Τρίτη, Ιουνίου 03, 2008

Η σύλληψη

Κάποιος θα πρέπει να τον συκοφάντησε, διότι χωρίς να έχει κάνει τίποτε κακό, ένα ωραίο βράδυ συνελήφθη με την κατηγορία της ύπαρξης.
Έκανε τη συνήθη βόλτα του στους πολυσύχναστους δρόμους της ανυπαρξίας, μισός εδώ μισός εκεί, όταν αιφνιδιαστικά τον συνέλαβαν.
Προσπάθησε να τους πει, προσπάθησε να τους εξηγήσει, επικαλέστηκε ξανά και ξανά την αθωότητά του, το λευκό ποινικό του μητρώο, τις μαρτυρίες των στρατιών των υπόλοιπων ανύπαρκτων που μόνο καλά λόγια είχαν να πουν για αυτόν, όπως κι αυτός για εκείνους, αφού η αλήθεια είναι πως όχι μόνο εκείνος δεν είχε κάνει ποτέ τίποτε κακό, αλλά ούτε εκείνοι, κανένας τους δεν είχε κάνει ποτέ τίποτα κακό, αλλά ούτε και τίποτα καλό, περιορισμένοι στην μάλλον πληκτική ρουτίνα της καθημερινότητάς τους, μιας καθημερινότητας που πρέπει να νοηθεί μεταφορικά, καθώς ως γνωστόν στα μέρη τους δεν υπήρχε μέρα και νύχτα, δεν υπήρχε χρόνος να διαφοροποιεί το -ούτως ή άλλως ανύπαρκτο- χθες από το σήμερα, ενώ την έλλειψη χρόνου ερχόταν να συμπληρώσει η έλλειψη διακριτών αναμνήσεων, μιας και οι αναμνήσεις προϋποθέτουν κάτι να συμβαίνει, κι εκεί λίγο πολύ δεν συνέβαινε τίποτα.
Παρά ταύτα δεν είχε κανένα παράπονο από την εκεί ζωή του, γιατί και το παράπονο προϋποθέτει κάποιου είδους εξέλιξη και αναταραχή της τάξης των πραγμάτων. Εκεί τα πράγματα ήταν σαφή, αφού η μόνη αναταραχή που μπορούσε να προκληθεί στον κόσμο τους ήταν συλλήψεις σαν την δική του, με βίαιη απόσπαση των δύο τμημάτων τους και μεταγωγή τους σε ένα ενιαίο όλον κάπου αλλού. Πού αλλού, οι υπόλοιποι ανύπαρκτοι δεν γνώριζαν. Μόνο να εικάσουν μπορούσαν και -αν θέλουμε να είμαστε ακριβοδίκαιοι- αν δεν υπήρχε κι αυτό το υπερφυσικό μυστήριο της σύλληψης και διακοπής της αφασικής τους ηρεμίας, δεν θα είχαν και τίποτε απολύτως να ασχοληθούν και να συζητούν. Άλλοι έλεγαν ότι τους παίρνει κοντά του ο Θεός, άλλοι αντέτειναν ότι απλώς σβήνουν και ότι δεν υπάρχει ζωή έξω από εκεί.
Όπως και να 'ναι όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν του, ένα παρελθόν που προς το παρόν του φαίνεται αμετάκλητο. Τα θυμάται τώρα, καθώς συνειδητοποιεί ότι ένα χρόνο πριν τέτοια ώρα ακόμα δεν υπήρχε, ακόμα ήταν μακριά από τον σωρό των βασάνων, αναγκών και φόβων που τώρα διαπιστώνει πως έχει.
Τα θυμάται, μόνο που δεν έχει λέξεις να τα πει. Κουνάει τα χέρια του πάνω κάτω κοιτώντας τον τοίχο και εκστομίζοντας μερικά «αγού», τα οποία οι άλλοι νομίζουν ότι δεν σημαίνουν τίποτα, ενώ αντίθετα σημαίνουν ακριβώς το τίποτα, το τίποτα από το οποίο ήρθε, το τίποτα αυτό φωνάζει και ανακαλεί στη μνήμη του, τον κόσμο που δεν υπήρχαν λέξεις να τον ονοματίσουν, γλώσσα να τον μορφοποιήσει, τον κόσμο που δεν υπήρχε τίποτα παρά άπειροι συνδυασμοί πιθανοτήτων, μισών κομματιών εδώ και μισών κομματιών εκεί.

19 Comments:

At 6/03/2008 08:55:00 μ.μ., Blogger Nomad said...

Η ωδίνη της γεννας της συνείδησης;
Μια ακόμα ελεγεία στο τίποτα;
μεταφορά που μόνο όποιος διαθέτει τον κώδικα θα κατανοήσει στην πληρότητά της;
Παντως ομορφο κείμενο (για μηδενιστές) συνδίκτυε.

