Πέμπτη, Φεβρουαρίου 04, 2010

Ιστορία

Όταν οι συνθήκες ωρίμασαν, οι ιστορίες αποφάσισαν να συνεταιρισθούν για να αποκτήσουν μια κοινή φωνή προς τα έξω. Οι ιστορίες με γιώτα μικρό βέβαια, γιατί για τις ιστορίες με γιώτα μεγάλο οι συνθήκες ήταν ακόμα ανώριμες και ο χρόνος κατά τον οποίο θα αποκτούσαν ενιαία φωνή έπαιρνε συνεχώς παράταση, αφού ακόμη και όταν τα πορίσματα της Ιστορίας οριστικοποιούνται και δεν επιδέχονται σοβαρή αμφισβήτηση, η ερμηνεία τους, η χρήση τους προς την μία ή την άλλη κατεύθυνση, η εμμονή στην ανάδειξή τους ή αντίθετα στην υποβάθμισή τους, ήταν και εξακολουθούν να είναι προϊόν ιδεολογικών προσεγγίσεων.
Όταν έκαναν λοιπόν την πρώτη τους γενική συνέλευση, οι ιστορίες με γιώτα μικρό είπαν για αρχή να βάλουν κάτω τα προβλήματά τους. Διαπίστωσαν ότι το μεγαλύτερο απ' όλα ήταν κάποιο που μέχρι τώρα δεν είχε πολυσυζητηθεί ανοιχτά. Το πρωτοέθιξε μια ιστορία σε dvd, όταν αναρωτήθηκε τι άραγε συμβαίνει και για ποιόν άραγε εκτυλίσσεται, τις φορές που μέσα στη νύχτα παίρνει ο ύπνος εκείνον που τη βλέπει. Σούσουρο επικράτησε στην αίθουσα, που διακόπηκε από μια ιστορία σε βιντεοκασέτα που της απάντησε ότι κι αυτή είχε βρεθεί σε παρόμοιες, υπαρξιακά αμήχανες, καταστάσεις στο παρελθόν, μέχρι που πια έπαψε να αφορά νυσταγμένους ή μη. «Τώρα αναπολώ εκείνες τις ημέρες», συνέχισε, «τώρα μένω κλεισμένη σε έναν υλικό φορέα από τον οποίο αμφιβάλλω αν θα ξαναβγώ ποτέ». Μια ιστορία σε βιβλίο πήρε τον λόγο και είπε ότι κι αυτή μένει στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι αδιάβαστη για μήνες. Μια άλλη συμπλήρωσε πως «Και όταν ο αναγνώστης μου είναι στη σελίδα 50 εγώ εξακολουθώ εξίσου να εξελίσσομαι τόσο στην πρώτη όσο και στην τελευταία σελίδα».
Όλες μέσα στην αίθουσα είχαν να αφηγηθούν μια παρόμοια ιστορία. Το ερώτημα προέκυψε βασανιστικό: Τι να κάνουμε; Υπάρχει τρόπος να απεξαρτηθούμε από τον αναγνώστη ή τον θεατή; Από αυτόν που μας έγραψε ή και μας σκηνοθέτησε έχουμε απεξαρτηθεί από την πρώτη στιγμή, αφού ό,τι κι αν εννοούσε ή δεν εννοούσε, ό,τι κι αν ήθελε ή δεν ήθελε να πει, οι προθέσεις του έφυγαν από μέσα μας, και είναι μόνο το περιεχόμενό μας, είμαστε μόνο εμείς που εννοούμε ή δεν εννοούμε, που εν πάση περιπτώσει είμαστε πρόσφορες για την μία ή την άλλη ερμηνεία ή παρερμηνεία.
Αλλά νά που είμαστε λειψές. Μη αυτάρκεις. Τι λόγο ύπαρξης έχουμε όταν ανεξαρτητοποιηθήκαμε από τον δημιουργό μόνο και μόνο για να εξαρτώμαστε από τις διαθέσεις του κάθε ατάλαντου αναγνώστη ή θεατή;
Άρχισαν λοιπόν να διηγούνται τον εαυτό τους η μία στην άλλη: ταινίες διάβαζαν βιβλία, βιβλία έβλεπαν ταινίες, ταινίες έβλεπαν ταινίες, βιβλία διάβαζαν βιβλία.
Κι όταν τέλειωσαν αποφάσισαν να προχωρήσουν ένα βήμα παραπέρα, αφού η ισχύς είναι στην ένωση κι αφού ημίμετρα στην ανεξαρτησία δεν χωρούν.
Ενοποιήθηκαν λοιπόν όλες τους σε ένα σώμα, σε μια και μοναδική ιστορία.
Ήταν αριστούργημα; Ήταν έκτρωμα; Κανείς μας δεν θα μάθει, αφού αυτή η ιστορία δημιουργήθηκε ακριβώς ώστε να μπορεί να ζήσει αυτόνομα, να μπορεί να ζήσει ερήμην αποδεκτών.
Ωστόσο, ενώ νόμιζε πως είχε πετύχει το σκοπό της, ξέχασε πως άφησε πίσω της το ίχνος αυτής εδώ της ιστορίας που αφηγείται την ιστορία της δημιουργίας της, ιστορίας που μόλις σταματήσω να γράφω και ποστάρω θα πάψει να υπάρχει, για να ξαναϋπάρξει μόνο τη στιγμή που εσύ τη διαβάζεις. Τώρα δηλαδή. Όλες τις υπόλοιπες στιγμές θα παραμένει μετέωρη, ξεχασμένη σε διεύθυνση του ίντερνετ, μέχρι να ξαναπέσει κανείς πάνω της κατά λάθος ή κατά τυχαίο γκούγκλισμα, να τη διαβάσει για λίγο, να της ξαναδώσει συντομότατη ζωή και στη συνέχεια να την παρατήσει πάλι νεκροζώντανη, ζόμπι, όπως ήταν δηλαδή όλες οι προηγούμενες ιστορίες του κόσμου, μέχρι που ενώθηκαν, λυτρώθηκαν και βρίσκονται κάπου μακριά από τα ζωογόνα μάτια μας, σε ένα μέρος που δεν υπάρχουν θεατές και αναγνώστες, που υπάρχει μόνο μια ιστορία που εκτυλίσσεται στο διηνεκές.

