Τετάρτη, Απριλίου 02, 2008

Φωνήεν Δέσμιας Συμβίωσης

Κι ενώ το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης είναι προ των κοινωνικών πύλων, έτοιμο να γράψει ένα τμήμα της μεγάλης ιστορίας, ας γράψω για ένα τμήμα της μικρής μου ιστορίας και για έναν θεσμό κατά τι παλαιότερο, ιερότερο, αποδεκτότερο, για έναν θεσμό που ταιριάζει σε ανθρώπους και όχι σε ζώα και νεκρόφιλους: τον θεσμό της οικογενείας.
Η έλευση ενός μωρού στο σπίτι σημαίνεται αποκλειστικά μέσω φωνηέντων: το μωρό και τα σύμφωνα είναι τσακωμένα - εκεί που υπάρχει μωρό δεν υπάρχουν σύμφωνα. Από το στόμα του θα ακούσεις μόνο φωνήεντα· υπό τον τύπο κλάματος· συνεχούς· σπαρακτικού· κλάματος που θα ξεσπάσει ακριβώς το δευτερόλεπτο που θα πας να κάνεις κάτι άλλο· κλάματος που το κύριο χαρακτηριστικό του είναι ότι δεν επιδέχεται μη άμεσης αντιμετώπισης, δεν επιδέχεται συνδιαλλαγής, συνεννόησης, κατανόησης, «μισού λεπτού».
Το πρώτο δικαίωμα που αποστερείσαι είναι το «μισό λεπτάκι»: αν κάνεις μισό λεπτάκι να επέμβεις, έχει πέσει από το κλάμα το σπίτι, το τετράγωνο, η πόλη, η χώρα, το γειτονικό κρατίδιο.
Αποτελεσματικότεροι (αν και όχι πάντα) τρόποι επέμβασης κρίνονται: α) το αυτοκινητάκι κουδουνίστρα όταν το χτυπάς μανιωδώς πάνω απ' το κεφάλι του (με τον κίνδυνο παύλα πειρασμό να σου φύγει «κατά λάθος» απ' το χέρι και να προσγειωθεί στο κεφάλι του) και β) η ομοιοπαθητική μέθοδος τού να κλαις μέσα στην μάπα του με το ίδιο στυλ και στον ίδιο τόνο· για λίγο το αποσυντονίζει· και μετά ξανά προς την δόξα τραβά.
Βγαίνοντας από τα όρια του σπιτιού σού παίρνει κάποια ώρα να συνειδητοποιήσεις ότι είσαι «cry free», ότι εδώ δεν έχει δικαιοδοσία το κλάμα του.
Τα κλαμμένα του φωνήεντα όμως αντηχούν στο πίσω μέρος του κεφαλιού σου και σου υπενθυμίζουν ότι η ελευθερία σου έχει πετάξει like a bird on a wire, like a drunk in a midnight choir.
Ξαφνικά στο λεξιλόγιο του φαντασιακού σου τρυπώνει λαθραία η ιδέα της συντήρησης: τα όνειρά σου γίνονται πλέον εν μέρει συντηρητικά: το συνεχές ψάξιμο, η συνεχής ελπίδα ίσως είναι η ώρα να δώσουν την θέση τους στην ιδέα της συντήρησης, στο ιδανικό τού να συντηρήσεις αυτό που έχεις.
Η λαχτάρα για το καλύτερο ίσως δίνει τη θέση της στον φόβο για το μη χειρότερο.
Ένα μέρος σου πεθαίνει. Μάλλον για πάντα.
Ένα άλλο όχι.
Αναβάλλει τον θάνατό του για να ακούσει την ιστορία ενός άλλου, ιστορία που προς το παρόν δεν συμπεριλαμβάνει σύμφωνα.
Αλλά συμφωνείς.
Με τον κόσμο, με την φύση, με το κλάμα.
Με τη συντήρηση.
Ίσως βέβαια τίποτα από αυτά να μην ισχύει.
Ίσως να μην είναι παρά μια πολαρόιντ των ημερών σου.
Κι έτσι να είναι, χαμογελάς στο πουλάκι.

