Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 10, 2009

Ο Μέσι κι ο Καλαμπόκης



Δυο από τους με κάθε έννοια καλύτερους παίκτες της σύγχρονης ιστορίας του ελληνικού ποδοσφαίρου, δύο από τα βασικότατα μέλη της ομάδας το κατόρθωμα της οποίας το 2004 θα εξακολουθεί να φαντάζει στις επόμενες δεκαετίες τόσο απίστευτο όσο φάνταζε τις μέρες που συνέβαινε, ο Γιώργος Καραγκούνης κι ο Κώστας Κατσουράνης, είπαν μετά από δύο διαφορετικά ματς που απείχαν μεταξύ τους μερικούς μήνες το ίδιο πράγμα.
Τον Μάρτιο η Βιγιαρεάλ και τον Αύγουστο η Ατλέτικο κερδίζουν τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ. Προηγούνται στο σκορ, ισοφαρίζονται και ξαναπροηγούνται. Ο Καραγκούνης μετά το ματς με την Βιγιαρεάλ κι ο Κατσουράνης μετά το ματς με την Ατλέτικο δήλωσαν περίπου ότι το λάθος έγινε μετά την ισοφάριση, όταν παρασυρθήκαμε και ανοιχτήκαμε. Εκείνο που είδα εγώ όμως και στα δύο ματς ήταν ότι μετά από ένα δίλεπτο - τρίλεπτο αναπόφευκτου ενθουσιασμού και πνοής από την εξέδρα, όχι μόνο δεν ανοιχτήκαμε, αντίθετα και στις δυο περιπτώσεις ήταν οι Ισπανοί που ξαναπήραν τον έλεγχο του αγώνα, πίεζαν και έδειχναν ότι αργά ή γρήγορα θα ξαναέβαζαν γκολ και μάλιστα με τον τρόπο που ήξεραν, με τον τρόπο ποδοσφαίρου που οι ομάδες τους έχουν διδαχθεί να παίζουν. Το ξαναέβαλαν και στις δυο περιπτώσεις γρήγορα.
Όπως λοιπόν το ποδόσφαιρο των ισπανικών ομάδων έχει φτιάξει μια σχολή (που αν ήταν μόνο θέμα ατομικής κλάσης παικτών, τότε θα έβγαζαν μάτια στην Ελλάδα ο Χουανφράν κι ο Αρουαμπαρένα, ο Ραούλ Μπράβο κι ο Ντομί, ο Βίκτορ κι ο Ντάνι), έτσι και το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει φτιάξει μια σχολή που καθρεφτίζεται σε αυτή τη νοοτροπία: «Ανοιχτήκαμε απερίσκεπτα». Και είναι μια νοοτροπία τόσο σφηνωμένη στο μυαλό των παικτών, που θεωρούν ότι έχουν ανοιχτεί απερίσκεπτα, ακόμα κι όταν δεν έχει συμβεί αυτό, ακόμα κι όταν ο άλλος επιβάλλει το παιχνίδι του και σε κερδίζει επειδή απλά είναι καλύτερος.
Θα μπορούσε κάλλιστα η Εθνική ποδοσφαίρου να μην είχε φάει γκολ στο 83' με την Ελβετία και στο 90΄με την Μολδαβία και να ήταν ήδη στο μουντιάλ, ο δρόμος για το οποίο άλλωστε κάθε άλλο παρά έχει κλείσει. Μπορεί κάλλιστα η Εθνική μπάσκετ να κάνει μια ήττα στα προημιτελικά και να παίξει για τις θέσεις 5-8.
Αλλά και τα δύο να συμβούν, το γεγονός θα παραμένει ότι ο μεγαλύτερος έπαινος που θα μπορούμε να αποδώσουμε στην Εθνική ποδοσφαίρου είναι ότι πρόκειται για μια ομάδα που ξέρει να παίρνει αποτελέσματα, όπως επίσης το γεγονός θα παραμένει ότι ο μεγαλύτερος ψόγος που θα μπορούμε να αποδώσουμε στην Εθνική μπάσκετ είναι ότι ήταν για ψηλότερα, αφού είναι ομαδάρα.
Είναι θέμα διαφοράς ατομικής αξίας παικτών ανάμεσα στα δύο αθλήματα; Είναι κι αυτό. Αλλά σύμπτωση επαναλαμβανόμενη για δυο δεκαετίες παύει να είναι σύμπτωση. Δεν είναι θέμα ταλέντου η πορεία του ελληνικού μπάσκετ από το '87 και ύστερα. Είναι και κατεξοχήν θέμα δομών, νοοτροπίας, περιβάλλοντος. Όταν υπάρχουν αυτές, θα βοηθήσουν να ξεχωρίσει κι ο Καϊμακόγλου κι ο Καλαμπόκης στα 31 του: θα τους κάνουν να φανούν καλύτεροι απ΄ό,τι είναι ή -το ίδιο είναι- να προσπαθήσουν κι αυτοί να γίνουν καλύτεροι, να πιστέψουν ότι είναι καλύτεροι και να παίξουν σαν καλύτεροι απ' ό,τι είναι, αφού τους μεγαλώνει η -ήδη βαριά- φανέλα που φοράνε.
Την Τρίτη ο Νίνης έκανε τους Άγγλους γιο - γιο. Ούτε ο Νίνης ούτε ο Κουτσιανικούλης είναι ο Μέσι. Αλλά το ταλέντο τους είναι πανδύσκολο να αναπτυχθεί σε ένα περιβάλλον ποδοσφαίρου που οι ομάδες της Σούπερ Λίγκα είναι γεμάτες με ξένους γάμα διαλογής, σε ένα περιβάλλον ποδοσφαίρου που οι προπονητές απολύονται από την πρώτη αγωνιστική, σε ένα περιβάλλον ποδοσφαίρου που το κύριο θέμα της προηγούμενης αγωνιστικής ήταν ο πειραγμένος με το τσαντάκι που υπό το άγρυπνο μάτι των σεκιουριτάδων καντήλιαζε και χαστούκιζε τον Σηφάκη, ο οποίος έπρεπε λέει και να αποβληθεί αν τυχόν του έχωνε καμία.
Σε ένα περιβάλλον ποδοσφαίρου που το να ξέρεις μπάλα δεν λέει από μόνο του κάτι, αφού το να ξέρεις μπάλα δεν είναι αυτό που πρωταρχικά μας απασχολεί, καθώς εκείνο που πρωταρχικά μας απασχολεί είναι να μην παρασυρόμαστε κι ανοιγόμαστε.
Αν ο Νίνης κι ο Κουτσιανικούλης δεν είναι ο Μέσι, θα μπορούσαν ίσως να γίνουν ο Σπανούλης κι ο Ζήσης.
Αλλά δεν θα γίνουν. Κυρίως δεν θα τους συγχωρεθεί ότι δεν είναι ο Μέσι, ένας Μέσι ιδεατός που θα έπαιρνε όλα τα ματς μόνος τους. Ο Μέσι έχει και συμπαίκτες όμως. Και παίζει σε μια ομάδα που παίζει με έναν τρόπο. Όπως κι ο Ζιλμπέρτο, με τους κατάλληλους συμπαίκτες, μέχρι και μουντιάλ σου παίρνει, μέχρι και τρία μέσα στην Αργεντινή του Μέσι ρίχνει η ομάδα του.
Ο Ρεχάγκελ που μαλακίζεται, ο Κετσπάγια που μαλακίζεται, ο Τεν Κάτε που μαλακίζεται: τα προβλήματά μας τα έχουμε λυμένα και τις αιτίες μας ξεκαθαρισμένες.
Αν το πάρουμε αλλιώς, ο Γιώργος Βασιλακόπουλος που δεν μαλακίζεται, οι αδελφοί Γιαννακόπουλοι που δεν μαλακίζονται, ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς που δεν μαλακίζεται, το 1987 που έχει γίνει ήδη 2009.
Εκτός κι αν κατά ένα ανεξήγητο από τη φύση τρόπο ταλέντο έχουμε μόνο με τη μπάλα στα χέρια, ενώ με την μπάλα στα πόδια το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μην ανοιγόμαστε απερίσκεπτα.

