Τρίτη, Μαΐου 24, 2011

Απ' το τι σερτ στο τι πάρτι

(Με λένε Γιώργο και ποτέ δεν ξεπουλάω)

Χθες βράδυ η Στάη ρωτά τον Λοβέρδο και ο Παπαχελάς τον Παπακωνσταντίνου γιατί δεν παραιτήθηκαν, ενώ ο πρώτος το είχε δηλώσει εμμέσως πλην σαφώς και ο δεύτερος αμέσως και σαφέστατα. Ο Λοβέρδος, που δεν άντεχε τις νεφελώδεις πολιτικές, τις ενοχικές στάσεις και τις αμφισημίες, στηριγμένος στην αμφισημία των δηλώσεών του εξηγεί με ένα -νεφελώδες μεν, μηδενικά ενοχικό δε- σκεπτικό γιατί παραμένει στην πρώτη γραμμή, ο Παπακωνσταντίνου, που είχε πει ότι αν παρθούν νέα μέτρα θα σημαίνει πως εκείνος απέτυχε και θα παραιτηθεί, απαντά κάτι σαν «Και να φύγω εγώ δηλαδή τι θα αλλάξει;» και «Νομίζετε ότι αν κρίνει ο Πρωθυπουργός πως απέτυχα δεν μπορεί να με διώξει;».

Αν λοιπόν το τι σερτ που κρατούσε στη φώτο χαμογελώντας τσακίρικα ο ΓΑΠ, τώρα είναι ικανός να το αντικαταστήσει και με τι πάρτι εφόσον αυτό απαιτεί η σωτηρία της πατρίδας, αν δηλαδή η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο σήμερα λέω "κάτασπρο" και αύριο λέω "κατάμαυρο" είναι η υπεράνω πολιτικών χρωμάτων αυτοκλήτως αναληφθείσα μεσσιανική του αποστολή, η οποία αντικατέστησε την πολιτική εντολή με την οποία βρέθηκε στην εξουσία, δεν είναι το ίδιο ευδιάκριτη η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο "λέω" και "ξελέω" των δύο αξιότερων -αν όχι και μοναδικών εναπομείναντων μέσα στα λακίζοντα, λαϊκίζοντα και ρέποντα προς τις όψιμες ρέππικες γυριστές κυβερνητικά στρατεύματα- μαχητών του μνημονίου.

Δίπλα στον αξεπούλητο αρχηγό της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης, μια κάποια Χριστοφιλοπούλου γελά με το πρόσωπό της φωτισμένο από βαθιά σοσιαλιστική σιγουριά. Αυτή ανήκει στην βήτα εθνική του πολιτικού μας προσωπικού, στην κατηγορία των ανθρώπων εκείνων που γίνονται υφυπουργοί, γενικοί γραμματείς υπουργείων και σε περιόδους τεράστιας ένδειας προσώπων ακόμη και υπουργοί, έχοντας ως βασικό τους συγκριτικό πλεονέκτημα ότι κάνουν όλα όσα δεν θα καταδέχονταν ποτέ να κάνουν πενήντα φορές αξιότεροι τους πολίτες: προσκολλούν στους αρχηγούς, συμφωνούν με όσα λένε, γελούν με τα αστεία τους τον καιρό των παχουλών διακηρύξεων, βουρκώνουν με τον αγχογενή επιχείλιο έρπητά τους τον καιρό των λεπτότατων χειρισμών.

Στην πρώτη εθνική (των λοβερδοπαπακωνσταντίνων) απαιτείται εκτός από την ικανότητα και ένα άλλο θεμελιώδες χάρισμα: να μπορείς να λες οτιδήποτε θέλεις, γνωρίζοντας πως το να το λες δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση πως είσαι υποχρεωμένος και να το τηρήσεις. Το χάρισμα του χωρίς συνέπειες λόγου, του χωρίς κυρώσεις λόγου, του χωρίς ελέγχου λόγου. Γιατί ο όποιος έλεγχος θα είναι πάντα σε φιλολογικό επίπεδο, σε επίπεδο να το ρωτήσουμε και αυτό και να πάμε στο επόμενο θέμα, σε επίπεδο πλήρους αποδοχής από δημοσιογράφους και αντιπολιτευόμενα κόμματα ότι αυτοί είναι οι κανόνες που διέπουν τον πολιτικό λόγο, την πολιτική πρακτική, τον τρόπο με τον οποίο διοικείται η χώρα.

10 Comments:

At 5/24/2011 08:03:00 μ.μ., Blogger ΑΦ said...

Εξαιρετικό. Η ιστορία θα κρίνει αν η πέρα από κάθε φαντασία πολιτική ανακολουθία και ηθική κατάπτωση του ΠΑΣΟΚ και του ΓΑΠ, είχε ένα σημαντικότερο αντιστάθισμα· τη σωτηρία της ελληνικής οικονομίας.