19 Comments:

At 2/04/2010 12:10:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Old boy, η γραφή σου είναι απίστευτη, τρομερή. Βγάζω το καπέλο!
Προφανώς σχολιάζω ένα ελάχιστο μέρος μόνο από αυτά που θίγεις αλλά έτσι είναι: καθένας με τους συνειρμούς του και την πραγματικότητά του.
Με αφορμή όσα λες λοιπόν σκέφτηκα για την ιστορία του εαυτού: είναι κι αυτή ένα άθροισμα από ιστορίες, δεμένες μεταξύ τους [ή άλλοτε αντιφατικές, που περιμένουν επεξεργασία] που ξεκινούν ίσως από καθρεφτίσματα σε βλέμματα. Αυτά τα καθρεφτίσματα τα επεξεργάζεται κάποιος κεντρικός πυρήνας, ίσως, πιθανότατα σύμφωνα με αρχές που διαμορφώθηκαν από παλιότερα καθρεφτίσματα. Βγάλε άκρη δηλαδή. Επομένως, ο ασφαλέστερος τρόπος ίσως για να τα βγάλει πέρα κάποιος με τις ατελείωτες αντανακλάσεις είναι να είναι ο εαυτός του, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό για την κάθε δεδομένη στιγμή. Έτσι κι αλλιώς, όπως έλεγε και η Eleanor Roosvelt νομίζω -το ξέρω, είναι κάπως αστείο να δανείζεται κανείς λόγια αλλά ας είναι κι αυτό προς επίρρωσιν του ίδιου τούτου επιχειρήματος- "go on and say what you think.people will critisize, anyway. you're damned if you do, and damned if you don't, anyway". [Δεν ξέρω αν το θυμάμαι πολύ καλά, αλλά το βασικό νόημα είναι αυτό].
Τώρα όσον αφορά τις αντιφατικές ιστορίες που περιέχουμε, ο΅Whitman έλεγε "So I contradict myself. I am large, I contain multitudes". Δεν είναι όμως πολύ αστείο που προσπάθησε κι εκείνος να δικαιολογήσει την αντιφατικότητα επικαλούμενος και πάλι τη λογική; Το σίγουρο είναι πάντως ότι η αποδόμηση, αν και κάτι εξαιρετικά distressing, είναι πάντοτε μία αρχή που ο καθένας μας ελπίζει πως θα του επιτρέψει να χτίσει κάτι καλύτερο. Μια καλύτερη ιστορία ίσως, έστω από αισθητικής απόψεως τουλάχιστον (έχω αρχίσει και φοβάμαι πως η αισθητική -η αληθινή αισθητική, εννοώ- είναι η μόνη αρχή στην οποία μπορεί κανείς να έχει πίστη). Χρειάζεται να συντρέξουν και κάποιες συνθήκες βέβαια για να μπορεί κανείς να συγκεντρωθεί και να δημιουργήσει..
Φλυαρώ πολύ όμως. Ας σταματήσω εδώ. Και συνέχισε να γράφεις. Τα κείμενά σου είναι καταπληκτικά!

