Τρίτη, Νοεμβρίου 13, 2007

Ποπ Κουλτούρα

Δεν είχε ξαναχορέψει ζεϊμπέκικο ποτέ.
Όταν άκουσε όμως τις πρώτες νότες, κατάλαβε ότι αυτή την φορά έπρεπε να χορέψει, αντιλήφθηκε ότι αυτό το τραγούδι, που χρόνια το είχε παρεξηγήσει, είναι στην πραγματικότητα ζεϊμπέκικο στην ψυχή και στους στίχους.
Σηκώθηκε κι άρχισε το πρώτο του ζεϊμπέκικο. Μόνος του ήταν άλλωστε και δεν τον έβλεπε κανείς. Δεν είχε ανάγκη από θεατές. Ποτέ δεν είχε.
Μα πονούσε για κάτι συγκεκριμένο;
Όχι· όλα καλά του πήγαιναν· καλύτερα από ποτέ.
Σκέφτηκε τότε ότι ο πόνος του, όντας μη συγκεκριμενοποιήσιμος και μη δικαιολογημένος, ήταν και αυθεντικότερος, ήταν αμασκάρευτα αληθινός: πονούσε επειδή υπήρχε και δεν χρειαζόταν οποιαδήποτε άλλη αιτία για να πονά.
Ο Σοπενάουερ είπε πως η ζωή είναι ένα εκκρεμές που ταλαντεύεται μεταξύ πόνου και ανίας.
Σοπενάουερ δεν είχε διαβάσει· Σοπράνος έβλεπε, κι από εκεί είχε μάθει το τσιτάτο.
Ξανασκέφτηκε τότε ότι ίσως ο πόνος του δεν ήταν αυθεντικότερος, δεν ήταν βαθύτερος, αλλά ίσως βαριόταν ακόμη και να βαριέται, και για αυτό κρατούσε με το ζόρι το εκκρεμές στην μία του πλευρά.
Βυθισμένος καθώς ήταν στην θολούρα αυτών του των σκέψεων, συνειδητοποίησε ότι το τραγούδι συνέχισε να παίζει μόνο του, χωρίς την συμμετοχή του, αφού είχε αφήσει το ζεϊμπέκικο στην μέση και κοιτούσε ακίνητος στο υπερπέραν του απέναντι τοίχου.
Ευτυχώς που δεν τον έβλεπε κανείς.

14 Comments:

At 11/13/2007 09:27:00 μ.μ., Anonymous Maigret said...

και στην ανία του πόνου υπάρχει ανάταση και ποντισμός, καλύτερα που δεν είχε διαβάσει Σοπενάουερ, σπρώχνοντας το κορμί του στο χρόνο με ολοδικά του βήματα, πήρε μια γεύση από παράδεισο

το κείμενό σου, μικρό διαμάντι, στους κρυστάλους του, βλέπουμε όλοι το είδωλο κάποιας στιγμής μας

 
At 11/13/2007 10:11:00 μ.μ., Blogger Νίκος Τσαχουρίδης said...

Ευτυχώς που δεν τον είδε κανείς. Διότι τότε μπορεί να μην είχε σηκωθεί να χορέψει.

Κι όπως σωστά λέει το τραγούδι όλοι πονάμε κάποια στιγμή. Ίσως και να έχουμε ανάγκη να πονέσουμε. Αυτός ο γλυκός πόνος, επιβεβαίωση ότι ζούμε.

 
At 11/13/2007 11:45:00 μ.μ., Blogger Λωτοφάγος said...

Καμιά φορά πονάμε αναδρομικά,επειδή μέσα στη φούρια να προλάβουμε ο πόνος καμουφλάρεται βιαστικά. Είναι μπανάλ ο πόνος σήμερα! Και φτάνει ένα ζεϊμπέκικο, ένα "κι ήτανε ο πόλεμος γιορτή στα παλιά μας στέκια", για να ξυπνήσει το παιδί που θάψαμε μέσα μας και να κλάψει με παράπονο!

 
At 11/13/2007 11:48:00 μ.μ., Anonymous ΧΠΑΠ said...

Επειδή είσαι καθίκι και υπονομεύεις τα πιο ερωτικά σου κείμενα με σπασαρχίδικους τίτλους, θα (σε/μας/τους) ξενερώσουμε ακόμα πιο πολύ με ολίγη από Λακάν και δη από wikipedia.

The French word Jouissance means enjoyment, but it has a sexual connotation (i.e. orgasm).
[...]pleasure becomes pain, and this 'painful principle' is what Lacan calls jouissance.Thus jouissance is suffering.

Μ'άλλα λόγια, ο πόνος είναι καύλα.

[αύριο θα εξομολογηθούμε και θα κοινωνήσουμε. απόψε είμαστε αντικοινωνικοί και κρυψίνοες.]

 
At 11/14/2007 12:00:00 π.μ., Blogger η ψυχη μου το ξερει said...

