Σάββατο, Απριλίου 19, 2008

Oδηγοί Πόλης

Η πρώτη αφορμή: πριν από λίγο καιρό είπαν σε όσους έχουμε στήλη στο «Exodos» ότι καλό είναι να μην γράφουμε επί παντός του επιστητού, αλλά να επικεντρώσουμε τα θέματά μας στην πόλη και σε όσα συμβαίνουν σε αυτήν.
Η τρίτη αφορμή: το σημερινό άρθρο του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου στην «Ελευθεροτυπία», όπου περιγράφει ακριβώς αυτό, μια υπαρξιακή κρίση για το τι πρέπει να περιέχει το μεγαλοβδομαδιάτικο τεύχος της «Lifo» σε σχέση με το Πάσχα. Ανάμεσα σε πολύ ενδιαφέρουσες γενικότερες σκέψεις για το πάθος και το πένθος σήμερα σε σχέση με τις αμέσως προηγούμενες δεκαετίες, αναφέρει ότι οι συνεργάτες του «δεν θέλουν ιδιαίτερα να ξανακούσουν για τις εξπέρ του επιτάφιου στολισμού, για τον «συγκλονιστικό» αρχιψάλτη, για εκείνο το εκκλησάκι της Πλάκας που κάνεις Ανάσταση υπό το φως των κεριών ή για την τάδε κυρία που λέει πώς φτιάχνεται η σωστή μαγειρίτσα». Κι ενώ τελικά φαίνεται να περνά η άποψή τους και να μην υπάρχει αφιέρωμα για το Πάσχα, θα υπάρχουν όμως οι «πέντ'-έξι χρηστικοί πίνακες για όσους μείνουν στην Αθήνα».
Και αφού τελείωσα με τις αφορμές ας πάω -ψάχνοντας- να δω και τι ακριβώς θέλω να πω: πιθανώς να υπάρχει κάτι θεμελιωδώς λάθος στην προσπάθεια κάθε οδηγού πόλης να ανακαλύπτει κάθε βδομάδα την Αθήνα από την αρχή. Ήδη, πριν τις συγκεκριμένες αφορμές, πραγματικά με άγχωνε και με έπνιγε στις σελίδες τους αυτή η υπερπροσφορά εκδηλώσεων, ιβέντς, παραϊβέντς, συναυλιών, παραστάσεων, έθνικ γεύσεων, των δέκα πιο χοτ σημείων για να πας βόλτα το σκυλί σου, των ιστορικών αστικών γαμιστρώνων, των καλύτερα κρυμμένων μυστικών της πόλης.
Μα δεν είναι μόνο αυτό οι οδηγοί, μα έχουν πάμπολλα άλλα ενδιαφέροντα πράγματα μέσα τους. Προφανέστατα. Ωστόσο διακρίνεται ο πυρήνας μιας νεύρωσης πίσω από το στήσιμο του κάθε τεύχους του κάθε οδηγού πόλης. Αν οι εφημερίδες ζουν από την επικαιρότητα, οι εβδομαδιάτικοι οδηγοί θεωρούν υποχρέωσή τους να μας πείσουν -αφού πείσουν πρώτα τον εαυτό τους και εξού και η υπαρξιακή κρίση- ότι κάθε μα κάθε βδομάδα συμβαίνει ένας πραγματικός πολιτιστικός οργασμός. Ασφαλώς και η νεύρωση αυτή είναι σε καταλυτικό ποσοστό έξωθεν επιβαλλόμενη, επιβαλλόμενη από τους κανόνες του παιχνιδιού, από την ανάγκη να συνεχίσουν να έρχονται διαφημίσεις. Αλλά οι κανόνες του κάθε παιχνιδιού ποτέ δεν θα αλλάξουν από μόνοι τους, οι κανόνες του κάθε παιχνιδιού διαμορφώνονται από τις αντιδράσεις του κάθε παίκτη.
Τελικά δεν ξέρω πού θέλω να καταλήξω. Οδηγοί πόλης είναι, για την πόλη θα μιλήσουν. Αν εγώ είμαι εσωστρεφής και την πόλη την βιώνω και την εσωτερικεύω διαφορετικά είναι δικό μου ζήτημα.
Ίσως τελικά εκείνο που θέλω να πω είναι ότι είδα προχθές στο dvd μια πανέμορφη ταινία, το «Σκάφανδρο και την Πεταλούδα». Αφού μένω στην Αθήνα, στην Αθήνα την είδα. Αφού ο γιος μου μεγάλωσε μια βδομάδα ακόμα, στην Αθήνα μεγάλωσε. Αφού κι αυτήν την βδομάδα ανέβαλα να τακτοποιήσω μακροχρόνιες εκκρεμότητες, στην Αθήνα τις ανέβαλα. Αφού ποστάρισα, από την Αθήνα ποστάρισα.
Η πόλη δεν είναι μόνο οι εκδηλώσεις της. Μέσα στην πόλη διαδραματίζονται καθημερινά τόσα εκατομμύρια ιστορίες όσες και οι κάτοικοί της.
Και αν οι οδηγοί άρχιζαν να μας οδηγούν περισσότερο από ό,τι σήμερα στις ιστορίες αυτές, αν οι χαρτογραφήσεις τους στρέφονταν περισσότερο απ' ό,τι σήμερα προς τον εσωτερικό κόσμο των ανθρώπων μέσα στην πόλη αντί για τον εξωτερικό κόσμο της πόλης, τότε ίσως το εβδομαδιάτικο μαγγανοπήγαδο της δημιουργίας να φάνταζε λιγότερο μαγγανοπήγαδο, τότε ίσως το «τι πρέπει να γράψουμε αυτήν την εβομάδα για το Πάσχα ή το όποιο Πάσχα» να μετατρεπόταν σε «τι γουστάρουμε να γράψουμε αυτήν την εβδομάδα».
Είναι δεν είναι Πάσχα.
Λευτεριά στην θεματολογία, λευτεριά από τα καλούπια των μυαλών μας και των κανόνων της αγοράς.
Οδήγα και η αγορά θα σε ακολουθήσει.

