Δευτέρα, Δεκεμβρίου 21, 2009

Με ωμέγα

Πέθανε ο Γιάννης Μόραλης. Αλλά αν πω ότι έχω ασχοληθεί μαζί του, ψέμματα θα είναι. Αν επίσης πω ότι ακούγοντας αυτό το όνομα το πρώτο πρόσωπο που έρχεται στο νου είναι αυτό του εκλιπόντος και όχι του Γιάννη Μώραλη με ωμέγα, της επίσημης δηλαδή φωνής της ΠΑΕ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ, του ανθρώπου που αποστολή του σε αυτή τη ζωή είναι να διαψεύδει τη χρήση αεροβόλων, επίσης ψέμματα θα είναι. Και ψέμματα δεν θα σου πω σήμερα: η κουλτούρα μου ως τον Μώραλη με ωμέγα φτάνει. Κι αν φτάνει ως εκεί δεν μου φταίει κανείς Μώραλης με ωμέγα, αλλά εγώ που ασχολούμαι με τους Μωράληδες με ωμέγα και όχι με αυτούς με όμικρον.
Πέθανε κι ο Χρήστος Λαμπράκης. Αυτόν δύσκολα να τον μπερδέψεις με άλλον, το δικό του όνομα είναι εμβληματικό, ίσως πιο εμβληματικό ακόμη και από αυτό του «Ζ». Ακούω το «ΒΗΜΑ FM» που τον πενθεί με την πρέπουσα κλασσική, η οποία διακόπτεται κάθε τόσο από ένα βαρύγδουπο επικήδειο. Νομίζω ούτε ειδήσεις δεν λέει. Εκτός από τις ειδήσεις σταματήστε κι όλα τα ρολόγια, σωπάστε τηλέφωνο, πιάνο και σκυλί, σβήστε τα αστέρια, πακετάρετε το φεγγάρι και ξεσυναρμολογήστε τον ήλιο.
Stop all the clocks, cut off the telephone,
Prevent the dog from barking with a juicy bone,
Silence the pianos and with muffled drum
Bring out the coffin, let the mourners come.
---
Let aeroplanes circle moaning overhead
Scribbling on the sky the message He Is Dead,
Put crepe bows round the white necks of the public doves,
Let the traffic policemen wear black cotton gloves
---
He was my North, my South, my East and West,
My working week and my Sunday rest,
My noon, my midnight, my talk, my song;
I thought that love would last for ever: I was wrong.
---
The stars are not wanted now: put out every one;
Pack up the moon and dismantle the sun;
Pour away the ocean and sweep up the wood.
For nothing now can ever come to any good.
---
Πέθανε κι η Μπρίτανι Μέρφι. Και δεν είναι οι άλλοι δύο σημαντικοί θάνατοι, αλλά ο δικός της, ο ασήμαντος, αυτός που κάπως νιώθω, επειδή για ένα σύντομο φεγγάρι, την εποχή του «8 MILE», την είχα ψιλοκαψουρευτεί. Εκείνη όχι μόνο δεν ανταποκρίθηκε ποτέ, αλλά έκτοτε με την εξαίρεση του «SIN CITY» χάθηκε, για να ξαναβρεθούν τα χαμένα ίχνη της τώρα, δια του οριστικού χαμού της. Το στίγμα της σε σύγκριση με τους άλλους δύο απειροελάχιστο. Και μάλλον πολιτιστικά πρόκειται για στίγμα επιπέδου ωμέγα και όχι όμικρον. Αλλά ήταν όμορφη με όμικρον και ωραία με ωμέγα.

12 Comments:

At 12/21/2009 10:50:00 μ.μ., Anonymous hplusk said...

Πολλούς θανάτους είχαμε αυτές τις μέρες τελικά. Και να φανταστείς ότι στην τηλεόραση μόνο ο Χ.Λ. αναφέρθηκε - αυτόν άκουσα εγώ τουλάχιστον. Το παράκανε το Mega έτσι;

 
At 12/22/2009 12:05:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Δεν είδα, αλλά μπορώ να φανταστώ.

