Κυριακή, Ιανουαρίου 24, 2010










Η ειλικρινής απορία.
Κάτι έψαχνα στο Google και πατάω το γ και στο μεταξύ -έχοντας το χάρισμα της αστραπιαίας αφηρημάδας- χαζεύω και τότε βλέπω τί μου εμφανίζει ως πρώτη αναζήτηση. Και λέω δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Και ψάχνω και τα υπόλοιπα γράμματα της αλφαβήτου. Κι έτσι ενώ για την Αϊτή σκόπευα να γράψω διάφορα βαθυστόχαστα, θα γράψω τελικά αστειάκια για το αλφάβητο των αναζητήσεων. Εκείνο πάντως που ήθελα να πω και προτιμώ να το χωρέσω και εδώ, είναι ότι η χαρά που παίρνω από την ως τώρα εξέλιξη του Πρωταθλήματος αποδεικνύεται πολύ μεγαλύτερη από τη λύπη μου για την Αϊτή. Γιατί ήθελα ντε και καλά το πω; Επειδή πιστεύω ότι η πιο αξιόπιστη πηγή παρατήρησης που έχουμε είναι ο εαυτός μας. Επειδή πιστεύω πως προσπαθώντας να καταλάβουμε πώς λειτουργούμε εμείς, ίσως μπορέσουμε να καταλάβουμε καλύτερα το πώς λειτουργούν και οι άλλοι και κατ’ επέκταση το πώς λειτουργούμε συνολικά ως είδος. Έτσι όταν λέω αυτό για το Πρωτάθλημα και το Αϊτή σαφώς δεν το λέω για να απενοχοποιηθώ, αλλά ούτε απαραίτητα για να με κατακρίνω δημόσια. Το λέω για να μοιραστώ την –πίστεψέ με ειλικρινή- απορία μου: «Μα πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο;». Το λέω επειδή πιστεύω ότι απωθώντας στο πίσω μέρος του μυαλού μας τις πιο δυσάρεστες εκδοχές του εαυτού μας και αποσιωπώντάς τες, το μόνο που πετυχαίνουμε είναι να τις διαιωνίζουμε. Κι εν πάση περιπτώσει. αν είμαστε προγραμματισμένοι έτσι ώστε να τις διαιωνίζουμε ούτως ή άλλως, πάλι πιστεύω πως είναι προτιμότερο να τις κοιτάμε κατάματα και να τις ομολογούμε. Θα πει κανείς οι εξωτερικοί παράγοντες δεν παίζουν τον ρόλο τους; Αν ας πούμε τα κανάλια, όπως δείχνουν ολημερίς τις καλοκαιρινές πυρκαγιές, είχαν και εκτεταμένες συνδέσεις με την Αϊτή, δεν θα έμπαινε περισσότερο το κακό σπίτι σου ώστε να το αισθανθείς δικό σου; Σύμφωνοι, ισχύει κι αυτό σε ένα βαθμό. Αλλά είπα ότι δεν θα γράψω για αυτό το θέμα κι έφαγα ήδη το μισό κείμενο.
Το υπόλοιπο μισό κείμενο.