14 Comments:

At 4/20/2008 12:43:00 π.μ., Blogger greek-GAYLOLITA said...

Χεχε, θα συμφωνησω Ολδ μου.
Το εχω σκεφτει και εγω πολλες φορες κατα ποσο μπορουμε να κινηθουμε-ως γενια μιλωντας-αναμεσα στη παρακεταμολη μιας ευρηματικοτητας ολιγον τι ψυχαναγκαστικης και κυκλοφοριακα επικεντρωμενης(με την αγωνια ανευρεσης του επομενου "μιλα μου βρωμικα" σουκσε και των λοιπων παρομοιων χαριτωμενων)και σ'αυτο το αισθητικο ξεκαλούπωμα που καταληγεις κι εσυ.
Η γενια του Σταθη ηταν-σε μερικες φασεις-πιο τολμηρη,πιο risky και εννοιολογικα και αισθητικα, απ'ότι η δικη μας(εγω Σταθη μου στη θεση σου θα προτεινα στον monsieur,στη Δεσποινα και τον Μιχαλη να βαζατε τον Χριστιανοπουλο να διαβασει το κατα Ματθαιον με υποκρουση Burial και να συνθετε φωτογραφικα καδρα με τη δικια του ματια ο Σωκρατης.οι συμπαθεις λαρυγγισμοι του Fred Viola και η εξιστορηση των περιπλανωμενων Amateurboys παθων μπορουν να περιμενουν πες στην ομαδα.δε θα μελαγχολησει δα και ο δεξιος τρικεφαλος του Filep;-)
Εσυ απο το Exodos μη περιμενεις τιποτα παραπανω απο αγνη παρθενα,Δαφνηστεφανωμενη απο τα ανευρα marketplans τους, δημοσιογραφια.
Ο Βασιλιας Μινωας αλλωστε μεταξυ λογισμων και ισολογισμων κινειται,μια ζωη;-)

 
At 4/20/2008 04:34:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Όλες οι πόλεις είναι εξ ίσου βαρετές, αν η ματιά σου προς αυτές καθοδηγείται από μπλαζέ μαλάκες-δήθεν γνώστες.
Αντελήφθην πόσο λατρεύω την ΑΘΗΝΑΡΑ μου όποτε την στερήθηκα.
Είναι καλό να ζεις και αλλού διότι διευρύνεται η ματιά σου και εκτιμάς αυτό που είχες - και περιφρονείς ακόμη βαθύτερα τα ηλίθια σκουλήκια του lifestyle - που ουδεμία πραγματική σχέση έχουν με οιανδήποτε Πόλη - αποστολή τους είναι να τις καθιστούν όλες Τους (τις Πόλεις) βαρετές.