21 Comments:

At 9/10/2009 09:26:00 π.μ., Blogger Polykarpos said...

σωστή άποψη, έτσι είναι

 
At 9/10/2009 10:40:00 π.μ., Blogger Γκιωνης said...

. Δεν ασχολούμαι καθόλου με το ποδόσφαιρο, αν και παρακολουθούσα και εγώ το θρίαμβο τών ξυπόλητων Ελλήνων με το Ρεχάγγελ και είχα κατέβει και δυό φορές στο Λευκό Πύργο με την κόρη μου ( που γνωρίζοντας την αδιαφορία μου για τα ποδοσφαιρικά, με κυττούσε έκπληκτη επειδή δεν καταλάβαινε τον ενθουσιασμό μου ) να συμμετάσχουμε σε ένα πανηγύρι, που εγώ ήθελα αργότερα να θυμάται οτι είμασταν μαζί.
. Αγανακτώ με τις χιλιάδες αθλητικές εφημερίδες, αυτούς που ΚΑΘΕ μέρα τις διαβάζουν, αυτούς που είναι καθημερινοί θαμώνες τών προποτζήδικων.
. Όμως πρώτη φορά διαβάζω ένα τέτοιο σημείωμα με ευδιάκριτη την διεισδυτική ματιά και την αναλυτική ικανότητα τού σχολιαστή.
. Σε ευχαριστώ πολύ γι αυτό.

