Τρίτη, Ιουλίου 17, 2007

Ανοιχτή Παλάμη

Ακόμη και με μούντζες. Αδυνατεί να φανταστεί κανείς πόσο πιο ακραία θα ήταν η έκφραση της οργής (φτυσιές; συνθήματα με κακές λέξεις;) αν η συγκέντρωση είχε γίνει πράγματι Δευτέρα και όχι Κυριακή.
Eπειδή όλοι καταλαβαίνουμε ότι το κτίριο δεν μπορεί να ευθύνεται για την καταστροφή, οι μούντζες πρέπει να απευθύνονταν σ’ αυτό που εκπροσωπεί, δηλαδή την πολιτική. Και αν η μουτζωμένη από την Κοινωνία των Πολιτών πολιτική δεν μπορεί να προστατεύσει τα δάση, τότε ποιος μπορεί; Οι bloggers;
Κυκλοφορεί και -η εντελώς ακραία είναι η αλήθεια- εκδοχή ότι οι μούντζες δεν απευθύνονταν ούτε προς το κτίριο (φέροντα οργανισμό και τοιχοποιία) ούτε προς αυτήν καθαυτήν την πολιτική, αλλά προς τις μέρες και τα έργα των πολιτικών στον τομέα της προστασίας των δασών.
Κάποιοι θα ισχυριστούν ότι ήταν λίγες οι ανοιχτές παλάμες κατά του Κοινοβουλίου. Πιθανώς να έχουν έτσι τα πράγματα, δεν γνωρίζουμε με ακρίβεια ούτε πόσοι συμμετείχαν στην εκδήλωση. Το ανησυχητικό δεν είναι οι απρεπείς χειρονομίες ενάντια στο Κοινοβούλιο. Το ανησυχητικό είναι ότι όλοι έκλεισαν τα μάτια στο φαινόμενο. Το θεώρησαν στην καλύτερη περίπτωση ως έκφραση οργής και στη χειρότερη χαριτωμένο. Δεν υπήρξε ένα σχόλιο, μια καταδίκη γι’ αυτό. Αφού είναι λαϊκό και οργισμένο, είναι σωστό.
Το έκλεισαν τα μάτια είναι σχετικό. Όταν επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας, όταν οι ορδές των βαρβάρων βγαίνουν στο δρόμο, λογικό είναι ο κάθε δημοσιογράφος να φοβάται μήπως όλος αυτός ο ποταμός της λαϊκής βίας στραφεί προς την μεριά του και τον πνίξει.
Ο λαϊκισμός θεοποιεί οποιαδήποτε πρωτοβουλία προέρχεται από κάτω. Ο,τι χαρακτηριστικά κι αν πάρει αυτή. Ακόμη και αντιδημοκρατικά, όπως ήταν οι μούντζες της περασμένης Δευτέρας. Ισχύει και το αντίστροφο του «Φωνή λαού, οργή Θεού»; Οπως κι αν ορίζεται ο λαός, όπως κι αν εκφράζεται;
Σκίστε τα εγχειρίδια συνταγματικού δικαίου και ξαναγράψτε τα απ' την αρχή: η στιγμή κατά την οποία ανοίγεις τα δάκτυλα της παλάμης σου σε μια συγκέντρωση στρέφοντάς τα προς την Βουλή, είναι η στιγμή που παύεις να διαδηλώνεις την άποψή σου, που παύεις να ασκείς το θεμελιώδες δικαίωμά σου να αποδοκιμάσεις συμβολικά έναν τρόπο άσκησης της τρέχουσας πολιτικής.
Έχουμε παρεξηγήσει πολλά, κι ένα από αυτά είναι η «Κοινωνία των Πολιτών». Βέβαια δεν ξέρουμε τι είναι, αλλά κι αυτό που εμφανίζεται ως «Κοινωνία των Πολιτών», σε όλο τον κόσμο διαμορφώνεται ως μέρος της πολιτικής διαδικασίας, όχι ενάντια σ’ αυτή. Προσπαθεί να επηρεάσει τις αποφάσεις της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας, κινητοποιώντας τους πολίτες-ψηφοφόρους προς κάποια κατεύθυνση. Δεν μουντζώνει την πολιτική. Στηρίζει υποψήφιους με οικολογικές ευαισθησίες, δεν αφορίζει με τον λαϊκιστικό αφορισμό «όλοι το ίδιο είναι».
Ο συνήθως εύστοχος και διορατικός Πάσχος Μανδραβέλης αστοχεί κατά τη γνώμη μου στο άρθρο του, σκανδαλιζόμενος με μια χειρονομία (μούντζα) που στο πλαίσιο το οποίο έγινε, σαχλή την λες, παιδιάστικη την λες, αυτοϊκανοποιούμενη την λες, αλλά κάτι επικίνδυνο δεν νομίζω πως μπορείς να την πεις. Δηλαδή το να θεωρείς ότι έχουν ξεφύγει των θεμιτών ορίων ακόμη και συγκεντρώσεις που περιέχουν μηδενική βία, είναι σαν να λες ότι εν τέλει κάθε συγκέντρωση αποτελεί ένα συζητήσιμης δημοκρατικότητας μέσο έκφρασης και πίεσης. Αστοχεί πιστεύω επίσης, όταν παραβλέπει πως το κατεξοχήν πολιτικώς ενδιαφέρον στην συγκεκριμένη συγκέντρωση δεν ήταν το αίτημά της, αλλά ο τρόπος διοργάνωσης και διεξαγωγής της. Αυτό που έγινε ήταν πολιτική, ήταν μέρος της πολιτικής διαδικασίας (ένα μέρος απάτητο ακόμη, που πιθανώς στο μέλλον να πατηθεί πολύ περισσότερο και να αλλάξει σε ένα βαθμό τους κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού) και υπό αυτό το πρίσμα αν τελικά κάποιος μουτζώνει -ηθελημένα ή αθέλητα- την πολιτική, ίσως είναι ο ίδιος ο αρθρογράφος.

