Τετάρτη, Ιουνίου 11, 2008

Τα εφιαλτικά λεπτά

Δυστυχώς το μονοπώλιο του κυνισμού δεν το έχει κανένας. Αρκούσε απέναντι στον Ρεχάγκελ να βρεθεί ένας προπονητής που θα αποφασίσει ότι δεν θα ντραπεί περισσότερο, αρκούσαν λίγα εφιαλτικά λεπτά στο δεύτερο μισό του πρώτου ημιχρόνου, όταν έδωσε την εντολή στους παίκτες του να γυρίσουν όλοι αρκετά κάτω από τη σέντρα και να μην μας πρεσάρουν μέχρι να φτάσουμε εκεί, λίγα εφιαλτικά λεπτά που λειτούργησαν σαν καθρέπτης που στράφηκε επάνω μας, ενώπιον των ματιών όλου του κόσμου.
Τη στιγμή ακριβώς που ο Ρεχάγκελ θεώρησε ότι δεν έπεφτε στην παγίδα του αντιπάλου του, έκανε το ακριβώς αντίθετο. Έφαγε το δόλωμα τη στιγμή που νόμιζε ότι το απέφευγε. Γιατί το δόλωμα δεν ήταν να ανοιχτεί η ομάδα. Το δόλωμα ήταν να εκτεθεί. Και εκτέθηκε. Τα ατελείωτα λεπτά (που μπορεί να ήταν και απειροελάχιστα αλλά ο χρόνος νοιώθεται πάντα υποκειμενικά) του Δέλλας στον Άντζα, αυτός στον Κυργιάκο, αυτός στον Άντζα, αυτός στον Δέλλα, αργά - αργά και χωρίς να προχωράνε πόντο, χωρίς να έρχεται κανείς συμπαίκτης τους να ζητήσει την μπάλα, με το μισό γήπεδο μπροστά τους ελεύθερο, δεν ήταν δόλωμα αγωνιστικό. Αγωνιστικά μπορεί να έβγαινε το παιχνίδι και να κερδίζαμε. Ήταν δόλωμα χαρακτήρα: ακόμη και να κερδίζαμε όλοι μα όλοι οι ουδέτεροι δεν θα μας έβλεπαν πια σαν σταχτοπούτα που πέτυχε το ακατόρθωτο, αλλά σαν μια ομάδα που αρνείται να παίξει, σαν μια ομάδα που παραβιάζει τους θεμελιώδεις κανόνες του αθλήματος.
Κανόνες του αθλήματος που λένε ότι αν εκείνη τη στιγμή προκρίνεσαι, μπορούν τα σέντερ μπακ σου να αλλάξουν μεταξύ τους δυο χιλιάδες πάσες χωρίς να τα κατηγορήσει κανένας, αφού το χρέος σου το έχεις ήδη κάνει και προσπαθείς να διαφυλάξεις τα κεκτημένα σου, όντας υποχρέωση του αντιπάλου σου να σου πάρει την μπάλα.
Κανόνες του αθλήματος που λένε ότι αν είσαι τα Νησιά Φερόε και παίζεις με την Βραζιλία, ναι, θα προσπαθήσεις να μην φας είκοσι γκολ.
Αλλά κανόνες του αθλήματος που λένε ότι αν είναι το πρώτο ημίχρονο στο πρώτο παιχνίδι του ομίλου, είσαι πρωταθλήτρια Ευρώπης και παίζεις με τη Σουηδία, οφείλεις απλώς να τηρήσεις τα προσχήματα.
Και το δόλωμα ήταν τελικά αυτό και μόνο: η μη τήρηση των προσχημάτων. Βροντοφωνάξαμε ότι δεν είμαστε μια ομάδα που αμύνεται και περιμένει να βγει στην κόντρα (τακτική όχι απλώς αποδεκτή, αλλά καλή, άγια κι ευλογημένη), αλλά μια ομάδα που δεν έχει πρόβλημα να αλλάζουν τα σέντερ μπακ της την μπάλα επί ενενήντα λεπτά αν χρειαστεί, μια ομάδα που δεν έχει πρόβλημα να μην προσπαθήσει το παραμικρό, παρά μόνο με τους δικούς της αγωνιστικούς όρους· όρους απόλυτα θεμιτούς, μόνο που το πρόβλημα ήταν ότι ο αντίπαλος αποφάσισε να μεταβάλει τους όρους. Στην μεταβολή των όρων, εξυπνάδα είναι να συνεχίσεις να παίζεις όπως έπαιζες, απλώς τηρώντας τα προσχήματα: αν δεν θες να επιτεθείς οργανωμένα, κάνε ένα γέμισμα και ας κερδίσουν την γαμημένη την μπάλα αυτοί· μην κάνεις όλο τον πλανήτη να σε σιχαθεί και να πανηγυρίσει στο γκολ του Ιμπραήμοβιτς.
Ο Ρεχάγκελ δήλωσε ότι θέλει να τον αγαπάνε οι Έλληνες όταν χάνει, όχι όταν νικάει. Προσωπικά, τον αγαπάω το ίδιο όταν χάνει και μάλιστα αποδεδειγμένα (1, 2). Τον αγαπάω το ίδιο και τώρα, που δεν σχολιάζω την ήττα (που θα μπορούσε να είναι νίκη), ούτε καν την αγωνιστική τακτική, παρά μόνο την έλλειψη επίγνωσης ότι ο αποτελεσματικότερος κυνισμός είναι ο κυνισμός που ξέρει να κρυφτεί: ο Οδυσσέας δεν είχε δώσει συνέντευξη Τύπου για να ανακοινώσει την είσοδό του στον Δούρειο Ίππο.
Ο βασιλιάς δεν είναι γυμνός. Απλώς ξέχασε για λίγο τα ρούχα του στο δεύτερο μισό του πρώτου ημιχρόνου. Θα τα ξαναφορέσει και δίπλα στο ανεπανάληπτο μεγαλείο του 04 θα κάνει συντροφιά η αξιοπρέπεια του 08, αξιοπρέπεια που θα αρκέσει για να ξανακερδηθούν οι καρδιές των ουδετέρων.

