Δευτέρα, Δεκεμβρίου 17, 2007

Στρατόπεδα

Περπατούσε σε κεντρικό δρόμο της πόλης με σχετικά αργό τέμπο. Τα χέρια του στις τσέπες. Έκανε κρύο. Τον πλησίασαν. Δεν αντιλήφθηκε την παρουσία τους. Όπως δεν την είχε αντιληφθεί και τις δύο προηγούμενες βδομάδες που τον παρακολουθούσαν σε κάθε απογευματινό του περίπατο. Σε κάθε άσκοπο απογευματινό περίπατο, πιο σωστά. Το άσκοπο ακριβώς που ήθελαν να επιβεβαιώσουν πέραν κάθε αμφιβολίας παρακολουθώντας τον. Τα στοιχεία ήταν καταλυτικά: περιφερόταν χωρίς να πηγαίνει κάπου συγκεκριμένα. Περιφερόταν και κοιτούσε δεξιά κι αριστερά. Μετά από περίπου μια ώρα περπάτημα επέστρεφε σπίτι του. Δεν είχε καν μια συγκεκριμένη πορεία. Όπου τον έβγαζε ο δρόμος.
Η καταγγελία είχε γίνει από συνάδελφό του στη δουλειά: παρουσίαζε όλα τα κλασικά συμπτώματα του ονειροπόλου, του ανθρώπου που ήταν διαρκώς αφηρημένος. Ο συνάδελφος προώθησε την καταγγελία υπηρεσιακά και η υπηρεσία του την προώθησε περαιτέρω στην Ασφάλεια.
Μια βδομάδα γραφειοκρατικής κωλυσιεργίας, δυο βδομάδες παρακολούθησης και τώρα η ώρα της σύλληψης: τους κατάλαβε μόνο όταν τον έπιασαν ο ένας από το δεξί χέρι κι ο άλλος από το αριστερό, βγάζοντάς του τα από τις τσέπες και ζητώντας του ευγενικά να τους ακολουθήσει. Τότε θυμήθηκε ότι πριν πέντε μέρες είχε πάρει το μάτι του τον έναν από τους δύο και ότι είχε πλάσει στο μυαλό του μια ολόκληρη ιστορία γύρω από αυτόν και το ανήσυχο βλέμμα του. Η ιστορία που είχε πλάσει είχε προφανώς βασιστεί σε λανθασμένη ερμηνεία της ανησυχίας του, αλλά όπως και να 'χε ήταν μια ιστορία που τον είχε αφήσει σχετικά ικανοποιημένο και με ένα αίσθημα ημιτελούς ευφορίας.
Αυτά σκεφτόταν καθώς τον έβαζαν στο αυτοκίνητο. Μετά άρχισε να ανησυχεί εκείνος, καθώς όπως φοβήθηκε τον οδήγησαν στο κρατητήριο.
Την επόμενη μέρα η δίκη του ήταν από τις πιο σύντομες σε διάρκεια. Ο δικηγόρος που του είχαν ορίσει δεν φάνηκε ιδιαίτερα ικανός, αλλά η αλήθεια είναι ότι ακόμη και ο ικανότερος δικηγόρος λίγα περιθώρια αντίδρασης θα είχε ενόψει του αποδεικτικού υλικού: οι αναλυτικές καταθέσεις των μαρτύρων συνοδεύονταν από προβολή βίντεο από τους περιπάτους του και από κρυφή κάμερα, που είχε μπει απέναντι από το γραφείο του δείχνοντάς τον να παίζει με το στυλό του ή να κοιτά στο πουθενά. Την χαριστική βολή την έδωσε ο ίδιος στον εαυτό του, καθώς ο δικαστής χρειάστηκε να φωνάξει δύο φορές το όνομά του για να σηκωθεί να απολογηθεί. Την πρώτη -αφηρημένος- δεν την είχε ακούσει.
Την καταδίκη του ακολούθησε η άμεση μεταφορά του για την έκτιση της ποινής του. Λίγες ώρες αργότερα βρισκόταν στοιβαγμένος σε ένα βαγόνι τρένου. Σχεδόν δεν μπορούσε να πάρει ανάσα, καθώς το βαγόνι (και το τρένο ολόκληρο) ήταν γεμάτο με ανθρώπους σαν αυτόν.
Το τρένο ταξίδευε επί ώρες. Όταν επιτέλους έφτασε στον προορισμό του, οι συνοδοί τους τους έβγαλαν και τους οδήγησαν σε έναν χώρο που έμοιαζε με στρατόπεδο.
Και πράγματι στρατόπεδο ήταν, στρατόπεδο αφαίρεσης: εκεί, τόσο αυτός όσο και οι αντιπαραγωγικοί και αντικοινωνικοί όμοιοί του περιφέρονταν αφηρημένοι, χαμένοι στις σκέψεις τους και αδυνατώντας να συγκεντρωθούν σε οτιδήποτε πρακτικό, όπως σε σχέδια υποβολής εφέσεως κατά της ποινής τους ή έστω σε κάποια σχέδια απόδρασης.
Αν στον έξω κόσμο ήταν υποχρεωμένοι να συγκεντρώνονται που και που για να μπορούν να λειτουργούν, εδώ, χωρίς πια υποχρεώσεις δουλειάς ή οποιουδήποτε άλλου είδους, άρχισαν να αφαιρούνται δίχως γυρισμό.
Λίγους μήνες μετά την λειτουργία τους, τα στρατόπεδα αφαίρεσης είχαν μείνει χωρίς φρουρούς, αφού η παρουσία τους δεν είχε θεωρηθεί άλλο αναγκαία: ονειροπολώντας ακατάπαυστα οι έγκλειστοι δεν μπορούσαν να αντιληφθούν ότι η πόρτα ήταν πλέον ανοικτή και τα σκυλιά δεμένα.
Όταν εκπρόσωποι ανθρωπιστικών οργανώσεων, μετά από έντονες πιέσεις στην κυβέρνηση, κατόρθωσαν τελικά να επισκεφτούν τα στρατόπεδα αφαίρεσης, διαπίστωσαν με φρίκη πως μέσα στα αφρούρητα στρατόπεδα όλοι οι κρατούμενοι κείτονταν νεκροί.
Μην έχοντας φρουρούς να μεριμνούν για την τροφή τους, είχαν όλοι τους πεθάνει από ασιτία.