 
At 9/10/2009 03:21:00 μ.μ., Anonymous Τάκης said...

Συμφωνώ κι εγώ πως είναι θέμα κακής νοοτροπίας και διοίκησης η διαφορά απόδοσης σε μπάσκετ και ποδόσφαιρο. Και απ' ότι φαίνεται δεν αρκεί μια "καλή αρχή" για να τις αλλάξει, μιας και αυτή την ευκαιρία την είχε και το μπάσκετ το 1987 και το ποδόσφαιρο το 2004, αλλά το ποδόσφαιρο έμεινε στάσιμο.

 
At 9/10/2009 05:03:00 μ.μ., Anonymous Γιάννης said...

Θαρρώ πως ανοίχτηκες λίγο προς το τέλος του κειμένου. Απερίσκεπτα. Ευτυχώς για το συγκεριμένο ποστ οι σχολιαστές δεν θα πάρουν το ματς, διότι θα κάτσουν πίσω από την μπάλα, παρακολουθώντας σε να κάνεις τα τσαλίμια σου.

 
At 9/10/2009 05:12:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

ta eipes ola s'ena arthro..gamises kai'deires dude..eternal hailz!
meshuggener

 
At 9/10/2009 07:57:00 μ.μ., Blogger τζόνι τουρτούρας said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

 
At 9/10/2009 08:00:00 μ.μ., Blogger τζόνι τουρτούρας said...

Νομίζω ότι ο φόβος απέναντι στο "ανοιχτήκαμε" απηχεί μια πραγματικότητα αλλά απλώς δεν την εκφράζει σωστά.

Για να "ανοιχτεί" μια ομάδα χρειάζεται πολύ ΟΜΑΔΙΚΟ τρέξιμο, τρέξιμο δηλαδή όχι μόνο με τη μπάλα αλλά και χωρίς τη μπάλα. ΑΥΤΟ φοβούνται καθότι δεν αντέχουν (φυσική κατάσταση γαρ) οι παίχτες της ελληνικής "σχολής".

Γενικότερα, θα έλεγα ο ψευτο-κοινωνιολόγος, εδώ έχουμε μάθει να τρέχουν ένας-δυο
κι οι υπόλοιποι να κάάάθονται και να τους χαζεύουν.

Έτσι δεν είναι;

Όσο για το μπάσκετ, ε, συγκριτικά με τη μπάλα μιλάμε για γηπεδάκι της πλάκας (σαν έκταση = λαχάνιασμα).

 
At 9/10/2009 09:10:00 μ.μ., Blogger Knoulp said...

Isws apla to podossfairo na einai pio diskolo sport, isws akoma na miin to exoume sillavei sa laos...Pantws kai to oti mia endexomeni ( isws kai diafainomeni...) apotyxia mas na pame sto mountial tha thewrithei megali apotyxia kai pisogirisma, einai mallon ena vima mprosta...
Oso gia to basket, ontws exoume omadara, kai eidika twra pou allaxame kai proponiti...

 
At 9/10/2009 10:16:00 μ.μ., Blogger mosaic said...

ευτυχώς που μάλον δε θα πάμε στο μουντιαλ

λυπάμαι αν αγαπάω το ποδοσφαιρο πιο πολύ απο το μέρος που με γεννήσε αλλά έτσι είμαι

 
At 9/10/2009 11:01:00 μ.μ., Blogger Alexandros said...

Έχεις δίκιο στα του ποδοσφαίρου, αλλά η σύγκριση με το μπάσκετ είναι ατυχής. Δεν μπορούν να συγκριθούν τα δύο αθλήματα. Για πολλούς λόγους που θα μου πάρει 2000 λέξεις να περιγράψω. Απλά να πω ότι το ποδόσφαιρο είναι σαν τον πόλεμο. Η τακτική έχει μεγαλύτερη αξία από την ικανότητα. Στο μπάσκετ ταλέντο ξεχωρίζει. Για αυτό και είναι άθλημα με ελάχιστες εκπλήξεις. Να φανταστείς, πέρυσι ο Ολυμπιακός έκανε ρεκόρ 25-1. Αυτό τα λέει όλα.

