Δευτέρα, Νοεμβρίου 05, 2007

Τέσσερεις Υποθέσεις για τον Γιώργο

Αν η «Χειρότερη Κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης» κέρδισε τις εκλογές, αυτό δεν μπορεί παρά να σημαίνει ότι θα πρέπει να είχε απέναντι της την «Χειρότερη Αξιωματική Αντιπολίτευση της Μεταπολίτευσης», κι αν ο Πρόεδρος της «Χειρότερης Αξιωματικής Αντιπολίτευσης της Μεταπολίτευσης» κερδίσει στις εσωκομματικές εκλογές, αυτό δεν μπορεί παρά να σημαίνει ότι ο Βενιζέλος πρέπει να ανακηρυχθεί πανηγυρικά ως «Ο Χειρότερος Δελφίνος της Μεταπολίτευσης».
Γιατί όμως; Υποτίθεται ότι ήταν άχαστος. Πώς είναι δυνατόν να χάνει οποιοσδήποτε από τον Γιώργο Παπανδρέου; Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.
Υπόθεση πρώτη: Αν ο Γιώργος απογοητευμένος δεν ξανάβαζε υποψηφιότητα κι αν έβαζε υποψηφιότητα ο Νίκος ή ο Αντρίκος Παπανδρέου, μάλλον τα ποσοστά του Σκανδαλίδη θα τα είχαν για πλάκα. Το μόνο εναπομένον μυστήριο είναι πώς, με τέτοια νοοτροπία, ο Έλληνας ψήφισε κατά της Βασιλευομένης Δημοκρατίας στο δημοψήφισμα του '74.
Υπόθεση δεύτερη: Ο Γιώργος είναι ψηλός, αθλητικός και χαμηλοβλεπούσος. Ο Βενιζέλος είναι χοντρός, μπουλντογκόμορφος και αντιπαθής: όχι μόνο λαχταρά να κυβερνήσει αλλά το λέει κιόλας. Ενώ ο Γιώργος δεν θέλει να κυβερνήσει, ο Γιώργος δεν θέλει να έχει εξουσία, εκείνο που ο Γιώργος θέλει είναι το να προσφέρει. Στην Ελλάδα αν θες να είσαι πολιτικός αρχηγός ποτέ μην ομολογήσεις ότι θες να κυβερνήσεις: είναι κακό. Τον τόπο να λες ότι θες να υπηρετήσεις. Την εξουσία να την δέχεσαι ως αναγκαίο κακό, μόνο και μόνο επειδή έχεις ένα όραμα και δεν γίνεται αλλιώς. Επίσης, στις ήττες του κόμματός σου, να τηρείς πρώτα 40 μέρες πένθους. Αν πας τη νύχτα που έχασες και πεις ότι διεκδικείς την εξουσία είναι ελεεινό. Αν αγαπούσες αληθινά το κόμμα σου θα έπρεπε να κλαις εκείνο το βράδυ. Όπως όλοι οι υπόλοιποι ειλικρινείς σου σύντροφοι, γουρούνι. Ελληνική πολιτική σκηνή: η μεγάλη γιορτή του φαίνεσθαι.
Υπόθεση τρίτη: Ο Γιώργος όχι μόνο είναι γιος του Αντρέα, όχι μόνο είναι καλό παιδί, αλλά είναι και το νέο «παιδί του λαού», είναι η μετενσάρκωση του Καζαντζίδη και του Νίκου Ξανθόπουλου που τον κυνηγάνε τα άθλια τα συμφέροντα, η άθλια η διαπλοκή, ο άθλιος ο Λαμπράκης, ο άθλιος ο Μπόμπολας, ο άθλιος ο Πρετεντέρης. Γιατί στηρίζουν λυσσωδώς Βενιζέλο όλοι αυτοί; Γιατί δεν στηρίζουν Γιώργο; Το ερώτημα τι έκαναν όλοι αυτοί μέχρι τις εκλογές, αν στήριζαν ή δεν στήριζαν Γιώργο και πόσο λυσσωδώς υποστήριξαν την άνευ εκλογών διαδοχή του 2004 παραλείπεται ως άνευ σημασίας. Το ερώτημα επίσης αν ο Γιώργος ήρθε από το εξωτερικό με αεροπλάνο πριν δυο μήνες ή αν είναι στην κυβερνώσα πολιτική εδώ και 26 χρόνια παραλείπεται ως επίσης άνευ σημασίας.
Υπόθεση τέταρτη: Το ΠΑΣΟΚ έχασε με τα χρόνια την ταυτότητά του και το διακύβευμα δεν είναι αν θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές αλλά αν θα ξαναβρεί την «χαμένη του ψυχή» προκειμένου να ξαναηγεμονεύσει σε πολιτικό επίπεδο: ο Γιώργος υπόσχεται επιστροφή στις ρίζες, ο Βενιζέλος μόνο νίκες, όσο για τον Σκανδαλίδη ποτέ δεν μας απασχόλησε στ΄αλήθεια (Τι θες, ρε Σκανδαλίδη, και μπλέκεσαι σε θέματα που δεν σε αφορούν; Γραφικέ, ε γραφικέ).
Και τελικά αυτό είναι το πραγματικό ατού του Γιώργου: η επιστροφή στο αντρεϊκό φαντασιακό, η επιστροφή σε έναν βερμπαλισμό όπου με τα λόγια τα βάζουμε με τους νταβατζήδες σήμερα - τις βάσεις του θανάτου προχθές, αλλά στην πράξη τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει, συνδυάζοντας έτσι τον βολεψισμό του Έλληνα με την ψευτοπαλικαριά των λόγων του: Παπανδρέου θα πει και η πίτα και ο σκύλος.
Ο Γιώργος είναι Παπανδρέου, είναι καλό παιδί, τον κυνηγάνε οι κακοί και -πάνω απ' όλα- ανακαλώντας την ύστατη ώρα κάτι από την δύναμη των γονιδίων του, τα ξαναβάζει λεκτικά με τους μπαμπούλες: κι αν ξαναχάσουμε τις εκλογές - κι αν διαλυθούμε, αξίζει να το ξαναζήσουμε· ως μεθαδόνη, έστω.
Μαζί σου Γιωργέα για μια Ελλάδα νέα.

