Πέμπτη, Ιουλίου 10, 2008

Γράφοντας κάτι άλλο

Αυτή εδώ είναι η Juno ΜacGuff (και καθόλου ΜacGuffin), που μπορεί παρόλη την εγκυμοσύνη της
η δική της εφηβεία να είναι πολύ περισσότερο λεία

και πολύ λιγότερο μπερδεμένη απ΄αυτή των ηρωίδων του Αlan Ball,

όπως επίσης μπορεί και η ταινία να μην κατορθώνει να

φτιάξει τον εντελώς δικό της κόσμο, όπως ας πούμε το «Rushmore»,
ωστόσο καθόλου κακή δεν είναι ούτε σκηνοθετικά και φυσικά ούτε σεναριακά, και είναι ακριβώς για το σενάριό της που θέλω να μιλήσω ή μάλλον για τη σεναριογράφο της ή μάλλον για την ιστορία της σεναριογράφου της ή μάλλον για μια πτυχή της ιστορίας της σεναριογράφου της που είδα στα έξτρας.
Είχα ακούσει ότι η Diablo Cody ήταν στριπτητζού. Εκείνο που δεν είχα ακούσει κι έμαθα από τα έξτρας, είναι ότι εκτός από στριπτητζού ήταν και μπλόγκερ και ότι ένας παραγωγός του Χόλιγουντ διάβαζε το μπλογκ της επί μήνες και το απολάμβανε, απολάμβανε τον τρόπο που έγραφε, ώσπου μια μέρα της έστειλε ένα μέιλ και την ρώτησε αν έχει σκεφτεί να γράψει ποτέ κάτι άλλο και για να μην τα πολυλογώ η Ντιάμπλο έγραψε κάτι άλλο, έγραψε και του έστειλε το πρώτο της σενάριο, που όχι μόνο έγινε ταινία, αλλά πήρε και το όσκαρ σεναρίου.
Ένα μπλογκ, ένα μέιλ, ένα σενάριο, μια ταινία, ένα όσκαρ.
Αυτά που λες.
Αυτά και μια ατάκα που λέει στο Τζουνί ο μπαμπάς Μακ Γκαφ:

20 Comments:

At 7/10/2008 09:21:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Δεν ξέρω αγγλικά. Είναι εύκολο σε κάποιον να μεταφράσει το τελευταίο παράθεμα;

 
At 7/10/2008 10:12:00 π.μ., Anonymous Αρχίδια Δεν Ξέρεις Αγγλικά said...

http://babelfish.yahoo.com/

 
At 7/10/2008 11:47:00 π.μ., Blogger snoki said...

Juno: Η πιό (απλά) ευχάριστη ταινία των τελευταίων ετών, με βασικό story που θα «έσπαγε» κοινότυπα κόκκαλα αν το έγραφε ο Alan Ball, αλλά κατάφερε να κάνει την υπέρβαση ρίχνοντας τους τόνους του υπερφορτωμένου συναισθηματισμού. Αντιμετώπηση απλή αλλά όχι αδιάφορη.

Μερικά πράγματα τελικά μπορούν να γίνουν και εύκολα. Επί του post αυτού καθ’ εαυτού: «κι αν σου κάτσει;!»

 
At 7/10/2008 12:02:00 μ.μ., Blogger gerasimos said...

Aυτά τα χολιγουντιανά success stories με την πτωχή πλην τίμια αλλά ΚΑΙ ταλαντούχα blogger που κάποιος καλός άνθρωπος μια ωραία πρωία την ανακάλυψε, την έβγαλε από το βούρκο του στριπτίζ και έτσι όπως ήταν με τις λάσπες ακόμα, την βοήθησε να γίνει διάσημη σεναριογράφος από κάπου μπάζουν...

 
At 7/10/2008 03:30:00 μ.μ., Blogger greek-GAYLOLITA said...