(Δεν θα απορήσω αν θα παει απατο απο σχόλια)

:)

 
At 6/03/2008 09:57:00 μ.μ., Blogger cannizzaro said...

θα ήθελε να πει για το ορφανεμένο φασιστικότατο σύνολο των πεποιθήσεων του όταν για πολύ λίγο χάνει τη σύγκριση

θα πονέσει πρωτόγνωρα αν του αφαιρέσεις το φασισμό. γι΄αυτό ο κόσμος τους έχει αγνοημένους εκεί να ψευτοζούν φήμη.

 
At 6/03/2008 10:00:00 μ.μ., Blogger mao tse tung said...

εξαιρετικη η καλειδοσκοπική καφκική ασκησούλα. γίνεσαι πολύ καλός και με τη στίξη τελευταία ή κάνω λάθος? ήμουν έτοιμος να σου γράψω ότι θα θελα η άσκηση να ξεφεύγει πιο πολύ από το καφκικό σύμπαν, μέχρι που το ξαναδιάβασα, το βρήκα και ολίγον cyberpunk και ησύχασα. άσε που αν το πιάσει φιλόσοφος, θα έχει να σου πεί πολλά ενδιαφέροντα για τη λογική του τάξη και άλλα οντολογικά τινά.

να χαίρεσαι τον παίχτη και το παρόν που επαναπροσδιόριζει κάθε μέρα για όλους σας.

(nomad χαλάρωσε - έχει από όλα τα φρούτα η κερκίδα εδώ - δεν το έχεις καταλάβει?) ;)

 
At 6/03/2008 10:41:00 μ.μ., Blogger squarelogic said...

Το έχεις,το έχεις...

Μαγικό,αν σκεφτεί κανείς οτι αυτη η ελεγεία στο τίποτα είναι αναφορά στην διαρκή μείωση των διαθεσιμων επιλογών κάθε αναπτυσσόμενου οργανισμού(καθώς καθε στάδιο που κατακτάται μοιραία αποκλείει καποια άλλα),και εν προκειμένω στον χαριτωμένο μπόμπιρα που τους ξενυχτά.

Each new arrival closes places in my mind...

 
At 6/03/2008 11:34:00 μ.μ., Blogger mosaic said...

Heaven has denied us it's kingdom
The saints are drunk howling at the moon
The chariots of angels are colliding
Well, I'll run, babe, but I'll come running
Straight to you
For I am captured
Straight to you
For I am captured
One more time


ΑΚΟΥΓΑ ΤΟ STRAIGHT TO YOU TOY ΝΙΚΟΥ ΤΟΥ ΚΕΙΒ ΚΑΙ ΣΕ ΔΙΑΒΑΖΑ ΚΑΙ ΚΟΛΑΓΕ ΠΟΛΥ

και βέβαια μ άρεσε πολύ

ειδικά αυτό το

#Παρά ταύτα δεν είχε κανένα παράπονο από την εκεί ζωή του, γιατί και το παράπονο προϋποθέτει κάποιου είδους εξέλιξη και αναταραχή της τάξης των πραγμάτων.#

βαθιά αντικαλοκαιρινός όπως πάντα...

 
At 6/03/2008 11:43:00 μ.μ., Blogger vasikos metoxos said...

Η άφιξη από το πουθενά, η αίσθηση ότι κάπου αναπολεί μ' αυτό το βλέμμα, ότι κάπου μιλάει με αυτές τις κραυγές, σε κάποιον χαμογελάει, ξαφνικά και στιγμιαία...
Ερωτήματα των έλογων όντων που φροντίζουν την μικρή ύπαρξη που τόση χαρά σκορπά σε κάθε της κίνηση σε κάθε της διεκδίκηση.

Πολύ ωραίο κείμενο Ολντ. Πάντα πίστευα ότι τα μωρά είναι λόγος έμπνευσης και μεγάλων αλλαγών στη ζωή μας.
Να τον δεις όπως επιθυμείς.

 
At 6/04/2008 01:13:00 π.μ., Blogger Rodia said...

Αχ, πέτυχες τη μαγική στιγμή που ανακαλύπτει τα χεράκια του;
..κατά τα άλλα, έτσι είναι..

 
At 6/04/2008 01:36:00 π.μ., Blogger NIEMANDSROSE said...

Υποκλίνομαι μέχρι το πάτωμα και χαστουκίζω τη φούντα απ' τα τσαρούχια μου για τη σύλληψη της σύλληψης. Σε συγχαίρω δε για τη συμβολή στη σύλληψη του ταξιδευτή από την ανυπαρξία στην ύπαρξη -αν και τα θερμά συγχαρητήρια ανήκουν αυστηρά στη Γυναίκα (σου). Κατά τα αλλά το πόνημα μπάζει νερά από παντού. Που αν τα αφήσεις να σπάσουν θα οδηγήσουν με ωδίνες στην ύπαρξη μιας ακόμα σύλληψης της σύλληψης.

