Κυριακή, Μαρτίου 29, 2009

To Σκοτεινότερο Σημείο

Ακολουθεί απόσπασμα από πρόσφατη, έγγραφη καταγγελία της Κατερίνας Γκουλιώνη, η οποία πέθανε πριν λίγες μέρες, σε ηλικία 41 ετών, κατά την μεταφορά της από μια φυλακή σε μια άλλη:
«Όποτε μπαίνω στην φυλακή είτε γιατί εισάγομαι πρώτη φορά είτε γιατί επιστρέφω από δικαστήριο είτε γιατί πήγα νοσοκομείο δέχομαι την εξής επίθεση, η οποία ονομάζεται «έρευνα»:
Η δεσμοφύλακας με υποχρεώνει να βγάλω όλα μου τα ρούχα, με βάζει να σκύψω, ν’ ανοίξω τους γλουτούς, να βήξω και παρατηρεί τον πρωκτό μου. Πολλές φορές βρίσκει ευκαιρία να παρατηρήσει γυμνό σώμα και με κοιτάει καλά καλά, μου φέρεται προσβλητικά, ειρωνικά, θρασύτατα, σα να’ μαι το τελευταίο σκουπίδι.
Μετά μου δίνουν άλλα ρούχα, από την αποθήκη τους, παράταιρα και εξευτελιστικά, μου παίρνουν το σουτιέν γιατί, λέει, «απαγορεύεται» να το φοράω στην απομόνωση γιατί λέει, δήθεν μπορεί να…αυτοκτονήσω μ’ αυτό, μου δίνουν παπούτσια μεγαλύτερο μέγεθος απ’ το δικό μου και περπατάω σαν παλιάτσος και με οδηγούν στο φαρμακείο. Εκεί, με βάζουν να καθίσω σε γυναικολογική καρέκλα και η δεσμοφύλακας βάζει το δάχτυλό της στο αιδοίο μου μέσα στον κόλπο. Στην συνέχεια υποχρεούμαι να ουρήσω μπροστά στην δεσμοφύλακα για να κάνουν το ναρκωτέστ».

Ο περίφημος πίνακας του Γκυστάβ Κουρμπέ «Η προέλευση του κόσμου» απεικονίζει ένα αιδοίο. Εκτός από ιερή προέλευση του κόσμου το αιδοίο γίνεται και μια από τις πιο ανίερες καταλήξεις του δημοκρατικού μας κόσμου: άπαξ και φυλακιστείς δεν είναι μόνο η φυσική σου ελευθερία αυτή που θα στερηθείς. Προϋπόθεση βέβαια για να συμβεί αυτό είναι να γράφουμε εμείς -στο δικό μας το μεταφορικό μουνί- το τι συμβαίνει μέσα στις φυλακές. Η συντριπτική πλειοψηφία από μας δεν θέλει να κοιτάζει σε αυτό το σκοτεινότερο σημείο του πολιτισμού μας που είναι η φυλακή και όσα διαδραματίζονται μέσα της.
Για να μην παρεξηγηθώ, επειδή ακριβώς το θέμα το είχα κι έχω γραμμένο (και πιθανότατα θα συνεχίσω να το έχω μόλις τελείωσω αυτό το κείμενο που με το αζημίωτο γράφω), δεν γνωρίζω πόσο πρακτικά εφαρμόσιμοι είναι οι εναλλακτικοί τρόποι ελέγχου για ναρκωτικά (π.χ. υπέρηχοι). Επίσης για να μην παρεξηγηθώ, το μόνο σίγουρο είναι πως σε άλλου τύπου πολιτεύματα οι συνθήκες στις φυλακές αναφορικά με το σεβασμό των ατομικών δικαιωμάτων των κρατουμένων είναι χειρότερες και πως δημοκρατία σημαίνει ακριβώς ότι μπορούμε να μην τις αποκρύβουμε και να απαιτούμε να αλλάξουν.
Πέραν και ανεξάρτητα πάντως από τις αναγκαίες αλλαγές σε θεσμούς και διαδικασίες, τα προβλήματα έχουν πάντοτε την ανθρώπινη διάστασή τους. Οι θεσμοί και οι διατάξεις έως ένα βαθμό μπορούν και να προβλέψουν και να ρυθμίσουν την πραγματικότητα, αφού δεσμοφύλακάς σου δεν είναι ποτέ κάποιο απρόσωπο ρομπότ, αλλά ένα πρόσωπο που επιλέγει να σου φερθεί περισσότερο ή λιγότερο ανθρώπινα.
Κλείνω με ένα ακόμη απόσπασμα από την καταγγελία:
«Στην απομόνωση με έκλεισαν σ’ ένα κελί όπου έπρεπε να χτυπάω το κουδούνι για να’ ρθει η δεσμοφύλακας να μου ανοίξει να πάω στην μία τουαλέτα που είναι κοινή για όλες τις κρατούμενες στον χώρο αυτόν και παρακολουθούμενη από κάμερα.
Την ώρα της αφόδευσης σε παρακολουθεί η δεσμοφύλακας από την κάμερα κι όταν δει τα περιττώματά σου τότε της ζητάς την άδεια να τραβήξεις καζανάκι.
Εκτός του ότι είμαι αναγκασμένη να κάνω την ανάγκη μου μπροστά σε δεσμοφύλακα είμαι υποχρεωμένη να κάνω 8 αφοδεύσεις για να με βγάλουν από την απομόνωση αλλά κι αυτό, πάλι, εξαρτάται από τις διαθέσεις τους.
Οι περισσότερες κρατούμενες αναγκάζονται να παίρνουν καθαρτικό για να επιτύχουν αυτές τις κενώσεις και αρκετές φορές είτε δεν έρχεται η δεσμοφύλακας να τους ανοίξει την πόρτα είτε είναι άλλη κρατούμενη στην τουαλέτα και στην κυριολεξία ενεργούνται επάνω τους. Δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιες δεσμοφύλακες τις εξευτελίζουν γιατί ενεργήθηκαν επάνω τους ή τους λένε απειλητικά ότι «εδώ είναι Θήβα και το κουδούνι για να πας τουαλέτα θα το χτυπάς όταν έχεις μεγάλη ανάγκη», την οποιά «μεγάλη ανάγκη» την κρίνει η δεσμοφύλακας ή της λένε με δυσφορία «πάλι τουαλέτα θέλεις;» και άλλα τέτοια με ανείπωτη απανθρωπιά και σαδισμό».

Άδικο έχουμε μετά που δεν θέλουμε να κοιτάμε μέσα στις φυλακές; Καλύτερα δεν είμαστε μακριά από όλο αυτό το σκατομάνι;
(Κείμενο γραμμένο για το «SMS» της «SportDay»)

49 Comments:

At 3/29/2009 05:43:00 μ.μ., Blogger vg.92 said...

Όχι, πρέπει να κοιτάμε μέσα στις φυλακές. Μέχρι να κοιτάξουμε αρκετοί, ώστε να έχουμε τη δύναμη να τους χέσουμε εμείς.

 
At 3/29/2009 06:35:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Νομίζω ότι η σύνδεση του πίνακα με το σχόλιο είναι τουλάχιστον άστοχη. Αισθητικά. Ίσως να θέλατε να τονίσετε την αντίθεση, πως κάτι τόσο ιερό γίνεται μέσο εξευτελισμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Ας είναι.

Αν δεν είχατε γράψει, αγαπητέ οικοδεσπότη, το προηγούμενο ποστ με τίτλο παράσταση φόβου, θα έλεγα ότι ασχολείστε μόνο με τη μία πλευρά της βίας, την κρατική.
Ωστόσο, και διακινδυνεύοντας να χαρακτηριστώ από τους πολυάριθμους αναγνώστες σας, όπως και στο παρελθόν, μαύρων φρονημάτων, αν και πόρρω απέχω από το χώρο αυτό, οφείλω να επισημάνω τα ακόλουθα:

Είναι δεδομένο ότι η κατάσταση των φυλακών ενός κράτους αποτελούν τον καθρέπτη της εν λόγω κοινωνίας. Και είναι πέραν αμφισβήτησης ότι συμπεριφορές και τακτικές σαν αυτές που περιγράφετε πρέπει να εκλείψουν χθες. Ωστόσο, διερώτωμαι για τη σκοπιμότητα ανάδειξης των συγκεκριμένων θεμάτων, τη στιγμή που βιώνουμε μία ανευ προηγούμενη κλιμάκωση της τυφλής βίας και της εγκληματικότητας στον καθημερινό μας βίο. Θα μου πείτε, και ορθά, μα υπάρχει συγκεκριμένο timing για την προβολή τόσο καίριων ζητήματων, όπως ο σεβασμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Και θα σας πω όχι. Αλλά τη στιγμή που βαρυποινίτες αποδρούν κατ' επανάληψη από τις φυλακές, και που η πολιτεία αναζητεί τρόπους για την διασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης, φρονώ ότι οι ταγοί μας θα πρέπει να αναζητούν τρόπους για την εξήγηση και την ανάλυση της βίας, και όχι απλώς να διαπιστώνουν την ύπαρξη της. Έπειτα, ίσως θα ήταν χρήσιμο δίπλα στην πρωτοβουλία για τα δικαιώματα των κρατουμένων, οι οποίοι ας μη ξεχνάμε έχουν παραβιάσει έναν ή περισσότερους νόμους, να ιδρυθεί και μία πρωτοβουλία για τα δικαιώματα των νομοταγών πολιτών.

thoreau

 
At 3/29/2009 06:56:00 μ.μ., Blogger Συνοδοιπορος said...

