Πέμπτη, Ιουνίου 26, 2008

Κοντά στην Καλαεποχάκου

Ο «Πληροφοριοδότης» ξεκινάει με την φωνή του Νίκολσον να λέει «δεν θέλω να είμαι προϊόν του περιβάλλοντός μου, θέλω το περιβάλλον μου να είναι προϊόν μου», το οποίο καλό ακούγεται μεν στη θεωρία, αλλά ως γνωστόν πρέπει κανείς να προσέχει τι εύχεται γιατί μπορεί και να το πάθει, οπότε αν υποθέσουμε ότι έχω αρχίσει να επηρεάζω καταλυτικά το περιβάλλον μου και έχοντας ως δεδομένο πως δυο από τα πράγματα που αγαπώ βαθιά είναι τα λογοπαίγνια και η ειρωνεία, έρχεται αυτήν ακριβώς την εποχή, την εποχή του Τσουκάτου και του Κούλη του Μητσοτάκη, το αυτοκίνητό μου να παρουσιάζει πρόβλημα στην μίζα, μίζα που πήγα και την έφτιαξα, αλλά αυτή πάλι τα ίδια κάνει, οπότε αναγκάζομαι και μετέρχομαι κόλπα, όπως το να μη σβήνω την μηχανή σε μικρές στάσεις (π.χ. στο βίντεο κλαμπ), γι΄αυτό έχε καλού κακού του νου σου, αν πάρει το μάτι σου ένα κυπαρισσί χιουντάι, το αφήνω με ανοιχτή τη μηχανή και ξεκλείδωτο κι έχω χάσει εδώ και χρόνια και το εναλλακτικό κλειδί, άρα η πόρτα είναι ανοιχτή, σκυλιά δεν παίζουν ούτως ή άλλως, το παίρνεις και φεύγεις, απλά μπορεί να σου προκαλεί προβλήματα στο να την ανάψεις την μηχανή, και θα μου πεις γιατί δεν το ξαναπάω το αυτοκίνητο στο συνεργείο, γιατί ήδη η φορά που το πήγα αποτέλεσε υπέρβαση για μένα και δη μεγάλη, γιατί αν θες να ξέρεις δεν είμαι συντηρητικός άνθρωπος, δεν είμαι άνθρωπος που έχω μάθει να συντηρώ τις συσκευές, μηχανές και μηχανήματα, αλλά ούτε και άνθρωπος που θα πάει να αγοράσει καινούρια, γενικά όλα αυτά τα υλικά πράγματα με ενοχλούν και με αποσπούν, είμαι εν γένει κατά της ύλης και υπέρ της μόνο ως αφορμής για πνευματικό υλικό και έτσι τώρα αυτή τη στιγμή εκτός από το αμφίβολο αυτοκίνητο έχω και αμφίβολο κινητό, γιατί πήγα να το καθαρίσω πριν μέρες με οινόπνευμα και το οινόπνευμα φαίνεται πότισε την οθόνη, με αποτέλεσμα να μην φαίνεται η οθόνη όταν το ανάβω, αλλά με έναν περίεργο τρόπο να φαίνεται μόλις του βάζω τον φορτιστή, απλά αυτή τη στιγμή δεν έχω φορτιστή εδώ και έτσι έχω κινητό χωρίς οθόνη, το οποίο δώρο άδωρο δεν το λες, αλλά δεν το λες και δώρο δώρο, βέβαια ειδικά για το κινητό δικαιούμαι και αναβάθμιση, αλλά αυτό ακριβώς σου εξηγώ, ταλαιπωρία, όλα με ταλαιπωρούν, όλα με βγάζουν από τη νιρβάνα μου, είδα χθες στις εφημερίδες ότι ο κύριος Φώλιας έβγαλε υπουργική απόφαση για τους καταχρηστικούς όρους των τραπεζών, οπότε εκ του αποτελέσματος δικαιώνεται και η αδράνειά μου στην πιο θνησιγενή καμπάνια στην ιστορία των καμπανιών, καλές οι επαναστάσεις αλλά απαιτούν δράση και η αδράνεια μου ταιριάζει πολύ, την φοράω και δεν την αποχωρίζομαι ποτέ, είμαι ένα κορμί που δεν δρα κι ένα μυαλό που σκέφτεται και γράφει, ειρωνείες και λογοπαίγνια συνήθως, καμιά φορά και καμιά ιστοριούλα των ελαχίστων λέξεων, αλλά και εκεί ακόμα, πότε η Αθήναιος, πότε μια ανώνυμη σχολιάστρια, θα βρουν ότι απεικονίζω τις γυναίκες με μελανά χρώματα, κορίτσια συγγνώμη για τον σεξισμό μου, μου βγαίνει σαν την ομοφοβικότητά μου ασυνείδητα, και κάπως έτσι ανάμεσα σε ομοφοβικές αναλυσούλες και σεξιστικές ιστοριούλες τσουλά ο χρόνος και ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω όσους λένε ότι οι ευτυχισμένοι δεν γράφουν αφού έχουν καλύτερα πράγματα να κάνουν, σαν τι είναι δηλαδή καλύτερο από το να γράφεις, όλα μένουν μισά και ελλιπή αν δεν κάτσεις να τα γράψεις, γιατί η γραφή είναι η μνήμη η νωπή και η κατανόηση η βαθύτερη, γιατί εκτός των άλλων η γραφή μπορεί να πάρει και δύο απλές λέξεις, τις λέξεις «είμαι ευτυχισμένος», και να τις πολλαπλασιάσει σαν τους άρτους, για αυτό λάβετε φάγετε λέξεις, τούτο εστί το σώμα μου το αληθινόν που αρθρώνεται από λέξεις, άλλοτε ευτυχισμένες, άλλοτε δυστυχισμένες, άλλοτε τίποτα απ' τα δύο, πάντως πολλές, ίσως πληθωριστικά πολλές, σίγουρα άνισα πολλές, αλλά όταν κάποια στιγμή -σούνερ ορ πρέφεραμπλι λέιτερ- πεθάνω, θα ξέρω ότι κι αν δεν έδρασα έγραψα, θα ξέρω ότι δεν τσιγγουνεύτηκα τις λέξεις, μπορεί να τσιγγουνεύτηκα τις τελείες, μα δεν πρόκειται για στικτική δυσλειτουργία αλλά για στικτική ιδιοτροπία, και ο μόνος λόγος που τελειώνω τώρα αυτή την πρόταση είναι επειδή το επιθυμώ και όσο εξακολουθώ να κάνω όσα επιθυμώ θα εξακολουθώ να αποτελώ παραφωνία και ύβρη, καθώς ο θεμελιώδης κανόνας πάνω στον οποίο κτίζονται οι οργανωμένες κοινωνίες και ο πολιτισμός είναι ότι «δεν γίνεται να κάνεις ό,τι επιθυμείς».