30 Comments:

At 11/05/2007 06:37:00 μ.μ., Blogger Τζιτζίκος said...

υποθεση πεμπτη: καιγεται δια πάντα το σκληρο χαρτι που λεγεται ΕΒ για το ΠΑΣΟΚ και δινεται η ευκαιρια σε αλλα κοράκια να παίξουνε το ρολο του δελφινου που σημερα δεν εχουνε τα μπαλακια να το κανουνε;

καλα που δηλωσε υποψηφιοτητα και κεινος ο τεταρτος και γελασε και το χειλακι μας λιγο.

 
At 11/05/2007 06:43:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Nαι, παίζει κι αυτό, αλλά το θέμα είναι ότι ψηφίζει ο κόσμος και όχι μόνο τα στελέχη. Ο κόσμος είναι το μυστήριο γιατί τον ψηφίζει.
Όσο για τον Τζιώτη, δεν αποκλείω να κάνει την έκπληξη και να κυριαρχήσει.

 
At 11/05/2007 06:48:00 μ.μ., Blogger Τζιτζίκος said...

αυτη η πιστη σου στην 'δημοκρατια' του πασοκ...

πιστευεις πως θα ψηφίσουνε άλλοι πασοκοι πριν των πωρωμένων (λεξη που δυστυχως δεν μ αρεσει); και ποσο μη-καθοδηγουμενοι από στελεχη ειναι αυτοί που τελικά θα ψηφίσουν;

 
At 11/05/2007 07:07:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Ξέρω γω; Υποτίθεται ότι ο κόσμος έχει τη δική του κρίση και δεν κάνει ό,τι του λένε τα στελέχη.

 
At 11/05/2007 07:08:00 μ.μ., Blogger Τζιτζίκος said...

υποτιθεται... εκτη υποθεση δηλαδη...

πολύ υπόθετο ακούω σ αυτο το κόμμα...

 
At 11/05/2007 07:38:00 μ.μ., Blogger costinho said...

Μου προξενεί εντύπωση η επιμονή σου σε αυτή την τρόπο τινά naive και κρυφοφιλοβενιζελική (sic!) ανάγνωση της έριδας που τείνει να πάρει διαστάσεις ιστορικού γεγονότος εθνικής σημασίας. Και όποτε ένα γεγονός τείνει να πάρει εθνική σημασία (ή εκβιάζεται από τα media να πάρει), αυτό γίνεται προς χάριν απόκρυψης των πραγματικών του διαστάσεων και των ουσιαστικών συμπερασμάτων ή αιτιών που το συνοδεύουν.