Η αλήθεια είναι ότι ούτε κι εγώ μπορώ να κοιτάζω μέσα σε φυλακές. Ωστόσο δεν μπορώ να συμφωνήσω με τη θεωρία ότι οι κρατούμενοι, είναι λιγότερο σημαντικοί από τους άλλους πολίτες κάτω από το πρίσμα ότι έχουν παραβιάσει κάποιο νόμο.

Ανώνυμε, παραβιάζουμε κάθε μέρα νόμους και αν αυτό μια μέρα θα μας βάλει στη φυλακή, αυτή νομίζω θα είναι η υπέρτατη τιμωρία. Τίποτε δεν μπορεί ποτέ να κάνει αυτό το πάθημα χειρότερο. Οπότε το ζήτημα που εγείρεται είναι γιατί να προσπαθεί κανείς να κάνει τα πράγματα χειρότερα γι' αυτούς τους ανθρώπους; Δεν είναι αρκετή η στέρηση της ελευθερίας τους;

Μάλλον είναι απολύτως αδύνατο να φανταστεί κανείς πώς είναι να ζει κανείς περιορισμένος, χωρίς την ανάλογη βιωματική εμπειρία, οπότε θεωρώ αστοχία από μέρους σας, αυτή την παρατήρηση.
Επίσης τα θλιβερά πράγματα δεν μπαίνουν σε σειρά προτεραιότητας. Δεν έχει ακόμα εφευρεθεί ένας τρόπος για να συμβαίνουν τα γεγονότα με τη σειρά που βολεύει τον καθένα μας.

 
At 3/29/2009 07:07:00 μ.μ., Blogger Αφροδίτη Κουκουτσάκη said...

Και πάλι θα σχολιάσω με τσιτάτα! Αυτή τη φορά του Massimo Pavarini [απ' τους πρωτεργάτες της ιταλικής εκδοχής της κριτικής εγκληματολογίας, που λέγαμε...], από το άρθρο του Ο μύθος της "σωφρονιστικής" λύτρωσης, που υπάρχει στο συλλογικό τόμο Εικόνες Εγκλήματος. Ο λόγος περί φωτογραφιών της φυλακής [αυτό είναι το υλικό που αναλύει στο συγκεκριμένο άρθρο] και ο υπότιτλος της ενότητας που μακέλεψα παίρνοντας αποσπάσματα, "Η άσεμνη φυλακή, ή και πάλι περί πόνου της σάρκας"

"Η μεγάλη κοινωνική λογοκρισία της φυλακής (η απόκρυψη, δηλαδή, αυτού που πραγματικά είναι η φυλακή), αποτελεί το αναπόφευκτο επακόλουθο μιας από τις μεγαλύτερες υποσχέσεις της σύγχρονης εποχής: ότι, δηλαδή, αυτός ο τρόπος τιμωρίας είναι ήπιος και χρήσιμος. Αν, τώρα, ουσιαστικά δεν είναι ούτε ήπιος ούτε χρήσιμος δεν έχει μεγάλη σημασία· απεναντίας, καθιστά πιο επιτακτική την ανάγκη να τον δικαιολογήσουμε σαν να ήταν τέτοιος ή, εν πάση περιπτώσει, σαν να μπορούσε να είναι. Πάση θυσία: μολονότι, κυρίως, μη λέγοντας ψέματα. Άλλωστε, τι άλλο είναι η ρητορική περί ειδικής-πρόληψης ή περί λύτρωσης;
[…]Πιστεύω ότι, στο “Processo di civilizzazione” του Norber Elias και η επινόηση της φυλακής μπορεί να εγγραφεί ως σημαντικός σταθμός στην πορεία εξευγενισμού των ηθών. Με άλλα λόγια: η φυλακή θριάμβευσε πάνω σε κάθε άλλη ποινή για λόγους ευπρέπειας, αν όχι και για λόγους που σήμερα θα ονομάζαμε αισθητικούς. Κι όμως, ανέκαθεν, η ποινή της στέρησης της ελευθερίας δεν έπαψε να είναι ποινή του σώματος.
Έτσι η ιστορία της φυλακής καταλήγει να εγγραφεί στην ευρύτερη ιστορία της υποκρισίας: έχει κοινά στοιχεία με τη λογοκρισία των άσεμνων λέξεων και των ανάρμοστων θεαμάτων, με την απόκρυψη, για λόγους ευπρέπειας, των εκδηλώσεων του ανθρώπινου σώματος".

[ως επιμελήτρια των Εικόνων Εγκλήματος, κάνω copy/paste από τα αρχικά αρχεία στα οποία δεν είχε γίνει ακόμα το τελικό editing]

 
At 3/29/2009 09:09:00 μ.μ., Blogger τζόνι τουρτούρας said...

Με την ευκαιρία ...

... πώς θα σου φαινόταν να παραλάβουν κάποιοι επιτήδειοι το πτώμα της Κατερίνας, να το "πλαστινοποιήσουν", να το γδάρουν και πετσοκόψουν περίτεχνα, να το στήσουν σ' ένα βάθρο να βαστάει μια ρακέτα του τένις ...

... και να το εκθέτουν μαζί με άλλα αναλόγως περιποιημένα νεκρά σώματα κάπου στην Κίνα;

.......

Όχι τίποτε άλλο, αλλά επειδή είναι πιθανότατο αυτό τον καιρό να υπάρχει κάποια κινεζούλα Κατερίνα Γκιουλιώτη στημένη στην Τεχνόπολη.

Ή μήπως δεν τρέχει τίποτα επειδή αυτή είναι ... τριτοκοσμική;

ΥΓ Ο επίμονος

 
At 3/29/2009 09:26:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Θα συμφωνήσω με τον ανώνυμο "thoreau".
Είμαστε άρρωστοι σαν κοινωνία και αυτό αντικατοπτρίζεται σε όλους τους χώρους.
Η σαπίλα υπάρχει παντού και διαβρώνει σιγά σιγά μυαλά, συνειδήσεις, συμπεριφορές, αποφάσεις, νόμους, λειτουργίες και θεσμούς.
Ο μόνος που μπορεί να μας σώσει είναι ο Θεός.
Ίσως να υπάρχει μια μικρή ελπίδα για τους Νινευίτες...

 
At 3/29/2009 09:29:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Α, ξέχασα τον πίνακα.

Σαρακοστή ρε φίλε, δεν βάζουν τώρα τέτοια, κάνε και λίγη υπομονή!

Χώρια που είναι ακαλαίσθητο, επειδή παραβιάζεις την ιερότητά του...

Δεν διαφέρεις και πολύ από την δεσμοφύλακα...

 
At 3/29/2009 09:30:00 μ.μ., Blogger Prokopis Doukas said...

@thoreau: Δεν υπάρχουν "δικαιώματα νομοταγών" και "δικαιώματα κακοποιών και κρατουμένων". Τα στοιχειώδη ατομικά δικαιώματα είναι "το ελάχιστο" - και ισχύουν για όλους, ακόμα και για τον Χίτλερ.

 
At 3/30/2009 12:45:00 π.μ., Blogger Βάσκες said...

Ο μόνος τρόπος να κρίνεις την προσωπικότητα κάποιου είναι από τις άχρηστες πληροφορίες που ξέρει.

Τις χρήσιμες - εξ ορισμού - έχει υποχρέωση να τις ξέρει οπότε δεν βοηθούν την κρίση σου. Οι άχρηστες όμως! λένε τα πάντα για αυτήν.

Το αυτό - εις το ακέραιο θα τολμούσα να πως με σιγουριά εικοσάχρονου - ισχύει για τις κοινωνίες και τους ανθρώπους εκτός της κοινωνίας. Τους φυλακισμένους, τους μετανάστες, τα ζώα.

Το πως τους φέρεται είναι ο καθρέπτης, και όχι το πως φέρεται στους πολίτες της. Ας το χωνέψουμε πριν αρχίσουμε τα περί δεύτερης κατηγορίας ανθρώπων κτλ. Αυτοί οι χαρακτηρισμοί ενισχύουν την επιχειρηματολογία μας.

