Πέμπτη, Μαΐου 17, 2007

Το παιχνίδι σήμερα και χθες

«Αν παρατηρήσει κανείς τα παιδιά στα διαλείμματα στο σχολείο, μπορεί να διαπιστώσει, χωρίς υπερβολή, ότι δεν γνωρίζουν πώς να παίξουν. Έχουν φοβερό άγχος να προλάβουν να παίξουν, δεν οργανώνονται σωστά, υπάρχει νευρικότητα στο παιχνίδι τους, ο σκοπός του παιχνιδιού τους δεν είναι να χαρούν απ' αυτό αλλά η νίκη με κάθε τρόπο. Γίνονται συχνά τσακωμοί, ενώ υπάρχουν πολλά παιδιά απομονωμένα που δεν παίζουν καθόλου. Πριν από είκοσι χρόνια διέκρινε κανείς λιγότερο άγχος και νευρικότητα. Σήμερα εμφανίζουν μεγαλύτερη επιθετικότητα. Τα παιδιά είναι πιο σκληρά, παίζουν για να νικήσουν, δεν δέχονται εύκολα την ήττα. Βάζουν το "εγώ" πρώτα και όχι το "εμείς". Είναι εγκλωβισμένα περισσότερο στο να νικήσουν και σε σχέση με το παρελθόν είναι μειωμένη η φαντασία και η δημιουργικότητά τους. Επιλέγουν, επίσης, παιχνίδια με βία και το θεωρούν φυσιολογικό αυτό γιατί έχουν δει τους ήρωές τους να το κάνουν. Οταν τους μιλήσεις μπορεί να παραδεχτούν πως η βία δεν είναι κάτι σωστό, είναι κάτι επικίνδυνο, αλλά την επόμενη στιγμή στο διάλειμμα θα ξαναπαίξουν το ίδιο λέγοντας: «Τώρα παίζουμε, δεν τσακωνόμαστε πραγματικά»».
Βλέπουμε λοιπόν ότι δεν είναι μόνο το κλίμα που έχει αλλάξει, αλλά και ο άνθρωπος· δεν είναι μόνο η φύση, αλλά και η ανθρώπινη φύση. Σκιαγραφείται μια εικόνα πρωτόγνωρη και εξαιρετικά ανησυχητική με:
παιδιά που δεν οργανώνουν ορθώς τα παιχνίδια τους,
παιδιά που δεν παίζουν για την χαρά του παιχνιδιού, αλλά για να νικήσουν,
παιδιά που τσακώνονται,
παιδιά με επιθετικότητα,
παιδιά απομονωμένα,
παιδιά που βάζουν το «εγώ» μπροστά από το «εμείς».
Στην δική μου την εποχή ήταν αλλιώς:
- Κάθε παιχνίδι είχε μια οργανωτική δομή τελειοποιημένη στο πέρασμα των αιώνων από τους προκατόχους μας στη θέση των παιδιών. Σε κάθε επί μέρους παιχνίδι, το παιδί - συντονιστής ήταν επιφορτισμένο να έχει μαζί του το οργανόγραμμα, αναθέτοντας βάσει αυτού τις αρμοδιότητες του καθενός και εξηγώντας όχι μόνον τους κανόνες του παιχνιδιού, αλλά και τις εξαιρέσεις - παραθυράκια τους.
- Παίζαμε ποδόσφαιρο ή μπάσκετ, όχι για να κερδίσουμε, αλλά για να χαρούμε κι απολαύσουμε μια ωραία ντρίπλα, ένα δυνατό σουτ, μια εντυπωσιακή εκτίναξη. Αν θυμάμαι καλά -και καλά θυμάμαι- δεν κρατούσαμε καν σκορ. Οι περισσότεροι αντίπαλοι ποδοσφαιριστές είναι φίλοι έξω από τα γήπεδα, εμείς παραμέναμε φίλοι και μέσα σε αυτά.
- Τσακωμοί ποτέ και με κανέναν. Την όποια επιθετικότητα είχαμε -αναπόφευκτη ίσως δεδομένης της ηλικίας- την εκτονώναμε μαλακιζόμενα.
- Στα παιχνίδια μας έπαιζαν όλοι, όλοι ανεξαιρέτως, ποτέ κανείς δεν έκατσε στην άκρη, δεν υπήρχε παιδί που δεν το παίζαμε και όσους τυχόν δεν ήθελαν να παίξουν, όντας υπερβολικά εσωστρεφείς ή με ύποπτη ροπή προς την ονειροπόληση, τους κάναμε εμείς να παίξουν, είτε με το καλό είτε με το κακό.
- Σε κάθε παιχνίδι, όπως κι αν χωριζόμαστε, ξέραμε ότι σημασία δεν είχε ποιός θα βάλει το γκολ, σημασία είχε να κερδίσει η ομάδα. Μπορεί να είχαμε χωριστεί πριν μισό λεπτό, αλλά η στιγμή του χωρισμού ήταν μια μυσταγωγική στιγμή, μια ιερή στιγμή όπου μια νέα οντότης είχε αποκτήσει σάρκα και οστά, η οντότης της ομάδος μας, η οντότης στην οποία πρόθυμα εκχωρούσαμε προσωρινά το «εγώ» μας για χάρη του νεογέννητου «εμείς», για χάρη του συλλογικού αυτού μορφώματος, μέσα από το οποίο κοινωνικοποιούμαστε και συναισθανόμαστε τις ευθύνες μας ως αυριανοί φορολογούμενοι πολίτες.