14 Comments:

At 7/17/2007 10:43:00 μ.μ., Blogger GASIREU said...

πιθανολογώ ξέρετε ότι η μούτζα κρητικά (ν.ηρακλείου) λέγεται πούλος!
το επισημαίνω για να τονίσω την έννοια της παρανοημένης ρήσης ''πήρε τον πούλο'' :) !

 
At 7/18/2007 12:41:00 π.μ., Blogger Thrass said...

Παρόλο που γενικά συμφωνώ σε αυτά που λέει περί λαϊκισμού, το υπόλοιπο άρθρο το χαρακτηρίζω ως τελείως off.

Κάθε φορά πριν από τις εκλογές, τα ίδια. Καίγονται μερικά δάση για να οικοπεδοποιούν οι χορηγοί των κομμάτων. Και, ΟΚ, αυτοί το συμφέρον τους κοιτάνε. Οι άλλοι γιατί τούς ψηφίζουν;! Δεν πρόκειται να καταλάβω. Μάλλον είμαι βλάκας.

 
At 7/18/2007 01:40:00 π.μ., Blogger NIEMANDSROSE said...

Για την υπόλοιπη ελλάδα όμως "πούλος" είναι ο φαλλός φεμινιστικά (50 νομών).

 
At 7/18/2007 03:23:00 π.μ., Blogger Rodia said...

Ισως λησμονεί ο κ. Πάσχος ότι τη κινητοποίηση για τις ταυτότητες την οργάνωσε η εκκλησία και δεν ήρθε αυθόρμητα από τα "κατώτερα στρώματα" του λαού.
...και.. η εκκλησία έχει το θέσφατο και την απειλή της μεταφυσικής τιμωρίας στο τσεπάκι...
(όποιος δεν υπογράφει πάει γραμμή στη Κόλαση)

 
At 7/18/2007 03:27:00 π.μ., Blogger Rodia said...

Πάντως, κι εμένα δεν μου άρεσαν οι μούντζες που στέλνονταν μόλις ξεπρόβαλλε κάποιος φουκαράς στο "μπαλκόνι" της Βουλής, που μπορεί να ήταν από κλητήρας μέχρι άσχετος τουρίστας!
..μέχρι που για μια στιγμή σκέφτηκα να ανέβω εκεί πάνω να κάνω μια περατζάδα με ένα πανό για να δως αντιδράσεις..
(αλλά δεν το έκανα)
ΓΙΑΤΙ..? Θα είχα μια ανεπανάληπτη εμπειρία:-ΡΡΡ

 
At 7/18/2007 11:03:00 μ.μ., Anonymous Γιάννης said...

όπως και να 'χει, "κοινωνία των πολιτών" είναι ό,τι συμφέρει τον καθένα, ανάλογα με το αν αυτή η Θεά έχει τις ίδιες ή διαφορετικές απόψεις με τον κρίνοντα. επομένως η διαμάχη για την "δημοκρατικότητα" της εκάστοτε ενέργειας της "κοινωνίας των πολιτών" προϋποθέτει αλληλοεναντιούμενες δεοντολογίες για την "αληθινή κοινωνία των πολιτών"

 
At 7/19/2007 12:06:00 π.μ., Blogger GASIREU said...

μη σοβαρολογώντας, έδωσα μια κάποια εναλλακτική. ο καθείς διαλέγει ποιον ''πούλο'' παίρνει φαντάζομαι! οι της Βουλής επίσης..γούστα είναι αυτά!

 
At 7/19/2007 12:11:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ναι, θα συμφωνήσω ότι δεν εξαντλείται το θέμα στις μούτζες. Ηθελα κι εγω ν να το πω στον Πάσχο, αλλά κάπου δίστασα. Ξέρεις, στον ιδιο εργασιακό χωρο κλπ κλπ. Πάντως νομιζω ότι δεν πρόκειται για καταλυση της δημοκρατίας, αλλά για μια εκφραση της η οποία εμπεριεχει το στοιχείο του αυθορμητισμού.
ριτσα μασουρα

