Δευτέρα, Μαρτίου 16, 2009

Όταν ο Πλάτων γνώρισε την Πέμυ

Εδώ, που λες, πήγα να κάνω μεγάλο οπτικό εφέ,
όταν στον καθρέφτη της μπροστινής μηχανής στο φανάρι είδα την τύπισσα, που ούτε συνεπιβάτης του μηχανάκια ήταν ούτε υπαγόταν οπίσω του με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, μοναχά ήταν κολλημένη σε αφίσα διαφημιστική -είδωλο σαν να λέμε- και μου φάνηκε εξαιρετικά καταπληκτικό να φωτογραφίσω αυτό το παιχνίδισμα με όλες τις συμπαραδηλώσεις του, με την διαφορά ότι βάζοντας το ζουμ με στόχο την επίτευξη του βέλτιστου δυνατού αποτελέσματος, το αποτέλεσμα ήταν να εμφανιστεί στον υπολογιστή μια φωτογραφία τόσο δα μικρούλα, μικρούλα τόσο δα.
Αυτό είναι το ένα πολύ δυνατό που μου συνέβη σήμερα στο αυτοκίνητο, το άλλο ήταν μερικά λεπτά αργότερα, όταν άκουσα στο ραδιόφωνο την Πριγκηπέσσα (κι αν δεν πατήσεις το λινκ η σιγουριά σου θα σε φάει, μαλάκα).
Βρίσκομαι, που λες, σε μια φάση μπερδεμένη, αφού δεν ξέρω αν πρέπει να βάλω κάτω την Πριγκηπέσσα και να της αλλάξω τον συνειρμικό αδόξαστο, να τη δω ως θήραμα που συγυρίζεται να θηρευθεί και ορυκτό πλούτο που συγυρίζεται να εξορυχθεί, να τη δω τόσο ως αφορμή αλλά -γιατί όχι- και ως αιτία ή να την αφήσω έτσι, ως απλή καταγραφή, που τα λέει όλα μόνη της, ή μάλλον λέει στον καθένα ότι αυτός θέλει ή έχει συνηθίσει να ακούει.
Βρίσκομαι επίσης σε μια φάση πανικόβλητη, αφού το Σάββατο το πρωί άκουγα στο ραδιόφωνο τον Χρυσοχοϊδη να λέει τρεις τέσσερις φορές προς εμπέδωση ότι «τον Σεπτέμβρη δεν θα βγαίνουμε στους δρόμους», εννοώντας της κρίσης ένεκα. Έπρεπε να κλείσω το ραδιόφωνο και την μηχανή του αυτοκινήτου και δεν μπόρεσα να εμβαθύνω περισσότερο στη σκέψη του, αν δηλαδή ήθελε να πει ότι δεν θα έχουμε λεφτά να βάζουμε βενζίνη στα αυτοκίνητά μας, ότι δεν θα έχουμε πια αυτοκίνητα ή ότι δεν θα έχουμε καν δύναμη να βγαίνουμε στο δρόμο πεζοί λόγω της ασιτίας, αφού θα στριφογυρνάμε αποστεωμένοι στα σπίτια μας σαν φαντάσματα του Νταχάου, πάντως μια κάποια στύσις της φωνής του έδειχνε ότι ο μητσοτακισμός (στην εκδοχή της μαντείας κακών ως λαγνείας) εκτός από πλήθος απογόνων έχει βρει και πανάξιους επιγόνους.
Βρίσκομαι, ακόμα, σε μια φάση αγωνίας κι αναμονής, αφού μετά την συγκλονιστική παρουσίαση την περασμένη Δευτέρα του Πλάτωνα από την Πέμυ Ζούνη, απόψε η Σία Κοσιώνη παρουσιάζει τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, η Σία που όπως χαρακτηριστικά δήλωσε στο τηλεοπτικό περιοδικό των «Νέων»: «Έχω μόνο μια ζωή και θέλω να αφήσω κάτι πίσω. Δεν θέλω απλώς να περάσω από αυτόν τον κόσμο και να φύγω ... Για μένα η ενημέρωση είναι κάτι ιερό και θέλω να αφήσω πίσω έναν καλά ενημερωμένο κόσμο».
Βρίσκομαι, τέλος, σε μια φάση ρισπέκτ, αφού βλέποντας το πρώτο επεισόδιο του πέμπτου κύκλου του «LOST», νιώθεις ότι και τίποτα άλλο να μην άξιζε από τους προηγούμενους τέσσερις κύκλους, θα αρκούσε για αναδρομική δικαίωσή τους η μνημειώδης ατάκα του Τζον του Λοκ «When am I?», ερώτηση που θα έκανε άλλωστε και η Πέμυ Ζούνη βλέποντας τον εαυτό της 47 χρόνια νεότερο να παρουσιάζει τον μαθητή του Σωκράτη, Σωκράτη τον οποίο ειλικρινά προσδοκώ να παρουσιάσει ο Άρης Πορτοσάλτε, αφού αν κατά την Μελίνα στο «Ποτέ την Κυριακή» στο τέλος κάθε τραγωδίας όλοι οι ήρωες μαζί καταλήγουν ευτυχισμένοι στην ακρογιαλιά, στο τέλος της ψηφοφορίας και της εκπομπής όλοι μαζί οι 100 καλύτεροι Έλληνες -της Μελίνας συμπεριλαμβανομένης- θα καταλήξουν ευτυχισμένοι σε βουνοπλαγιά για δεντροφύτευση.
Κι από τα εκατό νέα δέντρα που θα φυτευθούν θα φυτρώσουν εκατό νέοι αιώνες δόξης ελληνικής.