25 Comments:

At 4/02/2008 11:14:00 μ.μ., Blogger nelly said...

εισαι σε καλο δρομο απ τη στιγμη που αποκαλεις "μαπα" το προσωπο του μωρου σου.Αν ελεγες "μουριτσα","προσωπακι","μουσουδιτσα","φατσουλα" και αλλα τετοια γλυκαναλατα θα ηταν ανησυχητικο.

 
At 4/02/2008 11:46:00 μ.μ., Blogger lazopolis said...

Το ακόμα χειρότερο είναι αυτή η χαιρέκακη αίσθηση ενδόμυχης ικανοποίησης που αισθάνεσαι όταν η ιστορία ενός άλλου (που για να την ακούσεις ανέβαλλες το θάνατό σου) περιγράφει με γνώριμες εκφράσεις το ίδιο στερεότυπο αλλά εντελώς πραγματικό γλίστρημα στη συντήρηση. ή ίσως στη "συντήρηση".

Και να φανταστείς, οι πρώτοι μήνες είναι η καλή φάση. :)

 
At 4/03/2008 12:04:00 π.μ., OpenID ficciones said...

φιλε, it gets worse...

 
At 4/03/2008 12:19:00 π.μ., Blogger squarelogic said...

Μ'αρεσε!
Δεν το ειχα σκεφτει για τα φωνήεντα...αλλά και οι συγγενεις ειναι μαλωμένοι με τα συμφωνα εκτος αν περιλαμβανουν την αγνωστου πατροτητας λεξη/συλλαβη "κου"(κου-πε-πε κλπ).Ολο 'Ωωωωω" και "Ααααα" ακους.
Να χαιρεσαι τις στιγμες και το κλαμμα θα ελαττωθει σε απολυτως αποδεκτά ορια.Η ανελαστικη απαίτηση για την προσοχη σου ,παλι οχι!Get used to it!

 
At 4/03/2008 02:06:00 π.μ., Blogger Μυαλά με Θέα said...

τώρα πρέπει να λογοδοτήσεις στην κοπέλα μου που μετά το κατά τα άλλα υπέροχο post σου, της ανακοίνωσα ότι δεν πρόκειται ποτέ μα ποτέ να κάνω παιδί!!!

 
At 4/03/2008 02:30:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Nelly, not to worry ;)
Lazopolis, οι εκφράσεις μου, ως γνωστόν, δεν έχουν τίποτε το γνώριμο. Ακόμα κι αν έχεις ζήσει τα ίδια, έχεις αναβάλλει το θάνατό σου όχι από χαιρεκακία, αλλά επειδή την ιστορία μόνο εγώ μπορώ να την πω σωστά. Τα ζεις δηλαδή σήμερα και περιμένεις να τα ζήσω αύριο να τα γράψω μεθαύριο για να καταλάβεις κι εσύ τι έζησες ;)
Ficciones, worse; Worse; Worse;
Squarelogic, το παιδί μας ζει σε ένα σπίτι γεμάτο σύμφωνα (όλο οργισμένα γκρρρ ακούγονται).
Μυαλά, ναι το παιδί δεν λέει. Δοκιμάστε μπας και κάνετε κορίτσι ;)

 
At 4/03/2008 10:16:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

α, χα,χα,χα, καλο. το παιδί-κορίτσι. καλόοοο. ειναι που ειναι το πρώτο παιδί καλέ μου και σε ταράζει τοσο το κλάμα του. στο δεύτερο θα εισαι πιο ψύχραιμος, θα μιλάς στο τηλέφωνο πχ. αυτο θα κλαίει δίπλα σου, ο συνομιλητής ενδεχόμενα θα σου λέει: "κλαει το μωρό" κι εσύ θα κάνεις σαν να μην άκουσες....Ναι, ναι αληθεια σου λέω. κουράγιο.

 
At 4/03/2008 10:41:00 π.μ., Blogger shogun said...

