Δευτέρα, Δεκεμβρίου 10, 2007

Για να τη ζήσεις

Δηλαδή -για να πούμε πράγματα που δεν έχει ξαναπεί ποτέ κανένας- κάπως έτσι πρέπει να έχει τελικά το θέμα:
1) Υπάρχει αυτό που συμβαίνει (και που θεωρητικά τουλάχιστον συμβαίνει ανεξάρτητα από σένα), αυτό που θα μπορούσε κανείς να το ονομάσει, με μια δισύλλαβη λέξη που έρχεται πρόχειρα στο νου, ως «ζωή».
2) Υπάρχουν μετά οι σκέψεις σου πάνω σε αυτό που συμβαίνει, αυτό που θα μπορούσε κανείς να το ονομάσει, με μια δισύλλαβη λέξη που έρχεται πρόχειρα στο νου, ως «σκέψη».
3) Υπάρχει τέλος η ανάγκη να μπουν αυτές οι σκέψεις πάνω στη ζωή σε μια τάξη (αν όχι για άλλο λόγο, για να καταλάβεις εσύ καλύτερα) και η θέση των σκέψεων σε μια τάξη δεν έχει άλλο τρόπο παρά τη διαδικασία που θα μπορούσε κανείς να την ονομάσει, με μια δισύλλαβη λέξη που έρχεται πρόχειρα στο νου, ως «γραφή».
Αν όμως μια ζωή που την σκέφτεσαι είναι ποιοτικά άλλο μέγεθος από μια ζωή που περνά χωρίς να την σκέφτεσαι, κατά λογική συνέπεια μια ζωή που την γράφεις είναι ποιοτικά άλλο μέγεθος από μια ζωή που την σκέφτεσαι χωρίς να τη γράφεις.
Γιατί γράφοντας δεν διεκδικείς μόνο την διαύγεια που οι μη καταγεγραμμένες σκέψεις συχνά χάνουν, αλλά γράφοντας ξεκινάς από τις τρεις σκέψεις που είχες ήδη κάνει και διαπιστώνεις ότι ξαφνικά οι τρεις σκέψεις γεννούν άλλες τρεις κι αυτές με τη σειρά τους άλλες τρεις, μέχρι να καταλήξεις στο τέλος σε σκέψεις που ούτε είχες σκεφτεί ποτέ ότι θα σκεφτόσουν.
Κι έτσι αρχίζει σιγά σιγά να σχηματίζεται ένα κείμενο.
Που -με βάση τα παραπάνω εξόχως πρωτότυπα- στην τελική κι επεξεργασμένη του μορφή δεν είναι τίποτα λιγότερο από ένα κομμάτι ζωής το οποίο έχει κατανοηθεί, δομηθεί και εξηγηθεί με τον καλύτερο δυνατό (βάσει πάντα των αντιληπτικών και ερμηνευτικών σου δυνατοτήτων) τρόπο.
Δηλαδή ας μπει οριστικά ένα τέλος (που σιγά μην μπει, αφού η δύναμη των κλισέ είναι κολοσσιαία, καθώς η στερεοτυπική σκέψη εφησυχάζει τον φοβισμένο χρήστη) σε ψευτοδιλήμματα του στυλ «ζεις ή γράφεις;», «πρώτα ζεις και μετά γράφεις;».
Τι απροσμέτρητες μαλακίες είναι αυτές;
Ζωή που δεν κάθεται να γίνει λέξεις είναι ζωή χαμένη, ζωή μη εξερευνημένη, ζωή μη ζησμένη.
Κι αν για κάτι μετανοιώνεις στη ζωή σου είναι που ξεκίνησες τόσο αργά να γράφεις, για όλα δηλαδή τα ατελείωτα χρόνια που έμειναν άγραφα και τώρα πάνε πέταξαν.
Κι αν κάτι σε τρομοκρατεί είναι ότι όπως πέρασες μια ζωή όπου δεν έγραφες, έτσι κάλλιστα θα μπορούσες να είχες περάσει και το υπόλοιπό της,
γιατί τίποτα δεν είναι πιο μυστήριο από μια κλίση που είχε μείνει κρυφή.
γιατί τίποτα δεν είναι πιο τρομακτικό από το ότι στη ζωή ακόμη και οι βαθύτερες των αναγκών ενδέχεται να εξαρτάται από ένα συμπτωματικό γεγονός αν θα έρθουν ποτέ στην επιφάνεια ή αν θα μείνουν για πάντα άδηλες.
Αρχικά δηλαδή σκέφτομαι «πώς γίνεται;» και στη συνέχεια τώρα γράφω «πώς γίνεται;»: πώς γίνεται να μην έγραφα πάντα;
Τόσο συμπτωματικά είναι όλα;
Τόσο τυχαία;
Τόσο χύμα;
Τόσο δίχως νόημα κι αιτία;
Τα χρόνια που χάθηκαν, οι σκέψεις που χάθηκαν, τα κείμενα που χάθηκαν.
Μην αφήνεις τη δική σου ζωή να χαθεί.
Έχεις μπλογκ.
Γράψε την για να τη ζήσεις.