 
At 7/19/2007 01:31:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Kυρία Μασούρα, με την ευκαιρία να εκφράσω το σεβασμό μου για την εν γένει αρθρογραφία σας.
Γιάννη, ομολογώ ότι δεν κατάλαβα τι ακριβώς εννοείς εδώ: «επομένως η διαμάχη για την "δημοκρατικότητα" της εκάστοτε ενέργειας της "κοινωνίας των πολιτών" προϋποθέτει αλληλοεναντιούμενες δεοντολογίες για την "αληθινή κοινωνία των πολιτών"».
Για ποιές δεοντολογίες μιλάς;

 
At 7/19/2007 09:32:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Old boy, ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. Είμαι καινουργια στα μπλογκ και τώρα σας μαθαίνω έναν έναν. Με ενδιαφέρει το μπλογκ σας γι αυτό και έγραψα δυο κουβεντες.. Εκείνο που έχει σημασία να αντιληφθούμε όλοι , μα όλοι είναι η έννοια του ενεργού πολίτη. Αυτού που δειχνει έμπρακτα το ενδιαφέρον του και παρεμβαίνει στα σημεία που η πολιτεία είτε δεν προλαβαίνει, είτε δεν επαρκεί, ούτε αδιαφορεί. Οι παρεμβάσεις εχουν την έννοια της υπενθύμισης και του δυναμισμού ενδεχομένως που μπορεί να κρύβει μια κοινωνία
ελπιζω να τα λεμε
ριτσα μασουρα

 
At 7/19/2007 02:51:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

εννοώ ότι, αν δεις λ.χ. τη διαμάχη μεταξύ Εκκλησίας και Αριστερών για κοινωνική επικράτηση, κάθε πλευρά επικροτεί εκείνες μόνο τις κινήσεις της "κοινωνίας των πολιτών" οι οποίες δεν εναντιώνονται στις δικές της απόψεις. Η Εκκλησία δεν καλοβλέπει την κοινωνία των ομοφυλόφιλων πολιτών ούτε η Αριστερά την κοινωνία των πιστών πολιτών που ζητά δημοψήφισμα για τις ταυτότητες

 
At 7/20/2007 06:46:00 μ.μ., Anonymous Maigret said...

Αν και δεν συμφωνώ με την ανάλυσή σας, ούτε όμως και με την μάλλον πρόχειρη ανάλυση του Μανδραβέλη.
Θεωρώ ότι ο μόνος λογικός τρόπος να δούμε τη μούντζα σε ένα πλαίσιο ώριμης πολιτικής συμμετοχής θα ήταν να τη θεωρήσουμε ως μούντζα στους ίδιους μας τους εαυτούς. Σε εμάς που δεν έχουμε κάνει τίποτε τόσο καιρό, που ίσως υπήρξαμε ή είμαστε εμμέσως καταπατητές, που κάποιος δικός μας / γνωστός / φίλος / συγγενής έχει κάποιο αυθαίρετο, που έχουμε χρησιμοποιήσει ως φαντάροι κάποιο βίσμα, που έχουμε ψηφίσει κάποιους από τους 'κατοίκους' του κτιρίου προς το οποίο κατευθύνθηκαν οι ανοιχτές παλάμες, κοκ.
Εν ολίγοις, εάν έχει ουσιαστικό πολιτικό νοημά και αξία η μούντζα δεν είναι ως μούτζα του αυτοκινητιστή, αλλά ως αυτο-μούντζα, ήτοι μούντζωμα του ίδιου μας του εαυτού, της ανικανότητάς μας, της ανεπάρκειάς μας, της αδυναμίας μας, της ευκολίας με την οποία υποκύπτουμε στο σύστημα. Σε περίπτωση πόυ κάτι τέτοιο δεν ισχύει, δυστυχώς ο κύριος Μανδραβέλης στα περι λαϊκισμού έχει δίκιο.
Για όσους από εμάς δεν είναι νήπια, η μούντζα πρέπει πρώτα να είναι προς τα μούτρα μας. Μπας και ξυπνήσουμε.
Μάλλον δεν θα συμφωνήσετε, αλλά η αυτοκριτική είναι πολιτική πράξη, ο χλευασμός της ίδιας της πολιτικής / κοινοβουλίου δυστυχώς δεν είναι παρά παιδιάστικο σκέρτσο επιλησμόνων νηπίων.

 
At 7/20/2007 06:54:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Όχι μόνο δεν διαφωνώ, αλλά χρησιμοποιώ το επίθετο «παιδιάστικη» και στο ποστ. Αλλά ίσως καμιά φορά και η παιδιάστικη εκδήλωση της αγανάκτησης είναι προτιμότερη από την απάθεια. Ως πρώτο βήμα τουλάχιστον.

 
At 7/20/2007 07:18:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Maigret
Ok!
Απλώς ας προετοιμαστούμε για τα επόμενα - όποια - βήματα.
Εκείνα που θα κληθούμε, ο καθένας προσωπικά, να κάνουμε όταν η αγανάκτηση θα έχει καταλαγιάσει. Και εννοώ, όχι μία ακόμη συγκέντρωση, αλλά τα πιο προσωπικά και περισσότερο απαιτητικά: την ψήφο μας, το κτηματάκι και το αυθαίρετο μας, την κάθε 'ευκολία' και 'άνεσή μας', για να μην πολυλογώ.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home