Κυριακή, Δεκεμβρίου 23, 2007

Το τελικό σώμα

Βρίσκονταν στο κρεβάτι με τον τρόπο που συνήθιζαν: κουλουριασμένοι, αγκαλιασμένοι και γυμνοί. Με τα σώματά τους κολλημένα σφιχτά, με τα σώματά τους σαν ένα, αναρωτήθηκαν πώς θα ήταν αν τα σώματά τους έπαυαν να είναι σαν ένα και γίνονταν πράγματι ένα. Το αναρωτήθηκαν και ταυτόχρονα το επιθύμησαν. Όσο κι αν οι ψυχές τους ήταν σαν ένα, υπήρχε απόσταση από το να είναι ένα. Κατάλαβαν (χωρίς να το πουν με λόγια, το κατάλαβαν με την ίδια σκέψη να περνά την ίδια στιγμή από το μυαλό τους) ότι είχε έρθει το πλήρωμα του χρόνου για να καλύψουν αυτήν την απόσταση.
Ο συγχρονισμός των σκέψεών τους υποδήλωνε ότι δεν είχαν πλέον ανάγκη τα διαφορετικά σώματα και τις διαφορετικές ψυχές· η απόσταση καλύφθηκε αυτόματα, με έναν τρόπο που η επιστήμη θα ονόμαζε οφθαλμαπάτη, αφού άλλη εξήγηση δεν θα μπορούσε να δώσει στο σκανδαλώδες θέαμα: το σύμπλεγμα των δύο σωμάτων μεταμορφώθηκε σε ένα σώμα.
Το κουλουριασμένο σώμα τα πρώτα δευτερόλεπτα ένιωσε πλήρες και αυτάρκες. Όταν όμως άρχισε να συνηθίζει την καινούρια του συνείδηση, αντιλήφθηκε ότι κάτι του έλειπε: δεν αγκάλιαζε κανένα σώμα ούτε κανένα σώμα το αγκάλιαζε.
Το κουλουριασμένο σώμα ήταν μόνο του. Ήθελαν τόσο να γίνουν ένα, που δεν συνειδητοποίησαν ότι αν ο ένας έμπαινε μέσα στον άλλο, δεν θα είχαν πια ο ένας τον άλλο.
Το κουλουριασμένο σώμα είχε πλέον δύο επιλογές.
Η πρώτη ήταν η σχιζοφρένεια: τέμνοντας τη συνείδησή του στα δύο, ίσως ξανάβρισκαν μέσα του ο ένας τον άλλο.
Η δεύτερη ήταν αντί να διαιρέσει την αγάπη που υπέθαλπε εντός του, να αρχίσει να την πολλαπλασιάζει διαχέοντάς την.
Δυο εβδομάδες αργότερα το κουλουριασμένο σώμα βρισκόταν ξανά στο κρεβάτι, ξανά κουλουριασμένο, ξανά γυμνό, αλλά αυτή τη φορά αγκαλιάζοντας ένα νέο κουλουριασμένο σώμα.
Μέχρι να συγχρονιστούν οι σκέψεις τους στην κοινή επιθυμία της ένωσης θα περνούσε καιρός.
Ο καιρός που του απέμενε ήταν λίγος· λίγος σε σχέση με το μεγαλεπήβολο σχέδιο που συνέλαβε: να προλάβαινε να ενωθεί ένα προς ένα με όλα τα υπόλοιπα σώματα, έτσι ώστε τελικά να μην έμενε στο πλανήτη παρά ένα και μόνο σώμα, μία και μόνο ψυχή, μία και μόνο συνείδηση, έτσι ώστε όλα τα ανθρώπινα σώματα να συναιρούνταν σε ένα, έτσι ώστε να κατάπινε με την αγάπη του όλα τα υπόλοιπα ανθρώπινα σώματα.
Και όταν έμενε επί γης το τελικό σώμα, η αγάπη ενσωματωμένη σε μια και μόνη ανθρώπινη μορφή, τότε η συνείδησή του θα έσπαζε από μόνη της στα δισεκατομμύρια των φωνών που την είχαν συνθέσει και αυτές θα ηχούσαν σε όλες τες γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, θα ηχούσαν σαν την βαβέλ της αγάπης, της αγάπης που είναι πάντοτε μια ρεαλιστική εκδοχή και μια πραγματική πραγματικότητα, της αγάπης που δεν είναι παραμύθι για μικρά παιδιά.
Υπάρχει στ΄αλήθεια.

