Παρασκευή, Μαρτίου 28, 2008

Οδηγός Ζωής Vol. are, oh, oh, oh

«Ζούμε σε μια κοινωνία αφοσιωμένη στην απόλαυση, σ' αυτό που περιγράφουμε ως αυτοπραγμάτωση. Αν ζούσε κανείς σε μια μουσουλμανική χώρα θα ήταν αφιερωμένος στο ιδεώδες της οικογένειας και στην ευθύνη του ως μέλους αυτής της οντότητας. Αυτά είναι δύο ολότελα διαφορετικά ιδεώδη. Δεν υπάρχουν πολλοί μέσα στις μουσουλμανικές οικογένειες που μιλούν για τη σημασία της ευτυχίας, γιατί γι' αυτούς η οικογενειακή μονάδα είναι η επιτομή της ευτυχίας. Στη Δύση, η αφοσίωση στην ευτυχία δημιουργεί στρες. Υπάρχει πολύ περισσότερο άγχος σχετικά με το αν οι άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι ή όχι, αν είναι λεπτοί ή όχι, ικανοποιημένοι ή όχι, αν έχουν το σωστό είδος σχέσεων με το σωστό είδος ανθρώπων. Στις μουσουλμανικές κοινωνίες υπάρχουν πολύ λιγότερες επιλογές. Και σίγουρα υπάρχει πολύ λιγότερο άγχος».
Η διάκριση αυτή δεν είναι μόνο διάκριση μεταξύ δυτικού και μουσουλμανικού πολιτισμού, αλλά -σε ένα τουλάχιστον βαθμό- διάκριση μεταξύ του σήμερα και του χθες του δυτικού πολιτισμού. Aν δεν το πιστεύεις ρώτα, αν όχι τους γονείς σου, σίγουρα τους παππούδες σου· ή τουλάχιστον τον Φοίβο.
Το κυνήγι της ευτυχίας, το κυνήγι της τέλειας σχέσης, του τέλειου έρωτα, της τέλειας δουλειάς, του τέλειου χόμπι, γενιές που κυνηγούν την τελειότητα κι όταν δεν την βρίσκουν μελαγχολούν ατέρμονα, γενιές που κυνηγούν την τελειότητα μέχρι να περάσουν τα χρόνια και να αρχίσουν να νερώνουν το κρασί τους όλο και περισσότερο, όλο και περισσότερο, γενιές που ίσως θα πουλούσαν την ελευθερία τους στο διάβολο ή στον Αλλάχ για λίγη ησυχία, για λίγη λιγότερη αφοσίωση στην ευτυχία, λίγο λιγότερες επιλογές.
Εκτός κι αν ένοιωθαν ότι το μυστικό δεν είναι η λιγότερη ελευθερία, δεν είναι η άρνηση της προοπτικής της ευτυχίας, αλλά η απεξάρτηση της ευτυχίας από την τελειότητα, η ένταξη στο παιχνίδι των απωλειών και η αποδοχή τους, η αναζήτηση του νοήματος μέσα από τις εμπειρίες της ζωής τις ευτυχισμένες και τις λιγότερο ευτυχισμένες, η αναζήτηση της ευτυχίας μέσα από ό,τι λάχει να ζήσεις, προσπαθώντας να ζήσεις όσο το δυνατόν περισσότερα, όσο το δυνατόν βαθύτερα, με όσο το δυνατόν περισσότερο συναίσθηση των άλλων και του εαυτού σου, με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη κατανόηση για τους άλλους και για τις δικές σου αδυναμίες, με όσο το δυνατόν πιο ανήσυχο πνεύμα.
Έχεις δει πώς τινάζει το κεφάλι δεξιά - αριστερά, σαν αγρίμι πάνω από τη λεία του, το μωρό όταν ξεκινά να θηλάζει;
Δες το πνεύμα σου σαν μωρό - αγρίμι και τον κόσμο σαν θηλή - λεία. Θηλή ο κόσμος που θα προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε όσο ζούμε κι ανεξήγητος μαστός τα μυστήρια που τον τροφοδοτούν με γάλα.
Θήλασε τις εμπειρίες του κόσμου, αφοσιώσου στον θηλασμό αντί για την ευτυχία και δεν θα ευκαιρείς να μελαγχολήσεις.
Μην κυνηγάς το τέλειο σε έναν κόσμο ατελή.
Ν' αγαπάς τον άλλο με τις ατέλειές του, ν' αγαπάς τον εαυτό σου με τις ατέλειές του.
Ν' αγαπάς· παίζει και να ευτυχήσεις τότε.

12 Comments:

At 3/28/2008 09:36:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

γλυκέ πατερούλη εσύ που τα προσέχεις ολα! ειδες τι αγριμάκια ειναι τα άτιμα?
μονο που θα διαφωνήσω με την παρομοίωση. Η μητέρα οικοιοθελώς προσφέρει το στήθος της στο μωρό της, ειναι μια πράξη αγάπης. Ειναι προσφορά. Και καμια φορά η θηλή θα ματώσει.
Δεν ειναι τοσο εύκολο με τις "εμπειρίες του κόσμου".

