Κυριακή, Μαΐου 23, 2010

Η Γυναίκα με την Βεντάλια

Συνήθως οι κυριακάτικες βροχές της άρεσαν, συνήθως οι ανοιξιάτικες βροχές της άρεσαν, αλλά σήμερα το συνήθως της έπεφτε μικρό. Αποφάσισε να δοκιμάσει κάτι άλλο πάνω της. Άνοιξε τη ντουλάπα της. Είχε βγάλει τα καλοκαιρινά. Καλοκαιρινό θα φορούσε. Ένα κροκί φόρεμα, μια σιέλ μπλούζα. Τράβηξε τα μαλλιά της προς τα πίσω, τράβηξε και το πρόσωπο ώστε να μακροστενέψει, πήρε την ασορτί με την μπλούζα της βεντάλια και βγήκε στη μπόρα. Περπάτησε αρκετά, κουράστηκε και έκατσε σε ένα παγκάκι. Βρεχόταν, βρεχόταν καταρρακτωδώς, αλλά διατηρούσε το ίδιο ατάραχο ύφος, ενώ έκανε με τη βεντάλια αέρα. Η βεντάλια μούλιασε. Τώρα ήταν ασορτί με τη διάθεσή της. Τώρα ποιός θα την έκλεβε με αχρηστευμένη βεντάλια; Ένιωσε σαν βανδαλισμένο έργο τέχνης. Γιατί έργο τέχνης ήταν κάποτε. Και η φύση την βανδάλιζε, όχι μόνο τώρα, αλλά τις τελευταίες δεκαετίες. Προτιμούσε τον σημερινό κατακόρυφα υγρό βανδαλισμό της, γιατί ήταν πολύ πιο άμεσος και πολύ πιο ειλικρινής, από εκείνο το ύπουλο λίγο - λίγο των δεκαετιών.
Η βροχή σταμάτησε. Κοίταξε γύρω της. Ποιά πλατεία ήταν αυτή; Πώς θα έβρισκε το δρόμο πίσω; Το αλτσχάιμερ το χρησιμοποιούσε πολλές φορές σαν πρόφαση, άλλες την χρησιμοποιούσε εκείνο, είχαν καταφέρει να έχουν μια σχέση συμβιωτική. Τελικά την αναγνώρισαν από μια απέναντι πολυκατοικία. Πρέπει να είχε ξαναχαθεί εδώ. Την γύρισαν σπίτι της. Τελικά δεν είχε πάει τόσο μακριά. Έβγαλε τα βρεγμένα της ρούχα, πέταξε στα σκουπίδια την βρεγμένη βεντάλια, έλυσε τα μαλλιά της, ξεμακροστένεψε το πρόσωπό της και μπήκε στο μπάνιο να ρίξει πάνω στο σώμα της ζεστό νερό. Δεν ήθελε να το κοιτά πια αυτό το σώμα, αλλά τώρα το κοιτούσε. Κάποτε είχε ένα σώμα δικό της, τώρα είχε πάρει τη θέση του εκείνο μιας γριάς. Κάποτε είχε ένα σώμα που σκανδάλιζε, τώρα σκανδαλιζόταν η ίδια με την αντικατάσταση, με μια αντικατάσταση που ουδέποτε είχε ζητήσει, νομιμοποιήσει, παραδεχθεί. Το αλτσχάιμερ της είχε μισοπάρει το μυαλό, αλλά αυτό που της είχε πάρει ολόκληρο το σώμα δεν το θεωρούσαν αρρώστια. Και σχέση συμβιωτική μαζί του δεν ήθελε να έχει. Όταν ντύθηκε άρχισε να κοιτά τα παλιά της άλμπουμ. Δεν το πίστευε κι όμως το έβλεπε. Σε μια φωτογραφία που είχε ξεχάσει κρατούσε βεντάλια. Δεν φορούσε κροκί φόρεμα ούτε σιέλ μπλούζα, δεν είχε τα μαλλιά της περασμένα πίσω ούτε πρόσωπο μακρόστενο. Το δε ύφος της χαρούμενο κι όχι μελαγχολικό. Αλλά αυτή ήταν μια εικόνα που όσοι την έκλεψαν και την χάρηκαν στην εποχή της, την έκλεψαν και την χάρηκαν· εγκαταστάθηκε σε μερικά κορμιά και μυαλά, ύστερα έγινε ανάμνηση, ύστερα ξεθώριασε. Αν ένας από αυτούς ήταν ζωγράφος, αν ένας από αυτούς ήταν μουσικός, αν ένας από αυτούς ασχολιόταν με τις λέξεις, αν μπορούσε με κάποιο τρόπο να έχει διασωθεί, να έχει επιζήσει, να τη λαχταρούν και τώρα, να την κυνηγούν και τώρα, να την κάνουν δική τους και τώρα. Φτερνίστηκε. Είχε πουντιάσει. Επτά μήνες μετά θα πέθαινε από γηρατειά.
Το δυάρι της και τα πράγματά της τα άφησε στην ανιψιά της. Τα άλμπουμ μπήκαν σε κάτι κούτες και οι κούτες στην αποθήκη. Χρόνια μετά σε ξεσκαρτάρισμα της αποθήκης πετάχτηκαν και οι κούτες. Άγνωστο σε ποιό κάδο. Μακάρι στης ανακύκλωσης, ώστε αυτό που ήταν κάποτε ομορφιά να ξαναγίνει τουλάχιστον πρώτη ύλη που θα εγγραφεί επάνω της κάτι καινούρια όμορφο, κάτι που ίσως αξιωθεί ένα ξεχωριστό βλέμμα το οποίο θα το διατηρήσει στο πέρασμα των χρόνων ποθητό, κάτι που ακόμη κι αν πλαστογραφηθεί θα πλαστογραφηθεί για να παραμείνει όμοιο κι αναλλοίωτο, κάτι που θα γλιτώσει από την πλαστογραφία της φυσικής φθοράς η οποία εγγράφεται πάνω σου ισχυριζόμενη πως είσαι ακόμα εσύ, ενώ εσύ δεν είσαι έτσι, ενώ εσύ ήσουν η γυναίκα με την βεντάλια.