Η ζωή ταλαντεύεται μεταξύ πόνου και ανίας,όταν είσαι καταθλιπτικός..

 
At 11/14/2007 01:01:00 π.μ., Blogger island said...

Όπως είχα ακούσει σε μία συνέντευξη του Αλκίνοου Ιωαννίδη να λέει πως στη ζωή δεν έχουμε έρθει να ευθυμήσουμε έτσι και ο τυπάς της ιστορίας σου το αποτυπώνει αυτό.Ίσως ήρθαμε για να πονέσουμε ίσως μόνο για να ξεκινήσουμε να χορεύουμε ένα χορό που ποτέ δεν θα τελειώσουμε και που η μουσική δεν θα είναι συνοδοιπόρος.

 
At 11/14/2007 01:17:00 π.μ., Anonymous ΧΠΑΠ said...

everybody Hz.

 
At 11/14/2007 08:37:00 π.μ., Anonymous edison said...

Υπέροχο το κείμενο και το τραγούδι . Το πρόβλημα δεν είναι όταν πονάς sometimes αλλά όταν πονάς most of the time. Και στην πραγματικότητα υποπτεύεσαι τι φταίει και δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις οπότε προφασίζεσαι στον εαυτό σου και τους άλλους ότι δεν ξέρεις τι φταίει. Σίγουρα η υπόθεση του Σοπενχάουερ είναι κλασικό σύμπτωμα κατάθλιψης και δυστυχώς ισχύει για αρκετούς ανθρώπους.

 
At 11/14/2007 11:11:00 π.μ., Anonymous ολυφ said...

μα... προβλέπεται τό ζεϊμπέικικο ως δυνατότητα γιά sopranos;;;

 
At 11/14/2007 01:13:00 μ.μ., Anonymous aerosol said...

Νομίζω πως ούτε οι Sopranos ούτε ο Σοπενάουερ έχουν τα εργαλεία και την οπτική να μετατρέψουν τον πόνο σε ζεϊμπέκικο. Θεωρώ αυτονόητο πως ο,τιδήποτε μπορεί να σε αποτρέψει από έναν καλό χορό και από την κάθαρση που προσφέρει είναι θόρυβος άνευ νοήματος.
Ο πόνος είναι πρώτα απ'όλα υπαρξιακός: η πίκρα που βιώνουμε όλοι κάθε φορά που νιώθουμε πως είμαστε μονάχοι, πλάνητες και ανέστιοι σ' αυτή τη ζωή. Η προφανής δυστυχία το ενισχύει αυτό αλλά και στους πιο τυχερούς ή προνομιούχους δεν λείπει.
Ο πόνος μέσω του τραγουδιού, του χορού, της τέχνης, σε περνά δια πυρός και σιδήρου και σου δίνει την κάθαρση. Γι αυτό μπορούμε να συνοδέψουμε τα γλέντια μας και τις στιγμές της χαράς μας με τα πιο βαριά και θλιμμένα πράγματα: γιατί μέσω του πόνου μας βγάζουν πιο ανάλαφρους, πιο δυνατούς. Το ξέρουν όσοι χορεύουν ζεϊμπέκικο, όσοι παίζουν τα μπλουζ ή το φλαμένκο, όσοι δεν χρειάζονται ειδική μετάφραση για να πονούν χωρίς τύψεις όταν λείπει ο προφανής λόγος.

[Τον Αλκίνοο, που σε κάθε συνέντευξη τον βλέπω φωτογραφημένο λες και μόλις έκλαιγε, τον βάζω σε ειδική κατηγορία -αλλά... σταματώ πριν εκφραστώ απρεπώς! Όποιος δέχεται τον πόνο σέβεται και την ευθυμία. Η ζωή δεν υπακούει στα τσιτάτα μας και το χιούμορ είναι άλλη μια ιερή έκφραση του ανθρώπινου πόνου και της ανάγκης για κάθαρση.]

 
At 11/14/2007 02:35:00 μ.μ., Anonymous everyboy said...

rem - ζεμπεκικο / sopranos - σοπενάουερ / πόνος - ανία υπό τους ήχους μουσικής με περιπλάνηση σε utube - wiki και όλα αυτά σε 209 λέξεις !!!!!!!!!!!! ΑΨΟΓΟΣ μεν αλλά και ο ΛΑΚΑΝ χρειάζεται

 
At 11/14/2007 09:31:00 μ.μ., Blogger Xrysostomos said...

Διαβάζω τα σχολια

Μου αρέσουν τα ποστς που είναι λιμάνια και ο καθένας φεύγει για το δικό του ταξίδι

 
At 11/14/2007 10:52:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Όμορφη παρομοίωση.

 
At 11/17/2007 03:10:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

εκεί που ζούσε ο Σοπενάουερ, φυσικό ήταν να πλήττει.

garine

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home