Παρασκευή, Νοεμβρίου 16, 2007

Present Time

Σε ταινίες που διαδραματίζονται στο παρελθόν ή στο μέλλον, πάντα μου άρεσε η στιγμή που, με το πρώτο πλάνο τους, έπεφτε στο κάτω μέρος της οθόνης η λεζάντα για τον χρόνο στον οποίο βρισκόμαστε. Το εφηβικό και μετεφηβικό μου όνειρο ήταν να κάνω ταινίες. Αντ΄αυτών κάνω ποστ. Μπορεί να ακολουθεί πολύ μικρό ποστ αντί πολύ μεγάλης ταινίας, μπορεί να μην διαδραματίζεται ούτε στο παρελθόν ούτε στο μέλλον αλλά ούτε ακριβώς στο παρόν, το πρώτο πλάνο του πάντως ξεκινά με χρονική λεζάντα:

17 Νοεμβρίου 2007
Η τριακοστή τέταρτη επέτειος του Πολυτεχνείου, συμπίπτοντας σχεδόν χρονικά με το πέρας των εσωκομματικών εκλογών του ΠΑΣΟΚ, έφερε στο ίδιο τηλεοπτικό στούντιο έξι πολιτικούς, που μέχρι πριν λίγες μέρες βρίσκονταν σε αντίπαλα στρατόπεδα, αλλά το 1973 είχαν βρεθεί στο ίδιο. Σε φορτισμένο συγκινησιακά κλίμα μίλησαν για την δραματική εκείνη νύχτα ο σκληρός ρόκερ Διομίδης Κομνηνός, ο διανοούμενος συγγραφέας Βασίλης Φάμελλος, η πρώην αρχηγός του Συνασπισμού Βασιλική Μπεκιάρη, ο νυν πολέμιος των εκδοτικών συμφερόντων και υπερασπιστής της αυτονομίας της πολιτικής Γιώργος Σαμούρης, ο πρώην της αριστεράς και της προόδου Μιχάλης Μυρογιάννης, ο εκσυγχρονιστής πρώην τσάρος της οικονομίας Μάρκος Καραμανής.
Εκτός όμως από τους εξαργυρωτές της νεανικής αντίστασης, υπάρχουν και οι άλλοι, οι αγνοί, οι νεκροί, οι αμνημόνευτοι, εκείνοι που δεν αναφέρθηκαν ούτε σε αυτήν την εκπομπή, ήρωες όπως ο Κώστας ο Λαλιώτης, ο Μίμης ο Ανδρουλάκης, η Μαρία η Δαμανάκη, ο Στέφανος ο Τζουμάκας, ο Νίκος ο Μπίστης, ο Νίκος ο Χριστοδουλάκης.

16 Comments:

At 11/16/2007 08:28:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Bασικά ήθελα να λινκάρω το σχόλιο του Εxiled στο ποστ του Ανέμου, αλλά το comment permalink με βγάζει στο ποστ. Τέλος πάντων είναι το πέμπτο σχόλιο.

 
At 11/17/2007 12:24:00 π.μ., Blogger greek-GAYLOLITA said...

Υπαρχει ενας κρυφος αξονας.
Που συνδεει το παρελθον με το παρον.Υπαρχουν και τα κενα και τα χασματα.Εκει βρεθηκαν,οι προκατασκευασμενοι καταλυτικοι, αυτοι που μετα θα ονομαζοντουσαν εκπροσωποι της Γενιας,παλεψαν ολοκληρωτικα για να τα καταφερουν,την ιδια στιγμη που το βασανισμενο Σωμα του Πολυτεχνειου αυτονομουσε απο το σημαινον και γινοταν Ιστορια.Με τα σημεια και τους κανονες του μηχανισμου οικειοποιησης θα πορευοντουσαν πια.
Και δε θα επετρεπαν στον εαυτο τους να το ξεχασει κανενας απο δω και μπρος.Η δομηση της διαβρωσης.

 
At 11/17/2007 12:11:00 μ.μ., Anonymous thiv said...

Μαθητής της έκτης γυμνασίου στη μικρή μας επαρχιακή πόλη στις 17-11-73, για πολλά χρόνια ζήλευα όσους συμμετείχαν στην εξέγερση.
Τώρα βλέπω τους φίλους μου που ήσαν στο Πολυτεχνείο να μη θέλουν να μιλήσουν γι' αυτό μετά την απεξάρτησή τους από την πολιτική τους ουτοπία. Να αγωνιούν για τα παιδιά τους (πολύ λιγότερο επαναστατημένα αλλά περισσότερο ανερμάτιστα και ανέμπνευστα από τους ίδιους στην ηλικία τους). Να έχουν αλλάξει σελίδα στη ζωή τους. Άλλοι, του βολέματος κι άλλοι της σκληρής πραγματικότητας της πάλης με τον εαυτό τους και της προσπάθειας να κοινωνήσουν με τους άλλους, να τους αγαπήσουν αληθινά, πέρα από κομματικές και "κοινωνικές" ταμπέλες.
Και μου φαίνεται ότι αυτή η επέτειος συνεχίζει να γιορτάζεται σε κλίμα "ηρωικό", για να καπηλεύονται λίγοι, τότε επαναστάτες και σήμερα καρεκλοκένταυροι της εξουσίας, μερικά οφέλη και λίγη αύρα, για να μην ασχοληθούν με τα πραγματικά προβλήματα της ανθρώπινης ύπαρξης και ν' αποφύγουν να αναμετρηθούν με τις μύχιες αναζητήσεις και τα ερωτήματα των νέων.