Όλη αυτή η παράτα εδώ και ενάμιση (!!!) μήνα μετά τις εκλογές -μια μιντιακή μονομανία που κατάφερε να συγκαλύψει ακόμα και το θέμα του ασφαλιστικού- ήρθε να συγκαλύψει με χοντροκομμένο τρόπο όλα αυτά που -υπό άλλες συνθήκες, σε μια μορφωμένη και συνειδητοποιημένη κοινωνία ίσως- αποτελούν ένα πραγματικά ιστορικό και πολυσύνθετο κοινωνικό φαινόμενο, το οποίο σε πρώτη ανάγνωση χαρακτηρίζεται από:
1. την απαξίωση του δικομματισμού ως πολιτικό και κοινωνικό πρότυπο
2. την ολοκλήρωση του κύκλου της μεταπολίτευσης και την ιστορική εξάντληση των πολιτικών και οικονομικών μοντέλων διοίκησης που πρότεινε ή επέβαλε
3. την απαξίωση στα πρόσωπα που καθορίζουν την τελευταία δεκαετία το πολιτικό παιχνίδι, τα οποία στέκονται αμήχανα απέναντι στην αδυναμία τους να κουβαλήσουν στις πλάτες τους -έστω- την αίγλη και την αύρα της παλιάς φρουράς -που δήλωνε παρόν ακόμα και με κάθε νεύμα του Ανδρέα ή ένα μάγκικο ζεϊμπέκικο του Γεννηματά
4. το γεγονός ότι η υπόσχεση για "κοινωνικό κράτος" που κρατούσε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία για 20 χρόνια, είναι ένα ανέκδοτο με το οποίο βαρεθήκαμε ακόμα και να γελάμε -η στάση του εκλογικού σώματος σε συνάρτηση με το φαινόμενο των φετινών πυρκαγιών το έδειξε καθαρά. [Γι αυτό μπορεί να θεωρείται πλέον και φυσιολογική η ουσιαστική και καθημερινή απάθεια του πολίτη απέναντι στα φαινόμενα διαφθοράς της τωρινής κυβέρνησης -όχι ευκαταφρόνητα για μόλις 4 χρόνια διακυβέρνησης]

Όσο αφορά τη διαμάχη των δύο υποψηφίων, αυτό που αποδείχθηκε περίτρανα, δεν ήταν ότι ο Γιώργος ήταν υποκριτής και ο Βενιζέλος άμεσος και ειλικρινής (άρα και ...πολιτικά ηθικός όπως είχες ξαναγράψει). Αποδείχτηκε ότι (όντας και οι δυο στο κουρμπέτι χρόνια και όχι χτεσινοί) ο Γιώργος είναι έξυπνος και ο άλλος χαζός. Ο Γιώργος ποντάρει σ'αυτό που ξέρει ότι κερδίζει ψηφοφόρους, στελέχη και ισορροπίες, εδώ και δεκαετίες (έστω και με αποτυχίες στην πλάτη του), ενώ ο Βενιζέλος πόνταρε στην καύλα του και τη δίψα του για εξουσία. Έδειξε εικόνα γραφικού και αφελή ερασιτέχνη της εξουσίας, κάτι που απ'ό,τι φαίνεται είναι κιόλας -και αυτό είναι και το πιο τρομακτικό, αν δεχτούμε ότι κάποτε ενδέχεται και να κυβερνήσει τον τόπο.