11 Comments:

At 12/23/2007 06:44:00 μ.μ., Blogger η ψυχη μου το ξερει said...

Ο τέλειος άνθρωπος είναι όλοι οι άνθρωποι μαζί...Από τα πιο όμορφα που έχεις γράψει...κατ'εμέ :)

 
At 12/23/2007 07:15:00 μ.μ., Blogger NIEMANDSROSE said...

Αγαπητέ Old Boy,

ως πρόεδρος της ΟΠΠ απευθύνω σε εσάς και την αγαπημένη σας οικογένεια τις θερμότερες ευχές μας για Καλά Χριστούγεννα!
Και τρία δώρα της διακηρυγμένης αγάπης μας προς τη γραφή σας. Και ένα και δύο και τρία.

Με εκτίμηση,

Η πρόεδρος

 
At 12/23/2007 07:17:00 μ.μ., Blogger Πανόπτης said...

Αγάπη σαν κοινωνική συνείδηση, έτσι; Κάπως έτσι.

 
At 12/23/2007 07:22:00 μ.μ., Blogger Chilas said...

Τα γραπτα σου, ικανοποιουν μια αναγκη μου, τελειως αγνωστη σε μενα. Δεν μπορω να την καταλαβω ουτε να την ορισω, μπορω μονο να την αισθανομαι. Και καθε φορα που διαβαζω καποιο απο τα post σου, αισθανομαι λιγο πιο ηρεμος, λιγο πιο γεματος, λιγο πιο προβληματισμενος.
Γραφεις απιστευτα αρχηγε.
Keep Up.

 
At 12/23/2007 07:26:00 μ.μ., Blogger NIEMANDSROSE said...

Αγαπητέ, συγχωρέστε μας για την κατάχρηση του χώρου και δεχθείτε άλλο ένα δωράκι από την γραμματέα της Οργάνωσης. Με την προσθήκη του στίχου στο θεσπέσιο ινστρουμένταλ:
Σ'αγαπώ γιατί είσαι ωραία
σ'αγαπώ γιατί εσύ
κι αγαπώ κι όλο τον κόσμο
γιατί ζεις κι εσύ μαζί.

Και εις άλλα με υγεία.

ΟΠΠ

 
At 12/23/2007 08:01:00 μ.μ., Blogger Savvas said...

Ξέρεις, μέσα σε αυτό που έγραψες είμαι σίγουρος ότι κρύβεται η αλήθεια. Οχι όποια κ'όποια αλήθεια. Η μοναδική αλήθεια.

 
At 12/23/2007 10:49:00 μ.μ., Blogger gaidara said...

μου θύμισες μια ταινία που είχα δει παλιότερα (μπορεί να ήταν και επεισόδιο σε σειρά μυστηρίου... δεν θυμάμαι ακριβώς),στο οποίο κάποιος ήταν ερωτευμένος με μια γυναίκα και την πολιορκούσε μα όταν στο τέλος την κατέκτησε, του δόθηκε αυτός δεν ήταν ικανοποιημένος... ήθελε πιο πολύ και πιο πολύ μέχρι που έγινε ένα με αυτή... ήθελε ΝΑ ΓΙΝΕΙ αυτή...

είναι θέμα αγάπης να θέλεις να γίνεις ένα με κάποιον άλλο σε τόσο απόλυτο βαθμό? μήπως αγάπη είναι να είσαι αυτός/εκείνη που αφήνεται στα χέρια εκείνου που θέλει να σε "συγχωνεύσει" στην ύπαρξή του αλλά όχι να είσαι εσύ που θα το κάνεις?... γιατί αγαπάς... δεν ξέρω...

πολύ όμορφο!

 
At 12/24/2007 10:18:00 π.μ., Blogger η ψυχη μου το ξερει said...

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ,old boy!Με υγεία,αγάπη,γέλιο και...γραφή!Πολλή γραφή :)

 
At 12/24/2007 12:09:00 μ.μ., Blogger anasthe said...

Στιφάδο κείμενο, μ'αρέσει. Λείπει το λογοτεχνικό κουνέλι λόγω επεξηγήσεων, μα καθείς έχει το δικό του ρυθμό βάσανο.

 
At 12/24/2007 05:35:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Ευχαριστώ πολύ και χρόνια πολλά σε όλους.
Chilas, δεν ξέρω τι να πω. Να 'σαι καλά. Σε ευχαριστώ.

 
At 12/25/2007 01:51:00 π.μ., Blogger Sishoy said...

ΠΟΛΥ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home