 
At 9/11/2009 12:20:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Aλέξανδρε, η κύρια σύγκριση ποδοσφαίρου και μπάσκετ που κάνω έχει να κάνει με θέματα που είναι επιδεκτικά σύγκρισης, έχει να κάνει με δομές και νοοτροπίες, με το ότι ο ένας χώρος επιτρέπει στα ταλέντα του να γίνουν ολοκληρωμένοι αθλητές κι ο άλλος τους κάνει εξ αντικειμένου τη ζωή δύσκολη.

 
At 9/11/2009 12:31:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Tζόνι, συμφωνώ στα περί ομαδικού τρεξίματος χωρίς την μπάλα, απλώς νομίζω ότι αυτό δεν γίνεται περισσότερο επειδή δεν έχουμε μάθει να παίζουμε έτσι, παρά λόγω έλλειψης φυσικής κατάστασης και φυγοπονίας.

 
At 9/11/2009 12:36:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Γιάννη το χειρότερο είναι ότι τα τσαλίμια μου δεν είναι καν επιπέδου Λέτο, αλλά είναι μάλλον επιπέδου Σαμαρά ;) Και μιλώντας για Σαμαρά κορυφαία στιγμή του ήταν το απελπισμένο σήκωμα των χεριών του επειδή δεν του έδωσε ο Σπυρόπουλος πάσα στη φάση του δοκαριού με την Ελβετία, με αποτέλεσμα να έχει περισσότερο την προσοχή του στο πως θα σηκώσει τα χέρια παρά στο πού θα πάει η μπάλα, γιατί αν παρακολουθούσε την πορεία της μπάλας θα μπορούσε να σκοράρει στο ριμπάουντ χωρίς να χαλάσει καν τη χωρίστρα του, αλλά μέχρι να κατεβάσει τα χέρια και να περάσει από την απελπισία στο κυνήγι της φάσης, η μπάλα είχε πάει στο πλάι.

 
At 9/11/2009 08:42:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

πολύ φτηνό αλλά θα το πω : οτι παίζεται με τα χέρια είναι γραμμένο στο DNA μας


Κ.Κ.Μ.

 
At 9/11/2009 10:16:00 π.μ., Blogger costinho said...

Όλα σωστά και σ'όλα μέσα με βρίσκεις, αλλά... ο Καραγκούνης ένας από τους "με κάθε έννοια καλύτερους παίκτες της σύγχρονης ιστορίας του ελληνικού ποδοσφαίρου"? Νόμιζα ότι αυτό το ποστ προσδοκούσε να ξεπεράσει την οπαδική σου φύση, αλλά αρρώστια είναι αυτή, καταλαβαίνω... :)

 
At 9/12/2009 01:44:00 π.μ., Blogger lazopolis said...

Πάντως, αφού ξεκαθαρίσουμε οτι η σχετική αποτυχία του ποδοσφαίρου είναι φυσιολογική για χώρα στα μέτρα μας (δείτε την κατάντια του Βελγίου που κατά τα άλλα είναι πολύ πάνω απ'τα μέτρα μας και με παράδοση δεκαετιών), και οτι είναι η επιτυχία του μπάσκετ που μοιάζει παράδοξη και απαιτεί εξήγηση, να πώ οτι είναι δύσκολο να δώσει κανείς μια τέτοια εξήγηση χωρίς να ξέρει το άθλημα από μέσα.

Οι αδελφοί Γιανακόπουλοι, ο Κόκκαλης (που κι αυτός έχτισε ομάδα με σχετικό βάθος), ο Βασιλακόπουλος και οι λοιπές προσωπικότητες έπαιξαν το ρόλο τους προφανώς. Αλλά η συνεχής ευρωστία της Εθνικής, η συνεχής παραγωγή ταλέντων, *παρά την άθλια κατάσταση του εγχώριου πρωταθλήματος*, πρέπει να αναζητηθεί στις μικρότερες ομάδες και κυρίως στις μικρότερες κατηγορίες. Στον τρόπο που λειτουργεί η Ομοσπονδία σε σχέση με τις μικρές κατηγορίες, με τα τοπικά πρωταθλήματα, με τα κλιμάκια, με τα σεμινάρια προπονητικής, με τις Εθνικές παίδων και εφήβων κλπ. κλπ.

Πρέπει επίσης να αναζητηθεί στην προυπάρχουσα του '87 ύπαρξη συλλόγων στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη με παράδοση στο άθλημα (στην Αθήνα βλέπε Σπόρτινγκ, Ν. Ηστ, Περιστέρι, Πανελλήνιος), με σχετικά υψηλή τεχνογνωσία για τα ελληνικά δεδομένα, με συνεχή παραγωγή ταλέντων που ακόμα τροφοδοτούν τους συλλόγους που πρωταγωνιστούν κλπ. κλπ.

