Παρασκευή, Απριλίου 11, 2008

Control

Στα τελευταία λεπτά της παράτασης του Χετάφε - Μπάγερν ο Λάουντρουπ είναι όρθιος και όπως κρατά με τα απλωμένα του χέρια το σκέπαστρο του πάγκου είναι σαν σταυρωμένος. Το βαθιά ανήσυχο βλέμμα του μαρτυρά το ολοφάνερο μυστικό: ότι δεν μπορεί να έχει κανέναν έλεγχο πάνω στο τελικό αποτέλεσμα, ότι είναι εξίσου θεατής του αγώνα όσο όλοι, ότι το τελικό αποτέλεσμα δεν εξαρτάται ούτε από κανέναν προπονητή ούτε από κανέναν παίκτη, αλλά από τον ταυτόχρονο συνδυασμό δεκάδων παραγόντων, από το χάος και μόνο από αυτό.
Εδώ δεν είναι μπάσκετ, εδώ δεν είναι βόλεϋ, εδώ είναι ποδόσφαιρο: μπορείς να ελέγχεις την γενική εικόνα της ομάδας σου, αλλά ποτέ μα ποτέ το αποτέλεσμα ενός συγκεκριμένου αγώνα.
Στο 3-1 χοροπηδά αυτή η στρουμπουλή Κρεολή με το κομοδινί μαλλί. Να είναι οπαδός; Να πήγε πρώτη φορά γήπεδο για το μεγαλύτερο ματς της ιστορίας της Χετάφε; Ό,τι απ' τα δύο κι αν συμβαίνει η ομάδα της με 10 παίκτες νικά 3-1 την Μπάγιερν. Γκολ: ο έλεγχος χάνεται.

Τελευταίο λεπτό της παράτασης. Εκατόν εξήντα τριών χρονών, επτά μηνών και δώδεκα ημερών, ο Όλιβερ Καν, παρατά την εστία του και προσπαθεί όσο αντέχουν τα γερασμένα του κόκκαλα και τα περίσσια του κιλά να σπριντάρει προς την αντίπαλη εστία χωρίς να είναι καν στημένη φάση, εδώ και χρόνια έχει πάψει να είναι ο μεγάλος τερματοφύλακας Καν, εδώ και χρόνια παίζει με το ζόρι ως το μεγάλο όνομα Καν, στην καριέρα του ανάμεσα στα άλλα ένα τσάμπιονς λιγκ που πήρε μόνος του κι ένας τελικός μουντιάλ που έχασε μόνος του, γιατί δεν τα έχει παρατήσει ακόμη (;), γιατί μερικοί αθλητές δεν καταλαβαίνουν πότε έρχεται το τέλος (;), ακριβώς επειδή η ίδια δίψα που τους έκανε πρωταθλητές δεν τους αφήνει να εγκαταλείψουν, ακριβώς επειδή δεν μπορεί να ελέγξει τη δίψα του, ακριβώς επειδή διψούσε και διψά, διψά και σπριντάρει, αγκομαχώντας φτάνει έξω από την μεγάλη περιοχή, πηδά για κεφαλιά, την κερδίζει ο αντίπαλος, αλλά τον εμποδίζει τόσο ώστε η μπάλα να φτάσει σε συμπαίκτη του που σεντράρει, κεφαλιά Τόνι, 3-3, ο Καν γυρνά στην εστία του βουρκωμένος, συγκλονισμένος, ξεδιψασμένος νικητής.
To παιχνίδι τελειώνει. Ο άλλος τερματοφύλακας τι να σκεπτόταν ελάχιστα λεπτά πριν, όταν σε ένα πανεύκολο γέμισμα έχασε την μπάλα μέσα από τα χέρια του και άφησε να γίνει το 3-2; Ό,τι και να σκεπτόταν, τώρα κρύβει το πρόσωπό του μέσα στην μαύρη φανέλα, ξεχνώντας ότι κρύβοντάς το το αποκαλύπτει ξανά. Το πρόσωπό του μοιραίου ποδοσφαιριστή μέσα στην μαύρη φανέλα και το πρόσωπό του υπερήφανου οικογενειάρχη πάνω στην άσπρη φανέλα. Ό,τι και να σκεπτόταν, τώρα ντρέπεται και δεν θα πάψει να ντρέπεται. Τα χρόνια θα περνάνε και η φάση θα τον κυνηγά. Θα επανέρχεται σε εφιάλτες, θα επανέρχεται στο ξύπνιο του να τον αμφισβητεί: μα τι είδους άντρας είμαι; Ήταν τόσο εύκολη φάση. Γιατί να χάσω τον έλεγχο;