Eλα βρε Γερασιμε, μην εισαι κι εσυ υπερβολικα επικριτικος:-). Απλα στο America που ολοι κατακρινουμε για τις διαφορες αρνητικες εκφανσεις του, το συστημα λειτουργει πολλες φορες πιο εξυπνα και πιο αξιοκρατικα απο οτι εδω. Οχι παντα, αλλα περισσοτερο απο οτι στην αιμομικτικη ελληνικη καλλιτεχνικη σκηνη, οπου κατοικοεδρευουν και κατσικωνονται μετα μανιας στα διαφορα ποστα μερικα παρεακια που αναλογα με την καλλιτεχνικη τους ιδιοσυσταση μοιραζουν και την τραπουλα, και τα χασμουρητα ενιοτε αν δε κατσει το γλυκο(δοκιμαζει η μεγιστη Πατερακη ας πουμε να συνεργαστει με τον μεγιστο ηθοποιο Ψαλτη και ας ειναι ευτελως σπαταλημενος? τολμα ο Βογιατζης να παρει τον Χαρη
Ρωμα και να του αλλαξει τα φωτα?).Μια αλλεργια στα crossover και τις μιξεις ειδων και καλλιτεχνικων τεχνοτροπιων την εχουν, αλλα την εχει πιο εντονη το πολιτιστικοδημοσιογραφικο crowd που τους καλυπτει και εκει κολλανε ακομα πιο πολυ(εχουμε απο τα πιο συντηρητικα και αρτηριοσκληρωτικα δημ. crowd , δε το συζητω. ευτυχως τωρα με το φεστιβαλ,εχουν αρχισει και ξεκουνιουνται λιγο γιατι βλεπουν πως δε τους παιρνει να αναπαραγουν τα νοητικα τους σεμεδακια στην εποχη μας που ολα επανακαθοριζονται)
Οσο για τα κινηματογραφικα μας, εκει Ολδ μου, μαυρη ειναι η Odeon στα βουνα και το κοινο μαυρο σαν καλλιακουδα για την ελληνικη ταινια σημερα. Βαδιζουμε ολοταχως προς το 2010 και ενταξει καταλαβαινω γιατι ο φραγκοφονιας παραγωγος επενδυει τα λεφτα του στο σιγουρακι των ρημεικ ελληνικων ταινιων του 60. Καταλαβαινω γιατι ο ηθοποιος επενδυει στα στερεα σεναρια και στην αριστη τυπολογια τους. Το κοινο της γενιας μου και το νεοτερο δε καταλαβαινω, τι ταυτισεις μπορει να κανει με μια ξεπερασμενη εποχη πια και με μια ακυρωμενη συναισθηματολογια.Η δεκαετια του 50 και του 60 πεθανε. Πρεπει να προχωρησουμε πια. Ειναι τραγικο αυτο που συμβαινει με τον ελληνα θεατη. Να αρνειται να κοιταξει τον σημερινο του εαυτο στον Ομηρο του Γιανναρη, στην Ψυχη στο Στομα του Οικονομιδη λογου χαρη και να συρρεει στα ιδια και στα ιδια, εκτος εξαιρεσεων. Εχουν και οι κινηματογραφιστες τις ευθυνες τους αλλα τις εχει και το ποπολο. Χιλιες φορες ο Περρακης και ο κυνισμος του παντως, παρα ρημεικ και "εμεις του 60 οι εκδρομεις" ψευδοσυναισθηματισμος που αναπαραγεται συνεχως.
Οσο για περιπτωσεις σαν τη σεναριογραφο του Juno στην συντεχνιακη μας και comme il faux κινηματογραφια χλωμο εως απιθανο(θες να παθει εμφραγμα ο Τεο? με τι καρδια θα αντικρυζε τον Νινο και τον Danika και θα τους ελεγε πως συνεργαζεται με μια μπλογκοστριπτιτζου?;-)

 
At 7/10/2008 04:05:00 μ.μ., Anonymous φαν εις (aka ανώνυμος) said...

Η ταινία ήταν αποθέωση της κοινοτυπίας όπως και η ατάκα που παραθέτει ο ΟΒ. Είναι να απορείς που απόλαυσα κι εγώ τη θέασή της.

