Παρασκευή, Αυγούστου 10, 2012

Protestant Jazz

Αποφάσισε να αξιοποιήσει καλύτερα τον χρόνο του. Τα έβαλε κάτω και διαπίστωσε πως εκείνος μεν ως γουαναμπί αξιοποιητής είχε αυτήν την φορά όλη την καλή πρόθεση να πραγματοποιήσει την απόφασή του, ο χρόνος όμως δεχόταν να του δοθεί προς αξιοποίηση αποκλειστικά και μόνο στο σκέλος της διάστασής του που αφορα το παρόν και το μέλλον. Για να το πούμε πιο απλά, ο χρόνος του καθόταν μόνο για τα από 'δω και μπρος. Για τα ως εδώ, έθετε βέτο προφασιζόμενος προβλήματα φυσικής.
Θα μπορούσε να ξεσκεπάσει την μπλόφα του περί φυσικής, αν αξιοποιούσε τον χρόνο που του απέμενε εφευρίσκοντας τη χρονομηχανή, ταξιδεύοντας πίσω και αξιοποιώντας έτσι και το παρελθόν του. Με αυτόν τον τρόπο πράγματι θα κέρδιζε τον χαμένο παρελθοντικό χρόνο, θα θυσίαζε όμως για πάρτη του τον εναπομείναντα μελλοντικό. Γιατί όπως και να το κάνουμε, το να ανακαλύψεις την χρονομηχανή δεν είναι υπόθεση μίας ή δύο ημερών, ούτε κάτι που μπορείς να κάνεις παρτ τάιμ. Θέλει αφοσίωση, αφιέρωση κι επιμονή, για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή, εντ ολ δατ πρότεσταντ τζαζ. Και εντάξει, να τον αξιοποιήσει τον χρόνο αποφάσισε, όχι να γίνει σκλαβάκι ενός ειδικού σκοπού.
(Το έχουν αυτό οι ειδικοί σκοποί: απαιτούν από σένα σχεδόν τα πάντα, προκειμένου να φτάσεις εκεί που απαιτούν. Σαν τους τύπους που έχουν αφιερώσει όλο τους το είναι για να κάνουν καταδύσεις από μια πισίνα, να τρέξουν μερικά μέτρα σε έναν στίβο, να κάνουν ένα πρόγραμμα σε κρίκους ή ζυγούς. Και τους δίνουν και μετάλλια και τους αποθεώνουν. Γιατί; Δεν αξιοποίησαν καλύτερα από εκείνον τον χρόνο τους. Τον αξιοποίησαν μονοδιάστατα κι εμμονικά. Εκείνος εμμονές δεν είχε. Είχε ζήσει συνολικά. Λίγο απ' αυτό, λίγο από εκείνο. Καταλαβαίνεις. Στο γενικά, όχι στο ειδικά. Αν γίνονταν Ολυμπιακοί Γενικότητας, να έπαιρνε ευχαρίστως μέρος. Να υπήρχαν αγωνίσματα που δεν θα χρειαζόταν να κάνεις κάτι ειδικό, αλλά να είναι πιο φλου. Κι ο κάθε διαγωνιζόμενος να επικέντρωνε το πρόγραμμά του σε ό,τι τον οδηγούσαν οι συνειρμοί του. Βλέποντας και κάνοντας. Δεν θα ήταν άσχετοι από τον τρόπο που είχε ζήσει. Θα ήταν απότοκο του τρόπου που είχε αξιοποιήσει τα χρόνια του. Σαν τους κανονικούς Ολυμπιακούς δηλαδή. Αλλά αντί να κάνουν όλοι το ίδιο μονότονο πράγμα σαν να είναι κουρδισμένα κουκλάκια, θα αυτενεργούσαν. Χίπικες φάσεις, ελευθεριακές).
Η παρένθεση έκλεισε. Το πρόβλημα του όσο αυτή είχε ανοίξει παρέμενε άλυτο: ήθελε να αξιοποιήσει όλον τον χρόνο του, αλλά αυτό δεν ήταν εφικτό στο σκέλος του παρελθόντος - θα ήταν εφικτό στο σκέλος του παρελθόντος μονάχα αν κατασκεύαζε τη χρονομηχανή, που θα του γαμούσε όμως το σκέλος του μέλλοντος. Και τα δύο σκέλη δεν έπαιζαν. Του φάνηκε εντελώς μα εντελώς άδικο, τόσο άδικο που καταράστηκε τα Θεία, αρνήθηκε την ύπαρξη Θεού και σκέφτηκε να ανοίξει το δικό του θρησκευτικό μαγαζί. Μπορεί να γινόταν σε αυτό προφήτης ή και ο Θεός ο ίδιος. Γιατί όχι; Και τι καλύτερος τρόπος αξιοποίησης του χρόνου σου από τη θέωση;
Βγήκε να περπατήσει. Έξω είχε μια σαχλή αχλύ. Μέσα της ξεχώρισε μια φιγούρα να έρχεται προς το μέρος του. Ήταν ένας νέος άντρας. Του συστήθηκε. «Είμαι ο Αιθίωψ στιπλίστας Γκάρι Ρόμπα». Εκείνος δεν είχε γίνει ποτέ στιπλίστας. Μια περίοδο μόνο παρίστανε τον στυλίστα. Όταν κατάλαβε πως τον παρίστανε ακριβώς επειδή δεν ήταν ουσιαϊστας και πως με το στυλ προσπαθούσε να υποκαταστήσει την ουσία, το έριξε στις ουσίες. Ήταν μια άσχημη περίοδος της ζωής του, που ωστόσο δεν την απαρνείται, καθώς θεωρεί ότι κι αυτή ακόμα υπήρξε ένα είδος βιωματικής αξιοποίησης του χρόνου του.
Ο Γκάρι τον ρώτησε αν συμμερίζεται τη γνώμη του παντογνώστη - αφηγητή περί σαχλότητας της καταχνιάς και παρεμπιπτόντως για ποιό λόγο λέει την καταχνιά αχλύ. Εκείνος του απάντησε πως δεν ασχολείται με αφηγητές - Θεούς, καθώς ήδη μέσα στη σαχλή αχλύ νιώθει πως έχει κάτι σαν σαχλή φώτιση και πως ξεκινά το προσωπικό του ταξίδι προς τη σαχλή θέωση. Ρώτησε τον Γκάρι αν θέλει να γίνει ο πρώτος του και δικαιωματικά αγαπημένος του απόστολος, προσπαθώντας να τον δελεάσει: «Θεοί έχουν υπάρξει στην ιστορία της ανθρωπότητας εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες. Σαχλός δεν ήταν κανείς τους. Όλοι μέσα στη σοβαροφάνεια έχουν κυλιστεί, όλοι τους ντράμα κουίνς του επέκεινα. Θα κάνουμε αίσθηση, έχουμε κάτι καινούριο να πούμε, έχουμε χώρο στην αγορά να καλύψουμε. Είναι ευκαιρία μιας ζωής. Και ακόμα μεγαλύτερη ευκαιρία για μετά το τέλος της, αν υποτεθεί πως είμαι ο αληθινός Θεός». Ο Γκάρι του απάντησε πως τώρα θέλει να ξεκουραστεί από την Ολυμπιάδα και σε μερικές εβδομάδες να ξαναρχίσει προπονήσεις, γιατί η επόμενη χρονιά προμηνύεται δύσκολη.
Εκείνος τον κοίταξε με ένα μείγμα οίκτου και στοργής. Έδωσαν τα χέρια και τράβηξαν τους χωριστούς τους δρόμους.  

