Κυριακή, Δεκεμβρίου 23, 2007

Σε σκέφτομαι άρα υπάρχεις

Mεζεδοπωλείο στον Πειραιά. Ο θρύλος κι ο Πειραιάς. Συθέμελα όμως. Βαμμένη. Περιποιημένη. Τραγουδά. Κάθεται σε τραπέζι. Στο ίδιο τραπέζι δυο μπουζούκια. Παίζουν. Άβαφα. Κάθονται σαν τραπέζι ανάμεσα στα υπόλοιπα τραπέζια. Επιμελώς ατημέλητα. Εκείνη τραγουδά κλείνοντας τα μάτια. Με πάθος. Δίνεται. Ε και; Κάθε πότε να τραγουδά; Παρασκευές και Σάββατα; Σιγά την φωνή. Ε και; Την βρίσκει. Δίνεται. Δεν είναι πρωταγωνίστρια. Δεν είναι φωνάρα. Δεν είναι φίρμα. Δεν θα γίνει ποτέ. Ε και; Αφού δεν είναι φίρμα, απλώς τραγουδά. Το τραγούδι παίρνει το πάνω χέρι απ' το ταπεινό της ταλέντο. Ελάχιστα την είδα. Μην νομίζεις. Όχι ότι μιλούσα στους άλλους και τόσο. Μην νομίζεις. Τους μιλούσα όσο έπρεπε. Την είδα όσο έπρεπε. Ελάχιστα δηλαδή. Την είδα ως αφορμή. Μετά πήρα την εικόνα της στο νου. Κι άρχισα να την ονειρεύομαι. Κι ούτε καν. Έλα στο μυαλό μου να σε σκεφτώ. Έλα στο μυαλό μου να σε γεννήσω. Δεν με νοιάζει ποιά είσαι στ΄αλήθεια. Αποφάσισα ότι δεν έχεις ταλέντο. Αποφάσισα ότι δεν έχει σημασία. Αποφάσισα ότι έχεις πάθος. Αποφάσισα ότι τραγουδάς Παρασκευές και Σάββατα. Για ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα. Το δικό μου τ΄άλογο δεν είναι μαύρο. Το δικό μου τ' άλογο δεν είναι άσπρο. Το δικό μου τ' άλογο είναι ασπρόμαυρο. Ζέβρα τ' άλογο μου. Όπως τα όνειρα που κάνω τώρα. Τώρα που σε σκέφτομαι. Τώρα που σε γράφω. Τώρα που υπάρχεις χάρη σε μένα. Σε ευχαριστώ που υπάρχεις. Σε ευχαριστώ που σε σκέφτηκα. Απόψε. Ένα κερί λευκό στο τραπέζι. Θα το 'πιανες αν στο ζητούσα. Θα το 'πιανες κι ας μην στο ζητούσα. Έτσι. Για να καείς για λίγο. Ελεγχόμενα. Μέχρι να χαθεί ο έλεγχος. Αλλά πώς να χαθεί, αφού όλα τα ελέγχεις; Δεν σε πανικοβάλλει ο έλεγχος των πάντων; Δεν σε πανικοβάλλει η δύναμή σου; Δεν υπάρχει εκεί έξω κανείς πιο δυνατός από εσένα για να σε κερδίσει; Μέχρι να τον κερδίσεις. Κι άρα να σε χάσει. Χάθηκε ο ειρμός. Ξεστράτισε. Χάθηκε το νόημα. Θόλωσε το νόημα. Δεν θες να είσαι θολός. Θες να γράφεις ό,τι σου καυλώνει όμως. Αυτός είναι ο κανόνας ο πρώτος κι ο κανόνας ο τελευταίος. Πώς να γράφεις; Όπως σου καυλώνει. Αυτή είναι και η διαφορετικότητα που πουλάς άλλωστε: η καύλα της γραφής. Αλλά για να καυλώσεις γράφοντας, πρέπει πρώτα να καυλώσεις με το νου. Της καύλας της γραφής προϋπάρχει η καύλα της σκέψης. Και για να αφοσιωθείς στην σκέψη που θα γίνει γραφή πρέπει να αφήσεις όλα τ΄ άλλα. Χωρίς γυρισμό.
Απορούν με την καύλα, τρομάζουν με την καύλα, φθονούν την καύλα, αλλά δεν γνωρίζουν το τίμημα.
Που τελικά δεν είναι τίμημα, αφού όλα γίνονται όπως έπρεπε να γίνουν, όπως τα όνειρα που κάνεις τώρα, αυτήν ακριβώς τη στιγμή, και τι άλλο είναι αυτές εδώ οι λέξεις παρά σωματοποιημένα τα όνειρά σου, όνειρα που ξεκίνησαν από μια κοπέλα που τραγουδούσε με μάτια κλειστά και φωνή μέτρια, όνειρα που ξεκίνησαν όταν έκλεισες τα μάτια, αδιαφορώντας και για την κοπέλα και για τους ομοτράπεζούς σου και ζώντας για τη στιγμή που θα γυρνούσες σπίτι να τα γράψεις.
Οι άλλοι είναι μόνο η αφορμή.
Γίνε η αφορμή μου.
Αδιαφορώ για σένα.
Με συγκλονίζει η ιδέα σου.
Όχι εσύ.
Οι άνθρωποι είναι μπανάλ.
Οι ιδέες των ανθρώπων ποτέ.