21 Comments:

At 12/10/2007 09:52:00 μ.μ., Blogger chewing gum said...

ayto kano...:) an kai nomizo pos to blog einai perito. ameliteo sxedon.

(na protimate ta tetradia, einai pantou konta sas kai, ti mporei na antikatastisei tin ais8isi pou noio8eis otan to molyvi metamorfonetai se xeiropiastes dimiourgies tou nou?)

 
At 12/10/2007 09:54:00 μ.μ., Anonymous The Passenger said...

Τίποτα δεν είναι πιο μυστήριο απο τα άπειρες ζωές που θα μπορούσες να ζήσεις.Γιατί κάθε κρυφή κλίση είναι μια ολόκληρη ζωή καταδικασμένη στην άβυσσο των πιθανοτήτων.Η ερώτηση σου στο τέλος μου θύμισε αυτό:

"A world grows up around me. Am I shaping it, or do its predetermined contours guide my hand? Which of us is responsible? Who makes the world?"

-Από τους Watchmen του Αlan Moore

 
At 12/10/2007 10:02:00 μ.μ., Blogger chewing gum said...

ena ayto, kai deyteron....

me aytin tin logiki, afou me ton xrono, ma8aino na grafo ''kalitera'' (sostotera, or8otera kok) ma8aino na skeptomai kalitera...ara kai na zo kalitera.

kata synepeia i grafi-syggrafi kanei ton an8ropo na e3eli3ei stin ypar3i tou kapoio ba8ytero noima...
meso tis apokristalosis skepsis.

malista...
ela de omos pou i skepsi (kai i katagrafi tis) mporei na exei ta entelos anti8eta apotelesmata...
Psaxnontas olo kai pio va8ia stis skepseis sou, prospa8ontas na vreis ton pato tis, mporeis na ftaseis tin trela, tin neyrosi, tin kata8lipsi, isos kai tin syniditi apovlakosi...(gia na apofigeis ta proigoumena)

kai epipleon, skepsou ta atoma pou asxolountai me tin mousiki, tin zografiki, ton (sovaro) kinimatografo...
den xrisimopoioyn oposdipote tin syggrafi ki omos syxna ftanoun sto idio apotelesma..

 
At 12/10/2007 10:06:00 μ.μ., Blogger η ψυχη μου το ξερει said...

Ναι,είναι υπέροχο να γράφεις,όταν έχεις κάτι να πεις.Αυτό που θα πεις όμως είναι η δική σου η ζωή,οι δικές σκέψεις και όχι η ζωή.
Ευτυχώς που η ζωή δεν είναι καταδικασμένη να αποτυπώνεται μόνο στη γραφή!!!Αποτυπώνεται,στο βλέμμα μας,στις χειρονομίες μας,στο γέλιο μας,στο κλάμα μας,στους πίνακες,στο κουτσομπολιό μας και σε ότι δεν μπορείς να σκεφτείς.
Αυτό που γράφεις είναι ζωή ζησμένη ή ονειρική.Το ότι γράφεις σίγουρα είναι ζωή όμως!
Αλλά,μπορεί να γράφει κάποιος χωρίς ενοχές για το αν ζει ή δε ζει γράφοντας.Δε χρειάζεται όμως να γινόμαστε απόλυτοι σ'αυτό που νιώθουμε.
Και τέλος,δεν υπάρχουν κλίσεις,που χάνονται σ'αυτή τη ζωή.Γιατί;Η ζωή ξέρει :-)

 
At 12/10/2007 10:47:00 μ.μ., Blogger Tiger Lilly said...