 
At 11/17/2007 12:31:00 μ.μ., Blogger etalon said...

Χωρις λόγια!
Χωρις όνειρα πια!
Καλό η κακό?
Ποσο σημερα ειναι το χθες?
Πόσο αυριο ειναι το σήμερα?
Και που ειμαι ακριβως εχω σ αυτον το χωροχρόνο?

 
At 11/17/2007 03:06:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Χωρίς αυτό να έχει απολύτως καμία σημασία για τα διδάγματα και το παράδειγμα που πρέπει να δίνει η εξέγερση στο Πολυτεχνείο για τις επόμενες γενιές, σπέρνωντας στα νέα μυαλά τον σπόρο της αντίστασης εναντίον κάθε μορφής άδικη εξουσία, νομίζω ότι κανένας από τους νεκρούς εκείνης της νύχτας δεν ήταν μέσα στο Πολυτεχνείο, ή αντίστροφα, κανένας από τους εντός των τειχών της Σχολής εξεγερθέντες, δεν πέθανε εκείνο το βράδυ. Εάν λανθάνω, διαψεύστε με.

Βέβαια, το να χαθείς από μία σφαίρα, ή από ξυλοφόρτωμα, έξω από το Πολυτεχνείο, κάνει τον δικό σου θάνατο, λιγότερο κενό, σε αντίθεση με τη ζωή των "διασωθέντων", και μετέπειτα "τιμηθέντων".

Ή μήπως όχι; Μήπως τελικά περιβάλλουμε τους εκάστοτε νεκρούς μ' ένα αγωνιστικό φωτοστέφανο, που μόνο φανταστικό είναι, αφού εάν συνέχιζαν να ζουν, το μόνο σίγουρο θα ήταν ότι θα μας απαγοήτευαν;

Εάν η Μαρία είχε πέσει εκείνο το βράδυ, δεν θα είχαμε ποτέ την ευκαιρία να διαπιστώσουμε ιδίοις όμμασι την μετέπειτα πορεία της και θα την είχαμε τοποθετήσει σ' ένα πάνθεον, απ' όπου η ίδια ευχαρίστως αποκαθηλώθηκε.

Μόνο νεκρούς αγωνιστές παρακαλώ.

Garine

 
At 11/17/2007 04:40:00 μ.μ., Blogger Rodia said...

Στο σχολιο του exiled προσθετω το ονομα του Λαμπρου Τζιανου, ετων 19, φοιτητη οδοντιατρικης, που βρεθηκε την Δευτερα 19 Νοεμβρη νεκρος (απο ασφυξια, οπως ανεφερε ο ιατροδικαστης της χουντας κ. Καψασκης) στο κρεβατι του με μια πλαστικη σακουλα στο κεφαλι. Οι γονεις τον βρηκαν τη Δευτερα οταν επεστρεψαν στο σπιτι απο τα μελισια τους.
Ο Λαμπρος Τζιανος ηταν απο τα πλεον δυναμικα και παρατολμα παιδια -τοτε.
Μετα τη μεταπολιτευση, ενταχθηκε στον καταλογο των "επισημων" νεκρων του Πολυτεχνειου.

Υπαρχουν, φυσικα, και ενα σωρο "ανεπισημοι", οπως π.χ. οι φοιτητες για τους οποιους γραφαν τοτε οι εφημεριδες πως βρεθηκαν απαγχονισμενοι με σεντονια, κλπ κλπ και για το θανατο των οποιων ο κ. Καψασκης ειχε παντα μια παραξενη εκδοχη.