Πάμε λοιπόν στην αλφάβητο των αναζητήσεων του Google: Αθηνόραμα, Βικιπαίδεια, Γαμιέται η Γυναίκα μου, ΔΕΗ, Επίδομα Αλληλεγγύης, Ζώδια, Ηλεκτρονική Αθηνών Θερμιδομετρητής, Ικέα, Καιρός, Λεξικό, Μουνάρες, Νομαρχία Αθηνών, Ξενοδοχεία Θεσσαλονίκη, Ονειροκρίτης, Πρόγραμμα Τηλεόρασης, Ραδιοφωνικοί Σταθμοί, Συνταγές Μαγειρικής, Τροκτικό, Υπουργείο Εσωτερικών, Φαψεβοοκ, Χρυσή Ευκαιρία, Ψυχολογικά τεστ, Ωροσκόπιο. Τι τις θες τις δημοσκοπήσεις και τις κοινωνιολογικές μελέτες, όταν στο πιάτο σου δίνονται οι τομείς που καίνε τον σύγχρονο Έλληνα: ζώδια – δίαιτες – συνταγές – ονειροκρίτες – ΜΜΕ – κατανάλωση – δουλειά – επιδόματα - σεξ.
Θέλω να εμβαθύνω σε τρία γράμματα: η αναζήτηση του γράμματος μι αποδεικνύει τόσο την εκλεκτικότητα του Έλληνα, ο οποίος ψάχνει μουνάρες και όχι μπάζα, όσο και την έμφυτη ευγένειά του, αφού δεν είναι ευγενικό να χαρακτηρίζει την άλλη μπάζο, και το ξέρει.
Τρεις κατηγορίες ανθρώπων πιστεύω ότι εξηγούν την αναζήτηση που βγαίνει πρώτη στο γ. 1) Αυτός που βρίζει: μπαίνει και γράφει την πρόταση στο google ασταμάτητα για να ξεδώσει. Τι καλύτερο από το ηλεκτρονικό μπινελίκι, αφού κατορθώνεις να ξεσπάς χωρίς να γίνεσαι ιδιαίτερα αντικοινωνικός. 2) Αυτός που υποπτεύεται: έχει ακούσει ότι στο ίντερνετ όλα μπορεί να τα βρει κανείς και ψάχνει να δει μήπως στο google υπάρχουν στοιχεία για τη γυναίκα του. 3) Αυτός που φτιάχνεται: ψάχνει να βρει τσόντα με άλλη, η οποία όμως στο πλαίσιο του βίντεο θα είναι η γυναίκα του. Και αν τυχόν τον πιάσει η γυναίκα του στα πράσα θα πει: «Εγώ φαντασιακά με σένα το έκανα. Όχι μόνο δεν σε απατάω, αλλά και τσόντες που βλέπω, πάλι τη γυναίκα μου θέλω να βλέπω»: το συναμφότερον.
Τέλος για το γράμμα φι πρέπει να διευκρινίσουμε ότι το Facebook προέρχεται από αντίστοιχη ελληνική λέξη και συγκεκριμένα από. την αρχαία ελληνική λέξη «Φαψεβόστρακον» που στην πορεία των αιώνων συντμήθηκε σε φαψεβόοκον. Αυτόν που ήθελες να φάψεις (δηλαδή αυτόν που ήθελες να τον «φάς» θάβοντάς τον) τον έγραφες στο φαψεβόοκον και εξοστρακιζόταν. Η διαφορά δηλαδή ήταν ότι στο φαψεβόοκον έγραφαν τους εχθρούς, αφού όποιος δεν γραφόταν εκεί ήταν φίλος χωρίς ανάγκη ηλεκτρονικής επιβεβαιώσης. Απλά πήραν την αρχαιοελληνική ιδέα και τη διέστρεψαν, ούτως ώστε όχι μόνο να δώσουμε όλοι τα στοιχεία μας και να φακελωθούμε, αλλά και άνα πάσα στιγμή να ελεγχόμαστε, μέσω της ελεεινής ερώτησης «τι σκέφτεστε;», που κατάφερε να αλώσει και το τελευταίο προπύργιο ελευθερίας μας: το απροσπέλαστο του νου μας.
(Κείμενο γραμμένο για το «SMS» της «SportDay»)