Τέλος, η χώρα ευτύχησε να έχει χαρισματικές προσωπικότητες στην ομάδα του '87: Γκάλης και Γιαννάκης ήταν και παραμένουν εμβληματικές φυσιογνωμίες που φέρνουν πιτσιρικάδες στο άθλημα ακόμα. Οι της εθνικής ποδοσφαίρου δεν τα κατάφεραν αντίστοιχα, ίσως λόγω διαφορετικής ιδιοσυγκρασίας, ίσως λόγω διαφοράς αθλητικού διαμετρήματος (ο Γκάλης κι ο Γιαννάκης ήταν ανάμεσα στους καλύτερους ευρωπαίους μπασκετμπολίστες της γενιάς τους, έχουν τιμηθεί με όλα τα δυνατά και αδύνατα αξιώματα σε Ελλάδα και Ευρώπη και συμπεριφέρονται και ανάλογα - ο Ζαγοράκης κι ο Καραγκούνης το ξέρουν κι οι ίδιοι οτι δεν είναι ούτε στους εκατό καλύτερους της γενιάς τους σε ευρωπαϊκό επίπεδο).


Με άλλα λόγια στην Ελλάδα υπήρχαν άνθρωποι και πριν το 87 που ήξεραν μπάσκετ και όχι μόνο εισαγωγής. Όπως υπήρχαν και άνθρωποι που ήξεραν και ξέρουν βόλευ π.χ.

 
At 9/12/2009 07:11:00 π.μ., Blogger mosaic said...

Kάτι ακόμα:ναι δυστυχώς και ο Τεντάς και ο Οθωνας μαλακίζονται.Για τον καραφλό είναι πολύ νωρίς ακόμα να πούμε.Για τους άλλους 2 όχι.


Xωρίς να διαφωνώ με την ουσία όσων έγραψες.

 
At 9/12/2009 09:20:00 μ.μ., Anonymous Πλακάκι said...

Μωσαϊκο,

ο καραφλός παρατρίχα να τον πιει απο Καβάλα μετα τη 5αρα απο Εργοτελη. Εινε λες ακομα νωρις να πουμε κατι γι' αυτον;

Μηπως λυθει η γλωσα μας μετα απο καμια ξεγυρισμενη 3αρα απο Αλκμααρ σε στιλ Ροζενμποργκ ας πουμε;

 
At 9/12/2009 10:29:00 μ.μ., Blogger mosaic said...

πλακάκι εγώ είμαι ΑΕΚτζής και τους μαθητές του Πρίγκηπα τους έχω μια συμπάθεια ένα κάτι

μην ξεχνάς ότι ο καραφλός σας απέκλεισε περυσι από το Τσου/Λου

ναι νωρίς είναι

 
At 9/13/2009 01:36:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Πλακάκι, μολονότι το σύνθημα Ε Ε - ρνέστο Βαλβεεέρδε ακούστηκε σαν νέκταρ απόψε στα αυτιά μου και μολονότι και μόνο η αναφορά του ονόματος Κόκκαλης από τον Lazopolis με θετικό πρόσημο δίπλα, με έκανε να ανατριχιάσω, νομίζω πως ναι είναι νωρίς να πεις ακόμα κάτι για τον Κετσπάγια.
Γιατί μόλις φύγει ο Τιμούρ θα αρχίσει να φταίει ο Αλέκος που θα τον διαδεχτεί και ο οποίος και αυτός θα κάνει αναγκαστικά μαλακίες. Δεν γίνεται αλλιώς. Όλοι κάνουμε μαλακίες.
Αν θες να δεις τι φταίει στην ομάδα σου δεν είναι ο Κετσπάγια αλλά ο άνθρωπος που απαξίωσε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον την έννοια προπονητής ποδοσφαίρου παίρνοντας νταμπλ με δέκα διαφορετικούς ανθρώπους στον πάγκο οι μισοί εκ των οποίων δεν ήταν καν επαγγελματίες προπονητές.

 
At 9/13/2009 01:39:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

«αλλά... ο Καραγκούνης ένας από τους "με κάθε έννοια καλύτερους παίκτες της σύγχρονης ιστορίας του ελληνικού ποδοσφαίρου"?»
Καλά, εσύ κατάταξέ τον στους πιο μέτριους παίκτες της σύγχρονης ιστορίας του ελληνικού ποδοσφαίρου, αν σου φαίνεται πιο αντικειμενική και λιγότερο οπαδική κρίση ;)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home