 
At 2/04/2010 12:51:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

κάθε ιστορία μπορεί να διηγηθεί τι ζούσε μέσα στο κεφάλι εκείνου που την έγραψε
μέχρι να πάρει σειρά η επόμενη, που διεκδικεί κι αυτή θέση μέσα στο ίδιο κεφάλι
το οποίο δεν είναι δα και μη πεπερασμένου μεγέθους ως χωρητικότητα και ως πρόθεση φιλοξενίας ιστοριών προσκεκλημένων και απρόσκλητων

υποθέτω γι αυτό γράφονται οι ιστορίες,λειψές ή αυτάρκεις, για να κάνουν χώρο στις επόμενες

πολύ ωραίο κείμενο, ομολογώ

Κ.Κ.Μ.

 
At 2/04/2010 12:53:00 μ.μ., Blogger fanfarone said...

Πολύ ωραίο!
Μου θύμισες τις όμορφες στιγμές ανάγνωσης του "Αν μια νύχτα του χειμώνα ένας ταξιδιώτης..." του Ι. Καλβίνο.

 
At 2/04/2010 01:05:00 μ.μ., Blogger Riski said...

Σκεφτόμουν να έκανα μια συλλογή από κείμενά σου που έχω ζηλέψει και να σου την έστελνα. Εσύ τότε να έπαιρνες αυτά τα κείμενα και να τα συνένωνες σε μια ενιαία ιστορία.
Ακόμα κι αν το αποτέλεσμα ήταν άνισο, αυτό που θα κέρδιζε και πάλι θα ήταν ο τρόπος γραφής σου που είναι η δικαίωση της κάθε ιστορίας.

Έξοχο!

 
At 2/04/2010 01:22:00 μ.μ., Blogger Rodia said...

RESPECT ωρε! Με διαλυσες παλι :)

 
At 2/04/2010 04:22:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Έξοχη η ανανέωση του Στύλου(σου).

 
At 2/04/2010 04:52:00 μ.μ., Blogger Μιχάλης Τσαντίλας said...

Μια υπόκλιση κι από μένα... Καλησπέρα!

 
At 2/04/2010 05:10:00 μ.μ., Blogger celin said...

ο καταραμενος ο ρολαν μπαρτ κηρυξε νομιζω το θανατο του συγγραφεα κ καταντησαμε να εξαρτωνται οι ιστοριες μας απο τις διαθεσεις των αταλαντων αναγνωστων.εγω λεω να κηρυξω το θανατο του ρολαν μπαρτ κ να δηλωσω οτι οι ιστοριες ανηκουν στους δημιουργους τους.μπας κ τις ηρεμησω,κ ξαναρθουν κοντα μας να μας συντροφεψουν στην αβυσσο

 
At 2/04/2010 06:18:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Πολύ καλό!
θα μπορούσε να είναι .... το αεικίνητο!

 
At 2/04/2010 07:09:00 μ.μ., Blogger gilles said...

αριστουργηματικό.

 
At 2/05/2010 12:18:00 π.μ., Anonymous Απολλώνιον Φως said...

Αναφωνώ εκστατικός :

Οὐρανὲ παγγενέτωρ, κόσμου μέρος αἰὲν ἀτειρές,

πρεσβυγένεθλ', ἀρχὴ πάντων πάντων τε τελευτή,
κόσμε πατήρ, σφαιρηδὸν ἑλισσόμενος περὶ γαῖαν,
οἶκε θεῶν μακάρων, ῥόμβου δίνῃσιν ὁδεύων,
οὐράνιος χθόνιός τε φύλαξ πάντων περιβληθείς,
ἐν στέρνοισιν ἔχων φύσεως ἄτλητον ἀνάγκην,
κυανόχρως, ἀδάμαστε, παναίολε, αἰολόμορφε,
πανδερκές, Κρονότεκνε, μάκαρ, πανυπέρτατε δαῖμον,
κλῦθ' ἐπάγων ζωὴν ὁσίαν μύστῃ νεοφάντῃ.

 
At 2/05/2010 02:18:00 π.μ., Blogger marios said...

Εκπληκτική σύλληψη και άψογη απόδοση της "ιστορίας" σου.Συγχαρητήρια!!

 
At 2/05/2010 02:37:00 π.μ., Blogger FivosV said...

Πιστεύω ότι δεν σε ωφελούν φράσεις όπως "Respect, το κείμενά σου είναι καταπληκτικά, αεικίνητα (?), Συγχαρητήρια, αριστουργηματικό, μια υπόκλιση, κτλ).