23 Comments:

At 12/23/2007 09:16:00 π.μ., Blogger philos said...

Ι loved this one!

 
At 12/23/2007 10:40:00 π.μ., Blogger gaidara said...

Ιδιαίτερο κομμάτι... νομίζω από τα πιο προσωπικά που έχεις γράψει... δείχνει σαν να φουντώνει το πάθος σου ολοένα και πιο πολύ... που θα φτάσει αυτή η κατάσταση?... ένα βιβλίο ίσως? (αν δεν έχεις γράψει ήδη)...

 
At 12/23/2007 10:55:00 π.μ., Anonymous Citronella said...

Huge.
(Η διαφορετικότητα που μας χαρίζεις;D))

 
At 12/23/2007 11:00:00 π.μ., Blogger η ψυχη μου το ξερει said...

Θα μπορούσε να είναι αληθινό.Όμως αυτή είναι η μαγεία της γραφής:η αληθοφάνεια της!
Νομίζω πως η καύλα που νιώθεις δεν αποτυπώνεται στη γραφή σου,γιατί κρατάς απόσταση από την πηγή της Ιδέας.Μια ιδέα είναι ένα δέντρο χωρίς ρίζες..Πώς θα το μεταφυτεύσεις χωρίς τη ρίζα του;Αρκείσαι να το βάλεις σε ένα βάζο με λίγο νερό κι όσο αντέξει;

 
At 12/23/2007 11:05:00 π.μ., Blogger ou ming said...

Δεν αποκλείεται να υπήρχε κάποιος εκεί γύρω, ο οποίος σε παρατηρούσε που παρατηρούσες και αδημονούσε να τρέξει στον υπολογιστή του να γράψει την ιστορία.

 
At 12/23/2007 02:00:00 μ.μ., Blogger NIEMANDSROSE said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

 
At 12/23/2007 03:17:00 μ.μ., Anonymous Novalis said...

You almost had me.

 
At 12/23/2007 03:18:00 μ.μ., Blogger greek-GAYLOLITA said...

Η σταθερη αναφλεξη
[και το ενσωματωμενο χρισμα]

 
At 12/23/2007 04:40:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

«που θα φτάσει αυτή η κατάσταση?». Στην τρέλα φαντάζομαι, Γαϊδάρα :)
«κρατάς απόσταση από την πηγή της Ιδέας». Δηλαδή; Πώς κρατάω απόσταση, Ψυχή;
Οu Ming, αυτά αποδεικνύονται μόνο με έγγραφα. Με ποστ στην συγκεκριμένη περίπτωση ;)
Νοvalis, φοβήθηκες μην σε καθαρίσω;
Greek-gaylolita, καταπληκτικό το τραγούδι.

 
At 12/23/2007 06:19:00 μ.μ., Blogger η ψυχη μου το ξερει said...

Βλέπω έναν ζητιάνο στο δρόμο.Είναι η αφορμή για να πλημμυρίσω με συναισθήματα συμπόνοιας,να δακρύσω,να αποτυπώσω αυτά τα συναισθήματα στο χαρτί και να νιώσω καύλα γι'αυτό που κατάφερα να κάνω.Ο ζητιάνος δε με ενδιαφέρει,με ενδιαφέρει μόνο η ιδέα του.Και τελικά,μαθαίνω πως αυτός ο ζητιάνος είναι επαγγελματίας ζητιάνος,που μου δημιούργησε αληθινά συναισθήματα,με μια πλαστή εικόνα.Δηλαδή μεταφέρω στο χαρτί μια ιδέα που δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα,δεν έχει να μεταφέρει καμμία αλήθεια,αλλά το μόνο που τελικά μένδιαφέρει είναι να βρίσκω αφορμές για να μεταφέρω μόνο τις δικές μου αλήθειες,και όχι τις αλήθειες που βγάζουν οι άλλοι,ανεξάρτητα αν ενδιαφέρομαι γιαυτούς ή όχι.
Έτσι αυτό που καταφέρνω τελικά,είναι να μη μεταφέρω καμμιά ιδέα κανενός,παρά μόνο τις δικές μου ιδέες..

 
At 12/23/2007 06:53:00 μ.μ., Anonymous Novalis said...

Σχεδόν μ' έκανες να πίστεψω ότι σ' ενδιαφέρουν μόνο οι ιδέες. Ευτυχώς, υπάρχουν και τα επόμενα ποστ.