32 Comments:

At 5/17/2007 08:55:00 μ.μ., Blogger >Lina said...

πολύ ενδιαφέρον κείμενο =)

τα παιδιά δεν είναι αναπτυξιακά ικανά από τα 6 τους να παίζουν με σαφώς ορισμένους κανόνες.

Βέβαια οι παρατηρήσεις σου είναι σωστές, γιατί πλέον όντως τα παιδιά δεν ξέρουν να παίζουν. Αυτό οφέιλεται και στο ότι σπάνια βρίκσονται με άλλα παιδιά μόνα τους να παίξουν, ώστε να αναγκαστούν να θέσουν κανόνες, αλλά και στην τρέλα των γονιών που τα κάνει ανταγωνιστικά.

Πρόπερσυ κρατούσα ένα παιδάκι 5,5 χρονών που του χαν μάθει ότι δικαιούται τα πάντα, ότι κερδίζιε πάντα και πλήρωναν δασκάλες για να το παίζουμε, δεν έβλεπε παιδιά.

όταν πήγα να παίξω μαζί του σοκα΄ριστηκε, δνε ήξερε να παίζει. Ήξερε μόνο να ρίχνει τα (αμέτρητα) παιχνίδια του στο πάτωμα και να μου λέει "μάζεψέ τα! " Φυσικά, εφόσον δεν μου επέτρεπαν να απαιτήσω απ το παιδί καλύτεορυς τρόπους, έφυγα.

(σόρρυ για το σεντόνι)

 
At 5/17/2007 09:13:00 μ.μ., Blogger AndroGhost said...

lina το κειμενο του oldboy ειναι ειρωνικο αμα καταλαβα καλα....

 
At 5/17/2007 09:28:00 μ.μ., Blogger GASIREU said...

η μαλακία την εποχή σου, ήταν ποινικά κολάσιμη πράξη αν ενθυμούμαι! θα διαφωνήσω λοιπόν κάθετα με τον τρόπο εκτόνωσης που ισχυρίζεσαι ότι είχες ως παιδί. ψεύδεσαι ασύστολα νομίζω. μια και είπα ασύστολα και η assist στα ομαδικά παίγνια ήταν ολίγον ντεμοντέ τότε!