Η επιχειρηματολογία "υπέρ" (επέτρεψέ μου) της συνεπούς στάσης του Βενιζέλου, μπορεί να ερμηνευτεί εντελώς αντίστροφα από την πλευρά του "θύματος" Γιωργάκη. Λόγου χάριν, όλοι αυτοί οι Πρετεντεραίοι που "λυσσωδώς υποστήριξαν την άνευ εκλογών διαδοχή του 2004", μπορεί κανείς να πει ότι "ήταν στο κόλπο" και υπέσκαπταν (με έντολη Σημίτη και του πραγματικού διαδόχου του, του Βαγγέλη) το προσωρινό πέρασμα του Γιωργάκη από την ηγεσία. Κανείς δεν θα δεχόταν τότε (και κυρίως η βάση) αδιαμαρτύρητα την παράκαμψη του νόμιμου κληρονόμου του πολιτικού μαγαζιού που είχε στήσει ο Ανδρέας. Ένας αποτυχημένος Γιωργάκης όμως (και δις μάλιστα όπως λένε) μπορούσε -με κόστος μια-δυο χαμένες τετραετίες για το ΠΑΣΟΚ (οι οποίες ούτως ή άλλως έρχονταν και αυτό το γνώριζε ο Σημίτης καλύτερα από όλους μας)- να γίνει ο σάκος του μποξ για τα πολιτικά μπουλντόγκ, που πλέον έδειξαν με τον πιο λυσσαλέο (εδώ κολλάει η λέξη) τρόπο την πλήρη αδιαφορία τους για τα πραγματικά ζητήματα του τόπου, για μια ουσιαστική αντιπολίτευση, για μια κοινωνική δράση που -τουλάχιστον- θα βοηθούσε να μην ξεπέσει -κι άλλο- η πολιτική τους υπόληψη απέναντι στους πολίτες και ψηφοφόρους. Ουσιαστικά, εκείνος ο μειλίχιος, πανεπιστημιακός και συνετός Βαγγέλης έδειξε ότι το μόνο
πράγμα που τον ενδιέφερε χρόνια τώρα και μονωπολούσε τους πολιτικούς τους στόχους ήταν αντίστοιχο με εκείνο του Ιζνογκούντ. Και γι αυτό, στην πρώτη ευκαιρία που βρήκε, με αξιοσημείωτη βιασύνη και αγαρμποσύνη, φρόντισε να καρφωθεί και να προδώσει την ίδια του την υπομονή τόσα χρόνια. Δεν κέρδισε τις εντυπώσεις ο Γιωργάκης ούτε έχει καλύτερη τακτική. Είθισται οι τύποι που λειτουργούν με αποκλειστικό κριτήριο την καύλα, να χάνουν πάντα. Από μόνοι τους. κάτι σαν το γάβρο, για να σε καλοπιάσω κιόλας αγαπημένε μου βάζελε!

 
At 11/05/2007 08:03:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Δεν θα την έλεγα κρυφοφιλοβενιζελική, όσο φανεροαντιγιωργική. Με βάση όσα έγραφα πριν τις εκλογές κατά του δικομματισμού, θα έπρεπε να απολαμβάνω τα όσα γίνονται τώρα στο ΠΑΣΟΚ. Και σε ένα βαθμό ομολογώ πως τα απολαμβάνω. Αλλά -ναίφ ή όχι- η οπτική μου γωνία είναι ότι ο Γιώργος είναι ο ορισμός του ανεπαρκή και του λίγου και για αυτό αντιδρώ.
Αναφορικά με το γεγονός της μιντιακής μονοπώλησης του θέματος δεν διαφωνώ, διαφωνώ όμως στο ότι αν δεν υπήρχε αυτό το θέμα θα ασχολούνταν ας πούμε αναλυτικά με το ασφαλιστικό. Πάλι με κάτι άλλο θα ασχολούνταν.
Δεν είχα μιλήσει ακριβώς για πολιτική ηθική στο παλιότερο ποστ περί Βενιζέλου, όσο για την ηθική της πολιτικής και τη συμπεριφορά του ως φωτογραφία της και ναι, υπό αυτήν την έννοια, ως ειλικρινέστερη συμπεριφορά.
Εκ των πραγμάτων αποδεικνύεται ότι μάλλον την πληρώνει. Όπως και την -εντελώς ενοχλητική- αλαζονεία του, όπως και την αδυναμία του να παραστήσει «έναν από μας» αντί για εκείνον που ξεχώρισε από μας.
Η τελευταία παράγραφος του σχολίου σου για την υποστήριξη του 2004 μάλλον ως θεωρία συνωμοσίας μου φαίνεται παρά ως πειστική εξήγηση.
Και τέλος, μέσα στην παραζάλη της καύλας του για εξουσία, ο «βασιλιάς για μια νύχτα» Βαγγέλης μου φαίνεται περισσότερο συμπαθής από τον μειλίχιο οραματιστή Γιώργο. Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι αν ο Βενιζέλος κέρδιζε θα μου γινόταν σχεδόν ακαριαία αντιπαθής με την αλαζονεία του να έπιανε δυσθεώρητες κορυφές. Αν χάσει όμως θα μου γίνει αυθεντικά συμπαθής.

 
At 11/05/2007 08:52:00 μ.μ., Blogger xasodikis said...

