Τρίτη, Νοεμβρίου 18, 2008

γχ

Για πολλοστή φορά αισθάνομαι την ανάγκη να αναφωνήσω ένα ουρανομήκες respect για την μανούλα μας την ελληνική γλώσσα, που έχει ποιήσει όλες της τις λέξεις εν σοφία. Παίρνω για παράδειγμα τη λέξη άγχος και τη γεύομαι στο στόμα μου, τη γεύομαι αρκετές μέρες τώρα, κι όσο τη γεύομαι καταλαβαίνω ότι ενώ ξεκινά από έναν αναστεναγμό, ενώ ξεκινά από ένα αχ, αντιλαμβάνεται ότι το αχ είναι υπερβολικά απλό, υπερβολικά ελλιπές, χρειάζεται το γάμα να μπει πριν το χι για να δημιουργήσουν ένα αγχώδες ηχητικά γχ, ένα γχ αποχρώσεως σαφώς μελανής, ένα γχ που είναι δεμένο σαν κόμπος, με αποτέλεσμα το άγχος να είναι κάτι σαν αναστεναγμός ανίκανος να λύσει έναν κόμπο, έναν κόμπο που θα λυθεί μόνο αφού κληθείς να αντιμετωπίσεις το γεγονός που σε αγχώνει, και παραδόξως όσο περισσότερο πλησιάζεις στη στιγμή που θα το αντιμετωπίσεις τόσο καλύτερα είναι, αφού το χειρότερο όλων είναι η αναμονή, η αναμονή είναι που δεν παλεύεται και όχι αυτά καθαυτά τα γεγονότα, στα γεγονότα ή ανταποκρίνεσαι ή όχι, πάντως συμβαίνουν και μετά δεν είσαι πια αγχωμένος, ό,τι είναι να συμβεί έχει συμβεί και είσαι ή καταπλακωμένος ή λυτρωμένος, πάντως όχι αγχωμένος, το γάμα έχει λυθεί από το χι και στην θέση που καταλάμβανε το άγχος βρίσκεται πια ή ένα άγος ή ο αχός της ανακούφισής σου.

26 Comments:

At 11/18/2008 04:38:00 μ.μ., Blogger Rodia said...

Απο μενα "ένα ουρανομήκες respect" για το ποστ. Ετσι ακριβώς συμβαίνει, η περιγραφή άψογχη. :)

 
At 11/18/2008 06:21:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

!!! :)

 
At 11/18/2008 08:36:00 μ.μ., Blogger ΓΑΪΔΑΡΑ said...

Ε είσαι φοβερός!!!

υγ. είπα θα διαβάζω χωρίς να σχολιάζω αλλά έσκασα πια :P

 
At 11/18/2008 09:05:00 μ.μ., Blogger duendes said...

Το ζήτημα είναι όλο αυτό το ποστ να αφορά κάτι ψιλο-ασήμαντο, που απλά σε ζορίζει μια συγκεκριμένη περίοδο και όχι κάτι ..ζωτικής σημασίας, που σε αγχώνει.

Γιατί το 'παιχνίδι' του Γ στο "άγχος", είναι ένα τίποτα, μπροστά στο καταραμένο Ρ που πάει να χωθεί κάπου στην μέση, στο "χαος" της ζωής σου. :)

 
At 11/18/2008 09:36:00 μ.μ., Anonymous netizen said...

οι συντάκτες στο ιστολόγιο "old-boy", οι θαμώνες-σχολιαστές και λοιποί επισκέπτες, έχετε συλλογιστεί αν έχετε επιλέξει το σωστό επάγγελμα; κάνετε τη δουλειά η οποία σας ταιριάζει; η εργασία σας, μπας και προκαλεί αποτελέσματα διαφορετικά από τα αναμενόμενα στη ζωή σας; μήπως ήρθε η ώρα ν' ανακαλέσετε και να παραιτηθείτε λόγω περίσσειου άγχους και μειωμένης απόδοσης υπό λανθασμένες επιλογές;

 
At 11/18/2008 10:19:00 μ.μ., Blogger island said...

Γλωσσολόγος είστε αγαπητέ;

Άψογος...

 
At 11/18/2008 10:47:00 μ.μ., Blogger squarelogic said...

συνομολογώ:άψογο!

 
At 11/18/2008 11:14:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Τελικά το ποιό επαναστατικό πράγμα που μπορεί να κάνει κανείς σήμερα είναι να διεκδικήσει μια φυσιολογική ζωή....
Αλλά ποιός έχει όρεξη για επαναστάσεις ;

 
At 11/18/2008 11:57:00 μ.μ., Anonymous netizen said...