 
At 5/17/2007 09:35:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Δε ξέρω σε ποιό college την έβγαλες, αλλά στο δικό μου σχολείο ένας απλός αγώνας μπάσκετ, στις αρχές της δεκαετίας του '80, είχε νεκρούς και τραυματίες.
Οι "περισσότερο" οργανωμένοι αγώνες, είχαν περισσότερους νεκρούς και τραυματίες, ενώ φυσικά ουδείς διανοούνταν να μπει στη μέση (να κάνει τι άραγε ;)
Κρατούσαμε το σκορ με θρησκευτική ευλάβεια και επιτρέπαμε το "πείραγμα του" μόνον όταν ήτα υπέρ μας. Αν δεν ήταν...ε ρε γλέντια.
Πάνε αυτά τα ωραία χρόνια.
Τώρα, ούτε μια σφαλιάρα δε μπορείς να ρίξεις χωρίς να μπλέξεις με 45 δικηγόρους.
Μου λείπει το ξύλο, ο πετροπόλεμος, τα νεράτζια με τα ξυράφια, κ.ο.κ.
Είστε για ένα πετροπόλεμο ;
gs

 
At 5/17/2007 09:45:00 μ.μ., Blogger zelig said...

AndroGhost ελπίζω όντως να είναι ειρωνικό γιατί τα "στην δικη μου εποχή" μού ακούγονται λίγο ..αταίριαστα με τον ολντμπόι.

 
At 5/17/2007 10:01:00 μ.μ., Anonymous sixela said...

μα καλά, ας παρέμβει ο γράφων επιτέλους, να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, γιατί θα δημιουργηθεί μείζον θέμα.
είναι ολοφάνερο, το ποστ δεν είναι ειρωνικό, είναι κυριολεκτικό και αταίριαστο με τον old boy, που ως γνωστό δεν είναι σχεδόν ποτέ
κυριο-λεκτικός και ''ακούγεται'' σχεδόν χωρίς χιούμορ!

 
At 5/17/2007 10:16:00 μ.μ., Blogger basik said...

gs,
αν σου λείπει το ξύλο, όντως, προτείνω να αλλάξεις σπορ. Δοκίμασε λ.χ. να πηγαίνεις στο γυναικείο βόλεϊ σε ματς ΠΑΟ-ΟΣΦΠ.

 
At 5/17/2007 10:19:00 μ.μ., Blogger Thrass said...

Gasireu, τότε δεν το λέγαμε "ασσίστ", το λέγαμε "δώσε πάσα, μη σε γαμήσω".

Old Bοy, από εσένα, ειδικά από εσένα, θα ήθελα να διαβάσω πιο πολλά πάνω στο "βάζουν το εγώ πρώτα κι όχι το εμείς".
(τη δική μου άποψη μάλλον τη φαντάζεσαι: το "εγώ" είναι αυτοσκοπός, το "εμείς" το θεωρώ συνέπεια των αναγκών τού "εγώ" κι επομένως δευτερεύουσας σημασίας).

ΥΓ. Όλα μου τα λεφτά στο ότι είναι ειρωνικό. Μόνο το κομμάτι "Αν θυμάμαι καλά -και καλά θυμάμαι- δεν κρατούσαμε καν σκορ. Οι περισσότεροι αντίπαλοι ποδοσφαιριστές είναι φίλοι έξω από τα γήπεδα, εμείς παραμέναμε φίλοι και μέσα σε αυτά." δεν ταιριάζει με το ειρωνικό κλίμα τού υπολοίπου.

 
At 5/17/2007 10:28:00 μ.μ., Anonymous Θειούλης said...

O old boy δουλεύει ψιλό γαζί τον αφελέστατο εναλλακτικό δασκαλάκο του λινκ.
Όπως τα εκάστοτε και απανταχού παιδιά είναι οι χειρότεροι κακούργοι που υπάρχουν, έτσι και οι δάσκαλοι υπήρξαν πάντοτε τα μεγαλύτερα ζώα της ανθρωπίνου ιστορίας, πλην ιατρών (οι τελευταίοι εκτός από ηλιθιότεροι όλων, υπήρξαν πάντα και οι πλέον παραδόπιστοι και σκατόψυχοι).
Θάνατος στους ιατρούς και τους διδασκάλους! (τώρα κάνω εγώ πλάκα στον ολντ μπόυ και το "περιβάλλον" του).
:)

 
At 5/17/2007 10:48:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Θα μπορούσες να πεις απλώς ότι αυτά που γράφει η ελευθεροτυπία είναι μαλακίες, όχι να μας επιβαρύνεις με ένα δήθεν ειρωνικό κείμενο. Το χιούμορ δεν ήταν ποτέ το φόρτε σου, κατάλαβέ το.