Εγώ δεν θα έλεγα ότι η οπτική σου είναι ναΐφ, αλλά σε ένα βαθμό νομίζω ότι είναι μονοδιάστατη. Έχω την αίσθηση (την ελπίδα;) ότι ένα σεβαστό μέρος των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ είναι σκεπτόμενοι άνθρωποι, και ως τέτοιοι είναι λογικό να καταλογίζουν στον Βενιζέλο (πέραν της αλαζονείας και των λοιπών υφολογικών/αισθητικών του προβλημάτων) και τα εξής:
1) Ότι δεν έχει ακουστεί από το στόμα του λέξη αυτοκριτικής για την πορεία του κόμματός του, σαν να μην ήταν κορυφαίο στέλεχος επί 15ετία αλλά να κατέβηκε μόλις χθες από τον πλανήτη Άρη.
2) Ότι οι πολιτικές του θέσεις είναι μάλλον ασαφείς (για να μην πω προκάτ): εκείνη η περίφημη "διακήρυξη 20 σημείων" που έδωσε στη δημοσιότητα θα μπορούσε κάλλιστα να έχει γραφτεί και από τον... Γιακουμάτο.

Επίσης, ο ίδιος είναι που προσπαθεί να πείσει ότι φέρει δικαιωματικά την "πολιτική κληρονομιά" του Ανδρέα -το έχει πει τόσες φορές, που είναι απορίας άξιον γιατί επιμένει: αυτό είναι το ζητούμενο σήμερα;

Σε τελευταία ανάλυση, και με δεδομένο ότι κανείς δεν μπορεί να φανταστεί τον Σκανδαλίδη αυριανό πρωθυπουργό της χώρας (ας μην ξεχνάμε ότι έχασε με κάτω τα χέρια από τον Κακλαμάνη, που στο PR είναι λιγότερο ικανός από τον Κωστάκη), είναι σαφές ότι την αρνητική ψήφο στον Βενιζέλο την καρπώνεται ο Γιώργος -και πιθανόν αυτή η αρνητική ψήφος να του ξαναδώσει την αρχηγία.

 
At 11/05/2007 09:20:00 μ.μ., Blogger costinho said...

Το ότι ο Γιώργος είναι ο ορισμός του ανεπαρκή και του λίγου, δεν είναι απλώς δεδομένο, αλλά και εξώφθαλμα αναγνωρίσιμο από ιάπωνα τουρίστα που χαζεύει τους τίτλους των εφημερίδων κάτω από την Ακρόπολη και δεν ξέρει καν να διαβάζει ελληνικά. Όπως δεδομένο είναι ότι το "όραμά" του είναι για γέλια -αν όχι για κλάματα. Και το ίδιο ισχύει για τη δήθεν αφέλειά του, τη δήθεν πραότητα και τη δήθεν στωικότητά του. Παπάρια και επικοινωνιακά παιχνίδια είναι, που -ναι- ίσως τα σιχαίνεται κανείς περισσότερο από τον ντιρέκτ και μπρουτάλ Βαγγέλη. Παπάρια όραμα με λίγο από Ανδρέα, δυο κιλά από Ενωμένη Ευρώπη, διακόσια γραμμάρια ελληνικό φιλότιμο και λίγη τρούφα εκσυγχρονισμού.

Το ότι συζητάμε -και μάλιστα με σοβαρές πιθανότητες απ'ό,τι φαίνεται- την περίπτωση νίκης του, αυτό δεν καταδεικνύει απαραίτητα τα συμπεράσματα που περιγράφεις, τα οποία θεωρώ εν μέρει επιφανειακά. Αυτή η τραγελαφική κατάσταση καταδεικνύει τον ξεπεσμό και την κρίση των κομματικών δομών που πλέον έχουν χάσει αυγά και πασχάλια και όλοι τους θυμίζουν λυσσασμένα σκυλιά που τα ελευθέρωσε ο μπόγιας. Καταδεικνύει τους ίδιους λόγους για τους όποιους δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα την ανάθεση της τύχης του πολιτισμού μας -και της πολιτιστικής κληρονομιάς μας- στα χέρια ενός καθυστερημένου όπως είναι ο Μιχάλης Λιάπης. Τη διαχείριση της ασφάλειας μας σε έναν ημίτρελο ρωμαιόπληκτο όπως είναι ο Βύρων Πολύδωρας (R.I.P.). Τους όρους της ασφάλισής μας σε ένα λελέ γιάπη, όπως είναι ο Αλογοσκούφης. Τα εργασιακά δικαιώματα σε λούμπεν περσόνες κατευθείαν βγαλμένες από το 1960, όπως είναι ο Γιακουμάτος και ο Παναγιωτόπουλος.