υποθέτω πως είναι το τελευταίο blog από το οποίο δεν με έχουν "διώξει" ακόμη, είτε γράφοντας προσποιούμενοι εμένα όπως συνέβαινε στο αθηνόραμα κατά κόρον (να φτάσουν να γράφουν πως συμμετέχω σε τσόντα στην ..Βραζιλία;!), είτε αποκλείοντας το nickname οι διαχειριστές, όπως συνέβη στο ιστολόγιο "βλέμμα" & στο cBox στο ιστολόγιο "nothing days" ενός δημοσιογράφου ονόματι mhulot. Οικογενειάρχες πιθανότατα με πολλά προβλήματα, διαζευγμένοι γονείς, τοξικομανείς στην οικογένεια, σοβαρά οικονομικά προβλήματα & πάσχοντες από ανίατες ασθένειες. Αναζητούν καθημερινά λύσεις στα προβλήματά τους σε ιστολόγια, είτε ως σχολιαστές, είτε ως ιστολόγοι. Είθε να βρουν τις λύσεις τις οποίες επιζητούν στο διαδίκτυο και διαφύγουν του άγχους που τους ταλανίζει. Κατορθώματα..

 
At 11/19/2008 12:44:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Χμμμμμμ ...

Πρώτον, ουπς, η αναμονή είναι αβάσταχτη μόνο για τους βιαστικούς. Κάθε μάχη θέλει την προετοιμασία της και την ώρα της.

Δεύτερο. Ηχητικά όμως, δεν έχουμε γχ αλλά νχ: άνχος λέμε! Πόσο μελανόχρωμο είναι το νχ;

Νοηματικά τώρα. Το αγχ- υποδηλώνει εγγύτητα και εξ αυτής στενή συγγένεια αλλά και σβελτάδα.

Π.χ. αγχέμαχος: λέγεται για όπλα που χρησιμοποιούνται στη μάχη σώμα με σώμα (ασπίδα, θώρακας), ήγουν από κοντά - αντίθετο το εκηβόλος. Επίσης: συγγενής εξ αγχιστείας (οι αρχαίοι εννοούσαν έτσι την εξ αίματος συγγένεια, εμείς την πολύ κοντινή). Κ.λπ.

Ώστε το άγχος πάει να πει, πως είσαι πολύ κοντά, κολλητά σχεδόν με το αναμενόμενο γκαργκαραμπάπ γεγονός. Έτσι να κάνεις, το άδραξες! Νιώθεις τα χνώτα του! Κι όλα τα συμπτώματα του άγχους, είναι τα ίδια με αυτά που θα είχαμε αν ήμασταν πίσω από ένα δέντρο, 5 μέτρα από μια αρκούδα.

Εδώ, τους βιαστικούς τους τρώει η αρκούδα.

Υπογραφή:

Ένας διαζευγμένος τοξικομανής, σοβαρά πάσχων πάμπτωχος αγχώδης οικογενειάρχης,

 
At 11/19/2008 12:54:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Νετιζεν, περίμενα εσύ τουλάχιστον να βροντοφωνάξεις την Αλήθεια. Βλέπω όμως ότι την έκανες γαργάρα. Γι' αυτό θα τη βροντοφωνάξω εγώ κι ας με διώξουν από παντού!

Λοιπόν:

Η ΑΝΝΑ ΡΙΖΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΦΣΑΪΝΤ!

Νευροπάθεια

 
At 11/19/2008 03:06:00 π.μ., Anonymous netizen said...

μόλις έπαιξα ένα γαμιστερό level στο COD4. "ανώνυμη" έχω γράψει τη δική μου αλήθεια (βλ. και ιστολόγιο) και δεν είναι άλλη από αυτήν την οποία έγραψα και γράφω εγώ ο ίδιος. Ούτε μαγεία, ούτε όσα έγραψαν άλλοι με το δικό μου nickname την επηρεάζουν. Ολοταχώς εξελίσσεται ό,τι με αφορά όπως το έχω γράψει, δίχως ίχνος φαντασίας. Περί βιασύνης, το τέλος της ζωής και το πέρας του χρόνου δεν ρωτά κανέναν, οπότε γράψε όσες χαριτωμένες μαλακίες προλαβαίνεις, το ίδιο θλιβερή παραμένεις όσο και η ανάγκη σου να νομίζεις πως κάνεις χιούμορ. Ονειρέψου και στο επόμενο σχόλιό μου.