αν δεν ανοιγει ο συνδεσμος -->>
http://naftilos.blogspot.com/2007/11/blog-post_1242.html#109477783855053864

 
At 11/17/2007 06:36:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Πιστευεις οτι τα γεγονοτα ξεπερνουν τους ανθρωπους; Καποιος γεννιεται ηρωας ή τον κανουν οι περιστασεις; Οχι χωρις κι αυτος να παρει αποφασεις ή να χει μια "ταση", αλλα μηπως τα γεγονοτα μας ξεπερνουν; Η πραγματικοτητα δεν μας περιμενει να καταληξουμε κι εκει που λες "να μεινω ή να φυγω τωρα" ερχεται μια σφαιρα και σε περναει σε μια αιωνιοτητα που ισως δεν την προτιμουσες; Ισως επηραζομαι απο τη δικη μου δειλια και αδρανεια. Ανθρωποι βασανιζονταν(-νται) μεχρι θανατου και εμεναν πιστοι στην αληθεια τους. Αλλα ηταν κατι ξεχωριστο ή εγιναν; και μηπως βαζοντας τους σ'ενα απροσιτο βαθρο αποποιουμαστε καθε ευθυνη προφασιζομενοι οτι "εμεις δεν μπορουμε, δεν ειμαστε σαν αυτους";

 
At 11/17/2007 08:19:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Το ποστ είναι επίτηδες γραμμένο έτσι, ώστε να μπορεί να το διαβάσει κανείς είτε ως ειρωνική αντιδιαστολή νεκρών ηρώων με ζώντες εξαργυρωτές, είτε ως εναλλακτική εκδοχή του παρόντος που υποδηλώνει πως ο εξαργυρωτής του σήμερα θα μπορούσε να είναι ο ήρωας του χθες και τανάπαλιν.
Έκαστος και το βλέμμα του, ο καθένας και ο τρόπος που θέλει να βλέπει τα πράγματα :)
Ανώνυμε, σε μερικές από τις ερωτήσεις που κάνεις απαντά εν μέρει η ταινία «Ήρωας Κατά Λάθος» (http://www.imdb.com/title/tt0104412/)
Garine, εξ όσων ξέρω λανθάνεις.

 
At 11/17/2007 09:38:00 μ.μ., Anonymous nefelikas said...

Η εποχή και τα γεγονότα διαμορφώνουν τους ανθρώπους, ή μήπως το αντίστροφο; Όπως υπάρχουν επιζώντες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου που ουδέποτε εξαργύρωσαν τη συμμετοχή τους, έτσι και πιθανόν εκείνοι που έπεσαν τότε μπορεί (αν ζούσαν σήμερα) να είχαν επιλέξει εντελώς διαφορετικές πορείες από τη Μαρία, τον Κώστα, τον Στέφανο, τον Νίκο και τους άλλους. Αν και κάποιοι πιθανόν να είχαν γίνει ακόμα χειρότεροι.

Μην ξεχνάμε όμως ότι εκείνο το βράδυ ήταν μέσα και η Ιωάννα Καρυστιάννη με τον Παντελή Βούλγαρη, η Πέπη Ρηγοπούλου (που σακατεύτηκε από το τανκ), και πολλοί άλλοι που σημάδεψαν με το έργο τους την εποχή μας χωρίς να ευτελίσουν τη μνήμη του αγώνα που έδωσαν.

Το σημαντικό είναι ότι ήταν εκεί και ότι τόλμησαν να πιστέψουν ότι μπορούν να ρίξουν τη χούντα (κι ας ξεκίνησε η όλη ιστορία σχεδόν τυχαία).

 
At 11/18/2007 12:25:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Γιατί old boy? Υπήρχαν νεκροί μέσα στο Πολυτεχνείο, από τους ελεύθερους πολιορκημένους της Σχολής; Names?

Garine

 
At 11/18/2007 12:25:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Γιατί old boy? Υπήρχαν νεκροί μέσα στο Πολυτεχνείο, από τους ελεύθερους πολιορκημένους της Σχολής; Names?

Garine

 
At 11/18/2007 03:59:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος Πολίτης said...

Νομίζω πως οι περισσοτεροι συμφωνούν πως όποιος σέβεται την εξέγερση του Πολυτεχνείου, αποστασιοποιείται από το τρόπο που σήμερα τιμάται η επέτειος.

Το ότι οι νεκροί αυτομάτως καθαγιάστηκαν και πέρασαν στο πάνθεον των ηρώων ήταν μοιραίο και σηκώνει πολύ κουβέντα.

Το θεμα όμως είναι γιατί να συνεχίσει να εορτάζεται (έτσι όπως εορτάζεται) το Πολυτεχνείο στις μέρες μας. Ούτε το μέσο Ελληνα πιστεύω ότι αγγίζει (ίσως λίγο τους δημόσιους υπάλληλους για τους οποίους είναι ημιαργία), ούτε υφίσταται κανένας λόγος να γίνεται πορεία προς την Αμερικανική πρεσβεία. Ο καθένας δε από αυτους που συμμετέχουν στους εορτασμούς δίνει το δικό του νόημα, αναζητά με το δικό του τρόπο τη προέκταση των γεγονότων αυτών στις μέρες μας.