22 Comments:

At 6/26/2008 09:35:00 μ.μ., Blogger greek-GAYLOLITA said...

Η καυλα και τα ναυλα. Των λ-εξεων.

(μενει να επιχειρηθει και η στιγμη της καταστροφης της γραφης. προς οφελος της ρωγμης του θεατη-αναγνωστη.μετακινοντας το αναμενομενο;-)

 
At 6/27/2008 01:42:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

To αναμενόμενο;

 
At 6/27/2008 01:50:00 π.μ., Blogger greek-GAYLOLITA said...

Το εκαστοτε. Ακομα και το εκαστοτε μη αναμενομενο:-)

 
At 6/27/2008 02:17:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

όταν γράφω, πεθαίνω.
J. Derrida.

 
At 6/27/2008 02:29:00 π.μ., Blogger Rodia said...

Ωραίος! Γράφε και μην επηρρεάζεσαι. Καθένας που γράφει έχει τους λόγους του. Ο συγγραφέας του Μόμπυ Ντικ ήθελε 20 χρόνια να γράψει αυτό το (φοβερό) βιβλίο -πριν το γράψει. Εμένα π.χ. το γράψιμο με ανασταίνει. Εσύ γράφεις για να αναβάλλουν οι άλλοι το θάνατό τους. κλπ κλπ

Υ.Γ. Ο Ντεριντά γι αυτό πέθανε! επειδή έγραφε και πίστευε ότι επειδή έγραφε πέθαινε... ;)

 
At 6/27/2008 09:34:00 π.μ., Anonymous ιατρός χωρίς τσίνορα said...

Όταν γράφω, πεθαίνω ...

... για μπακλαβαδάκια.

Ζ. Δουρίδας

από το "Ιδιοπαθής συνάρτησις γραφής και υπογλυκαιμίας"

 
At 6/27/2008 11:47:00 π.μ., Blogger tyn said...

Αυτα τα crescendo χωρις τελειες θυμιζουν Σαμαρακη.
(τωρα απεκτησε και κριτικους λογοτεχνιας το blog)

 
At 6/27/2008 01:04:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Εκτός από ομοφοβικός αποδείξατε ότι είστε και τελειοφοβικός.

 
At 6/27/2008 01:16:00 μ.μ., Anonymous kopoloso said...

τελικά τη μίζα θα τη φτιάξετε ή όχι;

 
At 6/27/2008 03:26:00 μ.μ., Blogger Nomad said...

Παμε για κανα μπανάκι;

:)

 
At 6/27/2008 05:19:00 μ.μ., Anonymous Ριλιώ said...

Η μίζα σε έβγαλε κοντά στην Καλαεποχάκου.
Καλό αυτό. Αν σε πετύχω, θα μπω μέσα. Στη θέση του συνοδηγού θα κάτσω.

Δεν σου υπόσχομαι ότι θα σου έχω τηλεφωνήσει πρώτα. Έτσι κι αλλιώς δεν θα φανεί στην οθόνη σου.

Φιλιά βρε παλιόπαιδο.

 
At 6/27/2008 06:22:00 μ.μ., Anonymous γάιδαρος said...

Ελεος, όχι Σαμαράκη, γιατί τον βρίζετε τον Old Boy; Μια χαρά είναι το κείμενο, καμία σχέση με σαμάρια.