19 Comments:

At 6/11/2008 07:32:00 μ.μ., Blogger Λωτοφάγος said...

Τα είπες θαυμάσια. Ας ελπίσουμε η όσμωση, χάρη στην οποία ο Ρεχάγκελ έγινε λίγο Έλληνας και οι παίχτες μας λίγο Γερμανοί, σεν θα έχει και αρνητική επίδραση πάνω του.

 
At 6/11/2008 08:20:00 μ.μ., Blogger anisixos said...

Να ενα πολυ καλο και εμπεριστατωμενο κειμενο για το χθεσινο αγωνα.Τα ειπες πολυ καλα.

 
At 6/11/2008 08:46:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ευτυχώς που χάσαμε και δε θα σφάξουνε πάλι αλβανούς.

 
At 6/11/2008 10:16:00 μ.μ., Anonymous Όθων said...

ΓΑΜΙΟΥΝΤΑΙ οι θεατές του πλανήτη. Ας πίεζαν οι Σουηδοί, για να βγαίναμε στην κόντρα. Αν μας περιμένουν ταμπουρωμένοι, μη σώσουν, να περιμένουν αιώνια. Ο εκβιασμός τους έπρεπε να απαντηθεί με επιμονή στο παιχνίδι μας, για να τους εκνευρίσουμε και να τους σκάσουμε δυο φορές. Εξυπνάδα σημαίνει κάνω αυτό που θέλω εγώ, δεν παρασύρομαι. Αλλά δεν είναι αυτό η αιτία της ήττας... Δυστυχώς τρεις-τέσσερις παίκτες μας, τουλάχιστον, Νικοπολίδηδες (πότε θα τελειώνουμε με αυτόν τον τροχονόμο που έχει καταφέρει να εξαπατήσει ολόκληρη χώρα ότι είναι τερματοφύλακας; ), Μπασινάδες (συνταξιούχος εδώ και χρόνια), Χαριστέες (καλά, η παρουσία του στην ενδεκάδα έχει καταντήσει ανέκδοτο) κ.ά. τα έχουν φάει τα ψωμιά τους από χρόνια... Ένας Καραγκούνης έπαιζε μόνον.

