Παρασκευή, Δεκεμβρίου 07, 2007

Σχεδόν Πενήντα Δύο

Έπινε στο μπαρ μόνος. Η ώρα κόντευε δώδεκα κι αυτός πενήντα δύο. Το ραντεβού ήταν «κατά τις έντεκα» κι αυτή τριάντα δύο. Έτσι του 'χε πει τουλάχιστον, ταυτότητα δεν είχε δει (αν και είχε μπει στο πειρασμό λίγα βράδια πριν, την ώρα που είχε πάει στο μπάνιο για να κάνει ντουζ). Είχε αρχίσει να εκνευρίζεται. Τι ώρα θα ερχόταν; Ήταν εργάσιμη αύριο. Τι διάολο, μόνο εκείνος δούλευε;
Αφού έπινε μόνος δεν είχε άλλη επιλογή από το να σκέφτεται μόνος. Όχι δηλαδή ότι δεν σκεφτόταν μόνος πολλές φορές και ανάμεσα σε κόσμο, ενώ του μιλούσαν, στη δουλειά, με την μάνα του, με φίλους ή με γκόμενες. Αυτό το 'χε πάντα. Το 'χε τόσο που είχε καταλήξει οριστικά και αμετάκλητα ότι όσο περισσότερο σκέφτεται κανείς τόσο λιγότερο αθώος γίνεται. Αν όλοι γεννιόμαστε με ένα συγκεκριμένο απόθεμα αθωότητας μέσα μας και μεγαλώνοντας αρχίζουμε να το ελαττώνουμε, πίστευε πως όσοι σκέφτονται υπερβολικά το ελαττώνουν μέχρι εξαντλήσεως· όχι απαραίτητα με την έννοια της αδιαφορίας για τον άλλο· αλλά ίσως με την έννοια ότι ακόμη και η ευαισθησία προς τον άλλο, προς τα συναισθήματα και τις ανάγκες του, δεν είναι αγνή ευαισθησία, αλλά επεξεργασμένη· προϊόν σκέψεως· τρόπον τινά ευαισθησία σχετικά αποστασιοποιημένη· κλινική· όχι, λάθος λέξη, όχι ακριβώς κλινική· δεν ήξερε πώς ακριβώς να το ορίσει. Νά που χανόταν πάλι σε ανούσιους λαβυρίνθους εννοιών, ονομασιών, εξετάσεως των πραγμάτων και της ζωής σαν να ΄ταν πείραμα στο εργαστήριο.
Σκατά.
Θα ΄ρχοταν καμιά στιγμή; Παρήγγειλε ήδη το τρίτο ποτό και δεν γούσταρε να πίνει μόνος του. Τι νόημα είχε; Τουλάχιστον αν πίνοντας χαλάρωνε, το θέμα ήταν να έχει κάποια συγκεκριμένα πρακτικά οφέλη από τη χαλαρότητά του, όπως το να ορμά ευκολότερα στη συνοδό του.
Σε έναν μήνα πενήντα δύο. Με πέτσινο μπουφάν και μακρύ μαλλί, πουρό που νεάνιζε, με τα γυμναστήριά του και τα εξτρίμ σπορ του, πουρό που γκομένιζε, στην ηλικία του ρε πούστη, τι ξεφτίλα.
Τίποτα δεν τον είχε απωθήσει στο παρελθόν, όσο αυτή η συγκεκριμένη προβολή του εαυτού του στο μέλλον: μόνος να πίνει στα πενήντα τόσα του σε ένα μπαρ.
Τίποτα δεν τον είχε τρομοκρατήσει στο παρελθόν, όσο ο γάμος τις δυο φορές που έφτασε στα πρόθυρά του: όσο απωθητική κι αν ήταν η προβολή των πενηντατόσων δεν έπαυε να είναι (τότε) μελλοντική, ενώ ο πανικός του γάμου (τότε) άμεσος και σωματικά εκδηλούμενος με ξαφνικούς έντονους πονοκεφάλους.
Δεν είχε παντρευτεί γιατί θα αδυνατούσε να μείνει πιστός σε οποιαδήποτε γυναίκα. Αλλά τώρα, με την ημιμεθυσμένη σοφία των σχεδόν πενήντα δύο, χαμογέλασε σκεφτόμενος ότι αν μη τι άλλο, αν απατούσε το ερωτικό παιχνίδι θα είχε ένα βάρος, το βάρος της ενοχής, μια δραματικότητα, την δραματικότητα της διακύβευσης, ενώ τώρα αντί για βάρος και δραματικότητα, το ερωτικό παιχνίδι τού έδινε ολοένα και περισσότερο την εντύπωση της σάχλας και της γελοιότητας.
Πλήρωσε, σηκώθηκε κι έφυγε. Ας ερχόταν να πιει μόνη της, αφού δεν τον είχε ειδοποιήσει ότι θα αργούσε τόσο. Στ΄αρχίδια του πια. Φόρεσε το πέτσινό του και βγήκε στον κρύο αέρα. Την είδε που ερχόταν βιαστική.
Βαμμένη, νέα, φρέσκια, μοσχομυριστή, στ' αρχίδια του κι η σάχλα, στ΄αρχίδια του και η γελοιότητα: το μόνο που της ζήτησε ήταν να πάνε στο διπλανό μπαρ και να μην ξαναμπούν σε αυτό από το οποίο μόλις είχε φύγει.