 
At 5/17/2007 10:51:00 μ.μ., Blogger Sraosha said...

Χεχε

 
At 5/17/2007 10:54:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Όπως πάντα καίριος και to the point ο Sraosha.

 
At 5/17/2007 10:56:00 μ.μ., Blogger emporas said...

Πολύ ωραίο κείμενο πράγματι. Old-boy θα έπρεπε να τελειώσετε το κείμενο λέγοντας "ωραίες εποχές τότε" όπως συνήθιζε να σχολιάζει η γιαγιά μου.

 
At 5/17/2007 11:26:00 μ.μ., Blogger Tin Man said...

..τότε δεν το λέγαμε "ασσίστ", το λέγαμε "δώσε πάσα, μη σε γαμήσω".

χαχαχαχάααααα

Thrass, ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ!

Ποντάρω κι εγώ στο ειρωνικό βέβαια.

Διαφωνώ όμως με το υστερόγραφο σου. Το δεν κρατούσαμε καν σκορ νομίζω αναφέρεται στο ξύλο που έπεφτε κάθε φορά που μετρούσαμε το σκορ! Και το Οι περισσότεροι αντίπαλοι ποδοσφαιριστές είναι φίλοι έξω από τα γήπεδα, εμείς παραμέναμε φίλοι και μέσα σε αυτά ταιριάζει μια χαρά με το ειρωνικό πνεύμα, πόσο μάλλον όταν λέγαμε τόσο ωραία την ασσίστ την εποχή μας:))))

 
At 5/18/2007 12:18:00 π.μ., Blogger Rodia said...

Καλημέρα βασιλιά
με τα δώδεκα σπαθιά!

:-))

 
At 5/18/2007 12:37:00 π.μ., Blogger GASIREU said...

-μόνο πέτρες; εμάς μας λείπουν και τα μαστίγια, οι χειροπέδες και τα λοιπά gadgets που είχαμε όταν παίζαμε σαν παιδιά, στο κολέγιο! συνεχίσαμε να τα χρησιμοποιούμε και μετά, καθ΄όλη τη διάρκεια της ενήλικης ζωής μας και γλιτώσαμε ένα σκασμό λεφτά από τους ψυχαναλυτές.
-τι να κάνει και ο δικηγόρος κύριοι, κλέφτης θα γίνει; ;)!
- αφού είπαμε δεν είναι ειρωνικό το πόστ και το χιούμορ δεν είναι το φόρτε του old boy...τα 'παμε και τα συμφωνήσαμε....:)
-thrass, ''δυνατό'' σε βρίσκω, πόνταρε στην ειρωνεία γκαραντί, θα σου δώσει καλή απόδοση! επίσης αγόρασε marfin και χατζηιωάννου ίσως κάνουν ράλι!
εγώ-κεντρικός as usual, γείρε λίγο αριστερά δε βλάπτει, πως θα δικαιωθεί ο αγώνας;
-...''θα με γαμήσουν'' δεν τόλμησε να πει κανείς ποτέ στον gasireu, θα σου σκίσω τα βάρδουλα ίσως, αλλά δε ζήταγα και assist ποτέ. στο κολέγιο, συνήθως έπαιζα γκόλφ.
-μην επιβαρύνεις το κοινό σου old boy...φτάνει όλη η σαβούρα, μας τρίβεις και την ειρωνεία στη μούρη, νισάφι πια.
-ανώνυμε φαντάζομαι ανάγνωση γνωρίζεις, έπρεπε να στο πει κάποιος;προτείνω να τον προσλάβεις homme de companie να σου διαβάζει εφημερίδες.......αν τον παίζεις!

 
At 5/18/2007 12:57:00 π.μ., Blogger Jason said...

