Δευτέρα, Μαΐου 14, 2007

Μετά το κατ' αρχήν

Κυριακή, 13 Μαϊου, άννο ντόμινι 2007. Η θερμοκρασία αρκετά πάνω από τους 30, αλλά ευτυχώς και αρκετά κάτω από τους 40. Τηλέφωνο. Φίλος. «Έχει έκθεση αυτοκινήτου, πάμε;». Το θέμα με αφήνει μάλλον αδιάφορο, αλλά σκέφτομαι ότι με τον ρυθμό αυτό τον Ιούλιο θα έχει 50 βαθμούς, αρχές Αυγούστου θα φτάσει κατά τόπους τους 65 και από τον Δεκαπενταύγουστο και εντεύθεν η φύση, απελπισμένη που δεν δίνουμε σημασία στις αλλαγές της, θα καταργήσει εντελώς τη νύχτα, μπας και πάρουμε χαμπάρι ότι όσο να 'ναι κάτι σημαντικό παίζει, οπότε, με τα ύστερα του κόσμου επί θύρας, δεν είναι σώφρον να χαλάς χατίρι σε έναν φίλο και να διακινδυνεύεις ακόμη θερμότερο καζάνι στην κόλαση (της οποίας, πάντως, η θερμοκρασία δεν έχει διευκρινιστεί ακόμη αρμοδίως αν θα αυξηθεί αντιστοίχα με τη γήινη, προκειμένου η ποινή να εξακολουθήσει να είναι ανάλογη του αμαρτήματος).
Φτάνουμε. Διαπιστώνω ότι έχει είσοδο. 9 ευρώ. Προτείνω να δούμε τα εκατοντάδες παρκαρισμένα στο τεράστιο πάρκιν αυτοκίνητα. Είναι εννιά ευρώ φθηνότερα. Συμφέρει. Δεν πείθω. Πληρώνω (πάντα πληρώνουμε όταν δεν πείθουμε, ενίοτε δε και όταν πείθουμε). Για να μην πάνε εντελώς χαμένα, αποφασίζω τότε να ποστάρω τους βαθυστοχασμούς μου, εφαρμόζοντας δηλαδή το ίδιο ακριβώς κόλπο που εφαρμόζω και ως προς την άλλη έκθεση, την έκθεση της ζωής μου. Το ίδιο ακριβώς κόλπο με το ίδιο ακριβώς κίνητρο.
Τι είδα στην έκθεση; Αυτοκίνητα. Πολλά αυτοκίνητα. Πάρα πολλά αυτοκίνητα. Και μοντέλες. Πολλές μοντέλες. Πάρα πολλές μοντέλες. Στέκουν δίπλα ή κάθονται μέσα στα αυτοκίνητα, συμβολίζοντας με τον πλέον εύγλωττο τρόπο τη γονιδιακή προδιάθεση του ετεροφυλόφιλου άνδρα στον τρόπο που βλέπει το άλλο φύλο: δεν υπάρχει άντρας που να μην αντιμετωπίζει κατ' αρχήν τις γυναίκες ως μοντέλα αυτοκινήτων. Αυτό το κατ' αρχήν δεν παλεύεται. Οι διαφοροποιήσεις αρχίζουν από το πώς πορεύεται ο καθένας μετά από αυτό το κατ΄αρχήν και είναι εν τέλει οι διαφοροποιήσεις αυτές που εξηγούν (σε συνδυασμό βέβαια και με τον αναπόφευκτο -και τρομακτικό για τις πιο υποψιασμένους- ρόλο του τυχαίου, του συμπτωματικού και του μοιραίου στη ζωή) το προσωπικό στάτους του καθενός.
Μπροστά σε κάθε μοντέλο μια ταμπελίτσα με τα τεχνικά χαρακτηριστικά και την τιμή. Οι μοντέλες ενσωματώνουν και προσωποφορούν τα τεχνικά χαρακτηριστικά τους, αλλά η τιμή τους δεν αναγράφεται κάπου εμφανώς. Νεοέλληνες που ποθούν τα μοντέλα φανερά και τις μοντέλες ημιφάνερα. Μην αγγίζετε. Τις μοντέλες. Τα μοντέλα αγγίξτε τα και μπείτε και καθίστε στο τιμόνι του οδηγού. Σας φωτογραφίζουν κιόλας. Στο τιμόνι ενός αυτοκινήτου που δεν θα οδηγήσετε ποτέ. Προσομοιώσεις. Ο καπιταλισμός δεν θριαμβεύει βασιζόμενος στις ανάγκες αλλά στις επιθυμίες. Να είχα αυτό το αυτοκίνητο. Να το είχες γιατί; Το δικό σου δεν σου κάνει; Για να το οδηγείς; Για να ξεχωρίζεις; Για να σε κοιτάνε και να σε ζηλεύουν; Το έχεις ανάγκη ή το επιθυμείς; Έχεις ανάγκη να επιθυμείς; Να επιθυμείς τι, όμως; Οι επιθυμίες μας τρυπήσανε το όζον.
Το αυτοκίνητό μου κλείνει δεκαετία του χρόνου. Το αυτοκίνητό μου = το εφάπαξ του πατέρα μου. Ζω μαζί του, πριν χρόνια παραλίγο να πεθάνω μαζί του, με πάει εκεί που θέλω, εκπληρώνει τις ανάγκες μου και δεν επιθύμησα ποτέ το αυτοκίνητο του πλησίον μου.
Αυτοκίνητα που αγαπάμε σαν ανθρώπους, άνθρωποι που αγαπάμε σαν αυτοκίνητα και τελικά αυτό είναι το κλειδί, αυτό είναι το επόμενο βήμα του κάθε κατ' αρχήν, όταν δηλαδή επιλέγεις τον άνθρωπό σου παρά τα αναπόφευκτα τεχνικά ελαττώματά του και αποφασίζεις να πληρώσεις πάση θυσία το τίμημα για να τον έχεις, όπως κι αυτός επιλέγει εσένα παρά τα δικά σου αναπόφευκτα τεχνικά ελαττώματα και αποφασίζει να πληρώσει πάση θυσία το τίμημα για να σε έχει.
Δηλαδή αυτός που μένει μόνος δεν είναι τελικά αυτός που ψάχνει το ιδεατό, αλλά αυτός που ψάχνει το ιδεατό με όρους χιλιομέτρων ανά ώρα και κυβισμού, δεν είναι δηλαδή αυτός που σκέφτεται με πρότυπα αθεράπευτα ρομαντικά, αλλά αυτός που σκέφεται με πρότυπα αθεράπευτα καταναλωτικά κι αθεράπευτα αγοραία. Η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στους δύο είναι ο τυφλός υλισμός του δευτέρου και είναι αυτός ο υλισμός που επιστρέφει και τον χτυπά σαν μπούμερανγκ, όταν περνούν τα χρόνια και σώνονται οι συναισθηματικές αντοχές του, σώνονται οι αντοχές του να επενδύει στην ελπίδα ανεύρεσης της πιο φανταχτερής ύλης που μπορούν να αγοράσουν τα λεφτά του.
Στη ζωή σου δεν γίνεται να δίνεις την καρδιά σου επ' άπειρον. Από ένα σημείο και ύστερα δεν θα σου 'χει απομείνει καρδιά να δώσεις.

