Δευτέρα, Μαΐου 30, 2011

Χωρίς ντροπή


Βγήκε από την εβδομαδιαία συνεδρία με τον αστρολόγο του. Κανονικά θα έπρεπε να είναι προβληματισμένος. Τα πράγματα έδειχναν σκούρα. Έβγαλε από την κωλότσεπη τις τσαλακωμένες σημειώσεις που κρατούσε, όσο ο αστρολόγος ανέλυε τα πορίσματά του: «Ολική έκλειψη ηλίου την προσεχή Τετάρτη 1 Ιουνίου. Συμβαίνει στις 11 μοίρες των Διδύμων και κοντά στο αστέρι Aldebaran που οι Πέρσες θεωρούσαν ως έναν από τους τέσσερις πυλώνες του σύμπαντος. Και δεν είναι μόνο η μέρα της Τετάρτης, είναι μεγάλη η περίοδος που θα επηρεασθεί από την έκλειψη αυτή. Στις 15 Ιουνίου η σεληνιακή έκλειψη είναι στις 24 μοίρες του Τοξότη και κοντά στο αστέρι Lesath, το οποίο βρίσκεται στο κεντρί του Σκορπιού. Οι επόμενοι έξι μήνες δεν προμηνύονται καθόλου, μα καθόλου ειρηνικοί. Ο πλανήτης Άρης είναι στον Αλγκολ, έναν αστερι που βρίσκεται στον αστερισμό του Περσέα και συμβολίζει το μάτι της Μέδουσας, δηλαδή τον θάνατο. Οι κινέζοι ονομάζουν τον Αλγκόλ, συσσωρευμένα πτώματα. Τέλος, μία μερική ηλιακή έκλειψη την 1 Ιουλίου στον αστερισμό του Καρκίνου».

Σκέφτηκε πόσο τυχερός ήταν που δεν πίστευε στα άστρα· έχει κι ο ορθός λόγος τα αναντίρρητα πλεονεκτήματά του. Αν και δεν είχε πιει σταλιά, βούτηξε τη μύτη του στον ουρανό πάνω από την πολυκατοικία του αστρολόγου, σκουπίζοντάς τη στα άστρα, σαν να 'ταν ναυτικός στο Άμστερνταμ. Αιφνιδιασμένα αυτά από τη ξαφνική του κίνηση, δεν ήξεραν αν έπρεπε να νιώσουν κολακευμένα ή ταπεινωμένα. Είπαν να ρωτήσουν τον ήλιο, αλλά αυτός είχε χαθεί στα σκοτάδια. Μολονότι έναστρος και μολονότι δίχως σύννεφα, ο βραδινός ουρανός προσκόμισε μια ακόμα ανοιξιάτικη μπόρα. Αποφάσισε ότι ήταν μπόρα προϊόν του "μπορεί". Άλλωστε δεν ήταν νερό αυτό που έπεφτε επάνω του, αλλά τα άστρα που του επέστρεφαν τις μύξες.

Όλα αυτά δεν απασχολούσαν διόλου τους Ασιάτες πλανόδιους πωλητές ομπρελών. Stalkers της πρώτης ψιχάλας τους είχε πει, και του άρεσε, οπότε αποφάσισε να τους ξαναπεί έτσι. Λέγε - λέγε κάτι θα μείνει. Σκέφτηκε ότι βρίσκονται πολύ μπροστά, ότι αποτελούν τη νεοφιλελεύθερη ονείρωξη δέκα εξελικτικά στάδια μετά: άμεση ικανοποίηση των καταναλωτικών αναγκών, μηδέν τοις εκατό φορολόγηση, η αγορά στα πλέον αυτορρυθμιζόμενα δυνατά επίπεδα. Φυσικά αρνήθηκε να πάρει ομπρέλα. Έτσι έκανε και στις συμβατικές μπόρες. Του έδινε μια ψευδαίσθηση αντρίλας και ηρωισμού να τρώει τις βροχές στη μάπα και να μουσκεύει· τι τιτάνιος μαλάκας.