22 Comments:

At 12/07/2007 07:07:00 μ.μ., Blogger η ψυχη μου το ξερει said...

Ο άντρας την αθωότητά του την διατηρεί μέχρι να αποδημήσει εις Κύριον!Απλά,αυτό γίνεται οφθαλμοφανές, όταν αντιμετωπίζει γυναίκα ;-)

 
At 12/07/2007 09:00:00 μ.μ., Anonymous Ψαράς said...

Τελικά, μάλλον στο ίδιο μπαρ πήγανε, έτσι το είχε φαντασθεί η κούκλα -λέω

 
At 12/07/2007 09:53:00 μ.μ., Blogger aerosol said...

Αφήνω το συνολικό κείμενο για να σταθώ με εκτίμηση στα εξής:
"Η ώρα κόντευε δώδεκα κι αυτός πενήντα δύο."
"πίστευε πως όσοι σκέφτονται υπερβολικά το ελαττώνουν μέχρι εξαντλήσεως· όχι απαραίτητα με την έννοια της αδιαφορίας για τον άλλο· αλλά ίσως με την έννοια ότι ακόμη και η ευαισθησία προς τον άλλο, προς τα συναισθήματα και τις ανάγκες του, δεν είναι αγνή ευαισθησία, αλλά επεξεργασμένη· προϊόν σκέψεως· τρόπον τινά ευαισθησία σχετικά αποστασιοποιημένη·"
Απλά, θαυμάσια.

 
At 12/07/2007 10:55:00 μ.μ., Anonymous jojos said...

" ...στ' αρχίδια του κι η σάχλα, στ΄αρχίδια του και η γελοιότητα"

Τελικά κανείς δεν θέλει να είναι μόνος, κι αν θίγεται η αξιοπρέπειά του την αφήνει στο μπαρ πίσω του...

 
At 12/07/2007 11:10:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Κείμενο γραμμένο για το how to spend it..να υποθέσω ;
gs

(πλάκα κάνω old-boy, διότι βάρυνε πολύ το σύστημα πριν και δε του πάει. Μπλεξαμε με τους ειδικούς, δικέ μου...)

 
At 12/07/2007 11:34:00 μ.μ., Blogger LocusPublicus said...

..μόνος να πίνει στα πενήντα δύο του σε ένα μπαρ.

Σωστό. Η σκηνή είναι θλιβερή. Και το κοινό μεγάλο. Εκατομμύρια.

Ωραίο κείμενο old boy.

 
At 12/08/2007 02:59:00 π.μ., Blogger chewing gum said...

''Αν όλοι γεννιόμαστε με ένα συγκεκριμένο απόθεμα αθωότητας μέσα μας και μεγαλώνοντας αρχίζουμε να το ελαττώνουμε, πίστευε πως όσοι σκέφτονται υπερβολικά το ελαττώνουν μέχρι εξαντλήσεως·''

nai vevaia.. dioti mia pra3i pou egine aperiskepta (enstiktodos i ypo tin epiroi kapoioy poy skeptetai sti 8esi sou)den ferei tin apolyti ey8ini. Einai to ''kata la8os'' i to ''den to i8ela'' pou petame kamia fora. ayto einai.
Otan pali parapempeis kapoion na kanei kati to opoio den exei skeytei, tin ey8ini tin fereis esy. H enoxi tis pra3is aytis, opos kai i ousia tis 3ekinisan kai pareminan mesa sou.
Opos o egefalos diatazei sto xeri na ferei to poto os to stoma sou. Ousiastika den ey8inetai to xeri alla o nous pou 8a mou pigaineis zig zag sto dromo.

 
At 12/08/2007 03:29:00 π.μ., Anonymous Θείος said...

"Τα περισσότερα από τα λεφτά μου τα έφαγα σε σπορ αμάξια, πιοτό και ωραίες γυναίκες. Τα υπόλοιπα τα σπατάλησα"
George Best.