καλά ακόμα δεν έχεις δει τίποτα. Enjoy την περίοδο που το κλάμα φωνηέντων σταματά με την πιο απλοϊκή κίνηση αντιπερισπασμού, που το μωρό σε δευτερόλεπτα ξεχνάει γιατί έκλαιγε.. Enjoy την περίοδο που το "μισό λεπτό" πιάνει τουλάχιστον προς την σύντροφο... Enjoy it while its still one!

 
At 4/03/2008 11:53:00 π.μ., Blogger Thrass said...

Aν δεν έχεις δει το Eraserhead του Lynch, ήρθε η ώρα να το δεις.

 
At 4/03/2008 12:29:00 μ.μ., Anonymous o γαύρος said...

Old Boy αν το μωρό κλαίει πολύ δίνουμε ασπιρίνη. Τουλάχιστον τρία κουτιά...

 
At 4/03/2008 12:33:00 μ.μ., Blogger Rodia said...

Παλια, λεγαν οτι αν το παιρνεις αγκαλια το μωρο κακομαθαινει. Μεγα σφαλμα! Με μια αγκαλιτσα ησυχαζει, νιωθει ασφαλεια. Μια αγκαλιτσα ισα για να διαπιστωθει η αιτια του κλαμματος. Μπορει να εχει βραχει και να θελει αλλαγμα, μπορει να πονα η κοιλιτσα του και να θελει να τη χαιδεψεις, μπορει να θελει να ρευτει οποτε το βαζεις μπρουμυτα στα γονατα σου και ανακουφιζεται, μπορει να πειναει, μπορει να διψαει, πραγματα που δεν μπορει να εκφρασει με αλλο τροπο εκτος απο το κλαμμα. Μπορει απλως να θελει να αγκαλιτσα, να νιωσει πως βρισκεται καποιος κοντα του και το νοιαζεται.
..κατα τα αλλα, λιγη μουσικουλα για παρεα (απαλα κλασσικα κομματια σε πολυ χαμηλη ενταση) εχουν δοκιμαστει ως αντικλαμματικα..
Μπορει και να βαριεται, οποτε ειναι καιρος να του κρεμασεις κανα παιχνιδακι να παιζει ασκωντας τα μελη και τη φαντασια του.
ΚΑΛΑ ΚΟΥΡΑΓΙΑ ΩΡΕ :-)

 
At 4/03/2008 01:47:00 μ.μ., Blogger gerasimos said...

Σέλω κι εγώ αγκαλίτσα!

 
At 4/03/2008 02:30:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

ωραίος! όπως πάντα!

 
At 4/03/2008 05:32:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

«Aν δεν έχεις δει το Eraserhead του Lynch».
Προσβολές μπορώ να ανεχτώ μέχρι ενός ορίου, εντάξει; ;)

 
At 4/03/2008 05:58:00 μ.μ., Blogger Nomad said...

Οπως τα λες νεόκοπε μπαμπα, πλην αν θες, κι ααν φυσικά δε ζεις σε πολυκατοικία γερόντων, ακουσε την εμεπιρία μου και ΜΗΝ επεμβαίνεις αμεσα στο κλαμμα (εφόσον εχεις διασφαλίσει οτι δεν είναι κλαμμα πείνας, χεσίματος, πονου) αλλα δώσε του 5-10 λεπτά να κλάψει. Συνήθως (σε μενα και με τα 2 παιδιά) στο 10λεπτο σταματούν. Αν υποκύπτεις συνεχώς στην αμεση αντιμετώπιση, σε λίγους μήνες δε θα μπορείς να το κουμαντάρεις ευκολα καθώς θα έχει κατανοήσει το κλαμμα ως μέθοδο αμεσης ενασχόλησης μαζί του. Κατα τ αλλα ναι, κάτι πεθαίνει σίγουρα, και κατι ζει για παντα.

Χαιρετισμους.

 
At 4/03/2008 07:34:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

αν ένα πράγμα με τρομάζει, είναι οτι θέλοντας και μη, ένα κομμάτι του εαυτού σου πεθαίνει και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι αυτό.

και ναι, it only gets worse.