 
At 6/04/2008 02:11:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Nomad, όσο το τίποτα θα τα σκάει, εγώ θα του γράφω ελεγείες ;)
Cannizaro, τους φασιστικούς χαιρετισμούς μου.
Μao, θες να πεις ότι είχα στικτική δυσλειτουργία;
Squarelogic, μαθαίνω ότι δεν σου κολλάει λογιστικά η υπόθεση Μάτος.
Μοsaic, αυτό το «βαθιά αντικαλοκαιρινός» θα το βάλω στην προμετωπίδα του μπλογκ :)
Bασικέ Μέτοχε, σ΄ευχαριστώ πολύ.
Ροδιά, τα έχει ανακαλύψει μεν, τα έχει περάσει για ζαμπονοτυρόπιτες δε, προσπαθώντας μανιωδώς να καταπιεί την γροθιά του.
Νiemandsrose, τα πονήματά μου δεν μπάζουν νερά, είναι κιβωτοί: http://old-boy.blogspot.com/2006/06/to-e.html

 
At 6/04/2008 10:02:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Η έξοδος από την ανυπαρξία στην ύπαρξη είναι και είσοδος στο Γεφύρι των Στεναγμών;

Δόγης

 
At 6/04/2008 10:33:00 π.μ., Blogger mao tse tung said...

a re old, ayto to agxos na min se etroge kai tha xtypouses to nobel ton blogs! ;)
kalyteros eipa - ara kalos hdh: otan kapoios veltionei ti stiktiki tou leitourgeia ginetai paragogikoteros - apo sperma alloste exeis pleonasma

 
At 6/04/2008 12:05:00 μ.μ., Anonymous maia said...

An kai ypervolika realistria gia na pistepso aytin tin ekdoxi tis pro-zois zois mas(an kai den nomizo pos o skopos soy einai na mas piseis), omologo pos to keimeno einai poly omorfa grammeno. Oraies idees, diatyposeis, fraseis me noima. Episeis endoiaferon einai oi synirmoi pou mou gennise: Ki an ontos etsi ginetai, mporei meta ton 8anato mas na pigainoume se mia diastasi, enan kosmo akoma pio entno, pio zoiro, oti einai o kosmos o dikos mas ston kosmo tis anyparksias...
telos panton, as min sou troo allo xrono krima einai:)
Allo ena keimeno me xamogelo sto telos.

Agapame old boy.

 
At 6/04/2008 12:59:00 μ.μ., Blogger Nomad said...

Ολντ μπόι, την απάντηση που μου έδωσες να βάλεις στην προμετωπίδα, όχι το άλλο. Αυτή είναι...όλα τα τιποτένια τα υπαρξιακά τα παλιολεφτά.

;)

(Μαο τσε τουνγκ, σύμφωνοι.
Η αλήθεια είναι ότι "Δεν Εχω Ιδέα" για πολλά πράγματα, κάτι που με βολεύει αφάνταστα.)

:)

 
At 6/04/2008 03:13:00 μ.μ., Anonymous bessie said...

Εγώ πάντως αν ήταν να με συλλάβουν γονείς σαν κι εσάς, θα επέλεγα να παραδοθώ. (φιλοφρόνηση προς τον blogger και την οικογένεια)

 
At 6/04/2008 03:36:00 μ.μ., Blogger Fight Back said...

στην αρχη νομιζα οτι θα διαβασω αλλη μια απ τις γνωστες παπαριες σου τυπου ποιησους, οπου κατι αναπαντεχο συμβαινει και μετα τα παιρνει η μπαλα ολα και γινεται χαμος αλυσσιδωτων αντιδρασεων.

τελικα ομως ηταν σουπερ!! :D

υγ. και μιας και τα λεμε, περιμενω κριτικη σου για το Χαπενινγκ.
μας μυησες στο Σιαμαλαν, απαιτουμε να συνεχισεις να μας καθοδηγεις

 
At 6/04/2008 05:43:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Όχι ευτυχώς δεν ήταν παπαριά τύπου «Ποιησούς» ;) Aύριο βγαίνει το «Happening»; Μια μέρα θα με θυμούνται σαν τον άνθρωπο που αποκατέστησε τον Σιάμαλαν και αποκάλυψε το κρυφό του μεγαλείο ;)

 
At 6/05/2008 03:32:00 π.μ., Blogger NIEMANDSROSE said...

τι ειναι το σιαμαλαν;

 
At 6/05/2008 05:36:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Γεύση παγωτού.
Εναλλακτικά ινδοαμερικάνος σκηνοθέτης.

 
At 6/28/2008 12:32:00 μ.μ., Blogger Χάρης said...

Niemadsrose, ο Ν. Σιάμαλαν σκηνοθέτησε το "The Happening" ("To Συμβάν") και το "The Village" ("Σκοτεινό Χωριό").

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home