17 Comments:

At 1/24/2010 06:19:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Καλα ολα τα αλλα..Αντε πες και για τo γαμιεται η γυναικα μου παει στο διαολο..Εκεινο το κολοτροκτικο τι δουλεια εχει??
Για αλλο εστειλα βασικα.Βγηκαν τα πακετα για το ταξιδι με roma.Δε πιστευω να μου τι κανεις..Αντε να κλεινουμε σιγα σιγα..:-)



akira 13

 
At 1/24/2010 11:47:00 π.μ., Blogger fanfarone said...

Δείτε κι εδώ

 
At 1/24/2010 12:59:00 μ.μ., Blogger SFILTROS said...

...που κατάφερε να αλώσει και το τελευταίο προπύργιο ελευθερίας μας: το απροσπέλαστο του νου μας

Αυτή σου η κουβέντα είναι το ζουμί της υπόθεσης. Και συμπληρώνω πως όσο πιο προσπελάσιμο κάνουμε το απροσπέλαστο του νου μας, τόσο περισσότερο θα προσπαθούμε να μη διαφέρουμε για να μη νιώθουμε ανένταχτοι, άρα τόσο περισσότερο θα γινόμαστε άμυαλα πρόβατα που θα κάνουμε ότι μαλακία σκεφτεί ο τσοπάνης μας.
Όσο για το πρώτο μέρος του κειμένου εγώ το βλέπω πιο κυνικά. Ο κόσμος είναι τόσο γεμάτος από άσχημα πράγματα που αν σκεφτούμε λογικά κάθε ένα από αυτά, θα αυτοκτονήσουμε. Άρα έχουμε αυτό το μηχανισμό άμυνας για να επιβιώσουμε. Παραμυθιαζόμαστε με θρησκείες, μόδες κτλ, σκεφτόμαστε περισσότερο τα θετικά από τα αρνητικά για να μπορέσουμε να ξυπνήσουμε και την επόμενη μέρα ψυχικά υγιείς.

 
At 1/24/2010 03:06:00 μ.μ., Blogger ΠΑΝΟΣ said...

Τέλειο κείμενο. Τόσο ως χιουμοριστικό (πολύ πολύ αστείο το Φαψεβοοκ, πραγματικά!) όσο και ως προβληματισμός. Καλησπέρα.

 
At 1/24/2010 03:07:00 μ.μ., Blogger ΠΑΝΟΣ said...

Και επίσης, πρόσεξε, όχι μουνί, όχι μουνιά, η αναζήτηση είναι μουνάρες, εκπληκτικό. Ούτε καν στον ενικό. Όσο πάει, το τραβάμε σου λέω..

 
At 1/24/2010 04:09:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Fanfarone, και το αστείο είναι ότι νόμιζα πως είχα τη σούπερ - πρωτότυπη ιδέα :(((((

 
At 1/24/2010 04:16:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Αkira 13, μπα, είναι νωρίς. Ας περάσουμε κάνα - δυο γύρους ακόμη και βλέπουμε :)
Πάνο, να 'σαι καλά, αν και η αλήθεια είναι ότι βλέποντας τώρα πως έχει ξαναγραφτεί πρόσφατα παρόμοιο κείμενο, αισθάνομαι κάπως μαλάκας :(
Sfiltros, συμφωνώ ότι είναι ένα είδος μηχανισμού άμυνας που μας επιτρέπει να συνεχίζουμε να ζούμε και να μην αυτοκτονούμε όπως λες. Αν το δει κανείς από άλλη οπτική γωνία όμως ο ίδιος ακριβώς μηχανισμός (ας τον ονομάσουμε χοντρικά «το να κατορθώνουμε να μένουμε ανεπηρέαστοι από τον πόνο των άλλων ή εν πάση περιπτώσει να μην τον νιώθουμε ποτέ σαν δικό μας») εξηγεί γιατί η ανθρωπότητα δεν έχει κατορθώσει να εξαλείψει τερατώδεις ανισορροπίες, αδικίες, ανισότητες.

 
At 1/24/2010 06:00:00 μ.μ., Blogger costinho said...

Πραγματικά άσχετο το πρώτο σχόλιό μου, αλλά σχετικά με όσα λέγαμε εδώ, διάβασε αυτό. Θαρρώ πως αξίζει τον κόπο ένηγουέη.

Λυπάμαι πάντως που -όπως και να'χει- η προσκαιρη χαρά για την διαφαινόμενη κατάκτηση αυτού του πρωταθλήματος -με τη συγκεκριμένη ποιότητα ομάδας κιόλας- σου γεννά δυνατότερα συναισθήματα από μια δεδομένη τραγωδία, ανθρώπινη και τεράστια -στο κάτω κάτω: άλλη μια ήττα του ανθρώπου. Ακόμα και η χαρά και τα συναισθήματα έχουν ποιότητα.

 
At 1/24/2010 08:51:00 μ.μ., Blogger Εν Αρχή ην Ο Ηχος said...