Κάπως έτσι σκέφτηκε και ο Προυστ.

Και έγραψε το "Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο".

Αν πρόκειται να δώσεις κάτι αντίστοιχο στην ανθρωπότητα, τουλάχιστον ας μην έχει μέσα τοπία, γιατί προσωπικά πολύ με βασάνισαν...

 
At 12/10/2007 11:58:00 μ.μ., Blogger squarelogic said...

Τριτο στη σειρά εξαιρετικο κειμενο!
Και γω αναρωτιεμαι αν ειναι ολα τοσο τυχαία-απο την τροπη που παιρνει η ζωη σου απ το αν μπεις ή δε μπεις στο πανεπιστημιο που θελεις,μεχρι το οτι μπορει να μη γνωρισεις τη γυναικα της ζωης σου(ή τον ανδρα,οκ)αν δεν πας σε κεινο το παρτυ/εκδρομη /μπαρ/βιβλιοπωλειο κλπ.Τυχαιότης ή μοιρα?
Ιδου η απορια!

 
At 12/11/2007 12:13:00 π.μ., Blogger Rodia said...

Αμα θες να ζησεις, βγαλε τα "ΓΙΑ ΝΑ" απο τη ζωη σου -τη σκοπιμοτητα δλδ
(ναι, συμβουλη δινω)
..η ζωη θελει ελευθερια. να αφηνεσαι..

 
At 12/11/2007 01:32:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Γλυκειά ψευδαίσθηση;
΄Ενας blogger στο απόγειο του ενθουσιασμού του;
Aλήθεια;
Είμαστε ακόμα εδώ, ψάχνοντας στα τυφλά καινούριους τρόπους;
΄Ενας συγγραφέας γεννιέται;

Γαμώτο, δε θα πείραζε, να τα λέγαμε σε καμιά μπάρα και για ό,τι οι λέξεις παρέλειπαν, θα υπήρχανε τα μάτια.....

 
At 12/11/2007 01:55:00 π.μ., Anonymous Θείος said...

Πρόκειται για ό,τι εχθρικότερο προς τον βαριεστημένο και ψευδο-κυνικό θείο σου έχεις διατυπώσει ποτέ.
Γνωρίζεις καλά πως αυτός ζει και πονά για να γράφουν οι άλλοι...
Γράφει ενίοτε κι αυτός, αλλά μόνον "εκ καθήκοντος", ή από διάθεση θυμοσοφικού καραπουτσισμού.

 
At 12/11/2007 03:35:00 π.μ., Anonymous ΧΠΑΠ said...

Υπάρχει τέλος αυτός που ζει το ίδιο όσο σκέφτεται και όσο γράφει για να μπορέσεις εσύ αναγνώστα να απογειωθείς χωρίς αντίτιμο αλλά με κόστος και που μπορείς να το ονομάσεις με μια δισύλλαβη λέξη στα πρόχειρα ως "καύλα".

 
At 12/11/2007 06:47:00 π.μ., Blogger μυστική ένωση με το παν said...

Γράφεις; Τι γράφεις.