13 Comments:

At 5/23/2010 05:36:00 μ.μ., Anonymous formerly known said...

Τυφλή γυναίκα σ' οδηγάει, βροχή του Μοντιλιάνι.

 
At 5/23/2010 05:40:00 μ.μ., Blogger Αλέξανδρος Μπούκας said...

http://www.youtube.com/watch?v=wVfv9X0y-UU

Αυτό μου θύμισε μια φίλη μόλις ανέβασα το ποστ σου στο fb...

 
At 5/23/2010 06:49:00 μ.μ., Blogger jomarch said...

μια και λέμε τι μας θύμησε... :
http://www.youtube.com/watch?v=pTlEbLyM1qg

και ο στίχος είναι "τυφλό κορίτσι σ' οδηγάει, παιδί του Μοντιλιάνι"

 
At 5/23/2010 06:51:00 μ.μ., Blogger jomarch said...

προφανώς ο formerly known έκανε επι τούτοις την παραφραση, απλά θελησα να βαλω και τον στίχο αυτούσιο, μετα συγχωρήσεως

 
At 5/23/2010 07:29:00 μ.μ., Blogger celin said...

Mπραβο.Μας μελαγχολησες γλυκα

 
At 5/23/2010 10:31:00 μ.μ., Blogger apologia pro sua vita said...

εμ κάτι ξέρουμε κι εμείς.

Γιατί άμα είναι να στηριχτούμε στην αναύκλωση για την διάσωση αυτού που κάποτε υπήρξε, είναι πολύ πιθανόν να καταλήξουμε χαρτί υγείας, κι όχι ένα μολεσκίν στα χέρια επίδοξου συγγραφέα.


Άλλοι βέβαια κάνουν παιδιά γι'
αυτόν ακριβώς το λόγο. Εμείς απλώς δημιουργικό έρωτα.

Με τις υγείες μας.

 
At 5/23/2010 11:25:00 μ.μ., Blogger Heracles V. said...

τελικά...η "Γυναίκα με τη Βεντάλια" διασώθηκε χάρη σε σένα...
Ένα μικρό συγγραφικό κομψοτέχνημα...συγχαρητήρια!

 
At 5/24/2010 01:39:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Aλέξανδρε και Jomarch, το ένα λινκ καλύτερο από το άλλο :)

 
At 5/24/2010 01:39:00 μ.μ., Blogger utopia said...

O Beaumarchais είχε γράψει οτι ο άνθρωπος γεννιέται καλός και πεθαίνει χειρότερος.Αραγε από κάθε άποψη;Σωματικά και πνευματικά;
Διασώζεται μήπως το 'ψυχικά';
Ποιός ξέρει!

 
At 5/25/2010 09:18:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ειναι ενας απο τους πινακες που εκλαπησαν πριν λιγες μερες,ετσι δεν ειναι;Ωραιο ειναι μετα απο καμποσο να βγαινει κανεις απο το καδρο.Ακομα πιο ωραιο να σε βγαζει αλλος οταν εσυ δεν μπορεις.
Καλημερα

Εκτος Των Αλλων

 
At 5/25/2010 01:47:00 μ.μ., Blogger pantsik said...

utopia, αν δεν κάνω λάθος ο άνθρωπος αρχίζει να γερνάει σωματικά την επόμενη στιγμή της σύλληψής του. Πνευματικά αρχίζει να γερνάει όταν περάσει την ηλικία των 20-30 ετών που θερωρείται και η πνευματική ακμή του. Μετά βέβαια αυξάνεται η εμπειρία του, οπότε νόηση και εμπειρία αντισταθμίζονται σε ένα βαθμό.
Το "ψυχικά" δεν έχει νόημα εκτός και αν το εννοείς μεταφορικά με την έννοια του συναισθηματικού πλούτου. Σ' αυτήν την περίπτωση εξαρτάται από τον άνθρωπο.

 
At 6/02/2010 12:49:00 μ.μ., Blogger Strangeliz said...

theos o modigliani <3

kai nai.. distixws, eklapi mazi me erga tou picasso kai tou matisse

 
At 6/05/2010 03:50:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

τρυφερο ευαισθητο,γλυκοπικρο,εμπνευσμενο...

οτι και να πω για να εκφρασω αυτο που μ εκανε το ποστ να νιωσω ειναι λιγο γιατι γραφηκε απο εναν ανδρα που ακομη δεν εχει νιωσει την φθορα που φερνει ο χρονος που περνα...

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home