Όντως είναι ειρωνικό το post, δεν υπάρχει αμφιβολία.
Μου θύμισε για κάποιο λόγο την κουβέντα που είχαμε πριν κανα χρόνο σε διάφορα blogs με αφορμή εκείνο το κείμενο για τους προ 1985 κλπ..
Συγκέντρωσα κάποια links εδώ για όποιον ενδιαφέρεται:

http://naftilos.blogspot.com/2006/06/1983.html (το post του ANEMOS)
http://www.cpil.info/2006/06/05/to-all-those-born-b4-84/ (το post του cpil)
http://old-boy.blogspot.com/2006/06/blog-post.html (το post του ίδιου του Old boy)
http://jkpant.blogspot.com/2006/06/blog-post_06.html (το δικό μου post με αφορμή τα προηγούμενα)
http://www.pouloyiannis.gr/2006/06/1985.html#comments (το απίστευτο post του azrael)

 
At 5/18/2007 01:33:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Επί δύο και πλέον έτη ΔΕΝ ΕΧΩ ΓΡΑΨΕΙ ΠΟΤΕ ΤΩΝ ΠΟΤΩΝ (ΟΙΝΟΠΝΕΥΜΑΤΩΔΩΝ ΚΑΙ ΜΗ) ΕΙΡΩΝΙΚΟ ΠΟΣΤ. Σιχαίνομαι τους είρωνες και θεωρώ την ειρωνεία ανήθικη και αντιπαραγωγική. Μόνο έναν είρωνα συμπαθώ, τον Είρωνα Πολύδωρα.

 
At 5/18/2007 09:55:00 π.μ., Anonymous ε said...

:-)))

 
At 5/18/2007 11:01:00 π.μ., Blogger GASIREU said...

εγώ λέω να αγνοήσετε τις δηλώσεις old boy (δεν έχει επί-γνώση είναι πλέον ξεκάθαρο) και να κάνετε γκάλοπ. τεχνική ανάλυση των αποτελεσμάτων, θα κάνει ο Νικολακόπουλος της Δέλτα*! θα ακολουθήσει επιστημονική δημοσίευση, για το κατα πόσο είναι ειρωνικός ή όχι ο γράφων, ασυνείδητα πάντα!



*διαφήμιση επί πληρωμή

 
At 5/18/2007 12:36:00 μ.μ., Blogger mujahedin said...

Πραγματικά αμφιλεγόμενο post, και αν η δημιουργία του είχε αυτόν ακριβώς το στόχο, εύγε..
Προσωπική μου γνώμη είναι πως αν το «παλαιό-παιδί» δεν μπέρδεψε τις χρονολογίες και δεν μιλάει για το 1930 (ή και παλιότερα, οπού δεν έχω ίδια άποψη για τα τεκταινόμενα), τότε μάλλον θα αστειεύεται. Το γρονθοκοπημένο πρόσωπο του Γιαννάκη που τόλμησε κάποτε να μην δώσει μια πάσα στον (αυτοδιορισμένο-κάθαρμα-αρχηγό) Πετράκη, μαρτυρά την αλήθεια.

 
At 5/18/2007 04:11:00 μ.μ., Blogger >Lina said...

AndroGhost

όπως και να χει, τις δικές μου παρατηρήσεις τις είπα.
Κι επίσης όπως και να χει, βρίσκομαι κάθε μέρα σε σχολική αυλή.

οπότε, ειρωνικό, ή κυριολεκτικό....

 
At 5/18/2007 08:37:00 μ.μ., Blogger Sigma Tarsos said...

Η ειρωνεία είναι η τελευταία άμυνα των ηλιθίων. Δε θυμάμαι ποιος το είπε - πιθανώς να ήμουν κι εγώ.

Είναι σαφές, ωστόσο, οτι το "παληοπαιδο" δεν είναι ηλίθιος, άρα δεν ειρωνευόταν (μπετονένιος ο επαγωγικός συλλογισμός μου).

Άλλωστε κι εγώ θυμάμαι παλιά που στο δημοτικό είχαμε εκλέξει 5μελή Επιτροπή Διεξαγωγής Αγώνων Αυλής και δευτεροβάθμια Επιτροπή Φιλάθλου Πνεύματος που αναλάμβαναν τη διοργάνωση των αθλοπαιδιών (έτσι τις λέγαμε τότε...)και φρόντιζαν για την τήρηση μέχρι κεραίας των 219 πυκνογραμμένων σελίδων του Βιβλίου Κανονισμών και Fair Play που είχε συνταχθεί από το μικτό διασχολικό όργανο μαθητών και δασκάλων που συγκαλούνταν τακτικά μετά το Κατηχητικό της Κυριακής.

