Πέμπτη, Ιανουαρίου 08, 2009

Την πτέρυγα μόνος του

Mad Men

Sad Men
---
To πρώτο προβάλλεται κάθε Τετάρτη βράδυ απ' το Αlter, άρχισε χθες, κι επειδή είχα χρόνια να δω σειρά στην τηλεόραση έπαθα το σχετικό πολιτισμικό σοκ, από έναν ορμητικό Δημήτρη Μπάση που μπουκάρισε στη Νέα Υόρκη των τελών του '50 τραγουδώντας «Διώξε τη λύπη παλικάρι». Mπάση εξαιρουμένου η σειρά γαμεί και είναι μια πολιτιστική πρόταση του ιστολογίου μας. Όχι δηλαδή ότι το ιστολόγιό μας έχει κάτι κατά του Μπάση, αλλά σε απλά ελληνικά όλα στη ζωή είναι τελικά θέμα context και timing.
Το δεύτερο δεν προβάλλεται πουθενά αλλού, παρά σε έναν ολότελα αποσπασμένο από την πραγματική πραγματικότητα κόσμο, τον κόσμο των ΜΜΕ, οπότε και μόνο το γεγονός ότι το μνημονεύω είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό για το σε τι έχω μεταλλαχθεί χωρίς να το συνειδητοποιήσω κι εγώ ο ίδιος. Οπότε πώς αντιστέκεται κανείς στην μετάλλαξη; Βρίσκοντας σιγουριά σε χαρακτηριστικά του αναλλοίωτα από τον χρόνο. Οπότε τι δεν έχει μπορέσει να πειράξει ο χρόνος; Την αυτοαναφορικότητά μου: «το σύστημα των δύο κομμάτων μπορεί να αυξήσει, διατηρήσει ή μειώσει τα ποσοστά του, αλλά σε κάθε περίπτωση, αν υπήρχε μηχάνημα που να μετρά τη συγκίνηση, τη θερμότητα, την πίστη με την οποία ψηφίζει ο κόσμος, είναι πέρα για πέρα βέβαιο ότι θα κατέγραφε νούμερα κατά πολύ μικρότερα από αυτά περασμένων δεκαετιών. Τα δύο κόμματα ακόμα κι αν εξακολουθούν να ψηφίζονται δεν εξακολουθούν να αφορούν».
Κι όταν πια δεν σε αφορούν αυτοί που σε κυβερνούν, το ρίχνεις στις εξεγέρσεις, οπότε αυτοί που σε κυβερνούν σε ρωτάνε ποιό είναι το αίτημα σου κι εσύ δεν ξέρεις να απαντήσεις, νιώθεις μαλάκας, νιώθεις ότι εκείνοι έχουν κι ερωτήσεις κι απαντήσεις κι ανασχηματισμούς κι εναλλαγές στην εξουσία, ενώ εσύ ξέρεις μόνο τι δεν θέλεις, δεν θέλεις αυτούς, αλλά μετά αυτοί σου λένε ότι εσύ τους δίνεις στην εξουσία και έχουν δίκιο και εκεί μπλοκάρεις εντελώς και σκέφτεσαι ότι κάτι κάνεις λάθος, κάτι πρέπει να κάνεις λάθος που δεν έχεις αίτημα, το δικό τους το αίτημα είναι αποκρυσταλλωμένο, διαυγές, σαφές, μακριά από τη δική σου τη θολούρα, το δικό τους το αίτημα είναι η πρόοδος και το καλό του τόπου, και μην κάνεις κι άλλο λάθος και ρωτήσεις ως πότε θα τρώνε από το αίτημα, τα έτοιμα μπορεί κάποτε να τελειώνουν - το αίτημα ποτέ, αφού ο τόπος πρέπει πάντα να προοδεύει και να πηγαίνει καλύτερα, κι αυτό θα επιτευχθεί με τις αναγκαίες εσωτερικές αλλαγές, ο Κωστής θα πάει απέναντι, ο Ευριπίδης θα πάρει την πτέρυγα μόνος του.