 
At 4/03/2008 07:59:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Aνώνυμε, με τον κίνδυνο να παρεξηγώ αυτό που θες να πεις (οπότε και προκαταβολικά απολογούμαι), υπάρχουν και χειρότερα πράγματα που μπορούν να σου τύχουν στη ζωή από το να κάνεις παιδί

 
At 4/03/2008 08:10:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

σαφέστατα old boy.

αλλά η "υπάρχουν και χειρότερα" λογική, είναι μίζερη και δεν μου ταιριάζει.

Τινκ.(ε όχι και ανώνυμη!)

 
At 4/04/2008 10:20:00 π.μ., Blogger 2000man said...

Να υποθέσω ότι το τέλος του κειμένου είναι αισιόδοξο; Ότι παρά τα προβλήματα η ενηλικίωση και το πέρασμα στον νέο τρόπο ζωής έχει, παρά τα προβλήματα, και έντονα θετικά στοιχεία;
Please... πες ναι...

 
At 4/04/2008 12:51:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Υπομονή.
α) Θα συνηθίσεις και
β) Θα ρχίσουν και τα σύμφωνα και όταν θα πρωτοακούσεις "παπάω, μπαμπά, παπάω" τότς θα λιώσεις!

 
At 4/04/2008 01:26:00 μ.μ., Anonymous Niemandsrose said...

Κλαίει γιατί είναι attention seeker σε βάρος της ελληνικής μπλογκόσφαιρας, κλαίει γιατί έχει πρόβλημα με τα εντεράκια του και χρειάζεται infacol, ή μήπως θέλει να δώσει τροφή στον πατέρα για ένα ακόμα post? Θα περιμένουμε 8 χρόνια να μας απαντήσει ο ίδιος ή 38 να απαντήσει στον ψυχαναλυτή (με την ελπίδα πως ως τότε θα έχουμε φτάσει ένα αμερικάνικο επίπεδο ανάπτυξης και ο καθείς θα έχει τον ψυχαναλυτή του). Ωστόσο αναβολή από τον κι όμως το πιο γλυκό βιολί το παίζει ο θάνατος.

 
At 4/04/2008 01:47:00 μ.μ., Blogger μία σκούνα είχαμε αρματώσει said...

η γλώσσα η λανθάνουσα της σύγκρισης λέει πως η απληστία με όλη την ανοησία που τη συνοδεύει δεν είναι για το μικρό φασίστα παρά ένα ιδανικό. τέτοια ανικανότητα

 
At 4/04/2008 03:14:00 μ.μ., Blogger Βάσκες said...

Χε χε χε. Καλή μας δύναμη.

 
At 4/04/2008 04:00:00 μ.μ., OpenID mpampakis said...

Τι του έκανες του παιδιού και έχει πλαντάξει; Του μίλησες από τώρα για τον Τζίγγερ; ;^)

Ο δικός μου πάντως δηλώνει εδώ και καιρό "Παθαναϊκός" (sic). Και με επιλεγμένα σύμφωνα - πλέον.

 
At 4/04/2008 05:05:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

2000man, όλο το κείμενο είναι αισιόδοξο, όχι μόνο το τέλος του. Αισιόδοξο με μισή κουταλιά μελαγχολία, αλλά μόνο και μόνο για τη γεύση.
Αν και μάλλον η λέξη «αισιοδοξία» δεν ακριβολογεί: αισιοδοξείς να φτάσεις κάπου.
Όταν έχεις ήδη φτάσει κάπου, μετράς κέρδη και απώλειες, και ξαποστάνεις να απολαύσεις για λίγο την θέα.
Niemandsrose, το παιδί έχει βέβαια ήδη ακούσει αυτόν τον στίχο μπόλικες φορές στην προσπάθεια να κοιμηθεί. Στον ψυχαναλυτή του μπορεί να προσθέσει το παράπονο ότι ως νεογνό η μουσική που του έβαζαν στο σπίτι δεν χαρακτηριζόταν ακριβώς από ποικιλία επιλογών, αλλά ήταν μάλλον μονοθεματική :)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home