38 Comments:

At 5/14/2007 08:44:00 μ.μ., Blogger Sishoy said...

Μου αρέσει πολύ το κείμενο σου αλλά διαφωνώ με την τελευταία φράση σου. Αν θέλεις, δες αυτό το video clip.

http://sishoy.blogspot.com/2007/04/blog-post_03.html

 
At 5/14/2007 09:11:00 μ.μ., Blogger mosaic said...

τα αυτοκίνητα είναι μια κατάρα που ο Καταναλωτισμός εξαπέλυσε στην προσπάθεια του να μας τιμωρήσει που δε μείναμε αθώοι, που ξεχάσαμε αυτά που μας άρεσαν όταν είμασταν παιδιά και που εν τέλει τρυπήσαμε το όζον όπως τόσο εύστοχα παρατηρείς.

δε θα πάει μακρυά αυτή η βαλίτσα-νομίζω οι νηφάλιοι το νιώθουμε εδώ και καιρό.ο καιρός αλλάζει, ο Καταναλωτισμός αρχίζει και δέχεται χτυπήματα από την Απλότητα, η τέχνη επιστρέφει(έστω και δειλά, ομως είναι η αρχή)σαν η μόνη ανθρώπινη δραστηριότητα άξια λόγου σε ένα ημισφαίριο χορτασμένων.