Θα ξεφυγω λιγο απο τη ψυχοσυνθεση του κειμενου. Ολο αυτο το δημιουργημα που λεγεται ιντερνετ δεν ειναι τιποτα αλλο απο το καθρεφτη των κομπλεξ και συμπλεγματων που κουβαλαει ο ελληνας. Και φερνω στην επιφανεια το ζητημα της ανωνυμιας. Αυτο που επιτηδευμενα πολεμαει ο τραγικος ελληνας μπλογκερ σε μια μεγαλη πλειοψηφια του, πουλωντας "λογους" αντιπολιτευτικους και βαζοντας διαφορα logos δεξια και αριστερα στης στηλες του ιστολογιου του με κουνεβες και αμαλιες-φακελλακια,(τωρα νεα logos με τους σεισμοπληκτους στην Αιτη) και αλλες "επαναστασεις" που ονειρευεται μεσα απο τον εσωστρεφη μικραστισμο του. Και φυσικα ειναι τραγικο αυτο που συνεβη στην Αιτη οσο τραγικο επισης ειναι καποιοι ελληνες να μην εχουν να πληρωσουν ενοικιο.
Μηπως τελικα η ανωνυμια βοηθαει την εξουσια και το κοινωνικο καθεστως? Μαλλον. Γιατι, τι φοβαται και δεν αντεχει αυτη η εξουσια πιο πολυ? Την ΕΠΩΝΥΜΗ καταγγελια και τη σιωπη. Αλλα δυστυχως καποιοι μας εμαθαν σε αυτη τη χωρα πως η καταγγελια θεωρειται ρουφιανια.

 
At 1/25/2010 01:07:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Costinho, το διάβασα το κείμενο και αναμφίβολα αξίζει τον κόπο.
Από εκεί και πέρα στα του συγκεκριμένου ποστ: γράφω συχνά στα όρια του παρεξηγήσιμου και αφού το κάνω προφανώς αναλαβάνω και το ρίσκο να παρεξηγηθώ. Με δυο κουβέντες αν βγάλεις την λέξη Παναθηναϊκός από την εξίσωση μπορείς να βάλεις μια οποιαδήποτε άλλη λέξη στη δική σου περίπτωση και μια οποιαδήποτε άλλη λέξη στην περίπτωση δισεκατομμυρίων συνανθρώπων μας. Οπότε το να κολλάς στον Παναθηναϊκό και στα της ποιότητας των συναισθημάτων, το θεωρώ τελικά άστοχο. Εκείνο που θέλω να πω είναι ότι όσο και να μας προξενούν αρνητικά συναισθήματα τραγωδίες σαν της Αϊτής σχεδόν πάντα θα μας απασχολούν για πολύ πολύ λίγο, για όσο προβάλλεται η ειδήση στην τηλεόραση, για όσο βλέπουμε φωτογραφίες στο ίντερνετ, για όσο τις συζητάμε με δυο φίλους. Όλη την υπόλοιπη μέρα, όλη την υπόλοιπη βδομάδα, το μυαλό μας θα συνεχίσει να απασχολείται από ό,τι συνήθως απασχολούνταν. Η ζωή μας θα συνεχιστεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Εκείνο λοιπόν που επισημαίνω στο κείμενο δεν είναι μια ιδιομορφία δική μου επειδή είμαι αρρωστάκι. Εκείνο που επισημαίνω στο κείμενο είναι ότι έχω από την μία μια τραγωδία με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και ανυπολόγιστες περαιτέρω συνέπειες και από την άλλη ένα διαφαινόμενο πρωτάθλημα. Και παρατηρώντας με, παρατηρώ με έκπληξη ότι τις μέρες από το σεισμό, που συνέπεσαν με τις μέρες που ο Ολυμπιακός σκόνταφτε, έχω εσωτερικά νιώσει αθροιστικά περισσότερη χαρά από την οδύνη που έχω νιώσει για την Αϊτή. Και αναρωτιέμαι πώς διάολο γίνεται αυτό; Και αναρωτιέμαι από τι είμαστε φτιαγμένοι για να μπορούμε να λειτουργούμε έτσι. Αναρωτιέμαι δηλαδή τελικά τι σόι κτήνη είμαστε. Αλλά η συντριπτική πλειοψηφία από εμάς. Όχι μόνο εγώ. Εγώ εκείνο που κάνω είναι παρατηρώντας τον εαυτό μου να προσπαθώ να βγάλω γενικότερα συμπεράσματα. Αν λοιπόν σε εμένα αυτές τις μέρες έτυχε να είναι ο Παναθηναϊκός, σε έναν άλλο μπορεί να έτυχε να είναι ότι τον πόναγε το στομάχι του, σε έναν τρίτο ότι έχει αγαμίες, σε έναν τέταρτο ότι δεν αντέχει με τίποτα ένα συνάδελφό του στη δουλειά κλπ κλπ.