16 Comments:

At 1/08/2009 08:54:00 μ.μ., Blogger Mistirios said...

... και όλοι οι υπόλοιποι (που τους ψηφίζουμε) στην ψυχιατρική πτέρυγα...

 
At 1/08/2009 10:22:00 μ.μ., Blogger ΓΑΪΔΑΡΑ said...

Έτσι είναι ο σερπαντίνες... μια τις πετάς από δω μια από κει... τζερτζελές να γίνεται...

 
At 1/08/2009 10:30:00 μ.μ., Blogger xasodikis said...

Εύστοχος ο παραλληλισμός.

 
At 1/08/2009 10:59:00 μ.μ., Anonymous tv said...

με το συμπάθειο κιόλας που επιμένω, δεν σας κουράζει το δικομματικό σούρτα-φέρτα; αφ'ενός διότι έστω καλός πολιτικός είναι όποιος ασχολείται & αφιερώνει χρόνο στο έργο του, στη δουλειά του AND αποδίδοντας τα βέλτιστα (όπως και ισχύει για τις όποιες ενασχολήσεις καθενός), αφ'ετέρου μπικόζ οι προτεινόμενες πολιτικές επιλογές, αυτές είναι και δεν είναι άλλες από αυτές. Μήπως όσοι συντάκτες παρόμοιων post λαχταρούν γεννημένους πολιτικούς ηγέτες; Ταβούλα-ράσα people meant to discover their finest κλίσεις & ταλέντα, ταγμένους στο κοινό καλό; Κοντολίζες με μπάμιες στον ατμό; Και ξαναθέτω το ερώτημα: όσοι επιθυμείτε διαφορετικούς πολιτικούς και φθείρεστε γι' αυτό through daily writing, γουάι δεν αφιερώνετε χρόνο στην εκμάθηση της πολιτικής επιστήμης και άσκησης αυτής προκειμένου να γίνετε εσείς καλύτεροι από όσους ήδη βουλεύονται, να 'χουμε και οι υπόλοιποι περισσότερες επιλογές ψήφου; τόσοι ικανοί, talented-oriented ιστολόγοι, άλλοι δημοσιογράφοι, άλλοι πολιτικοί επιστήμονες, άλλοι ελεύθεροι επαγγελματίες και ούτω καθεξής, κι απουσιάζουν από την πολτική ηγεσία, από την παιδεία, από την ιατρική, από επαγγέλματα άρρηκτα connected στο common good. Ε, how the hell θα δούμε άσπρες μέρες; Από όσους είναι μέτριοι ωστόσο αυτοί είναι που ασχολούνται και τους λένε και μαμάκες;

 
At 1/08/2009 11:15:00 μ.μ., Blogger gerasimos said...

Ο Καστοριάδης είχε πει κάποτε ότι στην Ελλάδα ασχολούμαστε με το ποδόσφαιρο μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης αφ’ ενός και με την πολιτική του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού αφ’ ετέρου. Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που το 'πε, αλλά το ματς συνεχίζεται...

 
At 1/08/2009 11:15:00 μ.μ., Blogger Knoulp said...

Den xero , alla ego ton proto pou tha edioxna einai ton Souflia. Den kanei gia ti thesi tou kai einai poli pappous gia na sillavei tis anagkes tis epoxis.

Kalinixta

 
At 1/08/2009 11:25:00 μ.μ., Anonymous γκαμπριέλ σιστόν said...

Καλά, αλλά ποιός θα κάνει τον σερπαντίνα, κατσικανιάρη, τραγί, μούσκαρο;

Ποιός θα σφυρίζει τις φάσεις δηλαδή;

Ο λαός;

Λες;

Και να επακολουθήσει αποβολή του προπονητή;

 
At 1/09/2009 01:07:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Αχ, TV, τι ωραία που τα λέτε. Τα λέτε δε τόσο ωραία, που ο πειρασμός να ρωτήσει κανείς γιατί δεν αφιερώνεστε εσείς στην μελέτη και άσκηση της πολιτικής επιστήμης είναι μεγάλος. Εκτός αν το έχετε κάνει ήδη και γράφετε με ψευδώνυμο. Μήπως είστε π.χ. ο μελετητής της πολιτικής επιστήμης και νέος Υφυπουργός Εξωτερικών Μίλτος Βαρβιτσιώτης; Αν ναι, το πολύ πολύ να σας πούμε μπαμπάκα.