και ναι διαφωνώ κι εγώ με την τελευταία σου φράση, αν και όπως πάντα βρήκα το κείμενο σου υπέροχο.

 
At 5/14/2007 10:08:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Eντάξει, αγαπητέ Μοsaic, δεν είναι και κατάρα τα αυτοκίνητα, έχουν και την χρησιμότητά τους, όπως και να το κάνουμε. Όσο για την επιστροφή της τέχνης θα συμφωνήσω μαζί σου, περισσότερο διαισθητικά.
Sishoy, υπέροχο το βίντεο κλιπ και πολύ ταιριαστό.

 
At 5/14/2007 10:38:00 μ.μ., Blogger squarelogic said...

με αυτο το ποστ τα 'εβγαλες" τα 9 ευρω σου με το παραπανω!

εξαιρετικο!

 
At 5/14/2007 10:58:00 μ.μ., Blogger Univers said...

Πάντως να μην καταριόμαστε το αυτοκίνητο. Είναι, το ίδιο, μια κατάθεση ανθρώπινης ψυχής. Σκεφτείτε τους μηχανικούς, τους σχεδιαστές αλλά και τους απλούς εργάτες που δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους για να το έχουμε.

Το αυτοκίνητο εκπληρώνει την πανάρχαια ανθρώπινη ανάγκη επεκτάσεως των δυνατοτήτων που μας δώρισε η φύση, με την Μηχανή. Για να πάμε πιο πέρα, πιο γρήγορα, πιο ψηλά απ' ότι μπορούμε με το γυμνό μας σώμα.

Τα προβλήματα και οι προβληματισμοί ξεκινούνε για μένα όταν οι κάτοχοί του δεν αντλούν ικανοποίηση από την οδήγησή του αλλά από την κοινωνική καταξίωση και επιβολή που αυτό τους χαρίζει(ή νομίζουν ότι... - αδιάφορο).

Το να επιθυμείς μια Ferrari είναι κατ' εμέ το πιο φυσιολογικό και υγιές πράγμα του κόσμου (αν δεν την, επιθυμείς, πάλι, κανένα πρόβλημα). Το να θες να την αποκτήσεις για να "φανείς" , να μπεις στο μάτι των άλλων, να σε προσέξουν, ερωτοτροπεί με την ψυχοπαθολογία.

"Και πώς θα τα ξεχωρίσω;", θα μου πείτε. Δεν είναι, δα, και πολύ δύσκολο. Αν διαθέτεις στοιχειώδη αυτογνωσία, υποβάλλεις στον εαυτό σου το παρακάτω ερώτημα: "Θα είχε για μένα την ίδια αξία αυτό το αυτοκίνητο αν ήταν να το οδηγώ μόνος σε έναν έρημο κόσμο, χωρίς κανέναν να με βλέπει;"

Και τότε θα διαπιστώσετε ότι και άλλα, πολύ πιο ταπεινά αυτοκίνητα αγοράζονται και "φτιάχνονται" για να γίνονται αντικείμενα προσοχής οι οδηγοί τους. Τι ρόλο άλλωστε παίζουν για τους περισσότερους τα μπουριά με τον εκκωφαντικό θόρυβο, οι μαρσπιέδες - εκχιονιστικά και τα άλλα αξεσουάρ της αυτοκινητιστικής ματαιοδοξίας;

Θυμάμαι το τέλος της ταινίας "Devil's advocate", με τον Patsino στο ρόλο του ενσαρκωμένου διαβόλου να πετά την ατάκα του: "Vanity is definitely my favorite sin!"

 
At 5/14/2007 11:12:00 μ.μ., Blogger basik said...

Όταν γράφεις "...στον τρόπο που βλέπει το άλλο φύλλο:..." εννοείς συκής φαντάζομαι. Υπέροχο!