 
At 12/08/2007 09:46:00 π.μ., Blogger gaidara said...

δεν ξέρω... αυτοί οι άντρες τελικά, αρχίζω να πιστεύω, ότι δεν παντρεύονται ή δεν δεσμεύονται (καθόλου κατακριτέο για μένα) γιατί θεωρούν αδύνατο ότι θα μείνουν πιστοί σε μια γυναίκα, σε μια επιλογή τους... αλλά μάλλον το αντίθετο... φοβούνται οι ίδιοι, μήπως, ότι η γυναίκα που θα επιλέξουν δεν θα τους είναι πιστή?... όταν είσαι από την άλλη πλευρά, του "απατεώνα", ξέρεις ότι προκαλείς πόνο αλλά οχυρώνεσαι στην ασφάλεια που σου παρέχει η πρωτιά... η "έντονη" αυτή εργένικη ζωή πολλές φορές πιστεύω ότι μπορεί να δημιουργήσει μια στρεβλά ρεαλιστική εμπειρία της πραγματικότητας... νομίζουν ίσως ότι αυτό που γνώρισαν αυτοί για τις σχέσεις με το άλλο φύλο είναι ο "κανόνας"... και ποιοι είναι αυτοί που θα ξεφύγουν από αυτόν?... υπάρχουν όμως γύρω μας παραδείγματα ότι δεν είναι πάντα έτσι... άπειροι ιδιωτικοί κανόνες χωρίς καν την συνειδητοποίηση κάποιας ομαδοποίησης... δεν ξέρω...

 
At 12/08/2007 12:01:00 μ.μ., Anonymous elephant said...

Old boy, δεν νομίζω ότι η πολλή σκέψη μειώνει την αθωότητα. Αν ήταν έτσι, όλοι οι βλάκες θα ήταν αθώοι, και όλοι οι έξυπνοι μη αθώοι. Πιστεύω ότι είναι οι εμπειρίες μας (μην ξεχνάς ότι δεν καθόμαστε μέσα σε τέσσερις τοίχους, αλλά έμβια όντα που προσπαθούμε να χαρούμε και να επιβιώσουμε στο δανεισμένο χρόνο που έχουμε). Ο τρόπος, που αφομοιώνουμε τις κατάστασεις ή μας αφομοιώνουν αυτές, είναι που σκοτώνουν ή όχι την αθωότητά μας. Και για να συμπληρώσω τον θείο, ο παππούς σήμερα Μικ Τζάγκερ είχε πει ότι όλη μου τη ζωή ήμουν μέσα σε γρήγορα αυτοκίνητα με ωραίες γυναίκες. Και όποιος πει ότι δεν του αρέσει, λέει ψέμματα.
Γαϊδάρα, πιστεύω ότι είναι περίπλοκα τα πράγματα (δυστυχώς). Δεν νομίζω όπως λέει ο old boy ότι οι άντρες δεν παντρεύονται από φόβο μήπως και δεν μείνουν πιστοί. Κανένας, ή σχεδόν κανένας, δεν το σκέφτεται αυτό, και εάν το σκέφτεται μπράβο του, γιατί είναι υπεύθυνη στάση. Νομίζω ότι ο γάμος δεν έχει, για τους άνδρες, κάτι ελκυστικό. Ίσως ο τρόπος προσέγγισης του θέματος από τις γυναίκες, καλός είναι μου κάνει, φέρτον να κάνω παιδιά, ίσως ότι δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι αυτό που αλλάζει ολοκληρωτικά τα δεδομένα μίας σχέσης δεν είναι ο γάμος (ζεις με κάποιν μαζί πριν, συνεχίζεις να ζεις και μετά, η απιστία, για μένα, έχει το ίδιο βάρος εντός και εκτός γάμου, οι επιπτώσεις είναι διαφορετικές) αλλά τα παιδιά. Εκείνα έρχονται ως ευλογία και αλλάζουν όλα τα δεδομένα, αρχίζει ο περιορισμός χρόνου, κι εκεί οι άντρες που δεν έχουν ζήσει αρκετά, αρχίζουν να πιέζονται. Το φάσμα αυτής της πίεσης κάνει το γάμο μη ελκυστικό. Νομίζω ότι αμφότερα φύλα θα πρέπει πριν αποφασίσουν να ζήσουν μαζί, να έχουν πρώτα ζήσει κατά μονάς.

 
At 12/08/2007 02:51:00 μ.μ., Blogger Σορολόπ said...