 
At 5/25/2011 12:22:00 π.μ., Anonymous Albert said...

Στην τελευταία παράγραφο περιγράφετε με απλά ελληνικά τη συμπαιγνία της ελληνικής τηλεδημοσιογραφίας με τα πολιτικά καθιζήματα που μας κυβέρνησαν. Φυσικά οι "ιντιγνάδος" αδυνατούν να συλλάβουν νοητικά τούτο το γεγονός.

 
At 5/25/2011 01:27:00 π.μ., Anonymous Thrass said...

Θα μείνω στην τελευταία παράγραφο, που με αγγίζει πολύ βαθιά.

Εκεί όπου μεγάλωσα, στην Κρήτη, ο λόγος ήταν συμβόλαιο. Μια από τις μεγαλύτερες ντροπές ήταν να υποσχεθείς κάτι και να μην το τηρήσεις, τουλάχιστον στο άμεσό μου περιβάλλον: οικογένεια, συμμαθητές, φίλοι, συγγενείς. Παραπέρα, ή τι γίνεται τώρα, δε γνωρίζω. Και αν κάποιος έσπαγε αυτό το νοητό συμβόλαιο, ο χλευασμός θα ήταν γενικός και δυσβάσταχτος. Με άλλα λόγια, κανείς δεν το έσπαγε.

Όταν πια μετακόμισα στην Αθήνα, βίωσα ένα από τα μεγαλύτερα σοκ τής ζωής μου: ο καθένας μπορούσε να πει οτιδήποτε χωρίς να είναι υποχρεωμένος να το τηρήσει! Φυσικά, οι πολιτικοί κάνουν πρωταθλητισμό στην ελαφρότητα. Αλλά ό,τι "ε, μια μαλακία είπα και εγώ για να περάσει η ώρα" και να πουν, τα lemmings θα μπουν στη σειρά για να πάνε να ψηφίσουν τούς ίδιους και τούς ίδιους.

Θα έλεγα τελικά ότι οι πολιτικοί can get away with it, επειδή το επίπεδο των ψηφοφόρων είναι ομοίως χαμηλό. Λένε ό,τι να 'ναι οι πολιτικοί. Λένε ό,τι να 'ναι και οι πολίτες. Νεποτισμό οι πολίτες. Νεποτισμό οι πολιτικοί. Λάδωμα οι μεν. Λάδωμα οι δε. Κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν.

Όταν ενηλικιωνόμουν, νόμιζα ότι έμπαινα σε ένα κόσμο όπου ο λόγος μετράει. Τελικά βρήκα έναν κόσμο όπου όλοι προσπαθούν να σπάσουν υπογεγραμμένα συμβόλαια! Αυτοί είστε, Έλληνες. Κι αν τα δείτε σκούρα, πετάτε ένα "το έκανα για τα παιδιά μου" και καθαρίσατε.

Σεντόνι, man, άγγιξες χορδή.

 
At 5/25/2011 02:57:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

δοσίλογοι.


αυτό

 
At 5/25/2011 08:35:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Αυτό το παιχνίδι παίζεται χρόνια τώρα.....

 
At 5/25/2011 09:35:00 π.μ., Anonymous the elf at bay said...

Μετά από αυτό το κείμενο μπορώ να ομολογήσω ότι ναι, είμαι ελέφαντας.

 
At 5/25/2011 12:26:00 μ.μ., Blogger ΑΦ said...

Βέβαια κανείς οφείλει να παρατηρήσει και τα μούτρα αυτών που κάθονται δεξιά του Σούπερ Γκούφη, χαραγμένα από την πολύχρονη φθοροποιό μεν, αλλά τόσο απαραίτητη και ανιδιοτελή εναλλαγή διεκδικητικής έκρηξης και προνομιακής ηρεμίας που οφείλει να συνοδευτεί με τσιγάρο και καφέ. L'etat c'est moi.

 
At 5/25/2011 08:13:00 μ.μ., Blogger Nikos.Lioliopoulos said...

@ΑΦ
γραφεις!

 
At 5/25/2011 10:28:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

θλιβεροί αριβίστες, αυτοί είναι.
αν αλλάξει το πράμα, αύριο τα πασόκια θα κατεβάζουν τον κόσμου στους δρόμους και ο αντωνάκης θα παιρνει ακόμα σκληρότερα μέτρα με τις ίδιες ακριβώς δικαιολογίες.
θλιψη..

 
At 5/26/2011 12:28:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

@Thrass man, με συγκίνησες, τολμώ να πω είσαι το είδωλό μου, μπέσα για μπέσα λέμε, τη μπέσα μου μέσα!

gasireu

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home