Το κείμενο αυτό ΔΕΝ είναι καλό. Απλά γιατί δεν είναι. Και το ξέρεις ότι δεν είναι. Είμαι σίγουρος.

Φιλικά, με όλο το θάρρος,

Φοίβος.

 
At 2/05/2010 03:22:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Φοίβο, μπορεί και να έχεις δίκιο. Η μόνη ένσταση που έχω στο σχόλιό σου είναι ότι κάτα κάποιο τρόπο είναι σαν να λέει ότι οι υπόλοιποι σχολιαστές λένε βλακείες. Απλά εκείνων προφανώς τους άρεσε, όπως εσένα δεν σου άρεσε.
Τώρα αν ρωτάς τι είναι τελικά, δεν το ξέρω.
Ίσως είναι μια αρχική ιδέα που θα μπορούσα να την έχω επεξεργαστεί πολύ καλύτερα, όπως πιθανότατα συμβαίνει και με το 100% όσων ποστ σε στυλ ιστορίας έχω γράψει στο μπλογκ.

 
At 2/05/2010 03:26:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Ανώνυμε των 12:10, ξεχωρίζω από το πολύ ενδιαφέρον σχόλιο το «I contain multitudes» και σε ευχαριστώ.
Όπως άλλωστε και όλους τους υπόλοιπους, κι αν δεν αναφέρομαι στον καθένα προσωπικά, δεν είναι προσωπικό, είναι (το κακό μου)χούι.

 
At 2/06/2010 02:46:00 μ.μ., Blogger FivosV said...

Ελπίζω να μη με παρεξηγήσουν οι υπόλοιποι σχολιαστές. Δεν κρίνω τα σχολιά τους. Η μόνη κρίση μου ήταν ένα ερωτηματικό (?) που το έβαλα γιατί όντως δεν κατάλαβα. Δεν το έβαλα ειρωνικά. Σαν αυτό π.χ.(?!?!)

Απλά κατά τη γνώμη μου τα blog και τα σχόλια από κάτω, δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται για συλλογή από ξερά "κόμπλιμεντς" του στυλ "Υποκλίνομαι", αλλά για συζήτηση. Αυτό εννοούσα ότι δεν σε ωφελεί.

Όλοι μας έχουμε ανάγκη από κανένα "μπράβο" που και που, αλλά εσύ συγκεκριμένα δεν μου φαίνεσαι άνθρωπος που αποζητάς την καταξίωση μέσα από δω. Και καλά κάνεις.

Θα σε διαβάζω και σου υπόσχομαι ποτέ να μη σου πω ένα ξερό "μπράβο". Ούτε ένα ξερό "άντε γ@@@σου".

Βέβαια τώρα που το σκέφτομαι σού έγραψα ένα ξερό "το κείμενο αυτό δεν είναι καλό". Κι ήταν λάθος μου. Θα επανέλθω αργότερα, γιατί τώρα πρέπει να φύγω!

Cu later aligator.

Φοίβος

 
At 2/06/2010 06:59:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Τι ουσίες χρησιμοποίηθηκαν κατά τη συγγραφή;

Ιστορίες μου, αμαρτίες μου, λάθη μου μεγάλα...

 
At 2/07/2010 12:43:00 μ.μ., Anonymous espectador said...

Οι ιστοριες ειναι σαν τον ερωτα, θελουν ματια, αυτια, χερια ενιοτε, για να υπαρξουν. Διαφορετικα ειναι στο "επεκεινα" του διαδικτυου περιμενοντας τον Γκοντο τους. Παλιο και βασανιστικο ερωτημα....τι ειναι ακριβως η 9η του Μπετοβεν αν δεν την ακουει κανεις, ακομη και ο δημιουργος της? Ποια ειναι η ανταλλακτικη αξια της, ή η υπεραξια που παραγει (θα ελεγαν οι μαρξιστες). Αν δεν δουλεψει ο κοχλιας του αυτιου , παπαλα η 9η, παει ακλαφτη. Απλωσε λοιπον το χερι και πιασε το βιβλιο στο κομοδινο και αμεσως ζωντανευει. Ειναι οπως παλια που περναμε το αργο τρενο, κατεβαιναμε για κατουρημα χωρις αυτο να εχει σταματησει και μετα το προλαβαιναμε παλι συνεχιζοντας το ταξειδι. Τα αδεια τρενα δεν πανε πουθενα.

 
At 2/09/2010 05:17:00 π.μ., OpenID urbanpoetic said...

Πολύ αξιόλογο το κείμενο.

Εγώ θέλω να ευχαριστήσω εκείνον που είπε για το βιβλίο του Καλβίνο, θα είναι το επόμενο μου ανάγνωσμα!

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home