Γιατί λοιπόν όλοι μας αποδεχόμαστε έναν εορτασμό που στη πραγματικότητα δεν μας αντιπροσωπεύει στη πλειοψηφία μας. Αν όλοι συμπορεύονταν με τους επίσημους εορτασμούς και τις φαμφάρες των ημερών, θα έπρεπε όλοι να είναι στο Πολυτεχνείο να διαλογίζονται για τη δημοκρατία, και το νόημα του Πολυτεχνείου υπό τους ήχους Θεοδωράκη και Pink Floyd, και δε ξέρω και γω τι άλλο. Ομως εγώ βλέπω τους περισσότερους να τη κάνουν για κάνα ποτό η κάνα σινεμά, ή κάνα Πλούταρχο, ή κάνα Νταλάρα σε σκηνοθεσία Φασουλή, η ότι γουστάρει ο καθένας.

Το μεταπολιτευτικό κατεστμένο θέλει να χρησιμοποιούμε την αγωνιστική συνιστώσα που μας χαρακτηρίζει ως έθνος, προκειμένου να είμαστε στη τσίτα μη τυχόν και μας πιάσουν οι εχθροί της δημοκρατίας και της ελευθερίας στον ύπνο(να προσπαθούμε ξέρω γω να ξορκίζουμε το Τέως όποτε εμφανίζεται, να μουτζώνουμε τη ΤV όταν εμφανίζεται ο Βορίδης και ο Καρατζαφέρης, να φτύνουμε το κόρφο μας τρεις φορές όταν ακούμε την λέξη νεοφιλελευθερισμός).

Στη πραγματικόττητα υπάρχουν εχθροί πολύ πιο ύπουλοι που υποβαθμίζουν στη πράξη τη ζωή μας και μεις δεν αντιδρούμε. Θα εκτιμουσα πολύ περισσότερο ένα κίνημα ενάντια στους μεσάζοντες του εμπορίου που βάζουν καπέλο στις τιμές και μας έχουν κάνει τους φτωχότερους Ευρωπαίους, ή στο κατεστημένο που λυμαίνεται τις προμήθειες των νοσοκομείων, ή ενάντια στο αίσχος με τα φακελάκια στους γιατρούς. Ενάντια στο κράτος που αδυνατεί να παρέχει επρκείς γνώσεις στους μαθητές και αυτοι καταφεύγουν στο αίσχος των φροντιστηρίων αναγκάζοντας τους Ελληνες γονείς να πληρώνουν περιουσίες στα πλαίσια της κατά τα άλλα "δωρεάν παιδείας".

Αλλά μια κοινωνία που η οικονομία της και κατ επέκταση η ίδια στηρίζεται στο μαύρο χρήμα χρειάζεται το Πολυτεχνείο μια φορά το χρόνο ως βιτρίνα αγωνιστικότητας και προοδεύτικότητας κοιμίζοντας βέβαια τους πολίτες της σε σχέση με τα πραγματικά τους προβλήματα.

 
At 11/18/2007 04:45:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Aπόσπασμα από το πόρισμα του Τσεβά για το Πολυτεχνείο

II. ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ
Α. ΝΕΚΡΟΙ:

Βαρύς υπήρξεν ο φόρος του αίματος εις νεκρούς και τραυματίας ο καταβληθείς δια την καταστολήν δια την καταστολήν της εξεγέρσεως του Πολυτεχνείου. Και των μεν τραυματιών τον αριθμόν, ήγγισε, μετά βεβαιότητας μάλλον, η έρευνα. Ανεξιχνίαστος, όμως, παραμένει εισέτι ο ακριβής αριθμός των νεκρών. Σύντονοι κατεβλήθησαν προς την κατεύθυσιν ταύτην προοπάθειαι και πέραν των αμέσως η εμμέσως περιερχομένων εις γνώσιν μου έκκλησις δια του Τύπου δημοσία διετυπώθη, όπως καταγγελθώσιν ή αναφερθώσι περιπτώσεις θανάτων ή και εξαφανίσεων ατόμων συνεπεία των γεγονότων του Πολυτεχνείου. Και είναι αληθές ότι ουδέν περιοτατικόν κατηγγέλθη. Δεν αντλείται, όμως εντεύθεν απόδειξις περί ανυπαρξίας τοιούτων. Διότι κατά τη διαδρομήν της ερεύνης εβεβαιώθησαν ή και απλώς επιθανολογήθησαν περιστατικά εδραιούντα παρ' εμοί την πεποίθησιν ότι οι νεκροί εκ των γεγονότων του Πολυτεχνείου υπήρξαν περισσότεροι των επισήμως ανακοινωθέντων. Δι' ο και κατανοώ τα ελατήρια της σιωπής των παθόντων.