 
At 5/15/2007 12:24:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Βέβαια, εάν βλέπεις το αυτοκίνητο όπως και άλλα πράγματα, όπως τα ρούχα, το στυλό, τα γυαλιά μόνο από τη χρηστική τους πλευρά, αυτό σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζεις την αισθητική πλευρά των αντικειμένων. Γιατί πέρα από τα αισθήματα και τα έξυπνα λόγια, τι άλλο ομορφαίνει τη ζωή μας από ωραία άψυχα αντικείμενα; Ξέρω, κάνω το εγκώμιο του καταναλωτισμού αλλά μην ξεχνάς ότι και για το ποστ σου μια φεράρι διάλεξες, και όχι ένα κία. Θυμάμαι μια ατάκα που είχε πει κάποτε ο Μικ Τζάγκερ: όλοι οι άνδρες θέλουν να είναι σ' ένα γρήγορο αυτοκίνητο με μια ωραία γυναίκα, και όσοι λένε το αντίθετο ψεύδονται. Εγώ λοιπόν δεν λέω ψέμματα. Είναι καιρός ν' αλλάξεις αυτοκίνητο.

 
At 5/15/2007 01:03:00 π.μ., Blogger GASIREU said...

η σκέψη σου για το ιδεατό έχει πάει τελικά πολύ μακριά.....
μάλλον καρδιά θα απομένει πάντα, το θέμα είναι αν κανείς είναι πρόθυμος να δώσει. αλλά σήμερα μάλλον μιλώντας για δόσιμο καρδιάς πιθανόν θα καταντούσαμε γελοίοι ή ανωραματιστές!

 
At 5/15/2007 01:28:00 π.μ., Blogger holidays in the sun said...

"αυτοκινητα που αγαπαμε σαν ανθρωπους....να επενδυει στην ελπιδα ανευρεσης της πιο φανταχτερης υλης που μπορουν να αγορασουν τα λεφτα του."

αυτο το κομματι με τρελανε!και ξερω οτι αντιπαθεις τα θαυμαστικα!εχουμε αναγει το βολεμα σε υπερτατη αξια.μηδεν προσπαθεια,μηδεν αναγνωριση,μηδεν ευγνωμοσυνη προς αψυχα και ζωντανα.και ειμαστε αρκετοι εγωιστες κι αναισθητοι για να το αντιληφθουμε.

 
At 5/15/2007 02:32:00 π.μ., Anonymous Θείος said...

To αυτοκίνητο δεν είναι ένα οποιοδήποτε υλικό αγαθό:
-Δανείζεται ψυχή από τους δημιουργούς και τους χρήστες του, όπως ένα μουσικό όργανο ή ένα όπλο. Πράγμα που δε συμβαίνει με μία χέστρα ή μία φρυγανιέρα.
-Είναι σχετικά ακριβό και μη φθαρτό ως εκ της κατανάλωσης (όπως το χαβιάρι), οπότε πράγματι αποτελεί μέσο επίδειξης πλούτου (σιγά τα ωά). Ως γνωστόν το θεμελιωδέστερο σύμβολο πλούτου και καλής γενιάς στην αρχαιότητα ήταν ο ίππος, ο οποίος υπάρχει ως συνθετικό σε όλα τα αρχαιοελληνικά αριστοκρατικά ονόματα.
-Για όσους έχουν την παιδεία ώστε να μην ικανοποιούνται με την επίδειξη πλούτου, το αυτοκίνητο αποτελεί και πάλι αναπόφευκτο πεδίο επίδειξης / κατάθεσης μιας άποψης, αισθητικής ή άλλης (και η στάση του Ολντ Μπόυ είναι μία τέτοια). Επίδειξη/κατάθεση που γίνεται, συνειδητά ή όχι, για γεννετήσιους λόγους.
Το πουλ-μουρ είναι σύμφυτο με κάθε έμβιο οργανισμό για αμιγώς αναπαραγωγικούς λόγους, και μπορεί να συνίσταται -στην περίπτωση του έλλογου όντος- και στην απόλυτη σεμνότητα, αναλόγως το "κοινό" όπου ο κάθε έμβιος οργανισμός απευθύνεται.
-Είναι, τέλος, προνομιακό πεδίο έκφρασης/βίωσης της αρρενωπότητας (αυτοτελώς) αλλά και επίδειξής της -πάλι!
Η αυτοκίνηση, η κυριάρχηση από τον άνθρωπο-οδηγό πάνω σε ένα μέσο, μεταξύ αυτού και του δρόμου, απαιτεί "στερεοσκοπικές" / τρισδιάστατες δεξιότητες στις οποίες ο ανδρικός εγκέφαλος υπερτερεί (όπως υστερεί σε πολλές άλλες). Περικλείει, επίσης, κινδύνους και απαιτεί θάρρος, οπότε δεν είναι περίεργο που από αρχαιοτάτων χρόνων τα αγόρια καμάρωναν σα γύφτικα σκερπάνια τα άρματα και τα αλόγατά τους.

