Κυριακή, Νοεμβρίου 09, 2008

Η Στιγμή της Αλήθειας

Παραμονή Πρωτοχρονιάς 2002: το πανελλήνιο αλλάζει χρόνο με την τελική αναμέτρηση ανάμεσα σε Πρόδρομο και Τσάκα. Ήμουν με Πρόδρομο. Και με φρίκη σκέφτομαι τώρα -όπως με φρίκη το συνειδητοποιούσα κι εκείνη τη στιγμή που το ένοιωθα- ότι την ώρα που ανακοινωνόταν το αποτέλεσμα είχα τρελό καρδιοχτύπι, ένα καρδιοχτύπι σχεδόν –κι όσο κι αν πονάει η λέξη πρέπει να το παραδεχτώ- πρωτόγνωρο.
Την εποχή που προβαλλόταν το πρώτο «Big Brother» γράφτηκαν αναλύσεις επί αναλύσεων για τα ριάλιτι και τα ολέθρια τους επακόλουθα. Ωστόσο όσο ξαφνικά προσγειώθηκαν στην καθημερινότητά μας και απογειώθηκαν σε τηλεθέαση, άλλο τόσο ξαφνικά τα πήρε ο αέρας κι εξαφανίστηκαν. Πάει να πει ότι αφενός εκεί που οι ιδεολογικές και ηθικής φύσεως ενστάσεις αποδεικνύονται ανίσχυρες, η έλλειψη ενδιαφέροντος και η βαρεμάρα του κοινού αποδεικνύονται αποτελεσματικότατες και αφετέρου ότι πάρα πολλές φορές το μέλλον μπορεί να φαντάζει ζοφερό αλλά τελικά οι φόβοι διαψεύδονται και μπορεί π.χ. ο ψυχροπολεμικός κόσμος να μην καταστραφεί από ατομική βόμβα ή ο δικός μας να μην οδηγηθεί σε οικολογικό αρμαγεδδώνα.
Μαζί με τον θάνατο της πρώτης γενιάς ριαλιτοπαιχνιδιών, νεκρή φαντάζει σήμερα και η προβληματική γύρω από αυτά ή και γύρω από τις επόμενες, πιο ακραίες, γενιές τους. Ωστόσο, επειδή δεν πρόλαβα τότε να προβληματιστώ εγγράφως και επειδή ανακαλύπτουμε τις αληθινές μας σκέψεις για κάτι μόνο όταν αρχίζουμε να γράφουμε για αυτό, θα αραδιάσω μερικές ακόμη λέξεις για να μη χάσει η Βενετιά βελόνι, η Βενέτσια από τη Βερόνα και ο Βενετίδης τον εξτρέμ που θα μαρκάρει σήμερα.
Στο «Big Brother» οι παίκτες ήταν διάφανοι 24 ώρες το 24ώρο, ωστόσο μέσα στην απόλυτη παρακολούθηση και στην απόλυτη έλλειψη ιδιωτικότητας, υπήρχε ένας χώρος που παρέμενε ολότελα δικός τους, ένας χώρος που η τηλεόραση δεν μπορούσε να διεισδύσει: το μυαλό τους.
Μέσα στο μυαλό μας δεν μπορεί να μπει κανείς, μέσα στο μυαλό μας αναπνέουμε ελεύθεροι. Μπορούμε να είμαστε παγιδευμένοι σ' ένα κελί, σε μια δουλειά, στο στρατό, σε κάθε φύσης σχέσεις, αλλά οι σκέψεις μας είναι αποκλειστικά δικές μας. Ο νους μας είναι απροσπέλαστος. Σε ρωτούν «Τι σκέφτεσαι;» ακριβώς γιατί δεν μπορούν να ξέρουν. Μπορούν να σου μιλούν και να χαζεύεις, μπορείς να κάνεις πως παρακολουθείς και να ταξιδεύεις. Έχεις έναν χώρο στην αποκλειστική σου δικαιοδοσία, ένα δωμάτιο κλειδωμένο για όλους τους υπόλοιπους. Στο δωμάτιο αυτό μπαίνει η « Στιγμή της Αλήθειας» και τα κλειδιά τα δίνουν εκούσια οι παίκτες.
Ο αντίλογος είναι ότι για ένα κομμάτι ψωμί πρέπει να αντέξεις πολλά και δεν φτάνει μόνο η δουλειά: πρόκειται για σοφία ζωής επικυρωμένη όχι από έναν αλλά από δύο αδελφούς Κατσιμίχα. Δεν μπορεί λοιπόν να παραγνωρίσει κανείς ότι για να βγάλεις 10 ή 20 χιλιάδες ευρώ ίσως χρειαστεί να κάνεις άλλου τύπου εκπτώσεις, καθημερινές και μακροχρόνιες, νομιμοποιημένες και κοινωνικά αποδεκτές. Στο «Do the Right Thing» του Σπάικ Λι, όταν ο υπάλληλος λέει στο αφεντικό του να του φέρεται καλά αφού ζουν σε ελεύθερη χώρα, παίρνει την -πληρωμένη- απάντηση: «Τι σχέση έχει η ελευθερία; Εδώ είναι η δουλειά σου».
«Έχεις κάνει πάνω από δέκα φορές one night stand;». Η απάντηση είναι ναι και είναι αλήθεια. Απέναντι στην παίκτρια κάθεται ο φίλος της, η αδελφή του φίλου και η αδελφή της παίκτριας. H αδελφή του φίλου ρωτάει ψιθυριστά την αδελφή της παίκτριας αν το ήξερε. Δεν της απαντά, έχοντας με χαρακτηριστικά παγερό τρόπο καρφωμένο το βλέμμα της εμπρός. «Εμ, πώς να μην το ήξερες, αφού ίδιες είστε», ακούγεται ο νέος ψίθυρος.
Νιώθεις ότι βγαίνοντας από την εκπομπή θα επιστρέψουν στα «Σπιρτόκουτά» τους, με την «Ψυχή στο Στόμα» τους. Η παίκτρια θα φύγει πλουσιότερη κατά λίγες χιλιάδες ευρώ, το κανάλι θα γίνει πλουσιότερο κατά πάρα πολλές χιλιάδες ευρώ. Η παίκτρια κάτι διακύβευσε και κάτι έχασε, είχε μέσα της αλήθειες κι ενοχές. Αν έβαζες τα τηλεοπτικά κανάλια στην καρέκλα της δεν θα μπορούσες να τους εκμαιεύσεις οτιδήποτε αντίστοιχο. Η στιγμή της δικής τους αλήθειας δεν θα ενδιέφερε κανέναν, γιατί δεν έχουν μυστικά να εκπορνεύσουν, όντας παντελώς διάφανα στο μηχανιστικό τους νταβατζιλίκι.
(Κείμενο γραμμένο για το «SMS» της «SportDay»)

