μαζί αναπόφευκτα. το 1 γιατί ουσιαστικά σημαίνει στάσιμος και όταν φτάσει στις απαντήσεις (λέμε τώρα) δε θα μείνει εκεί αλλά θα κάνει ένα βήμα και θα παρατηρεί τις αλλαγές και έτσι θα προχωράει. όποιος νομίζει ότι γνωρίζει τον εαυτό μια φορά και καθάρισε, του λέει ψέματα, εκτός και εάν παγώσει στο χρόνο. στο 2 για να εκπλήσσεσαι σημαίνει ότι έχεις κάποιο σημείο αναφοράς, είτε σωστό είτε λανθασμένο αλλά το ψάχνεις. οπότε ήδη κάνεις και τα δύο. το θέμα είναι ποιά είναι η βέλτιστη αναλογία αφιέρωσης χρόνου σε αυτές τις σκέψεις, τόσο για τη δική σου ψυχική υγεία όσο και για των υπολοίπων.

 
At 9/03/2012 01:03:00 μ.μ., Blogger ο δείμος του πολίτη said...

Κι εγώ κάπως θα έκλεινα το σχόλιό μου, αλλά με πρόλαβες με την επιλογική παράγραφο...

 
At 9/03/2012 03:20:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Για το ζουμί…
Ο Μιχάλης είναι άνθρωπος ειλικρινής, δίκαιος, τίμιος, συναισθηματικός, λογικός, προοδευτικός, στην οικογένεια του, στους φίλους του, στη δουλειά του, στην κοινωνία. Δεν ξέρω τι ψηφίζει. Πριν αρκετό καιρό λοιπόν, συζητούσα με τον Μιχάλη για ένα θέμα και στη διάρκεια της συζήτησης προέκυψε η ανάγκη να μάθουμε την ετυμολογία μιας λέξης. Όσο η κόρη του έψαχνε να μας τη βρει, ο Μιχάλης άρχισε να μου λέει πως είχε δει στην τηλεόραση τον κύριο Άδωνη Γεωργιάδη να λέει πως ο πατέρας της Ετυμολογίας είναι ο Πλάτωνας και πως του άρεσαν πάρα πολύ τα όσα άκουσε. Μιας και η μικρή αργούσε βρήκα τον χρόνο να του πω ότι και ο Αριστοτέλης έγραψε μετά γι αυτό το θέμα και διαφώνησε με τον Πλάτωνα , αλλά και πως όλοι οι σύγχρονοι επιστήμονες γλωσσολόγοι θεωρούν τον Πλάτωνα σαν τον πατέρα της παρετυμολογίας. Τότε ο Μιχάλης με κοίταξε στα μάτια μ’ αυτή την αγνή ειλικρίνεια του και μου είπε, φίλε Σωτήρη, μπορεί ο Άδωνις να λέει χίλιες δυο μαλακίες, μπορεί να γελάω μαζί του, αλλά αυτά που είπε για τον Πλάτωνα με έπεισαν. Δεν έφερα αντίλογο, ήρθε εντωμεταξύ και η μικρή, γιατί τον κατανόησα. Βλέπεις ο Άδωνις είναι ο Μπουμπούκος, ο Εκδότης, ο Βουλευτής, ο Παραθυράτος, ενώ εγώ είμαι ο Σωτήρης, σκέτος.
Ο κύριος Κώστας Κωστάκος, ο κύριος Σπύρος Παπαδόπουλος και η κυρία Niemandsrose είναι αρθρογράφοι σε Μαζικά Μέσα Επηρεασμού. Στα κείμενα τους δεν λένε χίλιες δυο μαλακίες, αντίθετα ,στα κείμενα τους προβάλουν την ειλικρίνεια, τη δικαιοσύνη, την τιμιότητα, προτείνουν στους αναγνώστες να είναι και συναισθηματικοί και λογικοί, να έχουν ανθρωπιά, να αναστοχάζονται, να είναι προοδευτικοί. Κι αν καμιά φορά σού φέρνουν γέλιο αυτό είναι δημιουργικό, ευχάριστο. Κάποιες φορές όμως, λίγες, ελάχιστες, γράφουν και πράγματα που δεν θα πω πως είναι μπούρδες-για να μην αναγκαστώ και αποσύρω αυτή τη λέξη- ούτε θα πω πως είναι επικίνδυνες μαλακίες-για να μην προβάλω την αγένεια- θα πω όμως πως δεν είναι σωστά γατί δεν μπορεί να προκύψουν από το λογισμικό σκέψης που οι ίδιοι χρησιμοποιούν. Ε λοιπόν τότε, σ’ αυτές τις ελάχιστες περιπτώσεις, όταν ο αναγνώστης/σχολιαστής πει κανένα φθηνό αστειάκι δεν είναι γιατί φθονεί, ούτε αν σιωπήσει είναι γιατί περιφρονεί, είναι γιατί γνωρίζει καλά, καλύτερα από τους αρθρογράφους, πως ότι και να πει, ο Μιχάλης θα συμφωνήσει με τους αρθρογράφους, τους Επηρεαστές και όχι με τον κανένα Σωτήρη τον σκέτο.
…και για το ποστ
Η λέξη “ιδεατός” που χρησιμοποίησες με παραπέμπει στην κοινωνική ουτοπία του Πλάτωνα και στην Πολιτεία του, βγάζω σπυράκια. Δεν συμφωνώ επίσης με το ασύμβατο που βάζεις ή την κουρτίνα ένα ή την κουρτίνα δύο. Επιλέγω την κουρτίνα ένα όπως την περιγράφεις, επιλέγω να παρατηρώ, να αναλύω, να στοχάζομαι, να επαναπροσδιορίζω, να αποφασίζω, να δρω, γιατί πιστεύω πως έτσι σιγά σιγά γίνεται καλύτερη και η κουρτίνα δύο που μέσα της γεννήθηκα.