 
At 3/28/2008 10:28:00 π.μ., Blogger Alexandros said...

Γράφει χαρακτηριστικά ο Φρόιντ:
“Το ερώτημα για τον σκοπό της ζωής του ανθρώπου έχει τεθεί αναρίθμητες φορές. Δεν έχει απαντηθεί ικανοποιητικά , και ίσως μάλιστα τέτοια απάντηση δεν υπάρχει. […] Ας στραφούμε λοιπόν σε ένα λιγότερο φιλόδοξο ερώτημα: Ποιος είναι ο σκοπός και η πρόθεση των ανθρώπων στη ζωή όπως συνάγεται από τη συμπεριφορά τους; Τι ζητούν από τη ζωή και τι επιθυμούν να επιτύχουν σε αυτή; Η απάντηση δύσκολα τίθεται υπό αμφισβήτηση: Επιδιώκουν την ευτυχία. Επιθυμούν να γίνουν ευτυχείς και να παραμείνουν ευτυχείς. Αυτή η αναζήτηση έχει δύο όψεις , μία θετική και μία αρνητική. Από τη μία πλευρά στοχεύει στην απουσία του πόνου και της δυσαρέσκειας , και από την άλλη στην βίωση δυνατών συναισθημάτων ευχαρίστησης’’.

Ο φιλόσοφος και μαθηματικός Blaise Pascal ήταν ιδιαίτερα ξεκάθαρος σε αυτό το σημείο: ‘’Όλοι οι άνθρωποι επιδιώκουν την ευτυχία. Επ’ αυτού δεν υπάρχουν εξαιρέσεις. Όσο διαφορετικά και αν είναι τα μέσα που χρησιμοποιούν , όλοι έχουν τούτο στο σκοπό. Η αιτία που κάποιοι πάνε στον πόλεμο και άλλοι τον αποφεύγουν είναι η ίδια επιθυμία και στους δύο , η οποία απλώς υπηρετείται από διαφορετικές σκοπιές. Η βούληση δεν εκκινεί παρά μόνο προς αυτόν το στόχο. Αυτό είναι το κίνητρο κάθε ενέργειας , κάθε ανθρώπου , ακόμα και εκείνων που αυτοκτονούν.’’

 
At 3/28/2008 10:39:00 π.μ., Blogger gerasimos said...

Ας μην ξεχνάμε ότι η μανιώδης, αυτιστική αναζήτηση της ευτυχίας οδήγησε πολλές φορές στην... άλλη όχθη: στην κατάθλιψη. Οπότε, ας μην… τρελαινόμαστε.

 
At 3/28/2008 12:37:00 μ.μ., Anonymous enfant raté said...

Πολύ ωραία το έθεσες Old Boy.

Το πιο δυσεπίλυτο θέμα είναι η ορθή χρήση των βαθμών των επιθέτων σε αυτήν τη ζωή. Ο συγκριτικός συνήθως προηγείται ανορθόδοξα του θετικού: διερωτώμαστε αν υπάρχει καλύτερα πριν καν διερωτηθούμε αν εκεί που είμαστε είναι καλά.

 
At 3/28/2008 12:48:00 μ.μ., Blogger Rodia said...

Πολυ χαιρομαι για σενα που γινεσαι σοφοτερος μεσα απο την παρατηρηση :-) σημαδι οτι το ερπετωδες τμημα του εγκεφαλου σου συρρικνωνεται!
..αυτο μου εμεινε απο προσφατο σχολιο στου Ροιδη, περι μαχης μεταξυ (αργεγονου) Ιπποκαμπου και Αμυγδαλης (εδρας του συναισθηματος)..
-->> διαβαζω περι ανθρωπινου εγκεφαλου, τα σχετικα βιβλια δινουν ωραιες λυσεις για διαφορα "μυστηρια" που μας απασχολουν.

 
At 3/28/2008 03:53:00 μ.μ., Blogger Babis said...

Το ασαφές του κειμένου είναι άποψη;
Ποιο ακριβώς είναι το ζήτημα και ποιος ο συλλογισμός;

 
At 3/28/2008 04:36:00 μ.μ., Anonymous Ada Ftys said...

Αυτό ακριβώς που χρειαζόμουν να διαβάσω, αυτήν ακριβώς τη στιγμή. Ευχαριστώ.

 
At 3/28/2008 04:48:00 μ.μ., Blogger pasaenas said...

Η ευτυχία δεν εκτίθεται σε ράφια...Αυτό είναι το ζήτημα.Και η τελευταία πρόταση είναι το απαύγασμα του προβληματισμού.