11 Comments:

At 3/16/2009 08:53:00 μ.μ., Blogger Tina said...

Ωραίο Κειμενο Old boy.

 
At 3/16/2009 09:03:00 μ.μ., Blogger gasireu said...

έτσι που βλέπω τη σκούρα σα μαύρη bmw μηχανή (μπορντώ την κόβω μάλλον) και αυτά τα λόγια
''Δεν θέλω απλώς να περάσω από αυτόν τον κόσμο και να φύγω''
καρφώνονται στην σκέψη μου σαν λεπίδα, θυμάμαι ότι άλλος ένας μεγάλος Έλληνας διατύπωσε το νόημα της σκληρής ζωής, το οποίο εδώ το ακούμε τραγουδισμένο από ανάλογο ογκόλιθο τραγουδιστή με αυτόν της Πριγκηπέσσας...

 
At 3/16/2009 09:06:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος Πολίτης said...

Παρουσίαζε το Πλάτωνα λες και παρουσίαζε εκπομπή για Life Stle, ή λες και έπαιζε στο σήριαλ του Παπακαλιάτη.

Το ακόμη πιο ευτράπελο, είναι μια αφίσα που είδα σε μια πλατεία. Ο Καποδίστριας κι απο κάτω να γράφει
"Ψηφίστε με γιατί δημιούργησα την Ελλάδα" κάτι τέτοιο.

Το μόνο που απομένει είναι να δούμε ντιμπέιτ ανάμεσα στον Αριστοτέλη και το Μέγα Αλέξανδρο, ή το Κολοκοτρώνη να αποχωρεί ως προτεινόμενος.

 
At 3/16/2009 09:57:00 μ.μ., Blogger ΧΡΙΣΤΟΣ ΒΑΡΔΑΚΑΣ said...

Είναι να τραβάς τα μαλλιά σου (όσοι έχουν..) με τους υπερασπιστές ωρισμένων από τις προσωπικότητες που ανεδείχθησαν στην 10δα των πιο σηαμντικών Ελλήνων όλων των εποχών... Κρίμα που δεν πέρασαν στην 10δα Λαζόπουλος, Μερκούρη κλπ για να διασκεδάσουμε περισσότερο και από την εκλογή τους με τις τρίχες που θα ακούγαμε από εκείνους οι οποίοι θα τους υπεράσπιζαν...

 
At 3/16/2009 10:29:00 μ.μ., Blogger Γνωμοδότης said...

με την διαφορά ότι βάζοντας το ζουμ με στόχο την επίτευξη του βέλτιστου δυνατού αποτελέσματος, το αποτέλεσμα ήταν να εμφανιστεί στον υπολογιστή μια φωτογραφία τόσο δα μικρούλα, μικρούλα τόσο δα.

Απενεργοποίησε το ψηφιακό ζουμ στην μηχανή σου.

 
At 3/16/2009 10:45:00 μ.μ., Blogger Vicky said...

OMG! Giati??! Kai ante o Karras, to pire, o Malamas giati to edwse?!? Ki esy pws to ksereis? To paizoun ta radiofwna? Oh, se ti kosmo eferes to paidi sou oldboy? Dyskoloi kairoi gia prigipes-ses :(

 
At 3/17/2009 01:25:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Τίνα, έχω γράψει και χειρότερα ;)
Gasireu, σαν λεπίδα, σωστά το θέτεις.
Ανώνυμε Πολίτη, έχω να πω ότι σήμερα σε 45 λεπτά η Σία Κοσιώνη άλλαξε τόσα ρούχα όσα δεν πρέπει να άλλαξε ο Κολοκοτρώνης σε όλη τη ζωή του.
Χρίστο Βάρδακα, ο Λάκης αδικήθηκε από το τάιμινγκ μάλλον.
Γνωμοδότη, κινητό ήταν.
Βίκυ, τα ραδιόφωνα, ναι.

 
At 3/17/2009 02:05:00 π.μ., Blogger Τσαλαπετεινός said...

Οι εικόνες μια χαρά είναι-αρχικά νομιζα ότι είναι ακουαρέλες!
Το πρόβλημα με τον Πλάτωνα ήταν ότι η ΕΡΤ δεν τους παραχώρησε υλικό από το αρχείο της -κι έτσι βγήκε κάπως... στατικό. Με το Περικλή μάλλον τα βρήκανε.
Εγώ πάντως πέρυσι ψήφισα Κωνσταντίνο Τζούμα. Αλήθεια.

 
At 3/17/2009 02:29:00 π.μ., Blogger Prokopis Doukas said...

Υπέροχο το "Ghosts of Dachau" - μου θύμισες... Πώς τα συνδυάζεις, δεν ξέρω...

 
At 3/17/2009 05:26:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Tσαλαπετεινέ, ακουαρέλες δεν είναι, μακαρόνια ούτε ;)))
Προκόπη, το Γκοστς το έχουμε σαν ύμνο εμείς τα παιδιά της ναζιστικής νεολαίας ;)

 
At 3/27/2009 10:15:00 μ.μ., Blogger V said...

Ρε..
Τι τύπος είσαι εσύ??!!

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home