 
At 6/11/2008 10:22:00 μ.μ., Anonymous Ελληναράς και πουτσαράς said...

Ανώνυμε 08:46, αλμπανό είσαι; Σού 'πεσε βαριά η πούτσα του τσολιά, και τέσσερα χρόνια τώρα, ακόμη σε τσούζει και δεν το παρηγόρησες; Ουστ, στην τρύπα σου, σκουλήκι!

 
At 6/11/2008 10:32:00 μ.μ., Anonymous μας έμαθαν πια said...

Είναι απλό: ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΜΑΘΕΙ ΠΙΑ ...

... κι εμείς είμαστε κατά 4 χρόνια πιο κουρασμένοι.

 
At 6/11/2008 11:49:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Oldboy, to keimeno sou einai exairetiko! Ontws, mono ws sixamenh mporei na thewrhthei h taktikh ths ethnikhs, opws epishs kai kapoia apo ta parapanw sxolia..

Neurwnas

 
At 6/11/2008 11:51:00 μ.μ., Blogger Spy said...

Το πιο εμπεριστατωμένο σχόλιο που διάβασα για τον χθεσινό αγώνα. Συμφωνώ σε όλα μαζί σου, θεωρώντας ότι στο τέλος του κειμένου σου, βασιλιά δεν ονομάζεις τον Otto αλλά την Εθνική μας.
Τα σέβη μου.

 
At 6/12/2008 12:08:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Aνώνυμε των 8:46, ευτυχώς, ναι. Άντε να τελειώνουμε με το κωλοποδόσφαιρο, το όπιο των λαών και το αυγό του εθνικιστικού φιδιού, να ασχοληθούμε επιτέλους με τα σοβαρά.
Όθωνα, προφανώς διαφωνούμε εντελώς.
Ελληναρά, κατούρα και λίγο, θα πάθεις τίποτα.
Spy, ναι, την εθνική λέω.

 
At 6/12/2008 12:21:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Είναι πολύ συνηθισμένο κάτοχοι παγκόσμιων και ευρωπαικών τίτλων να κάνουν απογοητευτικές εμφανίσεις στην επόμενη διοργανωση.Και δεν μιλάμε για χώρες σαν την Ελλάδα αλλά μεγάλα ονόματα όπως Βραζιλία,Ιταλία,Γαλλία κλπ.
Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998 το 2002 η Γαλλία έχασε από τη Σενεγάλη και αποκλείσθηκε στα προκριματικά.
Η Βραζιλία σερνόταν το 2006 και έφυγε εύκολα από τους Γάλλους.Η Ιταλία ήλθε ως πρωταθλήτρια κόσμου και έχασε 4-1 από την Ολλανδία.
Είναι τόσο συνηθισμένα αυτά που απορώ με εκείνους που περιμεναν επανάληψη του 2004 από μία χώρα σαν την Ελλάδα.
Όσο για το ηθικό ζήτημα έχει ιδρώσει ποτέ το αυτί των Ιταλών για όσα έχουν ακούσει με το κατενάτσιο;
Και αυτοί μπορούν να παίξουν στα ίσια ενώ εμείς όχι-και ούτε και το 2004 μπορούσαμε.Όλοι ήξεραν ότι η Ελλάδα παίζει αμυντικά.

 
At 6/12/2008 12:37:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Μα γράφω το ότι παίζουμε αμυντικά είναι καλό, άγιο κι ευλογημένο. Καμία ένσταση δεν έχω στο να παίζουμε αμυντικά.
Από την άλλη πάλι, μόλις είδα για δυο λεπτά τον Πουρουπουπού να ωρύεται μαζί με τον Μίχο κατά του Ρεχάγκελ και αηδιασμένος την έκλεισα.