16 Comments:

At 4/11/2008 04:10:00 π.μ., Blogger Thrass said...

Φοβερή κομματάρα, φοβερό κείμενο.

 
At 4/11/2008 10:08:00 π.μ., Blogger scarface said...

Θα είχε ενδιαφέρον αν προσέγγιζες και τη φυσιογνωμία του μεγάλου αρνητικού πρωταγωνιστή του αγώνα του Αμποντατσιέρι.

 
At 4/11/2008 11:08:00 π.μ., Blogger xasodikis said...

Στο 3-1 πήγα για ύπνο και σήμερα είδα ότι προκρίθηκε η Μπάγερν και δεν το πίστευα. I should have known better.

Τον Καν τον λυπήθηκα στο τρίτο γκολ της Χετάφε: Ο Λούσιο σαβουρδιάζεται μέσα στην περιοχή, ο Μπραούλιο παίρνει τη μπάλα και κάνει στροφή προς την κλειστή γωνία. Παλιά, ο Καν θα την καθάριζε τη φάση χιμώντας πάνω στον επιθετικό σαν σωστός Γότθος, ουρλιάζοντας και ίσως κραδαίνοντας και καμιά σπάθα. Χτες το έφαγε στην κλειστή γωνία πέφτοντας σαν κεραυνόπληκτος και με σφαλιστά τα μάτια...

 
At 4/11/2008 12:01:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Μπα πανάθεμά σε, θα με κάνεις στα (γυναικεία μου) γεράματα να αγαπήσω το ποδόσφαιρο!
Ωραίο κείμενο, Old!

 
At 4/11/2008 12:38:00 μ.μ., OpenID mpampakis said...

@Χασοδίκης:
Αυτό δεν ειναι τίποτα - εγώ πήγα για ύπνο στο 1-1, βέβαιος ότι το ματς θα πάει στα πέναλτι, και το πρωί βαρούσα το κεφάλι μου με το πληκτρολόγιο....

 
At 4/11/2008 04:20:00 μ.μ., Anonymous Citronella said...

αν η δίψα είναι μεγάλη, σε αναγκάζει να πας ως την πηγή
(ραντεβού στην οάση στις 10:30)

 
At 4/11/2008 04:20:00 μ.μ., Anonymous Citronella said...

*διόρθωση:
ραντεβού στην οάση στις 10:30
- μια που πρόσφατα θυμηθήκαμε την Λένα Πλάτωνος.

 
At 4/11/2008 06:46:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Scarface, η επιθυμία σου διαταγή :)
Τhrass, θενκς. Το τραγούδι από την ομώνυμη ταινία το έμαθα. Πολύ καλή.

 
At 4/11/2008 10:31:00 μ.μ., Blogger G.Mαρκ said...

εγω λυπηθηκα τον επιθετικο της χεταφε στην κανονικη διαρκια του αγωνα που περασε και τον καν και μετα επεσε κατω μονος του...
αυτον κι αν θα τον κηνυγαει αυτο για ολη του τη ζωη!!

 
At 4/11/2008 10:32:00 μ.μ., Blogger G.Mαρκ said...