 
At 11/19/2008 10:42:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Νετιζεν ζητώ συγγνώμη. Ειλικρινά δεν ήθελα να σε θίξω.

Νευροπάθεια

 
At 11/19/2008 11:12:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

arista,10.KORIFEO POST.

 
At 11/19/2008 12:42:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

παιρνω το γ που διωξες κι εμεινε ο αχος ....
γαματο!!!!!
Α.Γ.

 
At 11/19/2008 01:36:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Το γερμανικό (αν δεν κάνω λάθος) "angst" τι σου λέει??
Εγώ το βρίσκω ακόμα πιο κοντά στην εμπειρία...
Το "βρίσκεται πια ή ένα άγος ή ο αχός της ανακούφισής σου" είναι κορυφαία κατακλείδα. Respect και από εδώ!

 
At 11/19/2008 01:49:00 μ.μ., Blogger Nomad said...

Συνδυαστικά με την ωραία αναλυση του..."διαζευγμένου τοξικομανή, σοβαρά πάσχων πάμπτωχου αγχώδη οικογενειάρχη" [!:)]
τεκμαίρει κανείς ότι η αναμονή γεγονότων τέτοιων που το λεπτό μοιάζει αιώνας, θα έπρεπε να λέγεται αγχαμονή.



(Καλό ολντ μπου)

 
At 11/19/2008 01:55:00 μ.μ., Blogger Nomad said...

Το δε

"ουρανομήκες respect για την μανούλα μας την ελληνική γλώσσα",

είναι mnimiodes!


Ta sevi mou

:ΡΡΡΡΡΡΡΡΡ

 
At 11/19/2008 02:01:00 μ.μ., Blogger Rodia said...

Μόλις θυμήθηκα ότι στα ρουμελιώτικα λένε «έχω μια ανγκούσα» όταν κάτι πνίγει τον άνθρωπο και είναι στενοχωρημένος. Ανγκούσα λέγεται και το χαμηλό κομμάτι -ανάμεσα λαιμό και στομάχι- του πουλερικού, στα ρουμελιώτικα επίσης.
(έστω, στα... αρχαία ρουμελιώτικα που ξέρω)

 
At 11/19/2008 09:16:00 μ.μ., Blogger iremi.dynami said...

Τείνω να συμφωνήσω με τον διαζευγμένο τοξικομανή, σοβαρά πάσχοντα πάμπτωχο αγχώδη οικογενειάρχη.
Και μόνο να έχεις όλα αυτά τα αγχώδη και να καταφέρνεις να διαβάζεις blogs και να γράφεις σχόλια (πέρα από το πόσο αγχωτικό είναι το net γενικά), είναι κατόρθωμα.
Μένουν και όλα τα υπόλοιπα (αγχώδη) της καθημερινότητας.
Γιατί τόση μανία με το άγχος, είναι άλλη μια μόδα της εποχής;

 
At 11/19/2008 10:40:00 μ.μ., Anonymous netizen said...

Ανώνυμος Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Νετιζεν ζητώ συγγνώμη. Ειλικρινά δεν ήθελα να σε θίξω.
Νευροπάθεια
11/19/2008 10:42:00 πμ

Ενώ αν ήθελες, θα μ'έπιανε δυσκοιλιότητα νομίζεις. "ανώνυμη", go: www.facebook.com. Μόνον έρωτα.

 
At 11/19/2008 10:51:00 μ.μ., Blogger iremi.dynami said...

Αγγελία είναι αυτό; looool
Γιατί τον λες ανώνυμη; Γνωρίζεστε και μας το κρύβεις;
Μιλάτε και μέσω facebook;

 
At 11/20/2008 05:49:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

«Ηχητικά όμως, δεν έχουμε γχ αλλά νχ: άνχος λέμε!».
Μπα, εγώ τουλάχιστον δεν λέω άνχος, αλλά σκέφτομαι, νιώθω και λέω άγχος.
«Ώστε το άγχος πάει να πει, πως είσαι πολύ κοντά, κολλητά σχεδόν με το αναμενόμενο γκαργκαραμπάπ γεγονός. Έτσι να κάνεις, το άδραξες! Νιώθεις τα χνώτα του!».
Μου άρεσε αυτός ο ορισμός :)

 
At 11/21/2008 02:52:00 μ.μ., Anonymous aderfi said...

Δεν παίζεσαι. Τελεία και παύλα.