 
At 6/12/2008 02:39:00 π.μ., OpenID nefelikas said...

Κοίτα, το καλό είναι ότι μετά τη συντριβή, οι Ρώσοι είναι με την πλάτη στον τοίχο και θα μπουν φουριόζοι. Άρα ή θα φάμε τέσσερα, ή θα το κερδίσουμε 1-0 στο ογδονταφεύγα.

Άψογη η ανάλυση σου.

 
At 6/12/2008 12:06:00 μ.μ., Anonymous demek anonymous said...

Επειδή εσύ Ολντ Μπόυ (όπως και εκατομμύρια άλλοι αρσενικοί κυρίως) έχεις ένα πάθος με την μπάλα δε πάει να πει πως η κοινωνιολογική κριτική για το ποδόσφαιρο και τα παρελκόμενα είναι για τα μπάζα. Και ο Ντοστογιέφσκυ είχε ένα πάθος με τον τζόγο αλλά ξετίναξε τον εαυτό του γράφοντας τον Παίχτη. Ξετινάξου κι εσύ να γίνει ματσάρα να γουστά όλοι μαζί.
Ανώνυμε των 8:46 μαζί σου. Κερκίδα κι εμείς. Χα!

 
At 6/12/2008 02:02:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Nτεμέκ ανώνυμε, όχι δεν πάει να πει ότι είναι για τα μπάζα. Δεν πάει να πει όμως ότι είναι και σωστή. Σε αυτές τις περιπτώσεις επικαλούμαι το επιχείρημα της ταινίας «Αvalon» του Μπάρυ Λέβινσον. Δείχνει την Αμερική της δεκαετίας του 50. Κάποια στιγμή μπαίνει η τηλεόραση στο σπίτι. Και δείχνει το ζευγάρι να στέκεται την ώρα του φαγητού μπροστά στην τηλεόραση και να μην συζητά παρά να ανταλλάσσει πέντε τετριμμένες λέξεις. Έλα όμως που όπως είχε δείξει πριν στην ταινία ΚΑΙ ΠΡΙΝ ΝΑ ΜΠΕΙ η τηλεόραση τις ίδιες πέντε τετριμμένες λέξεις αντάλλασσαν. Θέλω να πω ότι καθόλου δεν πιστεύω στην αποπροσανατολιστική αποχαυνωτική δύναμη του ποδοσφαίρου. Αν δεν υπήρχε το ποδόσφαιρο ο κόσμος θα διασκέδαζε - παθιαζόταν με κάτι άλλο (με κάτι κατά τη γνώμη μου ευτελέστερο του ποδοσφαίρου) και δεν θα ξεκινούσε βαθιά δομική συζήτηση για τα προβλήματα της κοινωνίας την ώρα που θα του έμενε ελεύθερη επειδή δεν θα είχε μπάλα να ασχοληθεί. Όπως επίσης γνώμη μου είναι ότι και στην ιδεατότερη των κοινωνιών πάλι το ποδόσφαιρο θα είχε περίοπτη θέση γιατί η ευτυχία για το αρσενικό είναι μια μπάλα που κυλά, είναι παιχνίδι. Eίναι και πολλά άλλα πράγματα. Αλλά είναι και αυτό, μέρος της φύσης του βαθύ.

 
At 6/12/2008 02:17:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

...Σκρίπτα μάνεν (SIC)

Τον Οκτώβρη του 2006 έγραφες:
Ο Ότο Ρεχάγκελ παρέλαβε μια εθνική ομάδα από την απόλυτη ανυποληψία και την οδήγησε στην ίσως μεγαλύτερη έκπληξη της ιστορίας του παγκοσμίου αθλητισμού. Κατά τη δική μου αντίληψη, έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να την ξαναγυρίσει πίσω στην απόλυτη ανυποληψία και να την πάει ακόμη πιο κάτω, χωρίς να ακουστεί εις βάρος του κιχ.