ΥΓ: Νέα ιδέα για lifestyle - deathstyle περιοδικό: Περιοδικό "ΠΕΘΑΙΝΩ" (κατά το "ΠΑΝΤΡΕΥΟΜΑΙ"). Στο θάνατο με στυλ. Σκάψτε μόνοι σας τον τάφο σας. Υπέροχα κόλυβα. 12 ιδέες για επικήδειους λόγους. Ο Επιτάφιος του Περικλέους revisited.
Οι καλύτεροι Πνευματικοί της Ελλάδος. Φέρετρα για όσους αγαπήσατε πραγματικά. Γαμήστε πριν πεθάνετε κ.ο.κ

Θείος.

 
At 4/20/2008 06:02:00 π.μ., Blogger mosaic said...

αυτό είναι πολύ προσωπικό ποστ και δεν θα θελα να πάρω θέση.δεν είναι θέμα που το ξέρω, το "πως κάνεις συναρπαστικό το περιέχομενο ένος μέσου με στενή θεματολογία".

πάντως ναι, και εμένα μου φάνηκαν βαρετά τα περιοδικά αυτά μέσα σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα, εννοώ η a.v και το lifo, εμένα που όταν είχαν πρωτοβγεί μου είχαν φανεί σα δροσερό φρέσκο αεράκι στην ελώδη ατμόσφαιρα των ελληνικών περιοδικοεφημερίδων γενικώς.

όμως το "ας γράψουμε ότι γουστάρουμε εφ όσον βγαίνει αυθεντικά από μέσα μας" που προτείνεις μου φαίνεται πως πολύ γρήγορα θα έστελνε αυτά τα περιοδικοεφημεριδικά πράματα σε ένα χώρο ιδεών, που ναι μεν δεν είναι κακός από μόνος του, και έχει και το δικό του μεγάλο ενδιαφέρων(γι αυτό π.χ. δε θέλω να χάνω ποστ σου, ενώ πλέον δε μου καίγεται καρφί για το τι γράφει η a.v αυτή τη βδομάδα)αλλά απ την άλλη αφ ενός θες από αυτές τις εκδόσεις να ναι ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ σαν τουριστικοί οδηγοί, να αναφέρονται δηλαδή σ αυτό που ονομάζεις εξωτερική ζωή της πόλης(γιατί ως αναγνώστης έχεις ανάγκη συγκεντρωμένες τις ξερές πληροφορίες πασπαλισμένες με λίγο κρίση-σχόλια ανθρώπων υψηλής αισθητικής) και αφ ετέρου όταν αγοράζεις ένα προιόν(ακόμα κι ένα προιόν πληροφορίας ή κυρίως ένα προιόν πληροφορίας) έχεις ανάγκη να ξέρεις, να μυρίζεις έστω στο περίπου τι είναι αυτό που πραγματεύεται, στο περίπου βρε αδερφέ.(βαρυέμαι να ξαναδιάβασω αυτήν την τεράστια πρόταση από την αρχή και να δω αν έχει ειρμό με αρχή και τέλος.σημασία έχει ότι την τελείωσα.)

μ άλλα λόγια η πρόταση μου στο παγκόσμιο διάλογο που ο προβληματισμός αυτού του ποστ σου είναι η γνωστή μου πρόταση σε όλους τους φίλους που με ρωτάνε τι να κάνουν με τη σύγκρουση ανάμεσα στα "πρέπει" και στα "θέλω" τους:ισοροπία φίλοι μου, κάντε τα όλα, κάντε λίγο απ όλα, και σίγουα το κάθε μέτρο είναι άριστό.

για όλα τ άλλα υπάρχουν τα blogs.

 
At 4/20/2008 08:25:00 π.μ., Blogger cosmopolis said...