Βρήκε καταφύγιο σε ένα αυτοκίνητο. Μάλλον το δικό του ήταν. Αγαπούσε ό,τι ήταν δικό του. Όσο παλιό κι αν ήταν, όσο κι αν είχε ξεβάψει ή παρακμάσει. Αναρωτήθηκε αν μπορούσε να αγαπήσει οτιδήποτε δεν ήταν δικό του. Αναρωτήθηκε επίσης ποιά ήταν τα δικά του άστρα, ποιά ήταν δηλαδή τα δικά του ανορθολογικά καταφύγια. Μια γενική πεποίθηση πως «όλα θα πάνε καλά», ίσως. Ήξερε βέβαια πως το δικό του το «όλα θα πάνε καλά» μπορεί σε πολλά σημεία του να έμοιαζε με το «τίποτα δεν θα πάει στα αλήθεια πουθενά» και πως όταν αφήνεις τη ζωή να κυλά και να κυλά και να αποφασίζει αυτή για σένα, έρχεται η στιγμή που η ζωή αποφασίζει πως πέρασε.

Αλλά ακόμη και αν δεν κατηγορούσε αδίκως τον εαυτό του, αυτό δεν σήμαινε ότι δεν υπήρχαν και άλλοι άνθρωποι που κατηγορούνταν αδίκως. Αυτοί κάποια στιγμή θα αθωώνονταν. Όλα θα πήγαιναν καλά.

6 Comments:

At 5/30/2011 09:01:00 μ.μ., Blogger Heracles V. said...

Μήπως ήταν ειρηνικοί οι προηγούμενοι έξι μήνες; Ωραία και ορθή αστρολογικά η ανάλυση σου πάντως !
Η κρίσιμη όμως Έκλειψη γίνεται στις 25 του Νοέμβρη...

περαστικά μας...

 
At 5/30/2011 09:04:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Jusqu'ici tout va bien.

 
At 5/31/2011 01:14:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

(χωρίς ντροπή κι εγώ)
Οικογενειακή φίλη, σχεδόν συγγενής μου, η Κανέλλα, όποτε συναντιόμαστε, έρχεται πάντα από την πόλη, οδεύοντας προς την μαρξιστική κορυφή. Δεν είναι μάλιστα απλή οδοντόκρεμα. Είναι Κουκουέ Μουλού. Από αυτές που κυκλοφορούν ακόμα αξύριστες, έχοντας πάντα στη χαϊμαλίδικη τσάντα τους ένα dildo με τη μορφή του Πατερούλη.
Επιμένει λοιπόν να απευθύνεται πάντα σε μένα, λέγοντάς με εργαζόμενο, εκπαιδευτικό και άλλες τέτοιες μαλακίες/όρους και να μου φορτώνει πάντα στις πλάτες μου «χαρακτηρισμούς» από αυτούς που χρησιμοποιούν στις συνελεύσεις τους προκειμένου να κατανοούν μαρξιστικά τον κόσμο…. «Σε παρακαλώ Κανέλλα μου» της είπα μια φορά, «αν θες να σου ξαναμιλήσω, όταν απευθύνεσαι σε μένα να με λες άνθρωπο. Με αυτήν την ιδιότητα με αναγνωρίζω και όχι με αυτές που θες να μου φορέσεις εσύ και ο Πατερούλης σου, μεγάλη η χάρη του» (κι έκανα και τον σταυρό μου για να μη παρεξηγηθεί, με δαγκώσει και περάσει μετά τα άντερά μου κοκορέτσι, γύρω από το σταλινικό dildo της).
Δεν ξέρω αν κατάλαβε τι της είπα. Δεν την έχω ξαναδεί εξάλλου για να έχω άποψη για το πως με προσφωνεί πλέον η λοβοτομή που έχει για εγκέφαλο…

 
At 5/31/2011 04:11:00 μ.μ., Blogger celin said...