 
At 3/30/2009 02:14:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Tζόνι, ώρες - ώρες η επιμονή σου κοντεύει να μοιάσει με εμμονή. Αλλά επειδή και η δική μου η υπόσχεση κοντεύει να μοιάσει με ανακολουθία, σύντομα στις οθόνες σας η απάντηση :)

 
At 3/30/2009 02:28:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

«Νομίζω ότι η σύνδεση του πίνακα με το σχόλιο είναι τουλάχιστον άστοχη. Αισθητικά. Ίσως να θέλατε να τονίσετε την αντίθεση, πως κάτι τόσο ιερό γίνεται μέσο εξευτελισμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Ας είναι».
Όχι ας μην είναι. Ας το συζητήσουμε.
«Χώρια που είναι ακαλαίσθητο, επειδή παραβιάζεις την ιερότητά του...
Δεν διαφέρεις και πολύ από την δεσμοφύλακα...»
Το κείμενο το έγραψα έχοντας κατά νου τον πίνακα και με τον πίνακα στην οθόνη μου. Άστοχο αισθητικά και ακαλαίσθητο κατά τη γνώμη μου θα ήταν οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό. Όσο ισχυρά κι αν είναι τα λόγια -και στη συγκεκριμένη περίπτωση τα λόγια της καταγγελίας της νεκρής είναι πανίσχυρα- δεν παύουν να έχουν ένα όριο -να το πω έτσι- ασφαλείας. Αν διαβάζουμε κάτι πολύ δυσάρεστο ακριβώς επειδή είναι πολύ δυσάρεστο μπορεί το μυαλό μας να αντιστέκεται στην πληροφορία, να την απωθεί, να μην την οπτικοποιεί. Κατά τη γνώμη μου αυτό πολύ δυσκολότερα μπορούμε να το κάνουμε στο συνδυασμό της εικόνας με τα λόγια. Και δεν θα έβαζα όποια κι όποια εικόνα, αν δεν μου ερχόταν στο μυαλό ο συγκεκριμένος πίνακας, ο οποίος παρουσιάζει το γυναικείο όργανο σε πρώτο πλάνο. Ο πίνακας θέλει να το παρουσιάσει ως ιερό και μυστηριώδες και τα λόγια της καταγγελίας μας το παραδίδουν ως ανυπεράσπιστο, ως έρμαιο: ακόμα κι εκεί μπορούν να μπουν και να ψάξουν, ακόμα κι εκεί μπαίνουν και ψάχνουν, δεν έχω τίποτα δικό μου - δεν μου μένει κάτι που να μην τους ανήκει.

 
At 3/30/2009 02:37:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

«Aν δεν είχατε γράψει, αγαπητέ οικοδεσπότη, το προηγούμενο ποστ με τίτλο παράσταση φόβου, θα έλεγα ότι ασχολείστε μόνο με τη μία πλευρά της βίας, την κρατική».
Kι εγώ θα σας απαντούσα τότε ότι μάλλον τα μισά ποστ διαβάζετε και αν σας ενδιέφερε να δείτε ποιά παραλείψατε τα σχετικά λινκ θα ήταν στη διάθεσή σας.
«Αλλά τη στιγμή που βαρυποινίτες αποδρούν κατ' επανάληψη από τις φυλακές, και που η πολιτεία αναζητεί τρόπους για την διασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης, φρονώ ότι οι ταγοί μας θα πρέπει να αναζητούν τρόπους για την εξήγηση και την ανάλυση της βίας, και όχι απλώς να διαπιστώνουν την ύπαρξη της».
Οκ, αν συναντήσω κανέναν ταγό θα του το μεταφέρω ;)

 
At 3/30/2009 03:21:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Προκόπη Δούκα, συμφωνώ απόλυτα. Εξηγήστε μου όμως γιατί δεν κοπτόμεθα υπέρ των πολιτών που η περιουσία καταστρέφεται και ενδιαφερόμεθα συστηματικά, μεθοδικά και κατ' αποκλειστικότητα με τα δικαιώματα των τρομοκρατών, των τοξικομανών, των αντιφρονούντων κλπ; Ίσα δικαιώματα για όλους, αλλά όχι ίσος σχολιασμός.
Αγαπητέ old boy, είναι κρίμα να έχετε τόση χαμηλή αυτοεκτίμηση ;-).
Ο πίνακας αποτελεί μία σπονδή στην προέλευση του κόσμου. Τι θέλετε να δείξετε; Ότι ίσως τόση ομορφιά μπορεί να γεννήσει τόση ασχήμια; Κρίμα δεν είναι για τον Courbet να συγκατοικεί με δεσμοφύλακες; Επίσης να ζητήσω συγγνώμη που δεν βρίσκω το χρόνο να διαβάσω όλα τα ποστ σας, αλλά περιμένω να διαβάσω την ανθολογία που θα κυκλοφορήσει.
thoreau

 
At 3/30/2009 09:03:00 π.μ., Blogger apologia pro sua vita said...

Βρε τί έγινε; Φωλιά έχουν κάνει εδώ οι νομοταγείς πολίτες, με τα καμμένα αυτοκίνητα και τα κατεστραμμένα μαγαζάκια; "Τί κάνει ο άνθρωπος για το ψωμί του" τραγουδούσε ο Μπρεχτ στην Όπερα της Πεντάρας, μπροστά στους μικροαστούς που χασκογελούσαν μη αναγνωρίζοντας τον ίδιο τους τον εαυτό. Μεγάλη επιτυχία, στο Βερολίνο οι ζητιάνοι και οι εγκληματίες που τραγουδούσαν Κουρτ Βάιλ, και που έλεγαν στα μούτρα του κοινού πόσο διεφθαρμένο είναι. Εν έτη 1928. Ξέρετε τί έγινε στη συνέχεια ε; Να μην τα λέμε.

Όποιος σοκάρετε με την προέλευσή του, να καταγγείλει πάραυτα τους πελαργούς.
Βλέπουμε απρέπεια και ασχήμια εκεί που υπάρχει μόνο ομορφιά. Ωραία, ο νεοσυντηριτισμός κι ο μικροαστισμός, απλώνεται σαν αρρώστια. Περαστικά μας. Α! και πού'στε. Ο Μάνικ νετ πρίτσερ έγραψε κάποτε

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΚΑΘΑΡΙΖΟΥΝΕ ΤΑ ΤΖΑΜΙΑ, ΜΕ ΤΖΑΜΙΑ ΘΑ ΚΑΘΑΡΙΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ.

αφιερωμένο στους Θορώ και ανωνύμους

 
At 3/30/2009 10:38:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Mερικοί μαλλον ενοχληθηκαν απο τις τρίχες γιατι εχουν συνηθίσει τα ξυρισμένα αιδοία που βλέπουν στη τιβι και στα τσοντοπεριοδικά, οι τιμητες της τάξης και της αισθητικής!!
Οι οικολόγοι του "σβήνω τα φώτα", αλλά οταν κανει πάρτυ το παιδί τους εκτοξεύει τις ρουκέτες με τα κομφετί τα πλαστικά , οχι στο σπίτι αλλα στην εξοχή.
Βλαχομπερδεμένοι!!!
d.o.w.

 
At 3/30/2009 10:39:00 π.μ., Blogger Γνωμοδότης said...

Οκ, αν συναντήσω κανέναν ταγό θα του το μεταφέρω ;)

Παρ' ταγό και κούρευτον, δηλαδή!

 
At 3/30/2009 10:45:00 π.μ., Blogger Γνωμοδότης said...

Εξηγήστε μου όμως γιατί δεν κοπτόμεθα υπέρ των πολιτών που η περιουσία καταστρέφεται και ενδιαφερόμεθα συστηματικά, μεθοδικά και κατ' αποκλειστικότητα με τα δικαιώματα των τρομοκρατών, των τοξικομανών, των αντιφρονούντων κλπ; Ίσα δικαιώματα για όλους, αλλά όχι ίσος σχολιασμός.

Γιατί θεωρείται ντεμοντέ και αντεπαναστατική η "δημόσια αρετή" (όρος του Όργουελ), μπροστά στην ατομική επιλογή ή τον ατομικό τσαμπουκά.

Γράφει σχετικά ο Ζ.Κ Μισεά:

«Αυτές οι διαυγείς αναλύσεις» [σ.σ. του Μαντβίλ, που μεταξύ άλλων εξαίρει και τον κοινωνικό ρόλο των κλεφτών και των διαρρηκτών, τονίζοντας ότι «η κοινωνία δεν θα έπρεπε να αμυνθεί ενάντια στους ληστές και τους κλέφτες»], «με τον τρόπο τους επιβεβαιώνουν τον ανατρεπτικό ρόλο που ο [Τζωρτζ] Όργουελ απέδιδε στη δημόσια αρετή.

Εξηγούν επίσης γιατί όλες οι εξουσίες του [20ου] αιώνα υποχρεώθηκαν να συνασπιστούν σε μια νέα Ιερά Συμμαχία για να εξαλείψουν τη δημόσια αρετή: η Αριστερά και οι σταλινικοί με την παρέμβαση του κράτους, η Δεξιά και οι φιλελεύθεροι με το παιχνίδι της Αγοράς. Και οι φασίστες εξ ορισμού».