Πειρατεία

Του Λευτέρη Π. Παπαδόπoυλου

Μπαίνει κάποιος σε ένα πολυκατάστημα. Μπρος του, γύρω του, παντού, σακάκια, παντελόνια, πουκάμισα, ζώνες, κάλτσες, γραβάτες. Του τραβάει την προσοχή μια κόκκινη γραβάτα με μπλε ρίγες. Την παίρνει στο χέρι του, βλέπει πως είναι μεταξωτή 100%, στέκεται απέναντι στον καθρέφτη, την προβάρει, «μου πάει» λέει κι αμέσως μετά, αντί να τραβήξει για το ταμείο, στέκεται πίσω από μια κολόνα και με μύριες προφυλάξεις βάζει τη γραβάτα στην τσέπη του και φεύγει.
Ο άνθρωπος αυτός, βεβαίως, είναι κλέφτης. Κατά την άποψη, όμως, της φιλτάτης συναδέλφου μου Χάρης Ποντίδα δεν είναι κλέφτης. Είναι εν δυνάμει αγοραστής! Ιδού τι έγραψε την περασμένη Τετάρτη στο «Δίκτυο» των «ΝΕΩΝ»: «Μεγάλη η χαρά της διεθνούς (και εγχώριας)
μουσικής βιομηχανίας για την “καινοτόμο” συμφωνία που υπεγράφη στη Γαλλία με στόχο την καταπολέμηση της πειρατείας στο Διαδίκτυο. Η συμφωνία προβλέπει τη δημιουργία ανεξάρτητου κρατικού φορέα που θα αναλάβει τη διαχείριση ενός συστήματος, το οποίο θα διακόπτει τη σύνδεση στους χρήστες που ανταλλάσσουν παρανόμως αρχεία. Υπεγράφη στο Παρίσι μεταξύ παραγωγών μουσικής, παραγωγών οπτικοακουστικών έργων, παροχέων διαδικτυακής σύνδεσης και κρατικών φορέων. Και ερωτώ εγώ η αδαής: ακούγεται λογικό να κυνηγάει ολόκληρη η μουσική βιομηχανία τους δυνάμει πελάτες της; Δεν είναι οφθαλμοφανές ότι θα πρέπει να στρέψει το ενδιαφέρον της στο πώς να τους φέρει πίσω, τη στιγμή που και οι παραπάνω κατασταλτικές ενέργειες δεν θα της αποφέρουν την παραμικρή δεκάρα; Και κάτι ακόμα: η τεχνολογία τρέχει με τέτοια ταχύτητα, που δεν είναι εύκολο πλέον να χωριστεί με μαύρο μαρκαδόρο η νόμιμη από τη μη νόμιμη πράξη».
Συμπέρασμα: Αφού η τεχνολογία τρέχει πολύ γρήγορα και θ΄ αφήσει πίσω όλα τα μέτρα που λαμβάνονται εναντίον της πειρατείας, θα πρέπει, κατά τη Χ. Π., όσοι έχουν σχέση με τη δισκογραφία να σταυρώσουν τα χέρια και ν΄ αφήσουν τους κλέφτες της πνευματικής ιδιοκτησίας να οργώνουν ανενόχλητοι τον χώρο!
Ας βάλουμε, όμως, το πρόβλημα σε μια σειρά: ο Θεοδωράκης γράφει ένα τραγούδι. Και πρέπει να πληρωθεί γι΄ αυτό. Από τη δισκογραφική του εταιρεία πρωτίστως. Το τραγούδι αυτό αρέσει σ΄ έναν μουσικόφιλο. Δίνει μερικές πενταροδεκάρες και μπορεί, ανά πάσα στιγμή, να το «κατεβάζει» στον υπολογιστή του και να το ακούει. Έχει, όμως, και δέκα φίλους. Στους οποίους κάνει πάσα αυτό το τραγούδι, για να το ακούνε δωρεάν. Και έρχεται η φίλη μου η Χ. Π. και κατακεραυνώνει τη μουσική βιομηχανία που προσπαθεί, με τα μέσα που διαθέτει, να σταματήσει αυτό το παράνομο πάρε-δώσε!
Καταλήγω: το τραγούδι δεν είναι ένα έκθετο που το παράτησαν οι γονείς του στη βρεφοδόχο. Έχει γονείς που το προστατεύουν, μέσω των εταιρειών πνευματικής ιδιοκτησίας. Στην Ελλάδα την ΑΕΠΙ, στη Γαλλία τη SΑCΕΜ, στην Ελβετία τη SUΙSΑ, στη Γερμανία στην GΕΜΑ κ.ο.κ. Και οι γονείς αυτοί έχουν ως επάγγελμα το γράψιμο τραγουδιών. Απ΄ αυτό το επάγγελμα ζουν. Ενώ ο πειρατής ζει από την κλοπή. Και δεν υπάρχει τρόπος, δυστυχώς, να «τον φέρουμε πίσω». Μακάρι να γκαμούσαμε...

 
At 12/11/2007 05:46:00 μ.μ., Anonymous Ψαράς, κι αν λάχει ταξιτζής said...

Πράξη = Βούληση
Συγχαρητήρια !!

 
At 12/11/2007 07:21:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

@ανώνυμε 1.32πμ,
πολύ προχωρημένο σε βρίσκω..

 
At 12/11/2007 07:50:00 μ.μ., Blogger heba said...

Υπέροχος,όπως πάντα.;)

 
At 12/11/2007 07:50:00 μ.μ., Blogger tzonakos said...