19 Comments:

At 11/09/2008 05:34:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Αλήθειά η θάρρος?
Μάλλον αυτά πάνε μαζί...

Ο φόβος είναι αυτό που μας κάνει να λέμε ψέμματα σε όλους όμως, ακόμα και στο μυαλό μας.

Και εγώ γούσταρα Τσακα γιατί η αλήθειά του ήθελε θάρρος... 'Θέλω το χρήμα και περιμένω, χωρίς καραγκιοζιλίκια και δήθεν.. χωρίς ψεύτικές συμπεριφορές'. Σε ένα βαθμό ήθελα να είμαι ο ΤΣΑΚΑΣ..

Όσο για το αν όλες οι σκέψεις είναι δικές μας, άσε με να έχω τις αμφιβολίες μου...

 
At 11/09/2008 05:53:00 μ.μ., Blogger greek-GAYLOLITA said...

Χεχε, τα ριαλιτι οντως δεν ειχαν "ολεεεθρια" επακολουθα.
Το μικροαστικο προλεταριατο αλλωστε τον ξεπεσμενο εξμπισιονισμο τον εχει στο αιμα του.
Εχουν ενα εξαιρετικα θετικο μαλιστα.
Μας κατεδειξαν με το πιο πανηγυρικο τροπο τον κυτταρικο μαστρωπισμο που ενυπαρχει στον πυρηνα της ιδιωτικης τηλεορασης και της οικονομικοεπιχειρηματικης καστας στην οποια ανηκει(παγκοσμια και εγχωρια).
Ολα εχουν μια τιμη, και απο τις θηλες τις Τιλα Τεκιλα μεχρι την κωλοτρυπιδα της Παρις Χιλτον και απο κει στη γεροντικη ποσθη του Μερντοκ και τις ξεθυμασμενες σπερματεγχυσεις των Μπομπολα Λαμπρακη και Κυριακου, το θεμα ειναι να πουλαμε και να αγοραζουμε.
Παλιοτερα αυτο γινοταν με καποια υποτυπωδη σκαλετα,σεναριο, μυθοπλασια και ακολουθωντας μια στοιχειωδη ιεραρχια για να γευθεις τις σταγονες που ξεχειλιζαν απο τη καρδαρα τους.
Και behind the curtains(οσο γινοταν) βεβαια.
Απο το 1998-2000 και μετα θεωρησαν πως ηρθε η ωρα της διαχυσης του "εκπορνευτικου" software, με το καταλληλο περιτυλιγμα, σε οσο το δυνατον περισσοτερους.
Τους καταλαβαινω.
Οι 120 μερες στα καπιταλιστικογενη Σοδομα ειναι εκ των ων ουκ άνευ χωρις παρεα;-)