Επ' ευκαιρία, πληροφορήθηκα ότι ένα καθαρόαιμο ζωντανό άτι κοστίζει (δικαίως) όσο τα 420 τεχνητά μίας BMW M3.

Με βάση τα ανωτέρω, ο παραλληλισμός γυναίκας και αυτοκινήτου, από τον άνδρα, δεν πρέπει να ξενίζει.
Εδώ θα άρχιζαν τα πιο ουσιαστικά και ενδιαφέροντα, τα οποία, ως καλώς γνωρίζει ο Ολντ Μπόυ, βαριέμαι να γράφω (όπως εκείνος βαριέται να λέει) :)

 
At 5/15/2007 02:55:00 π.μ., Blogger Thrass said...

Μου φαίνεται ότι προσπαθούσες να γράψεις αυτό το κείμενο αρκετό καιρό τώρα (είτε το συνειδητοποιούσες είτε όχι). And yes, this is it. Εξαιρετικό. Συμφωνώ και με το συμπέρασμα στην τελευταία παράγραφο, αλλά με μια επιφύλαξη: μπορεί να νομίζουμε ότι έχουμε αδειάσει, αλλά καμιά φορά (όχι απαραίτητα) μπορεί διαψευστούμε.

Τέλος, κάποιος να πείσει το "θείο" ν' ανοίξει blog!

 
At 5/15/2007 03:09:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Basic, έγραψα φύλλο αντί για φύλο, έγραψα άνους ντόμινι αντί για άννο ντόμινι (και με διόρθωσε άλλος φίλος), αλλά για ποστ των εννέα ευρώ δικαιολογείται ;)
Ανώνυμε, η Φεράρι που διάλεξα για το ποστ είναι το αυτοκίνητό μου.
Θείε, άνοιξε μπλογκ και θα σου στείλω τον Dr. Lazopolis να σου κάνει σχόλια.
Thrass, πράγματι ήθελα να γράψω αυτό το ποστ κάτι χιλιετίες, αλλά δεν με βοηθούσε το κλίμα: είχα δηλαδή το αντικαπιταλιστικό, είχα το θέμα των σχέσεων των δύο φίλων, είχα την πινελιά του χιούμορ, αλλά μου έλειπε το οικολογικό κερασάκι στην τούρτα.
Univers, συμφωνώ με το σχόλιό σου και ειδικά με το ερώτημα για την οδήγηση σε έναν έρημο κόσμο.

 
At 5/15/2007 02:45:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova said...

Την καρδιά μπορούμε στο κάτω κάτω να τη δείνουμε και μέσω Ιντερνετ, δεν χρειάζεται να κατέχουμε τη καρδιά του άλλου.

 
At 5/15/2007 05:15:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Όπως λέει και η Patricia Kaas στο τραγούδι της Mon mec à moi, τραγουδάει ότι il parle d' amour, comme il parle de voitures, μιλάει δηλαδή γι' αγάπη όπως μιλάει γι' αυτοκίνητα.

Από εκείνη έκλεψες την ιδέα όλντ μπόι;