Δεν διαβάζω τέτοιους οδηγούς, αν και στην Σαλονίκη κυκλοφορούν ένας δύο που φυσικά θα ήταν αστείο να προσπαθήσουν να πείσουν τον οποιονδήποτε για τον πολιτιστικό οργασμό αυτής της πόλης. Αλλά έχω μια αίσθηση ότι ακολουθούνται προκάτ κανόνες στη συγγραφή των άρθρων και την παρουσίαση των εκδηλώσεων. Εσύ μιλάς για μια προσωπική ματια, αλλα αυτό είναι δύσκολο και θέλει κι άλλους ανθρώπους κι όχι απλώς κάποιους που μετρούν με τη μεζούρα τις λέξεις και με τον τόνο τον εντυπωσιασμό. Πού πήγαν τα χρονογραφήματα; Πού πήγαν τα διηγήματα; Είναι κι αυτός ένας τρόπος να αφηγηθείς μια πόλη. Και τα λογοτεχνικά περιοδικά σε κρίση, να μειώνουν την κυκλοφορία τους μέχρι το οριστικό κλείσιμο.
Θα μου πεις, υπάρχουν και τα μπλογκς αλλά μέσα στην αναρχία τους, ψάξε και βρες αυτό που θα σου αρέσει.

Σκόρπιες σκέψεις. Την καλημέρα μου.

 
At 4/20/2008 12:27:00 μ.μ., Blogger lazopolis said...

"των ιστορικών αστικών γαμιστρώνων"

αυτό μάλιστα, θα ήταν κυριολεκτικά γαμάτο αφιέρωμα, ειδικά στην περίπτωση που ακολουθούσαν τη συμβουλή σου για εκ των έσω προσέγγιση.

Ο γαμιστρώνας κάνει καλεί ρίμα με τον περιστερώνα, παρεμπιπτόντως (στην περίπτωση που αποφασίσεις να το ρίξεις στην ποίηση).

 
At 4/20/2008 12:48:00 μ.μ., Blogger ε said...

ωραιο ποστ ολντμποι.

 
At 4/20/2008 01:22:00 μ.μ., Blogger Lady V said...

Ακριβώς για τους λόγους που λες λοιπόν, πρέπει να πεθάνουν οι οδηγοί πόλης (ή τουλάχιστον αυτοί που δεν είναι απλά πληροφοριακοί) και να μείνουν τα blogs. Γιατί στα blogs μόνο είμαστε όλοι ελεύθεροι να γράφουμε ότι θέμε για κάτι όσο καινούργιο και όσο παλιό να είναι, αρκεί εμείς να το είδαμε τώρα, σήμερα, φέτος, εδώ και να μας ενέπνευσε.

 
At 4/20/2008 06:45:00 μ.μ., Blogger ANemos said...

Και να που σήμερα η Ελευθεροτυπία δημοσιεύει έρευνα σύμφωνα με την οποία:

*Αν δούμε τα νούμερα της έρευνας αναλυτικά, θα σημειώσουμε ότι 8 στους 10 αναγνώστες οδηγών πόλης (81%) πάνε «τυφλά» στο περίπτερο και τους αγοράζουν, ανεξάρτητα από εξώφυλλα και αφιερώματα...

 
At 4/20/2008 06:52:00 μ.μ., Blogger Nyala said...

Πιστεύω στη χρηστικότητα των οδηγών πόλης, υπό την προϋπόθεση να είναι αντικειμενικοί. Φυσικά όσον αφορά τις κριτικές (αυτό είναι το πεδίο μου άλλωστε) οι γνώμες είναι υποκειμενικές, αρκεί όμως να υπάρχει το ανάλογο υπόστρωμα που σου επιτρέπει να τις στηρίξεις με γερά επιχειρήματα και να χειρίζεσαι τα σωστά εργαλεία ώστε η ανάλυσή σου να είναι ουσιαστική και όχι επιφανειακή. Πολλές φορές διαμορφώνεται ένα πλέγμα σχέσεων που αποτρέπει τον κριτικό από το να εκθέσει την πραγματική του άποψη και αυτό φυσικά πλήττει τον αναγνώστη που ξοδεύει χρόνο και χρήμα για να φάει κάπου όπου το φαγητό είναι επιεικώς άθλιο ή να δει θεατρικά έργα ή ταινίες για τα οποία έχει εισπράξει μόνο παραπληροφόρηση. Το έργο του κριτικού δεν πρέπει να συγχέεται με τις δημόσιες σχέσεις, δυστυχώς όμως πολλοί υποκύπτουν για να επαυξήσουν τις γνωριμίες τους και να μη δυσαρεστήσουν τις ήδη υπάρχουσες. Η χρήση ψευδώνυμου βοηθάει αλλά από πότε η παρρησία θεωρείται ελάττωμα;

 
At 4/21/2008 04:21:00 μ.μ., Blogger Nomad said...