21 Comments:

At 12/17/2007 10:26:00 μ.μ., Blogger η ψυχη μου το ξερει said...

Πολύ καλή ιδέα αυτή!Στρατόπεδα αφαίρεσης!!!Γιατί εδώ πού τα λέμε,πολλή αδράνεια έχει πέσει και δεν πάμε καλά...Θα προτιμούσα βέβαια,να τα λέγαμε "Στρατόπεδα γκρίνιας",γιατί η αφηρημάδα έχει και μια υποβόσκουσα δυναμική,ενώ η γκρίνια ξεθυμαίνει στη γλώσσα!!!

 
At 12/17/2007 10:49:00 μ.μ., Blogger Rodia said...

Α, δεν παιζω... Ειναι σιγουρο πως πεθαναν;

 
At 12/17/2007 11:09:00 μ.μ., Anonymous Novalis said...

Πώς μας μπερδεύεις έτσι :)

 
At 12/17/2007 11:24:00 μ.μ., Blogger chewing gum said...

diladi pe8anan apo ypervoliki oneiropoleia..??? old boy me tromazeis..!!

 
At 12/17/2007 11:25:00 μ.μ., Anonymous nelly said...

Σιχαινομαι να κανω κολακευτικα σχολια και δυσκολα λεω καλα λογια αλλα στην προκειμενη περιπτωση...I can't help it.
Βρες αντιεμπορικο σκηνοθετη,βαλε ο ιδιος τα λεφτα για την παραγωγη(διασκευη σεναριου αναλαμβανω εγω)και προωθησε το ως ταινια.
Ειναι χωρις πλακα απ τις πιο ωραιες ιστοριες που εχω υπ'οψιν μου!
ΥΓ:το αντιεμπορικον του πραγματος κολλαει στη βασικη ιδεα η οποια ειναι δυστυχως για λιγους

 
At 12/18/2007 01:47:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

τελικα το αγαπημενο σου βιβλιο πρεπει να ειναι το 1980 του Γουελς, ετσι;

 
At 12/18/2007 01:51:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

...1984 του Οργουελ ηθελα να πω.

 
At 12/18/2007 02:06:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Από τα αγαπημένα είναι, ναι.
Ροδιά, άμα είναι να στεναχωρηθείς να τους αναστήσουμε :)

 
At 12/18/2007 04:09:00 π.μ., Blogger Oneiros said...