(ασχετο) @old boy
εσυ δεν ειχες μια αναρτηση για τον παναθηναικο? που πηγε? ή ηταν σε αλλο blog και απλα ειχες κανει σχολια?

 
At 4/12/2008 02:47:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Δεν σβήνω ποτέ αναρτήσεις. Τι ακριβώς έλεγε;

 
At 4/12/2008 10:50:00 π.μ., Blogger scarface said...

many thanks for update

 
At 4/12/2008 08:33:00 μ.μ., Blogger squarelogic said...

Φοβερό κείμενο!
Με τέτοια κείμενα μετά απο τέτοια ματς θα κάνεις φιλάθλους και τα κορίτσια.

Να ομολογήσω την τύχη μου:
άνοιξα την τηλεοραση 5 λεπτα πριν την ληξη της κανον.διάρκειας και ενώ καθόμουν στον υπολογιστή.Την ισοφάριση την εχασα σε πραγματ.χρόνο κάνοντας περατζάδα στα μπλογκς(αυτού φυσικά περιλαμβανομένου).
Ξεκινά η παράταση και γω συνεχίζω το multitasking.2-1,ανέλπιστα για την Χετάφε που θάπρεπε λογικα να ειναι σοκαρισμένη απ την ισοφάριση.
Καπάκι,3-1,και η ρήση του Λίνεκερ φαίνεται να μην ισχύει...τα ματια σηκώνονται απ τον υπολογιστή.Αν δεν ηταν η πιο επτάψυχη ομάδα της Ευρώπης θα το είχα κλείσει...απίστευτη γκέλα του Πάντο,3-2!Αναρωτιέμαι αν το είχε φάει ο Γκαλίνοβιτς τι θα άκουγε.
Και,σαν την τελευταία πινελιά σαδιστικού αριστοτέχνη σκηνοθέτη 3-3 στο 120,με την σκαστή κεφαλιά του Τόνι,όπου και πάλι ο τερ(μ)ατοφύλακας που κρύβει το πρόσωπο του στην τελευταια φωτο,φέρει ευθύνη...
Ευτυχώς που υπάρχει η λήθη,γιατί πως θα μπορούσε να ζήσει αν οι σκηνές αυτές έμεναν για πάντα ζωντανές μεσα του?
Σε 1-2 χρόνια θ'αρχίσει να αμφιβάλλει για το πως ακριβώς έγιναν τα πράγματα,κι όσο κι αν υπάρχουν οι φάσεις αποθηκευμένες είμαι σιγουρος οτι ο συγκεκριμένος παίκτης θα αποφεύγει να τις ξαναδει.
Τι κριμα να μην είμαι πια 15 για να με σημαδέψει ανεξίτηλα αυτή η παιχνιδάρα!

ΥΓ.Σόρυ για το σεντόνι,ειμαι σίγουρος οτι την τελευταία φράση μου,μπορείς να την μετουσιώσεις σ'αλλο ενα θαυμάσιο ποστ!

 
At 4/12/2008 08:34:00 μ.μ., Blogger squarelogic said...

...όλως τυχαίως το σχόλιο μου ήταν το 13ο!

-)))

 
At 4/13/2008 11:00:00 π.μ., Blogger σαλονατος said...

Γι' αυτό λένε ότι ένα καλό ματς είναι σαν μια πολύ καλή ταινία ή βιβλίο.Δυστυχώς στην Ελλάδα σπάνια βλέπουμε καλό ποδόσφαιρο,ακόμη πιο σπάνια βλέπουμε μια καλή ελληνική ταινία ή βιβλίο.Μπράβο OLD BOY πολύ ωραίο κείμενο!

 
At 4/15/2008 05:24:00 μ.μ., Blogger G.Mαρκ said...

δεν θυμαμαι ακριβως παντως συζητουσαμε για τον παναθηναϊκό και τον τζιγκερ...
τελοσπαντων δεν πηραζει

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home