 
At 11/09/2008 06:14:00 μ.μ., Anonymous ανέκδοτο said...

old-boy, αντί για "(Κείμενο γραμμένο για το «SMS» της «SportDay»)", πώς και δεν γράφετε "κείμενο γραμμένο.." για μια διάσημη αθλητική εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας της αλλοδαπής; Ή για ένα φημισμένο περιοδικό διεθνούς διανομής ή για μια ξακουστή σε πωλήσεις φίλων πολιτική εφημερίδα; Το ίδιο είναι σε μια σύγκριση με ένα άρθρο σε ένα ιστολόγιο, ενώ αυτό το οποίο αλλάζει είναι τα χρήματα της αμοιβής σας, κάμποσα περισσότερα θα γίνουν.

 
At 11/09/2008 06:16:00 μ.μ., Anonymous ανέκδοτο said...

[..] σε πωλήσεις φύλλων [..]

 
At 11/09/2008 06:43:00 μ.μ., Blogger GASIREU said...

''είχα τρελό καρδιοχτύπι''
whatever...
Τώρα αληθινά πιστεύει κανείς ότι αυτοί οι παίχτες πάνε μη μιλημένοι εκεί και αν ναι, προφανώς είναι τέτοιας κράσης, που ο εσωτερικός τους κόσμος, τους είναι αδιάφορο αν μείνει κρυφός μπροστά σε μερικά χιλιάρικα κέρδος. Η πιθανότητα να αδιαφορούν να το πουν για λίγη διασημότητα ή χρήμα αποκλείεται;

*καλή φωτo διάλεξες old boy

 
At 11/09/2008 07:53:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ξεφτίλα κια τα ριάλιτι, ξεφτίλα και η κα Κατίνα Ακροδεξιού...

 
At 11/09/2008 09:16:00 μ.μ., Blogger Under Control said...

Νομιζω μιλενιουμ καναμε με Τσακα
2000 δεν ηταν;

 
At 11/09/2008 10:10:00 μ.μ., Blogger Γνωμοδότης said...

Στο «Big Brother» οι παίκτες ήταν διάφανοι 24 ώρες το 24ώρο, ωστόσο μέσα στην απόλυτη παρακολούθηση και στην απόλυτη έλλειψη ιδιωτικότητας, υπήρχε ένας χώρος που παρέμενε ολότελα δικός τους, ένας χώρος που η τηλεόραση δεν μπορούσε να διεισδύσει: το μυαλό τους.

Το ποιό;

Μέσα στο μυαλό μας δεν μπορεί να μπει κανείς, μέσα στο μυαλό μας αναπνέουμε ελεύθεροι. Μπορούμε να είμαστε παγιδευμένοι σ' ένα κελί, σε μια δουλειά, στο στρατό, σε κάθε φύσης σχέσεις, αλλά οι σκέψεις μας είναι αποκλειστικά δικές μας. Ο νους μας είναι απροσπέλαστος.

Αντιθέτως, είναι πανεύκολα προσπελάσιμος.

Εξ ου και η σχεδίαση, υλοποίηση και επιτυχία αυτών των παιχνιδιών —και χιλιάδων άλλων στοιχείων της καθημερινότητάς μας: ξέρουν ακριβώς με τι έχουν να κάνουν και πως σκεφτόμαστε.

Εξάλλου το καθοδηγούν.

Όσο για τις λεπτομέρειες, ε, αυτές δεν ενδιαφέρουν κανέναν.

Είναι στα όρια του "στατιστικού λάθους".

 
At 11/10/2008 12:19:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Under Control, επειδή δεν θυμόμουν κι εγώ το τσέκαρα πριν γράψω το κείμενο: http://el.wikipedia.org/wiki/Big_Brother

 
At 11/10/2008 12:22:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Aνέκδοτο, με σκλαβώνετε.

 
At 11/10/2008 02:13:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Συναισθηματικές κακογραφίες προορισμένες για φυλλάδες που δεν τις βρίσκεις ούτε στο περίπτερο.

 
At 11/10/2008 10:59:00 π.μ., Blogger ritsmas said...