Πολύ ωραίο κείμενο.. ίσως για την αλήθεια του.. τελικά έχω αρχίσει να πιστεύω ότι μόνο τα αληθινά κείμενα είναι ωραία.. ασχέτου θέματος..

..άντρες και γυναίκες αυτής της φιλοσοφίας δεν παντρεύονται και καλά κάνουν κατ' εμέ.. ο γάμος δεν είναι εξτρήμ σπορ, αν και πολλοί θα σου πουν το αντίθετο.. όπως και να'χει όμως δεν προσφέρει τέτοιου είδους τις συγκινήσεις :)

 
At 12/08/2007 03:23:00 μ.μ., Blogger Olivia said...

Τόσο αγαθό κείμενο (με την καλή έννοια) που σου κόβει την ανάσα...

 
At 12/08/2007 05:33:00 μ.μ., Blogger fuzzy~burlesque said...

η επεξεργασμενη,οπως λες,ευαισθησια μεσω της σκεψης ειναι κατι που μ'εχει απασχολησει αρκετες φορες.χαιρομαι που το αντιλαμβανεσαι.

 
At 12/08/2007 07:17:00 μ.μ., Blogger NIEMANDSROSE said...

Για άλλη μια φορά, ένα κείμενο του old boy έγινε ορμητήριο για τα δικά μας νοερά ταξίδια, έτσι ώστε δε ξέρω αν δικαιούμαι να ρωτήσω πώς προέκυψε να μιλάμε για ωραίες γυναίκες και γρήγορα αυτοκίνητα. Και οι άσχημες να πάνε να πεθάνουν; Τα σαραβαλάκια να πάνε να γκρεμιστούν;
"Βαμμένη, νέα, φρέσκια, μοσχομυριστή", διάβασα . "Ωραία", δε διάβασα.
Το δικό μου ταξίδι έκανε μια σπείρα γύρω από τους αριθμούς. 52, 32, περίπου 12, 10 μέρες, κατά τις 11.
Και τελικά άλλο ένα...

 
At 12/08/2007 09:16:00 μ.μ., Blogger anasthe said...

μοσχομυριστή; ο oldboy όταν έγραφε τον είχε κόψει η λόρδα..

 
At 12/09/2007 12:32:00 π.μ., Blogger Suspect said...

http://www.youtube.com/watch?v=KCyQMURDTI8

 
At 12/09/2007 05:27:00 μ.μ., Blogger ΠΕΤΕΦΡΗΣ said...

Το διάβασα σαν δικό μου κείμενο, με την ίδια διάθεση να ήταν αλλοιώς.Ουφ!ως εμπειρία, καλύπτει το 90% της ανδρικής θεματικής.Σ΄ευχαριστώ.

 
At 12/09/2007 10:39:00 μ.μ., Blogger abttha said...

κι αν το είχε γράψει γυναίκα;
δεν το έχει γράψει γυναίκα, σίγουρο αυτό, μα θα μπορούσε.\
αν ήταν η γυναίκα πενήντα δύο και ήταν η ίδια ώρα...
πολύ πιο δραματικό τότε, έτσι;
κι εγώ, παρόλο που είμαι γυναίκα, σα δικό μου το δια΄βασα.
απόλυτα.

 
At 12/10/2007 04:20:00 μ.μ., Blogger Rodia said...

52..? και τι εγινε να 'ουμ..? Η καλυτερη ηλικια λεμε
Για συνελθετε ολοι!:-)

 
At 12/10/2007 07:45:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Ένα σχόλιο με έκανε να ντραπώ κυριολεκτικά.

 
At 12/10/2007 11:48:00 μ.μ., Blogger Λωτοφάγος said...

Καλύτερα να παραδέχεσαι με θάρρος ότι δεν κάνεις για γάμο ή ότι φοβάσαι τη δέσμευση, παρά να παντρεύεσαι και να χωρίζεις, κάνοντας δυστυχισμένα τα παιδιά σου! Αν και αντιπαθέστατος ο τύπος και πάσχων από σταρχιδισμό, είναι πιο ντόμπρος από άλλους!

 
At 12/18/2007 08:36:00 μ.μ., Blogger anasthe said...

ροδιά, διαπιστώνω πως παρ'όλους τους απανωτούς τοκετούς δεν παύεις να σχολιάζεις και να γράφεις τακτικά στο διαδίκτυο κι ας αντιμετωπίζεις τις δυσκολίες της εγκυμοσύνης, χρόνο με το χρόνο. Το γέλιο, γέλιο, και συνάμα αποτελείς υπόδειγμα γυναικείας πυγμής, τολμώ να γράψω, έστω και με μια δόση υπερβολής. Είθε να γίνουν οι γυναίκες σαν και σένα.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home