Περί πάντων τούτων, όμως, αναλυτικώτερον, ως ακολούθως, αφού προηγουμένως τονισθεί ότι ουδείς απολύτως εκ των σπουδαστών του Πολυτεχνείου εφονεύθη κατά το ανωτέρω τριήμερον (οράτε υπ' αριθμ. 33437 /11.10.74 έγγραφον της Συγκλήτου του Πολυτεχνείου προς υμάς).

α) Επισήμως ανακοινωθέντες νεκροί είναι οι ακόλουθοι:

1. Διομήδης Ιωάννου Κομνηνός, ετών 17, μαθητής. Εφονεύθη έξωθιτου Πολυτεχνείου περί ώρα 22.15' της 16.11.73. Βασίμως πιθανολογείται ότι δράστης του φόνου τούτου είναι ο προεκτεθείς Συνταγματάρχης.

2. Βασίλειος Παναγιώτου Φαμέλλος, ετών 26. Εφονεύθη εγγύς του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως περί ώρα 22.30' της 16.11.73, βληθείς προφανώς υπό τίνος των εκ του υπουργείου πυροβολούντων.

3. Toril Engelend, σπουδάστρια, Νορβηγίς. Εφονεύθη εις την πλατείαν Αιγύπτου περί ώρα 23.30'της 16.11.1973 παρ' αγνώστου δράστου.

4. Γεώργιος Ανδρέου Σαμούρης, σπουδαστής, ετών 22. Εφονεύθη υπ' αγνώστου εις άγνωστον σημείον εξ επαφής περί το μεσονύκτιον της 16.11.1973 και το πτώμα του μετεφέρθη και απερρίφθη εις την διασταύρωσιν των οδών Καλλιδρομίου και Ζωσιμάδων(Κατάθεσις υπ' αριθμ. 137).

5. Αλέξανδρος Ευστρατίου Σπαρτίδης, ετών 16, μαθητής. Εφονεύθη επί της οδού Κότσικα(παρόδου Πατησίων) την 10.20 ώραν της 17.11.1973, βληθείς υπό στρατιωτών εκ του κτιρίου του ΟΤΕ.

6. Μάρκος Δημητρίου Καραμάνης, ετών 23. Εφονεύθη ευρισκόμενος εις την επί της οδού Πατησίων και Αιγύπτου 1 πολυκατοικίαντην 10.30 ώραν της 17.11.1973, βληθείς ομοίως υπό στρατιωτών εκ του κτιρίου του ΟΤΕ.

7. Βασίλειος Καράκας, Τούρκος υπήκοος, ετών 43. Εφονεύθη εις την πλατείαν Αιγύπτουπερί ώραν 13.00' της 17.11.1973, βληθείς εκ διερχομένου άρματος μάχης.

8. Δημήτριος Θεοφ. Θεοδώρας, ετών 6. Εφονεύθη επί της οδού Ορεινής Ταξιαρχίας Ζωγράφου περί ώραν 13.30 της 17.11.1973, βληθείς υπό στρατιώτου ευρισκομένου έμπροσθεν του Ναού του Αγίου Θεράποντος.

9. Βασιλική Φωτίου Μπεκιάρη, ετών 17. Εφονεύθη ευρισκομένη εις την ταράτσα της επί της οδού Μεταγένους 8 - Νέος Κόσμοςοικίας της περί ώρα 12.30' της 17.11.1973, δεχθείσα εις την κεφαλήν της βλήμα αδέσποτον άρματος.

10. Γεώργιος Αλεξάνδρου Γεριτσίδης, ετών 48, εφοριακός υπάλληλος. Εφονεύθη ευρισκόμενος εν Ν. Λιοσίοιςπρος εκτέλεσιν υπηρεσίας περί ώραν 12.15' της 17.11.1973 δεχθείς ομοίως βλήμα αδέσποτον άρματος μάχης εις την κεφαλήν.

11. Νικόλαος Πέτρου Μαρκουλής, ετών 25. Εφονεύθη παρά την πλατείαν Βάθηςπερί ώραν 11.00'της 17.11.1973, βληθείς εκ διερχομένου άρματος μάχης.

12. Στυλιανός Αγαμ. Καραγεώργης, ετών 19, εργάτης. Ετραυματίσθη θανασίμως επί της οδού Πατησίων, έμπροσθεν του κινηματογράφου ΕΛΛΗΝΙΣ, περί ώρα 10.00'της 17.11.1973, βληθείς εκ διερχομένου άρματος και απεβίωσεν εις το ΚΑΤ την 30.11.1973.

13. Ανδρέας Στεργίου Κουμπος, ετών 63. Ετραυματίσθη σοβαρώς διερχόμενος την οδό Καποδιστρίουπερί ώρα 14.00' της 18.11.1973, βληθείς εκ διερχομένου άρματος και απεβίωσε την 30.1.1974.