7 Comments:

At 8/10/2012 11:30:00 π.μ., Blogger Riski said...

Κάποιος που παριστάνει τον σκέτο στυλίστα, έχει πιθανότητες να γίνει πρεζόνι, αυτό το κατάλαβα και συμφωνώ. Βοήθησέ με όμως λίγο: Ένας ουσιαϊστας στυλίστας, δεν μπορεί επίσης να παριστάνει ότι εμβαθύνει στην ουσία του στυλ και αυτό, στην ουσία, να είναι απλώς μία ακόμα στυλιστική πρόταση της σκέτης σχολής;

 
At 8/10/2012 12:41:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Πολύ ωραίο.
Αλλά με άφησες μετέωρο μεταξύ της πρότεσταντ τζαζ και του όρθοντοξ ρεμπέτικου.

 
At 8/10/2012 07:48:00 μ.μ., Anonymous sunCoater said...

Κουρασμένος να περπατάει μέσα στη σαχλή αχλύ σα χλιμίτζουρας, πάτησε το πόδι του σ΄ένα ερημικό ποτάδικο. Είχε μόνο μια παρέα μέσα και σκέπτηκε να τους προσηλυτίσει...

-Και πώς σου ήρθαν όλα αυτά στο μυαλό, θειούλη;

Τους εξήγησε την αδυναμία του να αξιοποιήσει το μελλοντικό του χρόνο εστιάζοντας στον παρελθοντικό.