Καλησπέρα.
Βρέθηκα εδω απο λινκ που έδωσε η niemandsrose σε θέμα στο δικό μου μπλόγκ σχετικό με το θέμα αυτο εδω.
Oρμώμενος απο αλλού εγω.
Διακρίνω πολλά στο κείμενο απο όσα με έκαναν να αρχίσω να γράφω και όσα με έκαναν να διαδίδω όσα ξέρω, όσα παρατηρώ, να αναρωτιέμαι για νέα πράγματα, να καταγγέλω τα στραβά και να σατιρίζω τον κόσμο μας, ακόμα και τον εαυτό μου.
Γράφεις όχι για να γίνεις σπουδαίος, αλλα επειδή θέλεις να μοιραστείς την ματιά σου με άλλους και να μάθεις απο αυτούς.
Γράφεις όσο προλαβαίνεις με νηφαλιότητα και σύνεση, με αλήθεια και καθαρότητα.
Τότε μπορεί να πάρεις και ανάλογες απαντήσεις, τότε θα κερδίσεις μια γνώση, τότε θα ανταλλάξεις κομμάτια ζωής με άλλους.
Δεν είμαστε μόνοι.
Ερχονται στιγμές που δεν μπορείς να γράψεις, δεν προλαβαίνεις, δεν βγαίνει ! Ε τότε δεν γράφεις, απλά.
Αρκεί να κάνεις αυτο που θες. όσο το θες.

 
At 12/11/2007 09:21:00 μ.μ., Blogger costinho said...

Μια καλησπέρα πέρασα να σου πω καλέ μου OldBoy, με την ευκαιρία αυτού του υπέροχου κειμένου (ή post σύμφωνα με την ορολογία) και να'σαι πάντα καλά να μας δίνεις τέτοιες λέξεις.

Και αφού κάνω χρήση της τζάμπα φιλοξενίας μου στο blog σου, δράττομαι της ευκαιρίας να ρίξω μερικά σκατά στη μούρη αυτού του ξιπασμένου Λευτέρη Παπαδόπουλου, που ακόμα κάθεται και γράφει. Και δεν έχει καταλάβει ότι έτσι όπως ζει, έτσι γράφει κιόλας. Σε απόσταση. Από όλα. Ξεχασμένος στο θρόνο που δημιούργησε ο ίδιος. Και που απο εκεί βλέπει μόνο την ΑΕΚάρα και τις σπουδαίες εκπομπές του.

 
At 12/12/2007 05:08:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Costinho, το πιθανότερο είναι ότι ο Λευτέρης Παπαδόπουλος χρησιμοποιήθηκε ως αλληγορικός εγγαστρίμυθος για να καταδειχθεί ότι όσα γράφω είναι κλεμμένα.
Whatever.

 
At 12/12/2007 06:49:00 μ.μ., Blogger Filboid Studge said...

old boy,
"It reads better than it lives."
:((

 
At 12/14/2007 03:23:00 μ.μ., Blogger edison said...

Ας μην είμαστε απόλυτοι dear old

 
At 9/03/2010 09:07:00 π.μ., Blogger anywhere_Smile said...

This set of unspoken pandora jewerly rules went unchallenged it's not pandora bead and this extra weight, almost magically, pandora charms bracelets everything changed.Brings about acne could Pandora beads find out how traditions evolve, they simply do. To discount pandora the creative mind, images of a wizened pandora sale old wizard sitting atop a stone tower towards discount pandora charms the top of by far the largest mountain pop into your head. He sits Pandora beads 2010 in his white robe stroking his long a few facial beard pandora beads charms coupled with surveys the earth's weddings to be which buy pandora charm has a look of greatly consternation.

 
At 9/03/2010 09:07:00 π.μ., Blogger anywhere_Smile said...

This set of unspoken pandora jewerly rules went unchallenged it's not pandora bead and this extra weight, almost magically, pandora charms bracelets everything changed.Brings about acne could Pandora beads find out how traditions evolve, they simply do. To discount pandora the creative mind, images of a wizened pandora sale old wizard sitting atop a stone tower towards discount pandora charms the top of by far the largest mountain pop into your head. He sits Pandora beads 2010 in his white robe stroking his long a few facial beard pandora beads charms coupled with surveys the earth's weddings to be which buy pandora charm has a look of greatly consternation.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home