14. Μιχαήλ Δημήτριου Μυρογιάννης, ετών 20. Εφονεύθη εις την διασταύρωσιν των οδών Πατησίων και Στουρνάραπερί ώραν 13.30' της 18.11.73, βληθείς δια περιστρόφου εις την κεφαλήν και

15. Κυριάκος Δημητρίου Παντελάκης, ετών 45, δικηγόρος. Ετραυματίσθη σοβαρώς επί της οδού Γλάδστωνοςπερί ώραν 12.40' της 18.11.1973, βληθείς εκ διερχομένου επί της οδού Πατησίων άρματος και απεβίωσεν την 18.12.1973.

β) Νεκροί πλήρως βεβαιωθέντες:

1. Σπύρος Κοντομάρης, δικηγόρος. Απεβίωσεν τας απογευματινός ώρας της 16.11.73 ευρισκόμενος επί της οδού Γεωργίου Σταύρου, συνέπεια θανατηφόρου επενέργειας των ριπτομένων υπό της αστυνομίας αερίων (κατάθ. υπ' αριθμ. 93).

2. Αικατερίνη Αργυροπούλου, ετών 75. Ετραυματίσθη σοβαρώς ενώ ευρίσκετο εις την εν Αγ. Αναργύροις οικίαντης περί ώραν 11.00' της 17.11.1973, δεχθείσα αδέσποτον βλήμα άρματος και απεβίωσεν κατά μήνα Μάιον 1974 και

3. Δημήτριος Παπαϊωάννου, ετών 60, ιδιωτικός υπάλληλος. Απεβίωσεν την μεσημβρίαν της 17.11.1973 εκ προσφάτου εμφράγματος του μυοκαρδίου κατά την ιατροδικαστικήν έκθεσιν σοβαρώς όμως, υπό της συζύγου του αμφισβητούμενης και υποστηριζούοης ότι ο σύζυγος της απεβίωσεν είτε βληθείς δι' όπλου, είτε υποστάς συγκοπήν εκ των ριπτομένων αερίων, καταθεσάσης δε ότι μόνον εις το Νεκροταφείον της επετράπη να πλησιάσει απλώς και να ατενίσει το πρόσωπον του νεκρού συζύγου της.

γ) Νεκροί βασίμως προκύπτοντες:

1. Ο ιατρός - χειρουργός Γεώργιος Γρηγοριάδης, μετά λόγου γνώσεως καταθέτει ότι ο ίδιος προσωπικώς αντελήφθη και διεπίστωσεν ιατρικώς τον θάνατον (2) δύο αγνώστων νέων, πληγέντων: Του μεν ενός εις την πλατείαν Βικτωρίαςπερί ώραν 11.00' της 17.11.1973 δια βλήματος περιστρόφου υπό Ανθυπασπιστού της Χωροφυλακής ριφθέντος, του δε ετέρου εις την οδόν Γ Σεπτεμβρίου περί ώραν 12.00' της 18.11.1973 δια βλήματος διερχομένου άρματος (κατάθ. υπ' αριθμ. 25).

2. Η μάρτυς Παναγ. Παπακυριακού καταθέτει περί θανάσιμου τραυματισμού μικράς κορασίδος, ηλικίας 9 περίπου ετών, εις την γωνίαν των οδών Πατησίων και Κλωναρίδου περί ώραν 14.00 της 17.1.1.1973 εκ βλημάτων διερχομένου άρματος, εξ ων και η ιδία ετραυματίσθη βαρύτατα (κατάθ. υπ' αριθμ. 168).

3. Ο φοιτητής Λεωνίδας Ανωμερίτης, καταθέτει περί θανάσιμου τραυματισμού νεαράς μαθήτριας, εντός του χώρου του Πολυτεχνείου ευρισκόμενης, περί ώρα 11.45' της 16.11.1973, δια βλήματος ριφθέντος εκ του εκτός του Πολυτεχνείου χώρου (κατάθ. υπ. αριθμ. 32).

4. Ο Φαρμακοποιός Αλέξανδρος Παναγόπουλος καταθέτει ότι, ότε προ του μεσονυχτίου της Παρασκευής 16.11.1973, επεσκέφθη μετά της συζύγου του το Πολυτεχνείον προς παροχήν υπηρεσιών εις τους τραυματίας και εισήλθεν εις το αυτόθι υπάρχον πρόχειρον ιατρείον, ιδίοις όμμασιν αντελήφθη την ύπαρξιν (3) τριών νεκρών και μιας γυναικός θανασίμως τραυματισθείσης, τα τραύματα των οποίων σαφώς περιγράφει. Προσθέτει δε ότι εκ μελών της Συντονιστικής Επιτροπής Φοιτητών έλαβε την πληροφορίαν ότι είχαν και οκτώ (8) εισέτι νεκρούς, τα πτώματα των οποίων είχον τοποθετηθεί και εφυλάσσοντο εις παρακείμενον χώρον ίνα μη υποπέσουν εις αντίληψιν των σπουδαστών και προκληθή πανικός (κατάθ. υπ' αριθμ. 245).