 
At 12/22/2009 10:16:00 π.μ., Blogger Riski said...

Σχετικά με τους δύο πρώτους θανάτους (και μιας και δεν είχα ποτέ καψουρευτεί τη Μπρίτανι Μέρφι) έχω να πω ότι ο Μόραλης έλεγε:
"Δεν μου αρέσει να πουλάω τα έργα μου. Ούτε τώρα ούτε παλιότερα. Ξεκίνησα να το κάνω μόνον από ανάγκη".

 
At 12/22/2009 11:34:00 π.μ., Anonymous Σωτήρης said...

…Αλλά ήταν όμορφη με όμικρον και ωραία με ωμέγα.
Στα best off και με πολύ καλή κατάταξη.

 
At 12/22/2009 11:39:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Θυμάσαι που σου έλεγα κάποτε στη Σαλαμίνα ότι οι μεγάλοι φεύγουν τρεις τρεις;

Την ερμηνεία για το μεγαλείο του καθενός την έδωσες εσύ.

Εάν υπήρχε άλλη ζωή, ο Μόραλης θα σχεδίαζε αφαιρετικά τη Βρετάνη και ο Χρίστος θα ετοίμαζε την αίθουσα για να εκτεθεί η σειρά των έργων του, αφού πρώτα θα είχε διαφημίσει κατάλληλα το γεγονός από τον Κήρυκα του Παραδείσου.

 
At 12/22/2009 06:28:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Riski, ακριβώς δηλαδή η σχέση με το χρήμα που έχουμε όλοι μας ;)

 
At 12/22/2009 06:38:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Πάντως αναφορικά με την αποσυναρμολόγηση του ήλιου, για την οποία γράφω στο ποστ, αποδεικνύεται ότι η άποψή μου έχει κι άλλους υποστηρικτές. Όπως γράφει σήμερα ο Κώστας Μητρόπουλος: «Είμαι σχεδόν βέβαιος πως τέλειωσαν οι λιακάδες».

 
At 12/22/2009 11:39:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Και καλά ο Μητρόπουλος, αλλά και ο Βέλτσος;

 
At 12/24/2009 10:59:00 μ.μ., Blogger costinho said...

Πάντως, είναι ένα θέμα το ότι ασχολείσαι με τη συζήτηση περί αεροβόλων και ενημερώνεσαι αρκετά επ'αυτής, ενώ δεν φέρεις καμία ενοχή στο λόγο τη στιγμή που παραδέχεσαι ότι δεν έχεις ασχοληθεί ιδιαίτερα με ένας από τους τελευταίους του πραγματικού πολιτισμού της χώρας. Ε;

 
At 12/25/2009 12:45:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Τι λες ρε μαν χριστουγεννιάτικα; Εντελώς ανάποδα το διάβασες. Δεν εκπέμπει απενοχοποίηση και περηφάνια το ποστ στο σκέλος των Μοράληδων, αυτοκριτικό είναι.

 
At 12/25/2009 04:38:00 μ.μ., Blogger costinho said...

Το ξέρω. Ουσιαστικά ταυτολογώ και προσαυξάνω. Απλά νομίζω πως η αυτοκριτική σου στην περίσταση, είναι λάητ. Χώρια που απ'ό,τι βλέπω, καταφέρνεις και χωράς και θέση στην κουβέντα περί αεροβόλων. Είμαστε όλοι Τζόρβας!

 
At 12/26/2009 04:38:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Πιθανώς να είναι λάιτ, δεν διαφωνώ. Λοιπόν, για να τα ξεχωρίσουμε: 1) Στο ότι δεν είχα ασχοληθεί με τον Μόραλη δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Όχι επειδή «έπρεπε» να είχα ασχοληθεί, ούτε γιατί η Τέχνη πρέπει να σου δίνεται ενέσιμη, την θες δεν την θες. Αλλά επειδή δεν ενδιαφέρθηκα να τον προσεγγίσω. Και μετά θα μπορούσε εξίσου να με αγγίξει ή να μην με αγγίξει.
2) Στα του αεροβόλου όμως και λίγα έγραψα ;)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home