 
At 3/30/2009 11:23:00 π.μ., Anonymous Θεία said...

Eάν θα ήθελα να μαντρώσω όλο τον κόσμο και έξω από τους χώρους της δουλειάς (όπου τον έχω ήδη μαντρωμένο), θα φρόντιζα να φτιάξω τεράστια εμπορικά κέντρα αλα Mall.

Εάν θα ήθελα να φτιάξω τεράστια εμπορικά κέντρα αλα Mall θα φρόντιζα να έχουν εξασφαλισμένη πελατεία.

Εάν θα ήθελα αυτά τα τεράστια εμπορικά κέντρα αλα Mall να έχουν εξασφαλισμένη πελατεία, θα φρόντιζα να καταστρέψω με κάθε μέσον - νόμιμο και μη - τα μικρομάγαζα και τους δρόμους της πόλης με τα εμπορικά τους καταστήματα.

Για να το κάνω αυτό, θα χρησιμοποιούσα και την ανελέητη φορολογία αλλά και ειδικές συμμορίες, που θα έσπειραν την ανασφάλεια στους δρόμους.

Στη συνέχεια, αφού θα έχω μαντρώσει τον κόσμο εκτός από τους χώρους δουλειάς και στα τεράστια εμπορικά κέντρα, ό,τι απόμενε από δρόμο και ελεύθερη κυκλοφορία θα το έλεγχα με κάμερες και ειδικές αστυνομικές δυνάμεις, που θα είχα στήσει στο όνομα της αντιμετώπισης των συμμοριών.

Μια νέα ιδέα της "δημόσιας αρετής" θα είχε μ' αυτό τον τρόπο εγκαθιδρυθεί μεσα από τις σταχτες της παλιάς.

 
At 3/30/2009 05:07:00 μ.μ., Blogger whorl said...

Τόσο το κείμενο όσο και ο πίνακας σοκάρουν.....και σοκάρουν όχι γιατί αναφέρονται στην βία και στο σεξ, ξεπερασμένα στοιχεία της εποχής μας, απλά μόνο και μόνο γιατί περιέχουν αλήθεια , και η αλήθεια πάντα σοκάρει…….

 
At 3/30/2009 05:20:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ενδιαφέρον Θεία. Ακόμη πιο ενδιαφέρον ο Γνωμοδότης.
Απολογία έχεις μπερδευτεί λίγο, μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα Μελιγαλά που κομψά καλλιεργείς. Πόσο θα συμφωνούσε ο John Henry Newman με την απειλή θανάτου που ξεστομίζεις; Να πάμε λοιπόν όλοι να καθαρίσουμε τζάμια. Ή μήπως να κάνουν τη δουλειά μηχανήματα για μην έχουμε κανένα να μας σκοτώσει. Ή ακομη καλύτερα να μην έχουμε σπίτια και μαγαζιά και τζάμια, διότι έτσι μόνο θα είμαστε από τη "σωστή πλευρά" και θα μας υπερασπίζονται οι κάθε είδους απολογίες. dow κάτι θα ξέρεις για τις ταινίες και τα περιοδικά που αναφέρεις. Όσο με αφορά, είμαι θαυμαστής του εν λόγω έργου, και είχα την τύχη να το δω από κοντά.

thoreau

 
At 3/30/2009 07:15:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

«Προκόπη Δούκα, συμφωνώ απόλυτα. Εξηγήστε μου όμως γιατί δεν κοπτόμεθα υπέρ των πολιτών που η περιουσία καταστρέφεται και ενδιαφερόμεθα συστηματικά, μεθοδικά και κατ' αποκλειστικότητα με τα δικαιώματα των τρομοκρατών, των τοξικομανών, των αντιφρονούντων κλπ; Ίσα δικαιώματα για όλους, αλλά όχι ίσος σχολιασμός».
Thoreau, ρωτάς τον λάθος άνθρωπο, όπως λανθασμένα μου καταλόγισες ότι γράφω μόνο για την κρατική βία, κλείνοντας τα μάτια στην άλλη.

«Ο πίνακας αποτελεί μία σπονδή στην προέλευση του κόσμου. Τι θέλετε να δείξετε; Ότι ίσως τόση ομορφιά μπορεί να γεννήσει τόση ασχήμια; Κρίμα δεν είναι για τον Courbet να συγκατοικεί με δεσμοφύλακες;»
Κρίμα είναι να συμβαίνουν αυτά που συμβαίνουν στις φυλακές. Και επειδή προσπαθώ να μην είμαι απλουστευτικός, στο κείμενο δεν είπα ότι τα πάντα συμβαίνουν χωρίς λόγο, ούτε αποφάνθηκα ότι δεν πρέπει να γίνεται κανένας έλεγχος. Αλλά είτε έτσι είτε αλλιώς, είτε πρέπει είτε δεν πρέπει, είτε υπάρχει άλλη λύση είτε δεν υπάρχει, αυτά που συμβαίνουν είναι και κρίμα και εξευτελιστικά και αντιαισθητικά.
Και επαναλαμβάνω ότι αντιαισθητικό θα ήταν να βάλω οποιαδήποτε άλλη εικόνα, οποιαδήποτε εικόνα που δεν θα έδειχνε με αυτόν τον τρόπο πού ακριβώς φτάνει το όργανο του κρατικού οργάνου (του κράτους που δημοκρατικό ον εμάς εκπροσωπεί και στο όνομά μας πράττει).
Εκεί που δείχνει ο πίνακας, εκεί από το σκοτάδι που βγαίνει ζωή, εκεί μπαίνει η δεσμοφύλακας και λέει στην κρατούμενη «το μουνί σου δεν σου ανήκει, το μουνί σου δεν είναι δικό σου, στο μουνί σου έχω δικαίωμα να μπω».

 
At 3/30/2009 07:28:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Γνωμοδότη - Thoreau, η περίπτωση του ποστ είναι κατ΄εξοχήν περίπτωση που η προστασία των ατομικών δικαιωμάτων του μη νομοταγούς είναι σε πολύ χαμηλότερο επίπεδο από την προστασία του νομοταγούς. Μέχρι νεοτέρας ούτε στα γεννητικά όργανα όλων ημών των μη φυλακισμένων δικαιούται κανείς να ψάξει, ενώ διαφυλάσσουμε και την αξιοπρέπεια της φυσικής μας ανάγκης κάνοντας την μακριά από τα βλέμματα ξένων.
Γνωμοδότη σκέτο, τι ακριβώς δηλαδή σημαίνει δημόσια αρετή; Ένα κράτος που προστατεύει επαρκώς την ζωή και την περιουσία των πολιτών από τους κακοποιούς; Το δικαίωμα των πολιτών να αντιδρούν στη βία προστατεύοντας την περιουσία και τη ζωή τους είτε μόνοι τους είτε οργανώνοντας περιπολίες πολιτών;
Δεν ρωτάω ειρωνικά, σοβαρά ρωτάω.

 
At 3/30/2009 08:21:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Το σκοτεινότερο σημείο είναι στο μυαλό εκείνων που λένε ότι θα σκοτώσουμε τα παιδιά σας με τα τζάμια που καθαρίζουμε, το οποίο επιλέγετε να μη σχολιάσετε, αξιότιμε οικοδεσπότη. Αυτή η επιλογή σας δυστυχώς δεν με εκπλήσσει. Αντιλαμβάνομαι ότι δεν πρέπει να έρθετε σε κόντρα με την αριστερίζουσα διανόηση, ακόμα και όταν αυτή προτείνει φόνους.

Αναφορικά με τη δημόσια ηθική, δεν νομίζω ότι είναι δύσκολο να κατανοήσει κάποιος τι σημαίνει. Αυτό που δεν έχουμε στην Ελλάδα.

thoreau

 
At 3/30/2009 08:24:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Aφροδίτη Κουκουτσάκη, προφανώς η απάντηση θα θέλει βιβλίο ολόκληρο, αλλά έστω συνοπτικά: αν δεν είναι η φυλακή, τότε τι θα είναι κοινωνικά προτιμότερο στη θέση της;

 
At 3/30/2009 08:27:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Τhoreau, ίσως πάλι στην Ελλάδα αυτό που δεν έχουμε είναι τελικά προθυμία να ακούσουμε αυτό που όντως λέει ο άλλος, αφού μας είναι εξαιρετικά βολικότερο να το ερμηνεύουμε σύμφωνα με τις δικές μας ιδεοληψίες.

 
At 3/30/2009 08:37:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

«φρονώ ότι οι ταγοί μας θα πρέπει να αναζητούν τρόπους για την εξήγηση και την ανάλυση της βίας, και όχι απλώς να διαπιστώνουν την ύπαρξη της»
Εσείς λοιπόν που το γράψατε αυτό, σε ένα σχόλιο (της Αpologia) που προσπαθεί να εξηγήσει και να αναλύσει νοοτροπίες και αίτια, χρησιμοποιώντας ένα ιστορικό προηγούμενο, ανακαλύπτετε προτροπή για φόνους.