 
At 6/27/2008 06:47:00 μ.μ., OpenID manolisvardis said...

Που πάτε ρε κακομοίρηδες πουστοέλληνες με 12 μόνο σχόλια;

































Ελπίζω να γενεί μπόλικος τζερτζελές κι αυτό το Σ/Κ.
χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
(Ε ρε E-Lawyer που μας χρειάζεται)

 
At 6/27/2008 06:55:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Ριλιώ, the seat is taken.

 
At 6/27/2008 07:50:00 μ.μ., Blogger mao tse tung said...

desire linguistics. lovely example (kai ase tis mikroapologies, den tis xreazesai) ;)

 
At 6/28/2008 12:34:00 μ.μ., Anonymous aerosol said...

Ω, ρε μπόϋ! Χαίρομαι που σε διαβάζω.

 
At 6/28/2008 01:19:00 μ.μ., Blogger GASIREU said...

Επειδή νομίζω έχω αντιληφθεί την προβληματική της υπαρξιακής ανάγκης για γραφή, που συχνά πυκνά αναβλύζει απο τα κείμενα, ως μια ανάγκη καθρεφτίσματος της αυταπόδεικτης ακολουθίας της συγγραφικής σου πράξης, για να σπείρω μια δημιουργική νεφέλη παραθέτω τα αποσπάσματα:

'Όσο για τη χαρά της δημιουργίας συμφωνώ απολύτως όταν πρόκειται για χαρά, καθότι μετά το ύπουλο χτύπημα Παπαγιώργη, μας μπήκαν ψύλλοι στ' αυτιά...(μα κι αυτός ο άνθρωπος κάθε εβδομάδα... όλο πάει και τα σκαλίζει…)’
thas

‘Όσο για τη δόλια την αγάπη, αν ισχύει και στο ελάχιστον, πρέπει να αντιστραφεί. Το ζήτημα είναι όχι αν την αγαπάς εσύ, αλλά αν σε αγαπάει η μαστορική σου - πράγμα δύσκολο και ευτυχώς σπάνιο.’ K. Παπαγιώργης (lifo 117)

 
At 6/28/2008 01:21:00 μ.μ., Blogger GASIREU said...

Το 117 τεύχος μάλλον άκυρο (βγαίνει πάντα το τρέχον τεύχος και στις αναδρομές)! Ζητώ συγνώμη.

 
At 6/28/2008 01:56:00 μ.μ., Blogger βιολιστης στη στεγη said...

Εκπληκτικό πόστ! Εκπληκτική η παραληρηματική γραφή!
Το απόλαυσα!

 
At 6/28/2008 05:38:00 μ.μ., Blogger Βάσκες said...

Τώρα κατάφερες να ξεχωρίσεις την γραφή-θεωρία από την πράξη-πράξη;

Και να διαλέξεις και από πάνω;

Και να μην νιώθεις καθόλου τύψεις;

Και να νομίζεις πως κάνεις ό,τι θέλεις;

Και η απόδειξη είναι πως έβαλες μόνο μία τελεία;

Ε, δεν θα ήταν μεγαλύτερη απόδειξη να μην έβαζες καμμία;

Και να είχες και την μίζα ολόκληρη και τα τιμολόγια απλήρωτα, αλά Άκης;

 
At 6/28/2008 07:21:00 μ.μ., Blogger mosaic said...

ααααααααααα....αυτό μου θύμισε το 1985

είμαι ερωτευμένος τα μάλα, και γυρνάω ελλάδα το φεβρουάριο να δουλέψω κανά μήνα, για να χω λεφτά να ζω καλά στο κρύο που ζούσα, και με το πρώτο βδομαδιάτικο αγοράζω όλως τυχαίως 2 συγκλονιστικά υλικά προιόντα που έμελαν να με στείλουν αδιάβαστο και εν πολλοίς να μου αλλάξουν τη ζωή(αφού μου άλλαξαν το είναι)

το ένα ήταν το this is the sea το θρυλικό άλμπουμ των waterboys, μουσική έτσι όπως δεν είχε κάνει κανείς, και το άλλο ήταν η τέλεια λογοτεχνική υπόκρουση, το τέλειο διάβασμα για ν ακούς τους waterboys, το βιβλίο "οι υποχθόνιοι" του κέρουακ, ένα βιβλίο υπέροχο όχι μόνο γιατί περιέγραφε μια ερωτική ιστορία σαν αυτή που ζούσα-και αλίμονο γυρνώντας πίσω βίωσα το παρόμοιο οδυνηρό τέλος της, στη ζωή, όπως αυτός στο βιβλίο-αλλά κυρίως γιατί ήταν γεμάτο από το είδος της "στικτικής δυσλειτουργίας" που περιγράφεις φίλε old boy.

δεν είναι 1985 όμως.είναι 2008 και να σαι καλά που μου το θύμισες.

 
At 6/28/2008 07:51:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

xaxaxaxaxaxaxa!fovero post!!!!



my heroes are dead...
they died in my head

twra pou o 50% talento kai 50% bioximeia c.ronaldo vgike apo to euro (edw kai mia evdomada dld) oloi kokkoko e?ok...

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home