Δε γουσταρω τους αριστερους γιατι ειναι αξυριστοι και με φωναζουν εργαζομενο, ενω εγω δεν ειμαι εργαζομενος, ειμαι ανθρωπος,

μπεεεεεεεεε

 
At 5/31/2011 05:07:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

(Ξεδιάντροπα)
Κάποτε λένε πως έγινε ένα δυστύχημα και σκοτώθηκαν τέσσερεις άνθρωποι. Ένας δεξιός, ένας αριστερός , ένας κεντρώος και ένας ανώνυμος. Έλα όμως που ο μπάρμπα Πέτρος εκείνη τη μέρα είχε θέση μόνο για έναν. Τους βάζει λοιπόν στη σειρά ο μπάρμπας και τους λέει. Κοιτάτε παιδιά, μια θέση έχω, έναν θα κρατήσω, οι άλλοι τρείς θα είναι τυχεροί και θα γυρίσουν πίσω. Για να διαλέξω όμως για πέστε μου τι καταλάβατε από τη ζωή στη γη, εσύ δεξιέ για πες μου πρώτος. Εγώ λέει ο δεξιός αυτό που κατάλαβα είναι πως τις κοινωνίες πρέπει να τις κυβερνούν οι πιο πλούσιοι γιατί αυτοί έχουν πιάσει το νόημα της ζωής. Ωραία λέει ο μπάρμπας, εσύ αριστερέ τι πιστεύεις; Εγώ θέλω να κυβερνούν οι φτωχοί γιατί τους πλούσιους τους νοιάζουν μόνο τα λεφτά και γίνονται απάνθρωποι. Μάλιστα λέει ο Πέτρος, εσύ κεντρώε για πες μου. Η μέση τάξη πρέπει να κυβερνά πιστεύω μπάρμπα, εγώ είμαι του Αριστοτέλη, γιατί αυτοί μπορούν να καταλάβουν και τους πλούσιους και τους φτωχούς. Άντε να τελειώνουμε , λέει ο Πέτρος , εσύ ανώνυμε τι άποψη έχεις όλα αυτά; Δεν έχω άποψη, λέει ο ανώνυμος, εγώ είμαι άνθρωπος.
Ε τότε εσύ θα κάτσεις εδώ , γιατί ζώο σε έστειλα ζώο μου γύρισες και όσο κι’ αν σ’ αφήσω εκεί στη Γη πάντα ζώο θα μείνεις. Και γύρισαν ο δεξιός , ο αριστερός και ο κεντρώος στη Γη για να τσακώνονται πως θα γίνουν καλύτεροι άνθρωποι και έμεινε ο ανώνυμος εκεί, πάνω στο αιώνιο ραχατιλίκι του.