Από την άλλη, όλη αυτή την ιστορία μπορεί να τη δει κανείς ως ένα μεγάλο αστείο -γιατί μόνο ως φελινική πλάκα μπορεί να ερμηνεύσει κανείς την πιθανή πανηγυρική επικράτηση του ανεπαρκή (και αποδεδειγμένα ανεπαρκή). Όμως, η εικόνα της κρίσης είναι αυτοί. Και οι δυο τους. Ο φιλόδοξος και ο αποτυχημένος. Ανήμποροι και οι δύο να αλλάξουν το σκηνικό και να μας κάνουν να πιστέψουμε πως το ΠΑΣΟΚ -άσχετα με ποιο θα είναι το αποτέλεσμα της εκλογής- έχει μέλλον (ενιαίο μέλλον εννοώ!), σαφή πολιτική ταυτότητα, κοινωνικό και πολιτικό ρόλο. Όχι ότι μας ένοιαζε και πολύ βέβαια. Στο κάτω κάτω ούτε που το ψηφίζουμε. Και μας πέφτει λόγος που θέλει να συνεχίσει να λειτουργεί στο πρότυπο της οικογενειακής επιχείρησης -της μόνης επιτυχημένης επιχειρηματικής δομής σε αυτή τη χώρα;

 
At 11/05/2007 09:43:00 μ.μ., Blogger costinho said...

Και όσο συνωμοσιολογικό κι αν σου ακούγεται το σχόλιο για το 2004, σου υπενθυμίζω ότι αυτή η κίνηση Σημίτη εξακολουθεί να μην έχει μέχρι σήμερα κάποια πειστική εξήγηση. Γιατί ένας εν ενεργεία πρωθυπουργός λίγο πριν τη διαδικασία εκλογών, παραδίδει την εξουσία; Και γιατί τόσο "λίγο πριν"; Περίμενε, άραγε, κάτι παραπάνω από αυτό που έγινε ένα μήνα μετά;

 
At 11/05/2007 10:17:00 μ.μ., Blogger [Germanos] said...

θα την βρουν την ακρη νομιζω...

 
At 11/05/2007 10:29:00 μ.μ., Anonymous Με τον Γιώργο φυσικά said...

Φίλε, ψάξε ποιός αναπαράγει το σύστημα... ο οικογενειοκράτης ή ο διάδοχος φιλοσημιτιστής ?
Ψάξε ποια τα επακόλουθα και των δυο αυτών που υποστηρίζουν, τι συνέπειες είχαν για σένα, μένα, τον άλλον και την χώρα μας. Ποιός τελικά έκανε το καλό ? από εκεί εξαρτάται και η απάντηση. Εγώ την έχω δώσει στον εαυτό μου - όχι στους ντερμπεντέρηδες

 
At 11/05/2007 11:37:00 μ.μ., Blogger Thrass said...

Και το ίδιο ισχύει για τη δήθεν αφέλειά του, τη δήθεν πραότητα και τη δήθεν στωικότητά του. Παπάρια και επικοινωνιακά παιχνίδια είναι

Διαφωνώ κάθετα, μου είναι φανερό πως το επικοινωνιακό παιχνίδι αρχίζει τη στιγμή που ο Γιωργάκης κτυπάει το χέρι στο τραπέζι και υψώνει τον τόνο τής φωνής. Έχει κάνει και υπουργός και τον θυμόμαστε.

Αλλά κι εσύ, Old Boy, τη μαμά τού Γιωργάκη δεν τη λυπάσαι καθόλου τη γυναίκα;

 
At 11/06/2007 12:00:00 π.μ., Blogger ΠΡΕΖΑ TV said...

Πραγματικα...ειμαι περιεργος για το τι θα γινει την επομενη μερα....