 
At 9/03/2012 05:03:00 μ.μ., Blogger karagiozaki said...

τρέμω την υποθετική στιγμή που δεν θα μπορώ να (με) εκπλήξω και δεν θα εκπλήσσομαι.

 
At 9/03/2012 05:46:00 μ.μ., Blogger karagiozaki said...

και αυτό
http://bookworm-sue.blogspot.gr/2012/09/blog-post.html

για τα δυο τελευταία σου ποστ ;)

 
At 9/03/2012 09:57:00 μ.μ., Anonymous ΒΑΠ said...

"Πώς μπορείς να ξέρεις πως όλος ο χρόνος που θα σπαταλήσεις σε αυτήν δεν είναι χρόνος που θα μπορούσε να είχε αξιοποιηθεί απολαμβάνοντας το μέγιστο ίσως αγαθό, την έλλειψη σκοτούρας, την άκοπη δηλαδή απόλαυση αυτού του ίδιου χρόνου;"

Ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχει και κάποιος φιλόσοφος που, αφού "σπατάλησε" πολύ χρόνο στην εξερεύνηση της ουσίας της ανθρώπινης ζωής κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το μέγιστο αγαθό είναι ακριβώς αυτή η "έλλειψη σκοτούρας", η "άκοπη δηλαδή απόλαυση αυτού του ίδιου χρόνου". Δηλαδή έφτασε εκεί όχι αποφεύγοντας τον εξονυχιστικό στοχασμό, αλλά σαν αποτέλεσμά του. Πρόκειται βέβαια για τον Επίκουρο και την "αταραξία" που πρέσβευε ως το μέγιστο αγαθό.

Στο τέλος της αρχαίας εποχής ο Επίκουρος είχε ξεπεράσει Πλάτωνα και Αριστοτέλη σε φήμη και οπαδούς και αυτή η θέση του θα είχε μάλλον παραμείνει αν δεν είχε γίνει θύμα οργανωμένης εξόντωσης από την εκκλησία λόγω του υλιστικού αθεϊσμού του.

 
At 9/07/2012 11:33:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

"Σε τελική ανάλυση, το "τι κάνεις;" είναι η πιο επιφανειακή και η πιο βαθιά ερώτηση. Για να απαντήσουμε με ακρίβεια σε αυτή, πρέπει να διερευνήσουμε εξονυχιστικά τον ψυχισμό μας, να προβούμε σε λεπτότατες ζυγοσταθμίσεις. Όμως τι σημασία έχει: πρέπει να απαντήσουμε "καλά" από ευγένεια κ να περάσουμε σε άλλο θέμα ή να μηρυκάζουμε την ερώτηση μια ολόκληρη ζωή και να φυλάξουμε την απάντηση μας για μετα"
Μπρυκνέρ, σελ 35, "η αέναη ευφορία"

 
At 9/12/2012 11:06:00 μ.μ., Blogger MissMe said...

"Και πόσο πιο ασυνάρτητο μπορεί να γίνει ένα ποστ για να δείξω πως δεν προσπαθώ να θεωρητικοποιήσω την μη δράση και την παραίτηση, για να δείξω πως, όπως και με το αμέσως προηγούμενο, έτσι και με αυτό, δεν προσπαθώ να εξάγω κανένα συμπέρασμα για το πώς πρέπει να φερθεί κανείς σήμερα, αλλά προσπαθώ μόνο να πω πώς νιώθει ο υποφαινόμενος κανείς σήμερα. Αλλά και πολλές από τις άλλες ημέρες. "

Κάθε κατακλείδα κλειδί που ανοίγει πόρτες στα μυαλά μας.

 
At 9/22/2012 05:20:00 μ.μ., Blogger Ερανιστής said...

το τελευταίο διάστημα πάνω σ αυτό τείνω να δοκώ ότι γνωρίζεις με το σώμα,ούτε με το πνευμα μόνο αποκομμένο,ούτε με τη δράση..είναι αυτό που χρειάζεται τα δάχτυλα να κουνιούνται όπως λες και αλλού.όχι απαραίτητα για να γράφουν,ούτε για να παίζουν μουσική..αλλα ως η ελάχιστη δυνατή κίνηση που κινητοποιεί ολόκληρες τις αισθήσεις..και ναι είναι μάταιο να σκέφτεσαι..όπως λέει κάπου ο Ράμφος''το πνέυμα είναι κατάσταση υπάρξεως,ποτέ μηχανικό εργαλείο''συγγνώμη για το τρίτο σχόλιο..θα τα λέμε εν καιρώ..και εν ευθέτω χρόνω ευελπιστώ..καλή δύναμη!

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home