5. Περί των ανωτέρω νεκρών σαφώς καταθέτουν και σπουδασταί, μέλη της Συντονιοτικής Επιτροπής, οι οποίοι και περιγράφουν με ενάργειαν τα τραύματα τα οποία έκαστος των νεκρών συναδέλφων των έφερεν (Οράτε καταθέσεις υπ' αριθμ. 41,45 και 217). Και ναι μεν ο εις εκ των ανωτέρω μαρτύρων (217) καταθέτει και περί τα είκοσι δύο (22) πτωμάτων, άτινα ο ίδιος ούτος προσωπικώς αντελήφθη, περιστατικόν όπερ δεν επεβεβαιώθη, πλην σοβαροί διάτην αλήθειαν των κατατιθεμένων προκύπτουν ενδείξεις εκ της προεκτεθείσης καταθέσεως Αλέξ. Παναγοπούλου, όστις και αναφέρει ότι αντελήφθη θάλαμον υπό του περιβόητου Πίμπα - πράκτορας της ΚΥΠ (κατάθ. υπ' αριθμ. 29 και 176 μετά μαγνητοταινίας) - φρουρούμενον, εις ον υπήρχον άνθρωποι δήθεν κοιμώμενοι, ων, όμως, η στάσις και η όλη εμφάνισις εις πολλάς τον ανωτέρω μάρτυρα ενέβαλεν υποψίας (οράτε κατάθεσιν). Ανακήπτει βεβαίως το ερώτημα τι εγένοντο οι νεκροί αυτοί και σοβαρά δια τους αντιλέγοντας αντλούνται εντεύθεν επιχειρήματα. Όμως προσφέρουν ίσως απάντησιν τα υπό των φυλάκων του νεκροθαλάμου του Ρυθμιστικού Κέντρου Αθηνών κατατιθέμενα. Ο μεν Νικ. Νίκας καταθέτει ότι κατά την διάρκειαν της υπηρεσίας του μέχρι της 23.00' ώρας της 16.11.1973 παρέλαβε και ετοποθέτησε εις τον νεκροθάλαμον επτά (7) πτώματα νέων ανδρών, ηλικίας 22-25 ετών, τα οποία δεν συνωδεύοντο από πιοτοποιητικόν θανάτου και κάρταν περί της ταυτότητος του νεκρού (κατάθ. υπ' αριθμ. 80). Ο εκ του ανωτέρω παραλαβών ακολούθως υπηρεσίαν Ιωάννης Μάρας, καταθέτει ότι από της 23.00' ώρας της 16.11.1973 μέχρι 7.00' της 17.11.1973 παρέλαβεν και ετοποθέτησεν εις τον νεκροθάλαμον επτά (7) πτώματα, νέων ομοίως ανδρών, ηλικίας 20-35 ετών, έκτων οποίων τα τέσσερα (4) ήταν αγνώστου ταυτότητος (κατάθ. υπ' αριθμ. 89). Και ούτω κατά την τραγικήν εκείνην νύχτα των γεγονότων, 16 προς 17 Νοεμβρίου 1973, ένδεκα (11) πτώματα αγνώστων νέων διακομίζονται εις το Ρυθμιστικόν Κέντρον Αθηνών, άτινα, όμως, πλην ενός (κατά τα επίσημα στοιχεία του Νοσοκομείου) ουδαμού εμφανίζονται, ούτε καταχωρίζονται! Και η ανυπαρξία επισήμων στοιχείων εν τω Νοσοκομείω δεν αποδεικνύει βεβαίως την ανυπαρξίαν πτωμάτων, διότι αι καταθέσεις είναι κατηγορηματικοί και σαφείς και πλήρως εκ της ερεύνης εβεβαιώθη ότι ουδεμία εγένετο επίσημος εγγραφή του πλήθους των εισαγομένων τότε τραυματιών εις το Γενικόν βιβλίον της πύλης. Μόνον οι αυτόθι ευρισκόμενοι αστυνομικοί εμερίμνων δια τα καθ' εαυτούς περί τούτου και τα υπ' αυτών συλλεγέντα στοιχεία, κατά το μάλλον ακριβή, μετά των εν συνεχεία εις τα βιβλία των κλινικών του Νοσοκομείου εγγραφών, προσέφεραν ημίν αποδείξεις περί του αριθμού των διακομισθέντων εις το Ρυθμιστικόν τραυματιών! Θα ήτο μάταιον επομένως να ερευνηθή περαιτέρω, μολονότι επεχειρήθη, τι εγένοντο οι νεκροί ούτοι! Επισημαίνομεν μόνον το πρόβλημα και τονίζομεν ότι τα υπό των ανωτέρω κατατιθέμενα πλήρως εναρμονίζονται προς τα υπό των σπουδαστών υποστηριζόμενα ως προς τον αριθμόν των δέκα (10) περίπου νεκρών.