 
At 7/10/2008 04:22:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Ανώνυμε των 9:21:
«Νομίζω ότι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να βρεις κάποιον που θα σε αγαπάει γι' αυτό ακριβώς που είσαι. Καλόκεφη, κακόκεφη, άσχημη, χαριτωμένη, όμορφη, ό,τι και να 'σαι, ο άνθρωπος σου πάντα θα νομίζει ότι ο ήλιος ανατέλλει από τον κώλο σου. Με έναν τέτοιο άνθρωπο αξίζει να παραμένεις μαζί».

 
At 7/10/2008 04:33:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Φαν εις, άντε να δεχθώ ότι η ατάκα είναι κοινότοπη αν και μου άρεσε. Η ταινία όμως είναι νομίζω μακριά από την κοινοτοπία, τόσο ως προς το στόρι της, όσο και ως προς την εξέλιξή του, όσο και ως προς την μη μελό διάθεση και αντιμετώπιση του θέματος, που επισημαίνει και ο Snoki.
Γεράσιμε, επαναλαμβάνω πως το ότι ήταν μπλόγκερ αν δεν έβλεπα τα έξτρας δεν θα το μάθαινα καν. Το σκέλος του ότι ήταν στριπτητζού πράγματι είχε λάβει μια έκταση, αλλά όχι στην κατεύθυνση ότι βγήκε από τη λάσπη κλπ, επιλογή της και γούστο της ήταν. Κατά τ' άλλα συμφωνώ στα περισσότερα με τον Greek-gaylolita. Εντάξει, για τον Ψάλτη και τον Ρώμα δεν συμφωνώ :) Πιστεύω πάντως ότι ΥΠΑΡΧΕΙ ένα άλλο κοινό. Δεν ξέρω αν είναι πλειοψηφία, πλειοψηφία μπορεί να είναι το κοινό της Οντεόν, ωστόσο υπάρχει άλλο κοινό και αρκετά μεγάλου μεγέθους. Αλλά δεν αρκεί από μόνο του. Κάποιος πρέπει να το πιστέψει και να κάνει ταινίες για αυτό. Από την άλλη βέβαια φέτος τον χειμώνα ένα καταπληκτικό δείγμα ελληνικού σινεμά, η «Ιστορία 52» του Αλέξη Αλεξίου πήγε άπατη.

 
At 7/10/2008 04:59:00 μ.μ., Blogger Βάσκες said...

Άνετα καθόλου κοινότοπη ταινία αν και είχε αέρα sundance.

Το μόνο που με δυσκόλεψε (ν και μου άρεσε κι όλας) είναι η αφύσικη ωριμότητα που επιδεικνύει για την ηλικία της η Ήρα.

 
At 7/10/2008 05:17:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Old Boy, σ' ευχαριστώ πάρα πολύ!
Ανώνυμος των 9:21

 
At 7/10/2008 05:46:00 μ.μ., Anonymous φαν εις (aka ανώνυμος) said...

Εξυπνη και "διαφορετική" από τον όχλο μαθήτρια, που έχει μια πιο "ξεπεταγμένη" αλλά πιο "απλοϊκή" κολλητή και έναν σε σημείο νεύρωσης αλλά με κρυφά χαρίσματα φιλαράκο, μένει έγκυος. Μεχρι εδώ πόσα κλισέ του "ανεξάρτητου" αμερικανικού κινηματογράφου μετράμε;
Η ταινία ωστόσο μ' αρεσε και, ναι, όσο προχωρα ξεφεύγει απ' το μελό.

 
At 7/10/2008 06:06:00 μ.μ., Blogger snoki said...