Ωραία χρόνια τότε - με τάξη και ηθική! Γι' αυτό σας λέω Συνέλληνες! Ας κάψουμε τα βίντεα του Σατανά και των Πρωτοκόλλων της Σιών και ας επικεντρωθούμε στο να μάθουμε στα παιδιά πως να παίζουν... Άλλωστε, καλύτερα από εμάς αποκλείεται να ξέρουν τα βρωμόπαιδα, ακόμη δεν βγήκαν από το αυγό τους.

 
At 5/19/2007 12:55:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

''Κι επίσης όπως και να χει, βρίσκομαι κάθε μέρα σε σχολική αυλή.
οπότε, ειρωνικό, ή κυριολεκτικό....''

ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΟ.....απλά

 
At 5/20/2007 08:17:00 μ.μ., Blogger >Lina said...

κι ανώνυμο....

 
At 5/20/2007 08:51:00 μ.μ., Blogger GASIREU said...

''ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΟ.....απλά''

θα συμφωνήσω εντελώς.....:),
μα εντελώς επώνυμα
και αυτό δεν είναι καθόλου ειρωνικό!
game over

 
At 5/21/2007 03:25:00 μ.μ., Blogger >Lina said...

θα μ ενδιέφερε να μάθω το γιατί, αλλά ίσως και όχι.

(it's not your game)

 
At 5/21/2007 06:03:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Eγώ πάντως Λίνα πιστεύω ότι είσαι καλή στη δουλειά σου και αυτό δεν είναι σταλιά ειρωνικό.

 
At 5/23/2007 05:27:00 μ.μ., Blogger baspal said...

Science my friend is a bitch. Knowledge is power. And academics are the davatzhdes of knowledge. Ωστόσο το άρθρο ανήκει σε καθηγητή και όχι σε ακαδημαικό νομίζω και τούτο δείχνει πόσο άσχετοι είναι οι της δευτεροβάθμιας με θέματα επιστήμης. Τι να περιμένεις όμως απο τούτους τους απαίδευτους ...

 
At 5/24/2007 02:36:00 π.μ., Blogger mrs brightside said...

Μου θυμισε το Sunscreen του Baz Luhrman: ' Accept certain inalienable truths, price will rise, politicians will philander, you too will get old, and when you do youll fantasize that when you were young prices were reasonable, politicians were noble and children respected their elders'... and children played fairly and selflessly να προσθεσω εγω...

 
At 5/28/2007 09:24:00 μ.μ., Anonymous zoo said...

εμενα μου φαινεται ενα κειμενο ενος ανθρωπου που εχει μεγαλωσει και νομιζει οτι διακρινει τον καθρεπτη που λεγεται ενα παιδι...και αν τα ζησες ολα αυτα φιλε μου, τυχερος εισαι θα ελεγα...εω δεν τα εζησα...και να σε ρωτησω κατι?αυτα τα παιδια γεματα φαντασια της δεκατιας του 50, του 60, 70 γιατι οταν μεγαλωσανε τα γαμησανε ολα?γιατι αφησανε να τα γαμησουνε ολα...νεες γενιες, νεα γαμησια, μεχρι να την κανουμε για κανενα αλλο πλανητη (μα προλάβουμε)...

 
At 9/03/2010 09:07:00 π.μ., Blogger anywhere_Smile said...

This set of unspoken pandora jewerly rules went unchallenged it's not pandora bead and this extra weight, almost magically, pandora charms bracelets everything changed.Brings about acne could Pandora beads find out how traditions evolve, they simply do. To discount pandora the creative mind, images of a wizened pandora sale old wizard sitting atop a stone tower towards discount pandora charms the top of by far the largest mountain pop into your head. He sits Pandora beads 2010 in his white robe stroking his long a few facial beard pandora beads charms coupled with surveys the earth's weddings to be which buy pandora charm has a look of greatly consternation.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home