 
At 11/21/2008 10:03:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Νίκος Εγγονόπουλος

Ο ΑΝΕΜΟΣ ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΚΑΠΩΣ ΑΡΠΑΧΤΙΚΑ
Θα προκαλέσουμε συγκινήσεις ή θα συνθέσουμε λογισμούς; Αδιάφορο. Βρισκόμαστε πάντα στην αντίφαση: την ακρόπολη της λογικής. Πρέπει να χαιρόμαστε στο ανοιξιάτικο ύψος της Μεγάλης Τετάρτης τη γλυκειά μελανότητα. Να λοιπόν ένα συμμέτοχο σκουλήκι. Προέλευση και απόληξη-: δυο πελώριες ηλιθιότητες. Τι να προσθέσουμε την ώρα τούτη στο συγκεκριμένο σκουλήκι; Να προσθέσουμε άραγε το θάνατό του; Τι ναν τον κάνει; Ναν το ξέρεις άλλωστε-: χειρότερους απ’ όλους τους δρόμους το αυτοσυναίσθημα. Στου στήθους θα ’λεγα την απανωσιά, στου νου τη βαρβάτη σοροκάδα. Μικρή πατουλιά – μεγάλος λαγός, η φεύγουσα αλήθεια. Ταμείο της φωνασκίας ο άνεμος, τους ποιητάδες νοσηλεύει. Χάνομαι στα πορτοκαλιά ματογυάλια. Κάτσε στ’ αβγά σου κι ασ’ τονε στην τρέλα του τον κάθε μουχλιασμένο επαναστάτη-, να επωάζει του μέλλοντος τη διαφάνεια σαν πάπια με γαμήλιο πτέρωμα. Για πάρε λιγάκι το μονοπάτι. Σα ν’ ακούω κάτι βήματα. Να ’ναι κάποιος; Όχι, δεν είναι ξυλοκόπος, είν’ ο Διάπυρος, αυτός που λευκαίνει το αίμα του στα νερένια προσκυνητάρια: τα ρυάκια, θυμούμενος αδιάκοπα τις απότοκες ομορφάδες απάνω σε ένα μεταξωτό δευτερόλεπτο. Βλαστική εξουσία του πλήθους και ίσως η πράσινη του Φεδερίκο νύχτα, οπού την έχει ασβεστώσει το θνησιμαίο φεγγάρι. Για να τηράξουμε λοιπόν εμείς οι ενεοί την άλγεβρα της τρυφερότητας με άλλα μάτια... Να διακηρύξουμε τα ορατά δικαιώματα της νυχτοσύνης αντίκρυ στην οντολογική της ημέρας επισημότητα. Για να ιδούμε, πούθε κλάνει η κότα; Να φανερώσουμε άχραντοι πώς νιώθουμε την υπόσταση να στεγάζεται κάτω απ’ τα ομοιοκατάληκτα βλέφαρα... Μα όμως εσένα ποιο είναι τώρα το ποσοστό σου στο μυστήριο; Μήπως εκείνο το κίτρινο φελονάκι της φιλέρημης κι αθρόας γαζίας; Το αρνί που φεύγει απ’ το μπουλούκι-: ή του λύκου ή του μαχαιριού. Δεν έχει άλλη διαζευκτικότητα. Κι αποπάνω σεληνόφωτο καταυγάζει τυχαίως αλογίσια μεγάλα κόκαλα. Δίπλα τους ακατάδεχτος θάμνος. Αυτά τα κόκαλα ωσάν απόρρητα δώρα στην Περσεφόνη. Κι αποθυμήθηκα να ’ναι ακανόνιστο στην έκταση το χώμα. Η ορφική κατάρτιση του σκούληκα δίχως τη σκέψη κι ο θαυμαστής της ολότητας, ο αγέρας, την ώρα τούτη βοριάς μαχαιροβγάλτης. Ένα καλοσαπουνισμένο, ευγενικό εγώ, είν’ εκείνο που θα ’λεγα-: το πιο βρόμικο πράμα.

 
At 11/22/2008 04:46:00 π.μ., Anonymous netizen said...

Αυτά τα σχόλια υποτίθεται ως ποίηση του Ν. Εγγονόπουλου (δεν έχω εντρυφήσει), είναι απαραίτητο να αραδιάζονται έτσι ανεξακρίβωτα δίχως αναφορά βιβλιογραφίας κ.λπ.; παρ'όλο που μερικά από αυτά είναι ελκυστικά, είναι αποδεκτό από τον ιστολόγο να αναρτώνται αποσπάσματα με κίνδυνο διεστρέβλωσης του πνευματικού έργου και σπίλωσης του συγγραφέα-ποιητή; "δε βαριέσαι" ξεστομίζουν οι διαχειριστές του ιστολογίου;

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home