 
At 3/30/2009 08:41:00 μ.μ., Blogger Nomad said...

Εχεις δει την "Πείνα" ; Με την ιστορία του Μπομπι Σαντς;

Παρ'το επειγόντως (δβδ) αν οχι. (Και καλή δύναμη)

:)

Οσο για την αριστερίζουσα διανόηση που προτείνει φόνους, μήπως φίλε Θορώ δεν εχεις διαβάσει το Σιβιλ Ντισομπίντιανς, του ανθρώπου απο τον οποίον πήρες το ψευδώνυμό σου; Γιατί δεν είδα καμιά αριστερή διανόηση να λεει αυτα που λες. Για την "αριστερίστικη" δεν ξερω.
Ξέρω όμως ότι δεν είναι το ίδιο να παραβιάζεται το δικαίωμά σου στην μη σπασμένη βιτρίνα, με το δικαίωμά σου να μη σου χώνουν πράματα στο μουνί -χωρίς να το θες τουλάχιστον.

 
At 3/30/2009 08:47:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

...condition for the existence of a republican government, whether democratic or aristocratic, is that the people in whom supreme power is lodged possess the quality of “public virtue,” meaning that they are motivated by a desire to achieve the public good.

Montesquieu,
και για την αντιγραφή Thoreau

Έχετε κάποιες συγκεκριμένες ιδεοληψίες στο μυαλό σας;

Α, και κάτι τελευαίο: πριν γράψετε το συγκεκριμένο ποστ διερωτηθήκατε τι ποσότητα ναρκωτικών κατάσχεται ετησίως κρυμμένη μέσα στο αγαπητό αιδοίο; Αν όχι, νομίζω ότι λαϊκίζετε.

 
At 3/30/2009 08:52:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Nomad,

αυτό ακριβώς είπα: ότι κατηγοριοποιούμε τα δικαιώματα.
Αυτό είναι πιο σημαντικό και το καταγγέλω (γιατί το κάνει το κράτος), και αυτό είναι λιγότερο σημαντικό και δεν το καταγγέλω (γιατί το κάνει ο φίλος μου).
Τη διάκριση αριστερίζουσας και αριστερίστικης την αφήνω στους γλωσσολόγους.
Στη μη σπασμένη βιτρίνα, στη μη κατεστραμμένη περιουσία που κόπιασες να φτιάξεις, και στο μουνί που οικοιοθελώς έστειλες φυλακή.
Huge difference.

thoreau

 
At 3/30/2009 09:13:00 μ.μ., Blogger apologia pro sua vita said...

Αχ, τί κρίμα, εμείς εδώ στον Μελιγαλά, δεν συμπαθούμε και πολύ τα τσιτάτα και τις χιλιοειπωμένες αναλύσεις του τύπου η κοινωνία της αδικίας εκθρέφει δολοφόνους και τα τοιαύτα. Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Άλλους πολέμους η Ελένη δεν αντέχει. Και η απολογία βαρέθηκε το ρήμα της.

Εξάλλου τα παιδιά που καθαρίζουνε τα τζάμια, με τζάμια θα καθαρίσουν και τα δικά μου τα παιδιά. Αφού πρώτα τα καθαρίσει ο εγωισμός του καναπέ μου, το μαγαζάκι του μικρομεγαλοαστισμού μου, η αποφορά των πρωινάδικων, οι πολιτικές σαπουνόφουσκες. Σαν έτοιμα από καιρό.

Μια κοινωνική παρατήρηση κάναμε αγαπητέ, μην αρχίσετε να σπάτε τζάμια. Θα κοπείτε.

 
At 3/30/2009 09:18:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Της Φυλακής Τα Σίδερα Τα ΄χουμε Δει Και Στον Κινηματογράφο...

Το Συγκεκριμένο Αιδοίο Αποτέλεσε Αντικείμενο Ζωγραφιάς Και Καλώς.

Το Μουνί Που Ολοι Εχουμε Γίνει Από Τους Η(Υ)μέτερους κλπ Αναποτελεσματικούς, Αργόσχολους, Κρατικοδίαιτους [Επιστήμονες ή Μη] Του Απέραντου Γαλάζιου, Δεν Απασχολεί?

ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ-ΦΙΛΙΑ-ΑΝΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ-ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

 
At 3/30/2009 10:30:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

"αν δεν είναι η φυλακή, τότε τι θα είναι κοινωνικά προτιμότερο στη θέση της;"
Περισσότερα του ενός βιβλία χρειάζονται γιατί αν θεωρήσουμε ως αφετηρία του ερωτήματος την παραδοχή ότι η φυλακή είναι κοινωνικά χρήσιμη [αν κατάλαβα καλά τη διατύπωση ¨κοινωνικά προτιμότερο"], τότε μοιραία προκύπτει ένα άλλο ερώτημα: αν η κοινωνική χρησιμότητα της φυλακής ορίζεται με βάση τους στόχους οι οποίοι της αποδίδονται (έλεγχος του εγκλήματος, αναμόρφωση του εγκληματία ενόψει της κοινωνικής του επανένταξης), αυτοί οι στόχοι ουδέποτε επιτεύχθηκαν, γεγονός το οποίο παραδέχονται και οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές της. Πρόκειται, ίσως, για κακή εφαρμογή ενός σωστού τιμωρητικού θεσμού; Τότε γιατί δεν βελτιώθηκε στους δυο αιώνες ζωής της, έτσι ώστε να γίνει αποτελεσματική ενόψει αυτών των στόχων; Ας σκεφτούμε μόνο τον τεράστιο αριθμό των υποτρόπων, την λεγόμενη ανακύκλωση του ποινικού πληθυσμού. Το αίνιγμα της φυλακής: Πώς είναι δυνατόν να διατηρείται και να ευημερεί ένας θεσμός, του οποίου οι κριτικές ξεκίνησαν ταυτόχρονα με τη γέννησή του και, κυρίως, ένας θεσμός ο οποίος ουδέποτε κατάφερε να επιτελέσει τις λειτουργίες που διατείνεται η θεωρητική του θεμελίωση και η εικαζόμενη κοινωνική του χρησιμότητα; Δεν αφισβητώ την χρησιμότητα της φυλακής αλλά το σε τι συνίσταται αυτή η χρησιμότητα. Δηλαδή, ποιες είναι οι πραγματικές [εννοώ, οι ιστορικά διαπιστωμένες] λειτουργίες] τις οποίες επιτελεί. Κι εδώ είναι τα δύσκολα που δεν μπορούν να απαντηθούν συνοπτικά γιατί αφορούν πολύπλοκες οπτικές της σχέσης ανάμεσα στη φυλακή και την κοινωνική-πολιτισμική δομή, αναλύσεις που θα υποδείξουν εμφανείς ή λανθάνουσες λειτουργίες οι οποίες θα μπορούσαν να ερμηνεύσουν το, εκ πρώτης όψεως, παράδοξο γεγονός της μακροβιότητας της φυλακής και της μη επινόησης εναλλακτικών ποινικών μορφών με ανάλογη αντοχή στο χρόνο. Το θέμα προφανώς δεν είναι παρθένο. Από την δεκαετία του '70 εμφανίζεται ένα πλήθος ιστορικών, κοινωνιολογικών, φιλοσοφικών... μελετών, που καταδεικνύουν ότι η επινόηση της φυλακής δεν είναι το αποτέλεσμα μιας ανθρωπιστικής ευαισθησίας [αντικατέστησε τον 18ο αιώνα τις σωματικές ποινές, τα δημόσια βασανιστήρια και εκτελέσεις] ούτε απλά ένα μέσο για τον έλεγχο του εγκλήματος που παρήγαγε η εξέλιξη των αντιλήψεων περί εγκληματία και ποινής. Εκεί μπορεί να ανιχνεύσει κανείς απαντήσεις στο αίνιγμα, μόνο που στον δημόσιο λόγο περί φυλακής αυτός ο πλούτος επιστημονικών στοχασμών και των φιλοσοφικών τους προϋποθέσεων απομειώνεται διαμέσου «αδιαμφισβήτητων» παραδοχών και οριοθετήσεων που παράγει ένας «εργαλειακός» επιστημονικός λόγος, ο οποίος συντελεί στο να αναπαριστάται ως δεδομένο και αυτονόητο ένα ολόκληρο πλέγμα αποφάνσεων περί παρανομίας και ποινής. Και για να τελειώνω με την... συνοπτική μου απάντηση, η πρόβλεψη είναι ότι η φυλακή θα μακροημερεύει και θα ευημερεί, συνεχίζοντας ν' απορροφά τους κραδασμούς των όποιων κριτικών της ασκούνται, ενδεχομένως με κάποιες επιδερμικές μεταρρυθμίσεις. Βλέπεις, και τώρα που μιλάμε, ζούμε μια ακόμα περίοδο "μεγάλου εγκλεισμού"

 
At 3/30/2009 10:32:00 μ.μ., Blogger Αφροδίτη Κουκουτσάκη said...