 
At 11/06/2007 01:25:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Costinho, συμφωνώ σχεδόν σε όλα όσα λες (καλά, πλην του σκέλους για τα επιφανειακά συμπεράσματά μου) ;) Απλά δεν μπορώ να θεωρήσω ότι βλάπτουν και οι δύο τη Συρία το ίδιο και η αντίδρασή μου πηγάζει από ένα αίσθημα προφανούς δυσαρμονίας. Τελικά όμως συμφωνώ πως δεν μας πέφτει λόγος: ας επιλέξουν τη δική τους εκδοχή, το δικό τους μέλλον, το ΠΑΣΟΚ του μέλλοντός τους που λέει και ο μεγάλος Κώστας Λαλιώτης :) Όσο για το 2004, κι εγώ θεωρία συνωμοσίας έχω, μόνο που είναι από την άλλη πάντα: ότι ενόψει των δημοσκοπήσεων ρίχτηκε το άφθαρτο χαρτί Γιώργος μπας και σωθούν οι εκλογές.

 
At 11/06/2007 01:39:00 π.μ., Blogger Suspect said...

το ΠΑΣΟΚ πασχει απο προσωπα..

 
At 11/06/2007 02:29:00 π.μ., Anonymous aerosol said...

Η Ελλάδα πάσχει από πολίτες!

 
At 11/06/2007 10:21:00 π.μ., Blogger Seven Film Gallery said...

Υπάρχει μια ταινία ουγγρική το Taxidermia που με τροπο αλληγορικο αλλα παρα πολυ σαφη σχολιαζει τα χρονια του σοσιαλισμου στην Ουγγαρία και πως απο την ανοιξη της Παργας, περασανε στο υπερτροφικο καθεστως καπελο των σοβιετικων κι εφτασαν να ειναι κλειστοι και σιωπηλοι ταριχευτες (εξ ου το Taxidermia).
Ταινία τόσο αηδιαστικη στην οπτικη της που σε τρελαίνει οτι θετει ζητημα πως κατι που 30 τοσα χρόνια το αντεχεις, τωρα ουτε για 2 ωρες και στο σινεμα δεν νιωθεις καλα για να το δεις.
Ετσι και το Πασοκ, νομοτελιακα, απο την εποχη των ενστικτων και των αναγκων(Ανδρεας) περασε στον υπερτροφικο καθεστωτικο μηχανισμο(Σημιτης-Γιωργος-Βαγγελης) και θα καταλήξει ταριχευτης μοναχικος και εμμονος μιας ιδεας που δεν θα αφορα κανεναν.
Ολα τα αλλα ειναι συναισθηματισμοι.
Αλλωστε συμβαίνουν και στην Ουγγαρία.
Καλημέρα σας.

 
At 11/06/2007 11:45:00 π.μ., Blogger Swell said...

Μαζί σου Γιώργο αλλά πως;

www.swell-swell.blogspot.com/2007/09/dear-george.html

 
At 11/06/2007 01:36:00 μ.μ., Blogger Λωτοφάγος said...

Του Γιώργου η μάνα κάθουνταν και έπλεκε σενάρια, thrass!
Προσυπογράφω τα υπό Costinho και Xasodikis λεχθέντα. Προσθέτω δε, ότι είσαι αιθεροβάμων, αγαπητέ Old boy! Αυτό δεν είναι κακό εξ ορισμού, γιατί κι ο Τρίτσης ήταν, και τον θυμόμαστε γλυκά γιατί αγάπησε τούτο τον τόπο και ονειρεύτηκε! Για να τελειώνουμε: και οι 2 είναι για τα μπάζα (Βύρων ζεις,εσύ μας οδηγείς!)και τη χωματερή, αλλά και οι κολλημένοι ψηφοφόροι τους επίσης, που φυσικά καμιά σχέση δεν έχουν με ιδεολογίες και κουραφέξαλα! Το εκλογικό σώμα έχει μια αργή δυναμική, μα αλλάζει. Είναι δύσκολο για τον Έλληνα να φανταστεί κυβερνήσεις συνεργασίας, λιγότερα ρουσφέτια, ελεγχόμενη(!) διαφθορά και κοινοβουλευτικό έλεγχο. Και πάει σαν υπνωτισμένος στην κάλπη. Πόσω μάλλον αν τον έχουν μπουκώσει με 3.000 ευρεόπουλα ή υπόσχεση για διορισμό στο Δημόσιο! Τα ποσοστά της όποιας Αριστεράς κάτι ελπιδοφόρο δείχνουν να γεννιέται, αλλά και το ΛΑΟΣ στη Βουλή κάτι τρομακτικό προοιωνίζεται! Ας μην τα παραβλέψουμε και τα 2.