-Α. παππούλη, τζάμπα χολοσκάς. ΠΟΤΕ ΚΑΝΕΙΣ δεν θα μπορεί να ταξιδέψει στο παρελθόν. Γιατί αν αυτό ήταν εφικτό, κάποτε, όχι αύριο ούτε μεθαύριο, αλλά ΚΑΠΟΤΕ, λέω, κάποιος θα αξιοποιούσε το χρόνο του εφευρίσκοντας μια τέτοια μηχανή και τότε θα μας επισκεπτόταν. Αλλά, έχεις δει εσύ ποτέ κανέναν από το μέλλον; (1)

-Αν αξιοποιήσεις ποτέ το χρόνο σου, συνέχισε ο επόμενος, θα ΄ναι για μια μηχανή που θα σε μεταφέρει αποκλειστικά στο μέλλον, σαν τη σκυταλοδρομία 4x100 που η σκυτάλη πάει μόνο μπρος, που σημαίνει ότι αξιοποιώντας το χρόνο σου το μόνο που θα καταφέρεις θα είναι να τον μειώσεις και άρα το ποσοστό αξιοποίησης θα είναι ακόμα μεγαλύτερο αφού ο παρονομαστής θα έχει μικρύνει, θα ζήσεις λιγότερο, πιο έντονα όμως, κι όσο η ένταση αυτή αυξάνει τόσο πιο κοντά θα έρχεσαι στο να κατακτήσεις το ανέγγιχτο και θείο. (2)

Κατάλαβε ότι η βάση στην οποία είχε θεμελιώσει το κήρυγμά του ήταν σαθρή (1) και αυτό με έναν αλλόκοτο τρόπο (2) δε διέλυε αλλά αντιθέτως ενίσχυε την πρόθεσή του για θεοποίηση. Αμφιταλαντεύτηκε αν θα 'πρεπε να ανασκευάσει με κάποιο πρόσχημα τις γραφές.

-Μη σε μπερδεύουν θειούλη τα ρεμάλια, άλλωστε είναι ακόμα στο Φυσική ΙΙ στο Πανεπιστήμιο κι ούτε καν πατάνε στα μαθήματα. Άκου εμένα που τελειώνω το διδακτορικό μου. Ο χρόνος γυρνάει σε σπείρες, δεν είναι γραμμικός, που σημαίνει ότι μπορούμε να ταξιδέψουμε ΚΑΙ στο παρελθόν, αλλά μόνο μέσα στη σπείρα που ζούμε τώρα. Το ίδιο και προς τα μπρος. ΜΕΣΑ στη σπείρα. Σαν τη σκυταλοδρομία 4x400, άμα σου πέσει η σκυτάλη μπορείς να πας πίσω/μπρος να την πιάσεις αλλά μόνο μέσα στη δική σου 400άρα στροφή. Πιο κει δεν έχει. Οπότε όχι, στη δικιά μας σπείρα κανείς ΠΟΤΕ δεν ανακαλύπτει ΚΑΜΙΑ μηχανή του χρόνου. Που σημαίνει ότι στη σπείρα μας, απ' τη στιγμή που δεν μπορούμε να τα επισκεπτούμε, δεν έχει νόημα να συζητάμε για το πριν και το μετά, παρά μόνο για το τώρα. Κι αν με ρωτάς η μόνη θρησκεία που αξίζει είναι εκείνη της Στιγμής. Αλλά κανείς δεν έχει γράψει ακόμα τη Διαθήκη της.

Είχε αρχίσει να προβληματίζεται και να χάνει το νήμα της συζήτησης, ώσπου είδε κάτω από το τραπέζι πολλά άδεια μπουκάλια μπύρες και κατάλαβε. Σηκώθηκε, χαιρέτησε, και αυτός και οι προφητείες του ξαναβγήκε έξω στη σαχλή αχλύ σα χλιαρό βούτυρο που ετοιμάζεται να λιώσει.

 
At 8/10/2012 08:16:00 μ.μ., Blogger Marianthoula said...

Ευρηματικος στην επιλογη του θεματος.
Ο,τι ακριβως μ'απασχολει τελευταια.
Μου'δωσες να καταλαβω πως δεν παλευω
μονη μου με το χρονο.Με ανακουφισες.
Υπαρχει επισης μια πληροτητα στην πα-
ρουσιαση κι ας μη δινεται συγκεκριμενη οδηγια πλευσης.

 
At 8/10/2012 10:07:00 μ.μ., Anonymous ΒΑΠ said...

Οι στυλίστες που ασχολούνται μόνο με Πλατωνικές κατηγορίες θα χρειαστούν ένα καινούργιο tag για να καταχωρήσουν αυτό το κείμενο.

'Ισως κάτι σαν "Υπερρεαλιστική Λογοπαικιτκή Μεταφυσική".

Οι άλλοι, που εστιάζουν στις "ουσίες", ίσως το καταχωρήσουν μαζί με το:

Words are flowing out like
Endless rain into a paper cup
They slither wildly as they slip away across the universe.
...
Thoughts meander like a
Restless wind inside a letter box
They tumble blindly as they make their way across the universe.

(Πως σου ξέφυγε το στυλίστες vs. στυλίτες;)

 
At 8/11/2012 09:02:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ας κυνηγήσουμε την ουρά μας λοιπόν.

 
At 8/11/2012 10:27:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Με άφησε με μια αίσθηση ανεκπλήρωτου. Να περιμένουμε τη συνέχεια;

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home