Δεν κατάλαβα γιατί προέκυψα Ανώνυμη! Κάτι θα έκανα λάθος αλλά μέχρι να απαντήσω "συνοπτικά" στην ερώτηση έχασα αυγά και καλάθια...

 
At 3/31/2009 12:14:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Bάσκες, συγγνώμη που σε έσβησα, αλλά έπρεπε να σβήσω το τρολ και μετά ήταν σαν να συνομιλούσες με τον αέρα.
Γενικά πάντως έχει αποδειχθεί ότι η οποιουδήποτε είδους συνομιλία με τα τρολ το μόνο που κάνει είναι να τα πυροδοτεί και να τα μανιάζει χειρότερα.
Γιατί η βασική μανία τους παύλα απελπισία τους αυτή είναι: να τα προσέξουν.
Έχω δοκιμάσει μαζί τους να τους μιλήσω έτσι και να τους μιλήσω αλλιώς και οποιαδήποτε μορφή διαλόγου μαζί τους δεν οδηγεί πουθενά μα πουθενά.

 
At 3/31/2009 12:22:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

«Α, και κάτι τελευαίο: πριν γράψετε το συγκεκριμένο ποστ διερωτηθήκατε τι ποσότητα ναρκωτικών κατάσχεται ετησίως κρυμμένη μέσα στο αγαπητό αιδοίο; Αν όχι, νομίζω ότι λαϊκίζετε».

Το κείμενο γράφτηκε με δεδομένο ότι ο έλεγχος γίνεται για ναρκωτικά. Αν δεν υπήρχε αυτό το δεδομένο και αν ο έλεγχος στα γεννητικά όργανα γινόταν χωρίς να έχουν κρυφτεί ποτέ ναρκωτικά εκεί, θα ήταν εντελώς διαφορετική και η ορολογία του και η όλη συλλογιστική του.
Από εκεί και πέρα μια και το θέτετε το ερώτημα είναι πολύ ενδιαφέρον: φαντάζομαι ότι τελικά εκεί βρίσκονται ελάχιστες ποσότητες ναρκωτικών. Επειδή αποδίδει ο έλεγχος και φοβούνται να τα κρύψουν; Ίσως. Από την άλλη οι φυλακές είναι ο παράδεισος των ναρκωτικών (όπως είναι πανθομολογούμενο) και αν ο ζήλος των ελέγχων στα γεννητικά όργανα επιδεικνυόταν και σε πολύ λιγότερο επώδυνους για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια τομείς, όλα μάλλον θα ήταν κάπως καλύτερα.

 
At 3/31/2009 12:28:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Αφροδίτη, ευχαριστώ πολύ για την απάντηση. Είναι εξαιρετικά χρήσιμος ο προβληματισμός και ομολογώ θέτει το ζήτημα σε μια διάσταση που θεωρούσα -κακώς- κι εγώ «αυτονόητη».
Ωστόσο, η απορία μου που παραμένει, είναι η εξής: ακόμα κι αν η φυλακή έχει αποτύχει ιστορικά στους στόχους της, τι θα μπορούσε να την αντικαταστήσει;

 
At 3/31/2009 12:39:00 π.μ., Blogger Γνωμοδότης said...

Eάν θα ήθελα να μαντρώσω όλο τον κόσμο και έξω από τους χώρους της δουλειάς (όπου τον έχω ήδη μαντρωμένο), θα φρόντιζα να φτιάξω τεράστια εμπορικά κέντρα αλα Mall.

Εάν θα ήθελα να φτιάξω τεράστια εμπορικά κέντρα αλα Mall θα φρόντιζα να έχουν εξασφαλισμένη πελατεία.

Εάν θα ήθελα αυτά τα τεράστια εμπορικά κέντρα αλα Mall να έχουν εξασφαλισμένη πελατεία, θα φρόντιζα να καταστρέψω με κάθε μέσον - νόμιμο και μη - τα μικρομάγαζα και τους δρόμους της πόλης με τα εμπορικά τους καταστήματα.

Για να το κάνω αυτό, θα χρησιμοποιούσα και την ανελέητη φορολογία αλλά και ειδικές συμμορίες, που θα έσπειραν την ανασφάλεια στους δρόμους.

Στη συνέχεια, αφού θα έχω μαντρώσει τον κόσμο εκτός από τους χώρους δουλειάς και στα τεράστια εμπορικά κέντρα, ό,τι απόμενε από δρόμο και ελεύθερη κυκλοφορία θα το έλεγχα με κάμερες και ειδικές αστυνομικές δυνάμεις, που θα είχα στήσει στο όνομα της αντιμετώπισης των συμμοριών.

Μια νέα ιδέα της "δημόσιας αρετής" θα είχε μ' αυτό τον τρόπο εγκαθιδρυθεί μεσα από τις σταχτες της παλιάς.


Ακριβώς έτσι, Θεία!

Πολύ ωραία περιγράφει παρόμοιους μηχανισμούς αποκλεισμού ο Mike Davis στο "Beyond Blade Runner: Urban Control The Ecology of Fear (1992)" (κυκλοφορεί και σε ελληνική μετάφραση, νομίζω ως "Πέρα από το Blade Runner").

 
At 3/31/2009 01:03:00 π.μ., Blogger zonekros said...

Θέλεις να μιλήσεις για την φυλακή oldboy μου;

Θα πεις, δηλαδή, ότι είναι αδύνατο ένας άνθρωπος να τιμωρηθεί και ότι κάθε στιγμή οι όλοι ζωντανοί έχουν ανάγκη συγκεκριμένη βοήθεια από όλους;

Θα είσαι ένα εκμεταλλευτικό σκουπίδι που πιστεύει ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να μάθουν και να γνωρίσουν ευτυχία και γι' αυτό πρέπει να σωφρονιστούν;

Θα πεις ότι η ανθρώπινη πραγματικότητα δεν άπτεται φυλακίσεως;

Θα πεις ότι η ελευθερία μας είναι ένα πράγμα άσχετο με τους αμέτρητους εγκλεισμούς των ψυχών και των σωμάτων, όμως σε άμεση σχέση με την ψυχολογική μας υγεία;

Είσαι πιο υγιής εσύ από τον Παλαιοκώστα; Σε ποιον για να προσφέρεις έχεις κλέψει, oldboy μου; Κλέβω απ' το υστέρημα μου για να βρω τη γιατρειά μου -αυτός εσύ δεν είσαι;

Την φυλάκιση και τις άλλες βαρβαρότητες θα τις συντρίψει η κατάργηση της εκμετάλλευσης. Δεν το ξέρεις;

Ένας πλούσιος δεν θα βοηθήσει έναν φτωχό. Θα τον προδίδει ασταμάτητα. Ένα εκμεταλλευτικό σκουπίδι δυτικής κοινωνίας (ως είσαι εσύ και άλλοι πράσινοι) ασταμάτητα θα προδίδει το διαιώνιο ηθικό αίτημα.

Ποιες πεποιθήσεις θα αντικαταστήσουν την κυρίαρχη φασιστική σου πεποίθηση. Αυτή είναι η απορία σου. Ναν τη λύσεις. Πρέπει και στην πραγματική ζωή κάποτε να σταθείς -έτσι δεν σε παίρνει ούτε ο χάρος.

Πούστη.

 
At 3/31/2009 01:11:00 π.μ., Blogger Γνωμοδότης said...

Γνωμοδότη σκέτο, τι ακριβώς δηλαδή σημαίνει δημόσια αρετή; Ένα κράτος που προστατεύει επαρκώς την ζωή και την περιουσία των πολιτών από τους κακοποιούς; Το δικαίωμα των πολιτών να αντιδρούν στη βία προστατεύοντας την περιουσία και τη ζωή τους είτε μόνοι τους είτε οργανώνοντας περιπολίες πολιτών;
Δεν ρωτάω ειρωνικά, σοβαρά ρωτάω.


Σημαίνει την αποδοχή ορισμένων αρχών απαραίτητων για το δημόσιο βίο και τη συγκρότηση κοινωνίας. Ένα είδος λαϊκής ―όχι νομικίστικης― "αγωγής του πολίτη", η οποία εστιάζει στις αξίες της συμβίωσης.

Παραθέτω:

Παράδειγμα: το να βοηθήσει κανείς μια ηλικιωμένη γυναίκα να περάσει το δρόμο μέχρι σήμερα ήταν μια πράξη στοιχειώδους πολιτικής αγωγής. Σήμερα, αν χτυπούσαν την ηλικιωμένη γυναίκα για να τις κλέψουν την τσάντα, η πράξη αυτή θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι αντιπροσωπεύει (με λίγη κοινωνιολογική καλή θέληση) μια μορφή, βεβαίως αφελή, διαμαρτυρίας ενάντια στον αποκλεισμό και την κοινωνική αδικία, και, υπ' αυτή την έννοια, την απαρχή μιας "χειρονομίας πολίτη (citoyen)".