 
At 1/09/2009 02:06:00 π.μ., Anonymous tv said...

μεταξύ subaru και αστείου οι ερωτήσεις, ρητορικό κι αναπάντητο το ύφος τους Old Boy. Δεν ασχολούμαι με την πολιτική ενεργά, ασκώ το εκλογικό δικαίωμα και μέχρι εκεί. Δεν αρνούμαι το ότι προσπαθώ να καταλάβω κάμποσα από τα κείμενα του ιστολογίου, όπως και κάμποσα σχόλια, τα οποία εκφράζουν πολιτική, κοινωνική πίκρα. Ίσως και να προσπαθώ να μάθω κάτι περισσότερο από τα λίγα που γνωρίζω σχετικά με την πολιτική και την ιδεολογία που φέρουν. Μπορεί και να γράφω ακόμη γιατί προσπαθώ να καταλάβω τι συνέβη πολιτικά τις τελευταίες δεκαετίες που παρήλθαν και τις οποίες εγώ δεν ήμουν ανήλικος, αν όχι αγέννητος, όπως και γιατί ντρέπομαι με τα όσα διαβάζω στις εφημερίδες και βλέπω σε τηλεοπτικές εικόνες στα δελτία ειδήσεων. Είναι τρομερό, η αίσθηση αυτή καθώς μεγαλώνεις να νιώθεις κοινωνικά λεπρός, ψυχικά άπλυτος και ιστορικά γαμημένος και να μην καταλαβαίνεις το γιατί, ποιό τ'ορυμαγδό αμάρτημα που σ'έκανε άνθρωπο αντί για ένα ανέμελο ζωντανό και σε κάθε κουρνιαχτό ν'ασφαλίζεσαι μια στην υλική αποχαύνωση, μια στον σατιρικό συρμό και μια στον πνευματικό ή σωματικό αυνανισμό..

 
At 1/09/2009 07:31:00 π.μ., Anonymous πρωιβή μελέτη said...

tv,

για να καταλάβεις τι συνέβη πολιτικά τις τελευταίες δεκαετίες, σου προτείνω να διαβάσεις το βιβλίο του Ευ. Κοροβίνη Η ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΑΥΛΟΚΡΑΤΙΑ.

Εξαιρετικό!

 
At 1/09/2009 09:03:00 π.μ., Blogger I.I said...

Προτιμώ το Mad Men από το δεύτερο σήριαλ. Υπερτερεί σκηνοθεσίας και πρωταγωνιστών. Δε, στο δεύτερο κύκλο του είναι ακόμα καλύτερο. Ενώ το δεύτερο σήριαλ στο δεύτερο κύκλο του αποδείχτηκε περίτρανα ότι είναι η χειρότερη εκπομπή που έχουμε δει.

 
At 1/09/2009 08:32:00 μ.μ., Blogger Antonios said...

Ο Dan Draper πάντως ψεύδεται στους πάντες, ακόμα και στον ίδιο του τον εαυτό...

 
At 1/09/2009 09:51:00 μ.μ., Anonymous Claude Lévi Strauss said...

http://www.ellthea.gr/index.php?module=event&id=36&lang=el . http://www.goethe.de/ins/gr/ath/kue/flm/elindex.htm

 
At 1/09/2009 10:44:00 μ.μ., Blogger Γνωμοδότης said...

Mad Men?

Αυτό είναι Τόλμη και Γοητεία εποχής...

Έλεος, ρε Όλντ!

 
At 1/09/2009 11:40:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Δεν σε πιάνει κανείς πουθενά. Άκου Τόλμη και Γοητεία.

 
At 1/10/2009 12:30:00 π.μ., Anonymous Bold and Baldhead said...

Προτιμάω το Young and Restless.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home