6. Πλήρως εκ των εκτεθέντων εβεβαιώθη η εν ψυχρώ δολοφονία νέου ανδρός εις το Ρυθμιστικόν Κέντρον Αθηνών υπό των αυτόθι υπηρετούντων, κατά την τραγικήν αυτήν νύκτα, αστυνομικών (καταθέσεις υπ' αριθμ. 69, 70, 77, 79, 86 και 94), αλλά και δευτέρα τοιαύτη θανατώσεως τραυματίου συνεπεία ξυλοδαρμού, εις χείρας του ιατρού χειρουργού Λέων. Παπασταματίου (κατάθ. υπ' αριθμ. 86) αποβιώσαντος. Τι εγένοντο οι δύο (2) ούτοι νεκροί; Διότι είναι πλήρως βεβαιωμένον ότι ουδείς εξ αυτών ευρίσκεται εις τον κατάλογον των εξ (6) επισήμων νεκρών του Ρυθμιστικού, εξ ων μάλιστα μόνον εις (ο άγνωστος αρχικώς και γνωστός ακολούθως Βασ. Φαμέλλος) διεκομίσθη κατά τον επίμαχον χρόνον της νυκτός της 16ης προς 17ην Νεομβρίου 1973. Επίτασις της αγωνίας εκ του τιθεμένου προβλήματος! Δι' ο και ο προεκτεθείς ιατρός - χειρουργός, προσωπικώς παρακολουθήσας τα γεγονότα εις το Ρυθμιστικόν και εις την επιχείρηση/ σωτηρίας, συμμετασχών ειδικώς περί του αριθμού των εν τω Ρυθμιστικοί νεκρών εκ των γεγονότων του Πολυτεχνείου ερωτηθείς, καταθέτει ότι πρέπει ν' ανέρχωνται εις είκοσι (20) ή είκοσι πέντε (25) και αιτιολογεί διατί (Οράτε κατάθεσιν ομοίως και τας 47 και 98. Εκ των εκτεθέντων δήλον καθίσταται ότι εις τους καταλόγους των επισήμως ανακοινωθέντων δέκα πέντε (15) νεκρών και υπό της ερεύνης βεβαιωθέντων τριών (3) τοιούτων δέον να προστεθούν και έτεροι δέκα έξι (16) τουλάχιστον βασίμως προκύπτοντες, οίτινες, τονιστέον και πάλι, ουδεμίαν έχουν, ως προς την ταυτότητα, σχέσιν με τους επισήμως ανακοινωθέντος. Παραμένει βεβαίως πάντοτε το ερώτημα: Τι εγένοντο τα πτώματα των νεκρών τούτων και διατί οι οικείοι των εξακολουθητικώς σιωπούν; Δεν είναι εύκολος η απάντησις εις τον χαράσσοντα τας γραμμάς ταύτας. Είναι υποχρέωσις, όμως, η έναντι του προβλήματος θέσις και η κατανόησις των ανερμήνευτων ή αδυνάτων.

 
At 11/18/2007 05:33:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Να υποθέσω ότι πριν απαντήσεις στο προηγούμενο σχόλιο μου, είχες διαβάσει όλο το πόρισμα; Ας είναι.
Ακόμα και σε όλο αυτό το copy paste δεν υπάρχει πουθενά αναφορά για άτομα που φονεύθηκαν εντός του Πολυτεχνείου, παρά μόνο στο γ. 3 και 4, όπου μιλάνε για ανώνυμους.
Νομίζω διαβάζοντας όλα αυτά τα αφιερώματα από τότε που είμαστε σχολείο, ότι όλοι σχεδόν οι νεκροί, όπως προκύπτει και από το έγγραφο που παραθέτεις, ήταν εκτός της Σχολής.

Garine

 
At 11/18/2007 07:12:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Θα εχω υποψη την ταινια, ευχαριστω. Τα ιδια αναφερονται και στο Χαρι Ποτερ, αλλα δεν ηθελα να δειξω το χαμηλο μου επιπεδο.

 
At 11/20/2007 12:14:00 π.μ., Blogger Γνωμοδότης said...

Νομίζω διαβάζοντας όλα αυτά τα αφιερώματα από τότε που είμαστε σχολείο, ότι όλοι σχεδόν οι νεκροί, όπως προκύπτει και από το έγγραφο που παραθέτεις, ήταν εκτός της Σχολής.

Δηλαδή με κάποιο μαγικό τρόπο πέθαναν μόνο όσοι ήταν στα πέριξ και όσοι μόλις είχαν βγεί από το πολυτεχνείο αλλά κανένας μέσα;

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home