 
At 5/31/2011 05:59:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

(o χωρίς ντροπή πάλι)
Η ελευθερία δεν είναι σπατάλη
Ν. Λυγερός

Τα νέα κοινωνικά σχήματα έχουν την τάση να μετατρέπουν την ελευθερία σε σπατάλη. Έχουν πείσει τα άτομα ότι υπάρχει μια αγορά ελευθερίας, διότι υπάρχει ελεύθερη αγορά. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν μόνο εκπτώσεις. Και η χειρότερη είναι η έκπτωση της ελευθερίας. Μόνο που η ελευθερία δεν αγοράζεται ακόμα κι αν έχει αξία και τιμή. Το γελοίο της υπόθεσης είναι η απαγόρευση του γέλιου. Αν ένας άνθρωπος τολμήσει να γελάσει με το τι συμβαίνει στο κοινωνικό πλαίσιο, είναι καταδικασμένος. Αυτό θυμίζει την εποχή όπου τα ανέκδοτα ήταν απαγορευμένα στα απολυταρχικά καθεστώτα, όπως το έγραψε ο Milan Kundera. Η ελευθερία μοιάζει με ανέκδοτο σε μία τραγωδία που έγραφε το αυθαίρετο κοινωνικό σύστημα. Έχει νόημα γι’ αυτό μόνο όταν είναι εκφυλισμένη και αποτελεί ένα προϊόν. Έτσι έχει λιγότερη αξία από την ειρήνη, η οποία παρουσιάζεται ως αγαθό της κοινωνίας από τον Αριστοφάνη. Ερμηνεύεται ως μια ισορροπία για το σύνολο, ενώ η ελευθερία είναι αστάθεια, διότι σχετίζεται με τα ανθρώπινα και μόνο κριτήρια. Έτσι η κοινωνία στιγματίζει την ελευθερία με τη μοναξιά και θεωρεί ότι η απόλυτη ελευθερία είναι ουτοπία. Έχει ξεχάσει βέβαια τα διδάγματα του François Rabelais, αν και αυτό δεν της προκαλεί προβλήματα συνείδησης. Κατά συνέπεια, η ελευθερία καταδικάζεται ως αναρχική έννοια. Έτσι έρχεται σε αντίφαση με την ασφάλεια που αποτελεί το ιδανικό μιας κοινωνίας απόλυτου ελέγχου. Η κοινωνία δεν προσφέρει επιλογές, διότι ξέρει ότι η ελευθερία πληγώνει τη μνήμη. Και κάθε πληγωμένη μνήμη είναι ένα τέρας για το σύστημα. Προτιμά τη λήθη και την αδιαφορία των ατόμων. Ο Vincent van Gogh δεν μπορούσε να ήταν ελεύθερος, αλλιώς θα ζωγράφιζε τον κόσμο με το ανθρώπινό του βλέμμα. Ακόμα κι ο Francisco Goya ήταν επικίνδυνος. Κι αν ο Pablo Picasso δεν αντιμετώπισε τα ίδια προβλήματα, είναι διότι τον προστάτευσε ο κυβισμός. Η κοινωνία τον παρεξήγησε και τον άφησε ήσυχο. Για τους δημιουργούς, η ελευθερία είναι μία ανάγκη και όχι μία σπατάλη. Ο καθένας ξέρει πόσο πολύτιμη είναι και πόσο κοστίζει μέσα στο κοινωνικό πλαίσιο. Δεν το είδαν με τα μάτια του ο Edvar Munch και ο Albert Einstein. Αν η ελευθερία είναι τόσο δύσκολη ως φιλοσοφική έννοια για τα άτομα, είναι διότι γνωρίζουν μόνο τη σκλαβιά της ευτυχίας που αποτελεί τον απόλυτο στόχο της ασφάλειας και της ειρήνης. Όμως τα άτομα δεν είναι καν νεκροί άνθρωποι. Διότι αυτοί παραμένουν ζωντανοί μέσα στην ανθρωπότητα. Η ελευθερία είναι ένα από τα μέσα προσέγγισης της ανθρωπότητας, διότι προσφέρει στο πλαίσιο της ανθρωπιάς μέσω της ισότητας και της αλληλεγγύης. Γι’ αυτό και είναι τόσο επικίνδυνη για την κοινωνία της σπατάλης και της αγοράς.
Ο Νίκος Λυγερός χαρακτηρίζει τον εαυτό του Άνθρωπο και έχει IQ 189 (μπεεε). Θεωρείται ο πιο έξυπνος άνθρωπος αυτή τη στιγμή στον κόσμο ενώ το ποσοστό ανθρώπων με ΙQ 189 υπολογίζεται στο 1/80.000.000 ανθρώπους. Ο Einstein είχε 164.
Ο μέσος ψηφοφόρος (το κοινωνικό άτομο των πάσης φύσεως ιδεολογιών) έχει IQ 100. Είναι διαπιστωμένο πως είναι αδύνατη η επικοινωνία ανθρώπων με διαφορά ΙQ πάνω από πενήντα, εκτός αν αυτός με το υψηλότερο IQ μιλά στο αντιληπτικό πεδίο αυτού με το χαμηλότερο.
Ο κνίτες, πασόκοι, νεοδημοκράτες, κεντρώοι, ακραίοι και λοιποί αγωνιστές δεν ξέρω τι IQ έχουν. Μπορούν όμως να κάνουν το τεστ. Είναι ελεύθερο.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home