 
At 12/23/2007 07:40:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Πάντα θα υπάρχει ένα επόμενο ποστ ;)

 
At 12/23/2007 11:47:00 μ.μ., Blogger chewing gum said...

old boy,
1)xairomai poy dimosieyses ayto to post. kat arxas dioti grafontas to ekanes ston eayto sou ena anektimito doro: kayloses me tin grafi. Einai yperoxo. Kai epita dioti mou ekanes alo ena e3isou anektimito doro dimosieyontas to: me afises mesa apo t keimenaki sou n peta3o k ego ligo. Giati (as eimai eilikrinis) to pa8os sou edo einai aytotoito. den mporo na to pai3o krya kai empiri, den mou vgainei. Opote sou leo ayto pou noio8o aytin ti stigmi. Tin stigmi meta tin anagnosi tou post sou.

2) Episeis xairomai gia sena. Xairomai dioti (an kai einai ypokeimeniko) pisteyo pos kapou s'ayto to keimeno vrisketai to noi ma tis grafeis. Na kayloneis monos sou me ta keimena kai tis idees kai tis le3eis sou.

 
At 12/23/2007 11:49:00 μ.μ., Blogger chewing gum said...

3)
'Οι άνθρωποι είναι μπανάλ.
Οι ιδέες των ανθρώπων ποτέ.'

min eisai apolytos kai min genikeyeis.

 
At 12/23/2007 11:50:00 μ.μ., Blogger chewing gum said...

*garfis

 
At 12/24/2007 12:03:00 π.μ., Blogger philos said...

Ι loved all the comments too!

 
At 12/27/2007 04:26:00 π.μ., Blogger δεν υπαρχει κατι για το οποιο τιθεται θεμα said...

καλησπερα.
πραγματικα ωραιο κειμενο.

και ειναι σιγουρο πως υπαρχει εκεινη.
γιατι την ειδα και εγω μεσα απο την γραφη σου.
και εγινε και δικη μου αναγκη.

γιατι οι αλλοι ειναι αναγκες μας.
τις επικαλουμαστε και τις ικανοποιουμε.
οποτε μας καυλωσει.
και ξερουμε οτι παντα θα ειναι εκει.
εκει οπου τις ανακαλουμε.
στο αιωνιο παρον.

γιατι ετσι.

 
At 12/27/2007 02:10:00 μ.μ., Blogger Nomad said...

Κανείς δεν απορεί με την καύλα.
Απλα λεμε όλοι ψέμματα.
Μυθοποιούμε, για να γαμηθεί ο εγκέφαλος με σάλτσες και να απομυθοποιήσει, κατόπιν.
Σκέφτεσαι, αρα υπαρχει, ναι. Η, θα υπάρξει. Θα τη γεννήσεις, φυσικά. και δε θαχει γεννηθεί απο σένα, απλά σε σένα θα δει τον πνευματικό της οιδίποδα.

Ξέρεις τι είναι ο φρανκεσταιν φυσικά. Πρόσεξε τι εύχεσαι.

Φιλικά, πολύ φιλικά, απο καποιον που κατανόησε, πιστεύει, λόγω κοινού νήματος σκέψης.

 
At 12/27/2007 05:41:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Αγαπητέ Νοmad, πιθανώς να βγαίνει από το κείμενο άλλο νόημα, γι΄αυτό και μίλησα περί θολούρας. Εν πάση περιπτώσει ονειρεύτηκα τη συγκεκριμένη τραγουδίστρια όχι ως όμορφη γυναίκα (δεν μου άρεσε ιδιαίτερα) αλλά ως μια γυναίκα που τραγουδά Παρασκευές και Σάββατα, που της περισσεύει το πάθος και όχι το ταλέντο. Μπορεί και να κάνω λάθος, μπορεί και να της περισσεύει το ταλέντο. Εκείνο που ήθελα να πω είναι ότι βλέποντάς την μου γεννήθηκε αυτή η σκέψη και ότι από εκεί και πέρα θέλησα να γράψω πάνω σε αυτήν την σκέψη, είτε ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα είτε όχι.

 
At 12/28/2007 12:42:00 π.μ., Blogger Vicky said...

Όμορφο, αληθινό, και σκληρό στα σημεία.

 
At 1/07/2008 04:59:00 μ.μ., Anonymous garine said...

ώστε έτσι ε; αδιαφορείς για τους ομοτράπεζούς σου; Άμα σε ξανακαλέσω στον Πειραιά, να μου γράψεις ποστ.

 
At 1/07/2008 06:11:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Γραμμένο σ΄έχω ούτως ή άλλως :)

 
At 1/22/2008 02:11:00 μ.μ., Blogger Nίκος Βάγκαλης said...

Ιδιαίτερο κείμενο. Απο αυτά που σε αγγίζουν πραγματικά. Τέτοιες λέξεις καταφέρνουν να σε ταξιδέψουν σε μια άλλη φαντασίωση που για μια στιγμή όμως
την νιώθεις και δικιά σου.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home