 
At 11/06/2007 01:53:00 μ.μ., Blogger Big Fat Opinion said...

Καλό!

Παρακαλώ όμως να ξαναγραφτεί η παρακάτω παράγραφος αφαιρώντας τα κλισέ:

Στην Ελλάδα αν θες να είσαι πολιτικός αρχηγός ποτέ μην ομολογήσεις ότι θες να κυβερνήσεις: είναι κακό. Τον τόπο να λες ότι θες να υπηρετήσεις. Την εξουσία να την δέχεσαι ως αναγκαίο κακό, μόνο και μόνο επειδή έχεις ένα όραμα και δεν γίνεται αλλιώς. Επίσης, στις ήττες του κόμματός σου, να τηρείς πρώτα 40 μέρες πένθους. Αν πας τη νύχτα που έχασες και πεις ότι διεκδικείς την εξουσία είναι ελεεινό. Αν αγαπούσες αληθινά το κόμμα σου θα έπρεπε να κλαις εκείνο το βράδυ. Όπως όλοι οι υπόλοιποι ειλικρινείς σου σύντροφοι, γουρούνι. Ελληνική πολιτική σκηνή: η μεγάλη γιορτή του φαίνεσθαι.

 
At 11/06/2007 04:49:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Tι θες να πεις ΒFO; Εγώ και τα κλισέ χωρίσαμε τα τσανάκια μας από τη στιγμή που είπα το πρώτο μου «αγκού», το οποίο το είπα «ουγκά» ακριβώς για να μην είμαι κοινότοπος ;)

 
At 11/06/2007 05:48:00 μ.μ., Blogger Γνωμοδότης said...

Θέλω να πω:

"Ελληνική πολιτική σκηνή: η μεγάλη γιορτή του φαίνεσθαι." (χμμμ).

"Στην Ελλάδα αν θες να είσαι πολιτικός αρχηγός ποτέ μην ομολογήσεις ότι θες να κυβερνήσεις: είναι κακό." (χμμ χμμμ)

 
At 11/06/2007 05:50:00 μ.μ., Blogger Γνωμοδότης said...

Α, ο artist previously known as big fat opinion ονομάζεται πλέον Γνωμοδότης (πάει με το νέο σχεδιασμό της σελίδος).

 
At 11/06/2007 05:55:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Απαξιώ να απαντήσω σε όσους ανήκουν στην προβληματική φυλή εκείνων που αλλάζουν ψευδώνυμο.

 
At 11/06/2007 09:44:00 μ.μ., Blogger lazopolis said...

Εμένα εκείνο που μου κάνει εντύπωση είναι ότι εκτός από τους έντυπους νταβατζήδες, τώρα σε μια απέλπιδα προσπάθεια στηρίζουν Βενιζέλο και οι ιστολογικοί νταβατζήδες, οι εφεδρείες δηλαδή του συστήματος.
Ε ρε Τζουμάκας που σας χρειάζεται

 
At 11/06/2007 11:07:00 μ.μ., Anonymous Τα άστρα φωτίζουν ανάποδα said...

lazopolis, μήπως αναφορικά με τις εφεδρείες...κλπ ξέχασαν οι "έντυποι"΄(για λίγο) την πρώην επίτροπο και τον ροκά ?

 
At 11/07/2007 01:47:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Το σχόλιο σου είναι μηνύσιμο Λαζόπολις. Συμβουλεύομαι τον Χαβανέζο δικηγόρο μου και θα έχεις νέα μου σύντομα.

 
At 11/07/2007 08:42:00 π.μ., Anonymous thiv said...

Όπως φαίνεται, στην Ελλάδα η διαφθορά αυξάνεται γεωμετρικά ανά συνεχόμενη κυβερνητική θητεία και το εκάστοτε επανακάμπτον στην εξουσία κόμμα αρχίζει πιο σεμνά και συνεσταλμένα.
Ουδόλως μ' ενδιαφέρει τι θα γίνει στο ΠΑΣΟΚ. Ποιος όμως θα στερήσει τον Καραμανλή από μια τρίτη εκλογική νίκη και τη χώρα από περισσότερη διαφθορά;

 
At 11/12/2007 12:13:00 μ.μ., Blogger Roadartist said...

Καλημέρα. Ένα σωστό ειπώθηκε και οφείλω να το τονίσω και να το υπερασπιστώ..

"Η Ελλάδα πάσχει από πολίτες!"

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home