φαν εις: τείνω να συμφωνήσω (εξ ού και το προηγούμενο σχόλιο «θα «έσπαγε» κοινότυπα κόκαλα») αλλά προκύπτει (ίσως) ένα ερώτημα:
Μήπως έχει mainstreamοποιηθεί το anti-mainstream;
Και όχι μόνο στο Αμέρικα. Στην Θεσσαλονίκη μαγαζιά που κάποτε ήταν είτε «ψαγμένα» είτε ψευτο-κουλτουρέ είτε γενικώς στην απ’ έξω τώρα πήζουν στον κόσμο. Και δεν λέω, δεν είναι κακό να ακούει Stranglers και Cure ο κολλεγιόπαις, αλλά όταν σκας με το κάμπριο, την ξανθιά και συζήτηση για τα τετριμμένα σκάφος-πισίνα-Μύκονος…
Μένω στην σφαίρα του ποτο-το-βράδυ για να μην επεκταθώ, κι άλλο…

 
At 7/10/2008 06:59:00 μ.μ., Anonymous στριμένος; said...

Η απόλυτη αμερικανιά της ταινίας συμπυκνωμένη: αυτό το και καλά αθυρόστομο "ανατέλει από τον κώλο", σαν αντίστιξη στον αφόρητο ρομαντισμό όλου του τσιτάτου.

Αμερικάνικος καθημερινίστικος ανθρωπισμός ... Μπλιάααααχ!

Άσε που το τσιτάτο είναι μια ογκώδης μπούρδα. Αγάπη δεν είναι να νομίζω ότι θέλω για τον άλλο. Δεν είναι να μη βλέπω μπροστά μου. Αν ήταν έτσι, η αγάπη θα ήταν πανεύκολη. Ολίγη από πρέζα.

 
At 7/10/2008 07:22:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Πάντως προτού προλάβεις να αηδιάσεις ίσως θα έπρεπε να το έχεις καταλάβει καλύτερα το τσιτάτο, το οποίο και αποκαλείς ρομαντικό, ενώ αν είναι ρομαντικό είναι πάντως μεταλλαγμένα ρομαντικό, τόσο πραγματιστικά ρομαντικό ώστε να φτάνει να αναιρεί την τρέχουσα αντίληψη περί ρομαντισμού.

 
At 7/10/2008 08:21:00 μ.μ., Anonymous Ιώ said...

Έλεος βρε παιδιά! Γιατί τόση ανάλυση;

Και, old boy, περσινά, ξινά, σταφύλια. Το χειμώνα την είδαμε την ταινία, στα μισά του καλοκαιριού είμαστε.

 
At 7/10/2008 10:45:00 μ.μ., Blogger lemon said...

(αχ oldboy, δες, δες και το mama mia και γράψε, γράψε!!)

 
At 7/11/2008 12:41:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Lemon, στο σινεμά αποκλείεται. Το χειμώνα στο ντιβιντί δεν αποκλείεται. Αλλά μπορεί να ξινίσει στην Ιω τότε (και η καθυστέρηση και η ανάλυση).

 
At 7/11/2008 07:52:00 π.μ., Blogger GASIREU said...

μου θυμίζει κάποτε που είχα ρωτήσει ένα μπλόγγερ αν έχει γράψει κάτι ευμεγέθες και μου είπε μπα δεν έχω χρόνο.
ένας άλλος πάλι μου έστειλε ένα μυθιστόρημα.
κυκλοφορούν απ' όλα τίποτα δεν είναι περιέργο, όσο για την φράση, ειλικρινής αλλά σχεδόν μη εφαρμόσιμη, βλέπε ''παραφουσκωμένα εγώ''!

 
At 7/12/2008 03:24:00 μ.μ., Blogger another said...

οσα κι αν ειχα να πω για το ολο θεμα και για την ταινια juno, εμεινα τελικα στην ατακα "ο ηλιος ανατελλει απο τον κωλο σου"!!
Χα!
θα τα πουμε soon!

 
At 7/14/2008 01:47:00 μ.μ., Blogger Κώστας said...

Εγώ σου εύχομαι να γράψεις και εσύ κάποτε ένα σενάριο που θα γίνει ταινία. Νομίζω τις δυνατότητες τις έχεις και με το παραπάνω.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home