Σήμερα;

 
At 6/12/2008 02:30:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Έχω και το σχετικό λινκ στο ποστ, όπως θα είδες.
Σήμερα εξακολουθώ να τα πιστεύω αυτά, πόσο μάλλον που από τότε που τα έγραφα μόνο πιο κάτω δεν μας πήγε, αλλά μας οδήγησε πανηγυρικά στο τωρινό euro και στην όγδοη θέση της κατάταξης της Fifa.
Tα κιχ που κάνω στο τωρινό ποστ δεν αφορούν την ήττα, δεν αφορούν την απόδοση, δεν αφορούν στο τέλος τέλος ούτε την αγωνιστική νοοτροπία.
Αφορούν αυτό, ότι ακόμα και αν δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε να παίξουμε με άλλο τρόπο, θα έπρεπε να μην πέσουμε στην παγίδα του να το φωνάξουμε τόσο κραυγαλέα. Αν μετά τις πέντε πάσες, έκαναν ένα γέμισμα στον Χαριστέα κι έχανε την μπάλα, έδιναν την μπάλα στον Μπασινά κι έδινε λάθος μακρινή μπαλιά, δεν θα είχα γράψει τίποτα. Οι πέντε πάσες που γίναν είκοσι πέντε σε στυλ: ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ ΝΑ ΑΝΑΠΤΥΧΘΩ ΕΝΑΝΤΙ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΑΜΥΝΑΣ
ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΤΙ ΘΑ ΣΚΕΦΘΕΙ ΟΛΟΣ Ο ΝΤΟΥΝΙΑΣ, με έκαναν να στεναχωρηθώ: αυτό δεν ήταν αγωνιστική ανυποληψία, αυτό ήταν έλλειψη αγωνιστικής αξιοπρέπειας. Που επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά: δεν σημαίνει παίζω επιθετικά. Σημαίνει απλώς ότι όταν με προκαλεί τόσο πολύ ο αντίπαλος, καταλαβαίνω ότι μπορώ να συνεχίσω να παίζω όπως έπαιζα, αλλά καμουφλάροντας στοιχειωδώς την πρόθεσή μου.

 
At 6/12/2008 02:34:00 μ.μ., Anonymous demek anonymous said...

Δε τα λες και άσχημα. Στο μόνο που θα διαφωνήσω είναι όχι πως στην ιδεατότερη κοινωνία δεν θα υπήρχε το πάθος για την μπάλα αλλά ότι αυτό το πάθος δε θα μεταφραζόταν σε έξαρση του εθνικισμού με συνθήματα τύπου "αλβανέ δε θα γίνεις έλληνας ποτέ" και μαχαιριές στο στήθος του μετανάστη. Κατά τα άλλα αυτός ο α' πληθυντικός "μας οδήγησε" και "παίξαμε" και μπήξαμε και δείξαμε μου προκαλεί εμετικές τάσεις. Σταματήστε το πλοίο να κατέβω και συνεχίστε το ταξίδι σας δίχως εμένα.

 
At 6/12/2008 04:03:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Aνώνυμε των 2:17, ίσως όμως και πάλι να τον αδικώ, αφού βλέπω (http://www.contra.gr/Soccer/Europe/Euro/Euro2008/Greece/201922.html) ότι είπε στους παίκτες: «Δεν σας είπα να γυρίζετε τη μπάλα με πάσες μπροστά από την περιοχή μας και να καθυστερείτε το παιχνίδι».

 
At 6/13/2008 01:58:00 π.μ., Anonymous 7th heaven said...

Επιτέλους και ένα ενδιαφέρον σχόλιο για τις πασούλες. Ο "στον 7ο ουρανό αδέρφια" το μόνο που βρήκε να πει ήταν: "Ελπίζω φίλοι τηλεθεατές που βλέπετε το ματς να μη δυσανασχετείτε, αυτοί είμαστε, όχι η Βραζιλία..."
Α ρε εβδομε ουρανέ είσαι πιο επίπεδος κι από πετσέτα...

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home