Δεν μπορώ να μπω στη σκέψη όλων αυτών των νεων ανθρώπων που προστρέχουν στα διάφορα ριάλιτι. Ισως γιατί μεγάλωσα αλλιώς και με διαφορετικές ιδεολογικές αξίες. Δεν κατανοώ εύκολα την ανάγκη του ανθρώπου να εκτίθεται, να υπομένει καταστάσεις δύσκολες, ενδεχομένως προσβλητικές προκειμένου να κερδίσει πρώτον χρήματα και δεύτερον να εξασφαλίσει - σε κάποιες περιπτωσεις - κάτι επαγγελματικό. Προφανώς όλοι αυτοί οι άνθρωποι στερήθηκαν ή τους στέρησαν τις ευκαιρίες και γι αυτό καταφεύγουν στις λύσεις της μικρής, αστραπιαίας δημοσιότητας. Ξεχνούν όμως ότι ειναι φιγούρες διαθλώμενες και τίποτα περισσότερο. Είναι κρίμα, γιατί αυτό συμβαίνει παντού στον υποτιθέμενο προηγουμένο κόσμο.

 
At 11/10/2008 11:24:00 π.μ., Blogger DIONYSOS said...

H αλήθεια είναι γυμνή, χωρίς να ακούγεται σεμνότυφο ειλικρινά:
"ΝΤΥΣΤΕ ΤΗΝ"!

 
At 11/10/2008 01:25:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Aνώνυμε των 2:13, ναι, η κατάμαυρη αλήθεια είναι ότι πρόκειται για λαθρόβιο έντυπο που δεν το βρίσκει κανείς ούτε στα περίπτερα.

 
At 11/10/2008 01:39:00 μ.μ., Blogger Γνωμοδότης said...

Συναισθηματικές κακογραφίες προορισμένες για φυλλάδες που δεν τις βρίσκεις ούτε στο περίπτερο.

Πάλι εξαντλήθηκε;

 
At 11/10/2008 03:09:00 μ.μ., Blogger Erisabetsu-chan said...

μόδα είναι θα περάσει.
Τα σχόλια των συγγενών του παίκτη
είναι τοσο πετυχημένα που απλά
επιβεβαιώνουν τις υποψίες για στημένο παιχνίδι.

 
At 11/10/2008 07:08:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Νίκος Εγγονόπουλος

Ο ΨΥΧΑΡΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ

Η τεχνητή κι απερίγραπτη ραδιοτηλεοπτική δημοτική, που σερβίρουν ευκολογράφοι διάφοροι της «πεφωτισμένης» πιάτσας, φέρνει κάθε τόσο στη μνήμη μας τον ανεκδιήγητον εκείνο Ψυχάρη και τα γλωσσοπαρανοϊκά χρόνια του «πολεμικού δημοτικισμού» με όλα του τα κακόγουστα φανερώματα. Το τι αστείος άνθρωπος ήτανε, στ’ αλήθεια, ο Ψυχάρης αποδείχνεται και μονάχα στην ακόλουθη λεπτομέρεια – την ξεσηκώνουμε, για να γελάσει ο πάσα πικραμένος, από μια «μοβόρικη» φιλολογική μελέτη που ’χε γράψει κάποτε για τον Κωστή Παλαμά (μονοτονικού, βέβαια, συστήματος ορθογραφίας):

«Ο Θεός ξαίρει τι δε χρωστώ στη Γαλλία, στη γαλλική μου την αναθροφή, στα γαλλικά τα γράμματα, στο λύκειο, στο πανεπιστήμιο, στους φίλους μου, μ’ ένα λόγο στο γαλλικό τον ουμανισμό. Και το προκήρυξα κάμποσες φορές. Ωστόσο σε κανένα, κανένα μου βιβλίο δε θα βρη κανείς γραμμή γραμμίτσα, λέξη λεξούλα όπου να μυριστής μίμηση του γαλλικού».

Και σ’ ένα επόμενο σημείο:

«Πάντα μου το ’λεγα και το ξανάλεγα του Παλαμά που θα το θυμάται, πως τα χρηστά του τα ποιήματα είναι τα λίγα του τα αιστηματικά. Και να διήτε πως το δημόσιο φρονεί σαν και μένα...»

Υπογραμμίσαμε τη λέξη, ή έστω «λεξούλα», δημόσιο, που μέσα στο κείμενο του Ψυχάρη σημαίνει το κοινό, την κοινή γνώμη, κατά μίμηση του γαλλικού public, αλλά που ελληνικά πάει να πει κράτος, η αφηρημένη έννοια της Πολιτείας, το Δημόσιο. Μ’ αυτή την έννοια, λοιπόν, τα «αιστηματικά» ποιήματα του Παλαμά ήτανε κείνα που τ’ αξιολογούσε για καλύτερα το Δημόσιο...

Δημοσιεύτηκε στο περ. Τομές, έτος Α΄, τ.10, Οκτ.1975, στήλη «μικρές τομές», σελ. 46.

 
At 11/10/2008 10:42:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

ωραία πλάτη ε?

 
At 11/12/2008 09:20:00 μ.μ., Blogger NIEMANDSROSE said...

κειμενάρα. κέντησες συμπλογκερά.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home