 
At 1/25/2010 01:10:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Εν αρχή ην ο ήχος, ποτέ μου δεν θεώρησα πρόβλημα την ανωνυμία στο διαδίκτυο. Πρόβλημα πάντα θεώρησα το πώς χειρίζεται κανείς το διαδίκτυο, το τι είδους λόγο δηλαδή εκφέρει, ανώνυμα, ψευδώνυμα ή επώνυμα.

 
At 1/25/2010 02:15:00 π.μ., Anonymous 7:33 said...

«Μα πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο;»
Αυτό είναι ΤΟ ερώτημα. Θαρρώ πάντως πως όσοι κατάλαβαν το ερώτημα, εννοώ συναισθηματικά και όχι λογικά, σίγουρα την έκαναν γι αλλού. Και άσε εμάς να σερνόμαστε.

 
At 1/25/2010 09:27:00 π.μ., Blogger ο δείμος του πολίτη said...

Πολύ ωραίο άρθρο...

 
At 1/25/2010 11:55:00 π.μ., Blogger costinho said...

Τώρα το έγραψες πολύ καλύτερα. Ακόμα κι αν ξέφυγες από το παρεξηγήσιμο ύφος, και ...εξήγησες!

Και δεν είχα παρεξηγήσει εξαρχής. Το γνωρίζεις άλλωστε ότι και τα δικά μου σχόλια πολλές φορές είναι στα όρια του παρεξηγήσιμου και της διαλεκτικής προβοκάτσιας.

Μίλησες όμως για συγκεκριμένα συναισθήματα, συγκεκριμένα τον Παναθηναϊκό και το συγκεκριμένο Παναθηναϊκό. Θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο, πράγματι. Εγώ κρίνω σκωπτικά -και ελπίζω να το δέχεσαι- την αναφορά στο συγκεκριμένο Παναθηναϊκό, που δεν απέχει και πολύ από μια ποδοσφαιρική τραγωδία, σαφώς μικρότερη της Αϊτινής και ακόμα μικρότερη αυτής που λέγεται Ολυμπιακός φέτος... :)

 
At 1/25/2010 05:02:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

7:33, ένα είναι σίγουρο, ότι δεν απέχει και τόσο πολύ αυτό το αλλού.
Δείμε, ευχαριστώ.
Costinho, τώρα με έχουν πιάσει τα ενοχικά μου και δεν μπορώ να κάνω αστεία σχετικά με τα μεγέθη των τραγωδιών :)

 
At 1/25/2010 08:55:00 μ.μ., Blogger jean couceau rouceau said...

όσο η ρίζα μας ειναι η ικανοποιηση εκεινου που συμβαινει στις εντος χωρου αισθησεις , θα συνεχιζει το παραδοξο που βιωνεις(ή βιωσες). Νομιζω(η σιγουρια με εγκατελειψς προ διετιας και μαλλον δια παντος-απ' όσο νιωθω)

 
At 2/17/2010 09:14:00 π.μ., Blogger pantsik said...

Αν κάποτε οι πρώτες αναζητήσεις της αλφαβήτου στο google θα είναι οι: Αϊνστάιν, Βολτέρος, Γκάντι, κλπ., τότε ίσως θα έρθει η ώρα να πάψουμε να κοιτάμε το εγώ και να βλέπουμε το εμείς. Ίσως τότε να σκεφτόμαστε: "πω πω συμφορά που πάθαμε στην Αϊτή. Άντε να βοηθήσουμε να κλείσουν οι πληγές μας".
(καλά, πως τα συνδύασα έτσι ο π------!)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home