(...)

Μονάχα αν προχωρήσουμε σε αυτή την απο-αποικιοποίηση του φαντασιακού μας (σύμφωνα με την έκφραση του Σερζ Λατούς), και σε κάθε κριτική που αυτή αναπόφευκτα συνεπάγεται, θα μπορέσουμε εκ νέου να αντισταθούμε αποτελεσματικά στους διάφορους κυρίαρχους του κόσμου, «δεξιούς» ή «αριστερούς», κάθε φορά που αυτοί θα προσπαθούν να πείσουν τους λαούς πως όλοι οι εκσυγχρονισμοί που τους επιβάλλονται αντιπροσωπεύουν, κατ’ αρχήν, μια θαυμαστή πρόοδο προς τη Γη της Επαγγελίας, κάθε αμφισβήτηση της οποίας πρέπει να θεωρείται εκ προοιμίου έγκλημα ή παραλογισμός. Μια τέτοια πολιτιστική επανάσταση, αν πρέπει να της δώσουμε ένα όνομα, προϋποθέτει, φυσικά, να επανενεργοποιήσουμε κάθε τι το εξαιρετικό, ή απλώς λογικό.

Παρουσιάστηκε, από τον 19ο αιώνα και μετά, στις ποικίλες σοσιαλιστικές, αναρχικές και λαϊκιστικές κριτικές της νεωτερικότητας, κριτικές που σήμερα έχουν ενταφιαστεί κάτω από είκοσι χρόνων ψεύδη των ΜΜΕ και των πολιτικών.

Προϋποθέτει πάνω απ’ όλα, σε αυτή την προσπάθεια, που είναι τόσο ηθική όσο και διανοητική, να είμαστε σε θέση να στηριχθούμε πάνω σε όλους τους θησαυρούς της «common decency» (Όργουελ) που εξακολουθούν να δονούν τη ζωή των καθημερινών ανθρώπων. αυτών των «ολιγαρκών ανθρώπων», όπως τους ονόμασε ο κοινωνιολόγος Πιερ Σανσότ (Pierre Sansot), για τους οποίους μια ολοκληρωμένη ανθρώπινη ζωή δεν μετριέται με την ποσότητα εξουσίας που έχει συσσωρεύσει κάποιος πάνω στους ομοίους του.

Για τον Όργουελ, η φροντίδα να διατηρηθεί και να γίνει οικουμενική αυτή η common decency αποτελούσε ένα από τα κυριότερα όπλα που διέθετε ακόμα η φτωχολογιά (όπως την αποκαλούσε ήδη ο Τζακ Λόντον) ώστε να μπορέσει, κάποτε, να καταργήσει τα ταξικά προνόμια, έναν όρο που μοιάζει να έρχεται από μια άλλη εποχή, τη στιγμή που αυτό που υποδηλώνει, χωρίς αμφιβολία, ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο πραγματικό όσο σήμερα. Μόνο έτσι θα μπορούσε να οικοδομήσει μια κοινωνία ελεύθερων και ίσων ατόμων που να στηρίζεται, όσο είναι ανθρωπίνως δυνατό, στο δώρο, την αλληλοβοήθεια, την κοινωνική ευπροσηγορία.

(...)

«Για να δώσουμε μια ιδέα του νοητικού σύμπαντος μέσα στο οποίο τσαλαβουτούν οι επίσημοι οικονομολόγοι, ας αναφερθούμε στο στοιχειώδες παράδειγμα που φαντάστηκαν ο Ζαν Γκαντραί (Jean Gadrey) και η Φλωράνς Ζανύ-Κατρίς (Florence Jany-Catrice) στο βιβλίο τους Les Nouveaux Indicateurs de richesse (La Découverte, 2005, σ. 21):

“Αν μια χώρα απασχολούσε το 10% των κατοίκων της - γράφουν οι δύο συγγραφείς- για να καταστρέφουν αγαθά, να ανοίγουν τρύπες στους δρόμους, να κάνουν ζημιές στα αυτοκίνητα κ.λπ., και άλλο ένα 10% για να επισκευάζουν τις καταστροφές, να ξανακλείνουν τις τρύπες κ.λπ., θα είχε το ίδιο ΑΕΠ με μια χώρα η οποία αυτό το 20% των θέσεων απασχόλησης θα το αφιέρωνε για να αυξήσει το προσδόκιμο ζωής με όρους καλής υγείας, να βελτιώσει το επίπεδο εκπαίδευσης ή τη συμμετοχή σε πολιτιστικές και ψυχαγωγικές δραστηριότητες.”

Ένα τέτοιο παράδειγμα επιτρέπει να κατανοήσουμε το μέγιστο οικονομικό συμφέρον που υπάρχει, από φιλελεύθερη άποψη (και όπως ο Μαντβίλ το έχει πρώτος υπογραμμίσει, ήδη από τις αρχές του 18ου αιώνα), να διατηρείται ένα ποσοστό εγκληματικότητας υψηλό.

Όχι μόνον επειδή η εγκληματική πρακτική είναι, γενικώς, πολύ παραγωγική (η πυρπόληση μερικών χιλιάδων αυτοκινήτων κάθε χρόνο, παραδείγματος χάριν, δεν απαιτεί παρά μια πολύ περιορισμένη ανθρώπινη και υλική συμμετοχή, και ούτε καν μπορεί να συγκριθεί με τα κέρδη που κατ’ αυτόν τον τρόπο αποφέρει στη βιομηχανία αυτοκινήτων).

Επιπλέον, δεν απαιτεί ιδιαίτερη εκπαιδευτική επένδυση (εκτός, ίσως, στην περίπτωση της εγκληματικότητας που αφορά στον κλάδο της πληροφορικής), έτσι ώστε η συμμετοχή του παραβατικού ατόμου στην αύξηση του ΑΕΠ να είναι άμεσα αποδοτική, ακόμη και αν αρχίζει τη “δραστηριότητά” του πολύ νέος (βεβαίως, δεν υπάρχει εδώ νόμιμο όριο για την παιδική εργασία).

Φυσικά, στο μέτρο που οι λαϊκές τάξεις ελάχιστα εκτιμούν αυτή την εγκληματική πρακτική, λόγω του εγωιστικού προσχήματος ότι είναι τα πρώτα θύματά της, είναι απαραίτητο η εικόνα της να βελτιωθεί, κατασκευάζοντας μια ολόκληρη βιομηχανία συγνώμης, δηλαδή πολιτικής νομιμοποίησης. Αυτή τη δουλειά την εμπιστεύονται συνήθως στους ράπερ, στους “πολίτες” κινηματογραφιστές και στους χρήσιμους ηλίθιους της κρατικής κοινωνιολογίας.»

(...)

Ζ.Κ. Μισεά, Η εκπαίδευση της αμάθειας

 
At 3/31/2009 01:14:00 π.μ., Blogger Γνωμοδότης said...

Α, ξέχασα το δεύτερο μέρος:

Ένα κράτος που προστατεύει επαρκώς την ζωή και την περιουσία των πολιτών από τους κακοποιούς;

Το δικαίωμα των πολιτών να αντιδρούν στη βία προστατεύοντας την περιουσία και τη ζωή τους είτε μόνοι τους είτε οργανώνοντας περιπολίες πολιτών;


Σε τι ακριβώς διαφωνείς ―αν διαφωνείς― με το "δικαίωμα των πολιτών να αντιδρούν στη βία";

Θα έπρεπε π.χ. ηθικώς να είναι αυτό το δικαίωμα αποκλειστικό δικαίωμα του κράτους;

 
At 3/31/2009 01:24:00 π.μ., Blogger Βάσκες said...

Κούραση να προσέχεις τα παιδιά ε ρε ολντ;

 
At 3/31/2009 01:25:00 π.μ., Blogger Αφροδίτη Κουκουτσάκη said...