Φοβάμαι πως κι εσύ, όπως κι όποιος έχει μια μόνιμη στήλη κάπου, είναι υποχρεωμένος να ανακαλύπτει τα ίδια πράγματα κάθε φορά και ποτέ δε θα βιώσει την ελευθερία της γραφής. Παντα θα "οφείλει" να γραψει κατι για το Χ θέμα.
Δηλ φαντάσου μερικούς που γραφουν ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ (πχ εφημερίδες)
Ιδου γιατί πολλα θέματα αποτελούν ανακυκλώσεις κι επινοήσεις και φαντασμαγορικά ξανατυλίγματα παλιών θεμάτων.

Μακριά κουβεντα αυτή ομως...
Καλημερες

 
At 4/21/2008 07:19:00 μ.μ., Blogger Γνωμοδότης said...

Αν οι εφημερίδες ζουν από την επικαιρότητα, οι εβδομαδιάτικοι οδηγοί θεωρούν υποχρέωσή τους να μας πείσουν -αφού πείσουν πρώτα τον εαυτό τους και εξού και η υπαρξιακή κρίση- ότι κάθε μα κάθε βδομάδα συμβαίνει ένας πραγματικός πολιτιστικός οργασμός.

Οδηγοί πόλης δεν είναι αυτά τα έντυπα που λένε τι παίζουνε τα σινεμά και πού είναι τα εστιατόρια; Άντε και άμα παίζει καμμιά συναυλία;

Ποιός διαβάζει τις μπαλαφάρες τους για τους "πολιτιστικούς οργασμούς" και την "επανανακάλυψη" της πόλης;

Εδώ το τούβλο της Ελευθεροτυπίας ή του Βήματος παίρνει ο άλλος, κάθε Κυριακή, και διαβάζει βία 5-10 σελίδες —είναι και του πεταματού οι περισσότερες— και θα κάτσει να διαβάσει τον οδηγό πόλης; (τη εξαιρέσει του Όλδ Μπόυ και του Ζήλου στο Αθηνόραμα;)

 
At 4/21/2008 07:21:00 μ.μ., Blogger Γνωμοδότης said...

Θείε, πέστα!

 
At 4/21/2008 07:21:00 μ.μ., Blogger Γνωμοδότης said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

 
At 4/21/2008 07:41:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Greek-gaylolita, άκου να δεις τώρα πώς πάει. Είμαι γενικά -και ειδικά δηλαδή- τόσο χωμένος μέσα στον εαυτό μου που σπανίως με σκέφτομαι ως μέλος μιας γενιάς. Και τώρα όπως το έγραψες και το διατύπωσες για την προηγούμενη γενιά σε σχέση με τη δική μας ένοιωσα και ανεπαρκής και λίγος και υπεύθυνος. Το οποίο είναι καλό φαντάζομαι γιατί η επανάπαυση βλάπτει σοβαρά την υγεία.
Θείε, εξαιρετική τη βρίσκω την ιδέα και την διατύπωσή της ακόμη εξαιρετικότερη :)
Μosaic, δίκιο έχεις σε όσα λες. Απλά δεν το έγραψα ως πολύ προσωπικό ποστ. Πίστεψα ότι έχει γενικότερο ενδιαφέρον.
Lazopolis, δεν θυμάμαι πότε, δεν θυμάμαι πού ακριβώς, πάντως θέμα για αθηναϊκούς γαμιστρώνες έχω διαβάσει. Για περιστερώνες μάλλον όχι. Στην ποίηση θα το ρίξω άμα μεγαλώσω. Προς το παρόν μαθαίνω από τους παλαιότερους ποιητές (αυτήν την εποχή μελετώ Νίνο Φενέκ Μικελίδη).
Νomad, δεν έχω να φανταστώ τίποτα. ΓΡΑΦΩ κάθε μέρα ;) Οκ, ομολογώ ότιείναι κάπως διαφορετικό να γράφεις ό,τι παπαριά σου κατέβει στο μπλογκ σου.
Γνωμοδότη, ποιός είναι πάλι αυτός ο Ζήλος ;)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home