 
At 3/28/2008 05:59:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Mπάμπη, «ανοιχτά» τα κείμενά μου, καμιά φορά είτε επιδιώκω να είναι είτε μου βγαίνουν από μόνα τους.
Ασαφή όμως ποτέ. Αν το βρίσκεις ασαφές, κάποιος από τους δυο μας έχει αποτύχει, ή εγώ στον τρόπο που το έγραψα ή εσύ στον τρόπο που το διάβασες. Πολύ πιθανόν να φταίω εγώ, σίγουρα πάντως δεν ήταν επιλογή μου.
Το ζήτημα του κειμένου είναι η αναζήτηση της ευτυχίας σήμερα στην Ελλάδα, ότι ζώντας εσύ σήμερα στην Ελλάδα θες δεν θες είσαι αφοσιωμένος στο κυνήγι της ευτυχίας, ενώ αν ζούσες σήμερα σε Ισλαμική χώρα ή το 1950 στην Ελλάδα δεν θα σε απασχολούσαν οι τέλειες σχέσεις αλλά πώς να επιβιώσεις μέσα σε μια οικογένεια που ίσως και να μην είχες ακριβώς επιλέξει, το ζήτημα είναι ότι η ελευθερία έχει και την πίσω όψη της που είναι το ανικανοποίητο και η μελαγχολία, και ο συλλογισμός μου είναι ότι πρέπει να πάψουμε να κυνηγάμε την ευτυχία με όρους τελειότητας των άλλων ή του εαυτού μας και να προσπαθήσουμε να βρούμε το νόημα πνευματικά μεν στην ανησυχία και στην διαρκή θέση ερωτημάτων για το «τι» και το «πώς» του κόσμου, συναισθηματικά δε στην αποδοχή και στην αγάπη των άλλων αλλά και του εαυτού μας, με όλες τους τις ατέλειες.
Πιθανόν να σου φαίνεται ασαφές πάλι, αλλά δεν νομίζω ότι μπορώ να γράψω αλλιώς.

 
At 3/28/2008 10:16:00 μ.μ., Blogger Βάσκες said...

oldboy μου θύμησες αυτό το ποστ του Monbiot για την ανικανοποίητη αναζήτηση της ευτυχίας στον Δυτικό πολιτισμό.

Πιστέυω πως η σχέση αυτής της αναζήτησης και του καπιταλισμού δεν έχει αρκετά διαυγαστεί και εν γένει δεν είναι κοινώς γνωστή.

Η συνεχής δημιουργία αναγκών, είναι η βάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης και η μόνιμη κατάσταση μη ικανοποίησης, η απαραίτητη προϋπόθεση.

Δεν λέω πως δεν υπάρχουν βιολογικές βάσεις σε αυτή την αναζήτηση της ευτυχίας, αλλά όπως πάντα υπάρχει μια ευτυχής συνύπαρξη όλων των προϋποθέσεων.

 
At 3/29/2008 06:29:00 μ.μ., Blogger mosaic said...

1)σε παρακολουθώ πολύ καιρό τρομερέ Oldboy και ξέρεις τι μ αρέσει πιο πολύ? όχι μόνο ο τρόπος που γράφεις, που σκέφτεσαι, που κρίνεις, σχολιάζεις κλπ κλπ, αλλά, περισσότερο απ αυτά τα προφανή, και είναι προφανή γιατί για κάτι σαν και μένα που μεγάλωσαν με ντενίρο και ζμιθς το μπλογκ σου είναι ότι απ τα καλύτερα και πιο εθιστικά πράματα της ελληνικής κοινωνίας, αλλά κυρίως ότι σε παρακολουθώ να μεγαλώνεις, να βγάζεις απόψεις που συνάντησα κι εγώ μεγαλώνοντας, γενικά να αλλάζεις δημόσια μ αυτό τον υπέροχο βαθύ τρόπο που αλλάζεις.

2)ο Τομ Ρόμπινς στις Καουμπόισες λέει "υπάρχει κάτι πιο σημαντικό από το να σαι ευτυχισμένος.το να ναι κανείς ελεύθερος."

για πολύ καιρό(περίπου από τα 28 ως τα 38 μου) αυτή η αντίληψη με στοίχειωνε και με έπνιγε.είναι ικανή να σε πνίγει μια σκέψη? κάτι σαν και σένα ξέρουν πως είναι να σε πνιγει μια σκέψη.

λοιπόν, μ ένα μωράκι που γεννήθηκε πέρυσι, στα 41 μου και την κόρη μου στα 13 της να μου λέει τα ίδια που έλεγα κι εγώ στον πατέρα μου στα 13 μου("δε θα μου πεις εσύ τι να κάνω!!!")και νιώθοντας πολλές φορές το αστείο και το σουρεαλιστικό του πράματος, γουέλ, ο Τομ Ρόμπινς έκανε λάθος.

τίποτα δεν είναι σημαντικότερο από την ευτυχία.

3)διάβασε το Power of Now του Εκχαρτ Τόλλε άμα το βρεις πουθενά.Θα σ αρέσει το ξέρω.

 
At 3/29/2008 07:36:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Mosaic, σ΄ευχαριστώ πολύ γι' αυτό σου το σχόλιο.
Βάσκες, καλά τα λέει το λινκ σου, καλύτερα εσύ :)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home