Να ξεκινήσω από κάτι άλλο, πριν προσπαθήσω να δώσω την [λέμε τώρα] συνοπτική απάντηση: από την σύνθεση του ποινικού πληθυσμού, όπου η πολύ μεγάλη πλειοψηφία είναι μικροπαραβάτες, υπόδικοι, αλλοδαποί εν αναμονη της απέλασης κλπ. Δηλαδή, αυτό που έχουμε στο μυαλό μας ως "επικίνδυνους εγκληματίες" είναι ζήτημα αν υπερβαίνει το 10%. Ιστορικά επίσης, ο ποινικός πληθυσμός στρατολογείται από τις ασθενέστερες κοινωνικές ομάδες, όχι γιατί εγκληματούν περισσότερο [έρευνες εχουν δείξει ότι η εγκληματικότητα είναι διαταξικό φαινόμενο] αλλά επειδή είναι πιο ευάλωτες στο να εντοπιστεί η παραβατική δράση τους, να χαρακτηριστεί έτσι που να επιφέρει βαρύτερη ποινή και να βγουν από το χωνί του ποινικού συστήματος με καταδικαστική απόφαση. Και δεν μιλάω για δικαιοσύνη με συνειδητά ταξικό χαρακτήρα αλλά για συνθήκες [κοινωνικές και δικονομικές]που περιορίζουν τις δυνατότητες να υπερασπίσει ο κατηγορούμενος αποτελεσματικά την δική του αλήθεια [αν κάνει κανείς μια βόλτα απ' το αυτόφωρο, θα έχει μια πολύ καλή εικόνα αυτού του φαινομένου]. Άρα η προστασία της κοινωνίας από το "επικίνδυνο εγκληματικό σύμπαν" διαμέσου της φυλακής είναι μάλλον μια ρητορική που λειτουργεί σε συμβολικό επίπεδο. Ένα ακόμα στοιχείο, τέλος, είναι ένας εκπληκτικός συσχετισμός δεικτών εγκλεισμού και δεικτών ανεργίας, ανεξάρτητα [ναι, καλά διάβασες] από τις διακυμάνσεις της εγκληματικότητας. Μ' αυτά θέλω να πω ότι μπορούν περίφημα να εφαρμοστούν εξω-ιδρυματικά μέτρα [π.χ. κοινοφελής εργασία, παραμονή στη φυλακή τη νύχτα και την ημέρα να εργάζεται ο κρατούμενος...] χωρίς να κινδυνεύει η κοινωνία ούτε να μπλοκάρεται ολοσχερώς η επιστροφή του εγκλείστου στην κοινωνία. Ωστόσο τη φυλακή ως φυλακή δεν μπορεί να την αντικαταστήσει τίποτα, όχι γι' αυτό που θα έπρεπε να είναι αλλά γι' αυτό που είναι: χώρος αποθήκευσης ανθρώπινων αποβλήτων που έχει ήδη "ξεράσει" η κοινωνική δομή αποκλείοντάς τους από την αγορά εργασίας, τη μόρφωση... Η φυλακή, λοιπόν, ως κορυφαίο σημείο κοινωνικού αποκλεισμού ομάδων που είχαν ήδη περιθωριοποιηθεί στο πλαίσιο άλλων θεσμών. Ως τέτοια είναι αναντικατάστατη και, μ' αυτήν την έννοια, έχει επιτύχει άλλους στόχους από αυτούς που διακυρήσσονται στο πλαίσιο της αντεγκληματικής ρητορικής και των "πολέμων κατά του εγκλήματος". Είναι άκρως επιτυχημένος κοινωνικός θεσμός και για τον επιπλέον λόγο ότι "κατασκευάζει" εικόνες εγκληματιών και εγκληματικότητας διαχωρίζοντάς τις ως ποιοτικά διαφορετικές από άλλες που έχουν σοβαρότερες ίσως επιπτώσεις στην κοινωνία: πόσα εργατικά ατυχήματα έχουν οδηγήσει τους υπαίτους στη φυλακή ως εγκληματίες; Θεωρούμε μήπως εγκληματίες αυτούς που προσβάλλουν την υγεία μας καταστρέφοντας συνειδητά το περιβάλλον; Ούτε αυτούς που παρανομούν στο πλαίσιο επιχειρηματικών δραστηριοτήτων. Και με κίνδυνο να ξαναγίνει απελπιστικά ακαδημαϊκός ο λόγος μου, τελειώνω με ένα πολύ αγαπημένο μου απόσπασμα κάποιου David Matza, γραμμένο το 1969, μεσούντος του πολέμου στο Βιετναμ: "Kαταδιώκοντας το κακό και παράγοντας μία επιφανειακή όψη του καλού, το κράτος αποκαλύπτει τη μόνιμη μέθοδό του- τη διατήρηση του καλού του ονόματος παρά τις δικές του τάσεις προς τη βία, την κατάκτηση και την καταστροφή. Προστατευμένο από μία συλλογική αναπαράσταση σύμφωνα με την οποία η κλοπή και η βία εντοπίζονται σε μία επικίνδυνη τάξη, ηθικά εξυψωμένο από τον αναμορφωτικό του στόχο, το κράτος επιτυγχάνει τη νομιμοποίηση της ειρηνικής πρόθεσης και τη φαινομενική όψη της νομιμότητας- ακόμη και αν συμμετέχει σε πολέμους και διαπράττει σε μαζική κλίμακα ενέργειες που υποτίθεται ότι έχει απαγορεύσει στον κόσμο. Αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα, θα μπορούσε να πει ο αναγνώστης. Το ίδιο λέει και το κράτος -και αυτό είναι το τελικό σημείο της συλλογικής αναπαράστασης" (Matza, Becoming Deviant 1969/1976: 302).
Λίγο επίκαιρο, ίσως;

 
At 3/31/2009 01:58:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Γνωμοδότη, μα και το κράτος επιτρέπει στον πολίτη να αντιδρά στη βία, όταν αυτό γίνεται στο πλαίσιο της νόμιμης άμυνάς του.

 
At 3/31/2009 02:04:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Και για να αντιστρέψω το ερώτημα σου, δεν θα άνοιγαν όλοι οι πιθανοί και απίθανοι ασκοί του Αιόλου αν οι πολίτες αποφάσιζαν -όχι στο πλαίσιο μιας άμεσης και παρούσας επίθεσης εις βάρος τους, αλλά εκ των προτέρων- να πάρουν το νόμο στα χέρια τους; Όσο καλές κι αν ήταν οι κατ΄αρχήν προθέσεις συντομότατα το πράγμα δεν θα οδηγούνταν στο χάος;
Φαντάζομαι πως εδώ η απάντηση είναι ότι οι ασκοί ανοίγουν και το χάος έρχεται και όταν δεν υπάρχει αστυνόμευση.
Αλλά ίσως ακόμη πιο πριν οι ασκοί ανοίγουν όταν η αστυνομία κατορθώνει να απονομιμοποιείται στα μάτια σημαντικής μερίδας της κοινωνίας είτε με δική της ευθύνη είτε με ευθύνη της πολιτικής ηγεσίας της.

 
At 3/31/2009 11:01:00 π.μ., Blogger triantara said...

Εμένα πάλι ο πίνακας μου αρέσει. Όχι βέβαια αισθητικά, γιατί φτου κακά το αξύριστο μουνί στην κοινωνία που ζούμε κι άλλωστε προτιμώ τα πάντα ξυρισμένα ολούθε, αλλά σαν ιδέα ρε παιδί μου.
Δεν θα ήταν ωραία να μην χρειαζόταν να ξυρίζουμε τα μουνιά μας; Μπορεί τότε να προλαβαίναμε να σβήνουμε και καμιά φωτιά...

 
At 4/01/2009 02:47:00 π.μ., OpenID aerosol said...

"Εξηγήστε μου όμως γιατί δεν κοπτόμεθα υπέρ των πολιτών που η περιουσία καταστρέφεται και ενδιαφερόμεθα συστηματικά, μεθοδικά και κατ' αποκλειστικότητα με τα δικαιώματα των τρομοκρατών, των τοξικομανών, των αντιφρονούντων κλπ;"

Παρατηρώντας γύρω μου (τις τελευταίες δεκαετίες) και μελετώντας (για τις προηγούμενες) αντιλαμβάνομαι πως έχουμε παντελώς χεσμένα τα δικαιώματα των "τρομοκρατών, των τοξικομανών, των αντιφρονούντων κλπ".
Η ενασχόληση του 5% του πληθυσμού και με τέτοια θέματα -μεταξύ πολλών άλλων θεμάτων- δεν συνιστά αποκλειστικό, συστηματικό και μεθοδικό ενδιαφέρον. Έχετε ιδιάζουσα αντίληψη της πραγματικότητας...

[Αλλά συγκρατούμαι και δεν ρωτώ ποιοί είναι οι "λοιποί". Δεν θα ρωτήσω καν γιατί δεν ψάχνονται οι πρωκτοί και τα αιδοία των σωφρονιστικών υπαλλήλων μας. Ή και όλων, εδώ που τα λέμε. Είμαι νομοταγής και -λυπάμαι που το λέω- όλες οι οπές αποτελούν πιθανό κίνδυνο για μένα.]

 
At 4/03/2009 07:01:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

arelis.gr
περιεχει αρθρα για νεους ελληνες καλλιτεχνες

 
At 4/09/2009 01:48:00 μ.μ., Blogger suspiria said...

κάποιοι αποκαλούν το 'σκατομάνι' ακόμα 'σωφρονιστικό ίδρυμα'

 
At 4/09/2009 01:48:00 μ.μ., Blogger suspiria said...

κάποιοι αποκαλούν το 'σκατομάνι' ακόμα 'σωφρονιστικό ίδρυμα'

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home