..και οι αγαπημένες σου ταινίες, το Equilibrium, το Children of Men, το Brazil και το Until the end of the world ;-)

 
At 12/18/2007 10:37:00 π.μ., Blogger Swell said...

Μου θυμίζει λίγο το σημερινό ΠΑΣΟΚ. Έχω πρόβλημα;

 
At 12/18/2007 10:40:00 π.μ., Anonymous ell said...

Πάρα πολύ καλό!!! Συμφωνώ με την nelly από πάνω. Μην το αφήσεις. Θα μπορούσε να γίνει πολύ καλή ταινία, έστω μικρού μήκους...

 
At 12/18/2007 11:34:00 π.μ., Blogger Rodia said...

Θυμηθηκα τη σκηνη απο το "Φαρεναιτ 451" με τους ρομαντικους ανθρωπους_βιβλια. Θλιβερη μεν, αλλα αφηνει ενα αισιοδοξο μηνυμα. Με το θανατο των κρατουμενων σου, δεν μενει τιποτα... Ειμαστε καταδικασμενοι λοιπον.
..ταυτιζομαι βλεπεις με αυτους, τι να κανω;..

 
At 12/18/2007 12:12:00 μ.μ., Blogger Oneiros said...

Auschwitz, Γιάρος, Larkhill, Bexhill, Αρχιμήδης...
τα στρατόπεδα είναι το παρελθόν και το μέλλον της ανθρώπινης σκληρότητας.

 
At 12/18/2007 12:47:00 μ.μ., Anonymous o asterias said...

Ένας στο χώμα χιλιάδες στον αγώνα.

 
At 12/18/2007 01:52:00 μ.μ., Anonymous nelly said...

ροδια,
να που διαφωνουμε παλι!Αν οι
"Αφηρημενοι" δεν πεθανουν το εργο θα εχει σεναριακο κενο.Εκει ειναι που απογειωνεται η ιστορια,στο θανατο τους.

Ονειρε(δεμενε στο μουραγιο?)
με μεγαλη χαρα βλεπω οτι ειμαστε καμποσοι στο φαν κλαμπ του Brazil.(χαρηκα που το ανεφερες και το λογοπαιγνιο με το nickname σου το κανω αστειευομενη)

 
At 12/18/2007 03:29:00 μ.μ., Blogger chewing gum said...

to 1984 einai ontow ena apo ta kalitera vivlia.. kai tromaktika epikairo

 
At 12/18/2007 06:05:00 μ.μ., Blogger NIEMANDSROSE said...

Αυτό που κάνεις είναι πεζογραφημένη ποίηση και λεξικοποιημένος κινηματογράφος.
Είμαι σε διαδικασία να περιγράψω το είδος σου.
Να του βάλω μια ταμπέλα για να επέλθει η πολυπόθητη απομάγευση και να προχωρήσω.

 
At 12/18/2007 07:20:00 μ.μ., Blogger MenieK said...

όχι και πολύ αισιόδοξο, ούτε και πολύ γιορτινό ποστάκι... Ευτυχώς, γιατί έχω πήξει στην ευδιαθεσία και το holiday spirit!!!

 
At 12/18/2007 11:41:00 μ.μ., Blogger Rodia said...

~~Nelly, καλυτερο το σεναριακο κενο απο τις... κενες θεσεις στο σινεμα! Δεν θα το δει κανεις αμα δεν αφηνει εστω ενα ιχνος ελπιδας.
(και'γω, που εχω αυτοκτονικες τασεις τελευταιως, θα πεσω στις ροδες του πρωτου οχηματος μολις βγω απο το σκοταδι του σινεμα)

 
At 12/19/2007 01:47:00 μ.μ., Anonymous nelly said...

ροδια,
παροτι διαφωνουμε,οφειλω να πω οτι σε παω γιατι μιλας με επιχειρηματα και η συζητηση μαζι σου ειναι παραγωγικη.Δεν επιδιωκουμε να βγαλουμε λεφτα εδω περα αλλα να δειξουμε ακριβως αυτο που ειπες:there is no way out.Οσον αφορα το τελευταιο σχολιο εντος παρενθεσεως ομολογω οτι τωρα βρηκα το λογο που θα με κανει να επισκεφθω το μπλογκ σου.

 
At 12/20/2007 12:50:00 μ.μ., Blogger adam said...

Hello I just entered before I have to leave to the airport, it's been very nice to meet you, if you want here is the site I told you about where I type some stuff and make good money (I work from home): here it is

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home