Ο προηγούμενος ανώνυμος

 
At 5/15/2007 06:59:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

OK, προηγούμενε ανώνυμε, αφού επιμένεις, να το συνεχίσουμε. Λες: «Βέβαια, εάν βλέπεις το αυτοκίνητο όπως και άλλα πράγματα, όπως τα ρούχα, το στυλό, τα γυαλιά μόνο από τη χρηστική τους πλευρά, αυτό σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζεις την αισθητική πλευρά των αντικειμένων. Γιατί πέρα από τα αισθήματα και τα έξυπνα λόγια, τι άλλο ομορφαίνει τη ζωή μας από ωραία άψυχα αντικείμενα;»
Και θυμάμαι τον Έντουαρντ Νόρτον στο «Fight Club» να ξεφυλλίζει (χέζοντας μάλιστα) προσπέκτους από σινιέ έπιπλα: «I flipped through catalogs and wondered: What kind of dining set defines me as a person?»
(http://www.imdb.com/title/tt0137523/quotes)
Ποιό επιπλάκι σε χαρακτηρίζει και σε εκφράζει ως άνθρωπο, ανώνυμε; Ποιό αυτοκίνητο; Εμένα με χαρακτηρίζουν και με εκφράζουν ως άνθρωπο «αισθήματα και έξυπνα λόγια». Κι όσο κι αν μια Φεράρι είναι πράγματι ένα πανέμορφο και υπέροχο πράγμα θα ντρεπόμουν να είμαι ιδιοκτήτης μιας Φεράρι, γιατί θα το θεωρούσα επίδειξη πλούτου. Αν τη δω στο δρόμο θα τη ζηλέψω κι εγώ και πράγματι θα ήθελα να κάνω μια βόλτα με μια Φεράρι αλλά δεν θα ήθελα να έχω μια Φεράρι. Κι αν ο Μικ Τζάγκερ λέει αλήθεια, κι αν εσύ λες αλήθεια, σεβάσου και την δική μου αλήθεια.
Τέλος δεν ξέρω την Patricia Kaas. Μόνο τον Τζώνυ Κας ξέρω.

 
At 5/15/2007 07:52:00 μ.μ., Blogger GASIREU said...

''Με βάση τα ανωτέρω, ο παραλληλισμός γυναίκας και αυτοκινήτου, από τον άνδρα, δεν πρέπει να ξενίζει.''
θείε εμένα δε με ξενίζει, αλλά δε μου αρέσει κιόλας. απλά είπα ας το και ας πέσει χάμω αφού η κ.ι θα μπορούσε να είναι άλλη!

 
At 5/15/2007 09:06:00 μ.μ., Anonymous never said never said...

Φαντάζομαι μια γυναίκα μέσα στο αυτοκίνητο, δε λέω με αρκετά πυκνή κυκλοφορία (μέρες είναι τέτοιες άλλωστε), και, αντί να κοιτά τον ΟΔΗΓΟ της και να προσπαθεί μαζί με αυτόν να ευθυμήσουν (μέρες τέτοιες είναι άλλωστε), εντούτοις να παρατηρεί την κυκλοφορία στο δρόμο, την κίνηση, να προσπαθεί να δώσει εξήγηση στην αργοπορία (που ούτως ή άλλως οφείλεται στην πυκνή κυκλοφορία των οχημάτων -μέρες τέτοιες ήταν άλλωστε), κατά τρόπο, τελικά, που αναιρεί και το ίδιο το ταξίδι της (τους) αλλά και την επιθυμία της συνεύρεσης, άλλως της ολοκλήρωσης. Όλα τα λοιπά, λοιπόν, σχεδιασμένα, μάταια, χωρίς αποτέλεσμα. Άχ.... ρωσίδες (σόρρυ, σέρβες...) έρχομαι και φτάνω !!

 
At 5/15/2007 09:30:00 μ.μ., Blogger chris said...

Αν και γκαζοφίλ αποφεύγω να πηγαίνω σε τέτοιες εκθέσεις παρά μόνο όταν χρειάζεται ν' αγοράσω αυτοκίνητο. Βαθύτατα φυγόπονος και αναβλητικός βρίσκονται όλα εκεί να σε περιμένουν υπομονετικά, αποφεύγοντας το πέρα - δώθε στις κατά τόπους αντιπροσωπείες.

Εκτός απ' το αυτοκίνητο ως αντικείμενο κάποιας [πολλές φορές μεγάλης] χρηματικής αξίας, υπάρχει η αυτοκίνηση, όπως και η τέχνη της οδήγησης. Όταν αντιλαμβάνεσαι μια διαδρομή από το Α σημείο στο Β, ως απόλαυση, διασκέδαση, whatever, αρχίζεις ν' αντιμετωπίζεις με διαφορετικό μάτι τ' αυτοκίνητα. Είτε πρόκειται για Ferrari είτε για Kia.
Είναι αυτό που λένε στο μπάσκετ, το λέιαπ και το κάρφωμα είναι δύο πόντοι. Όλοι προτιμούν να βλέπουν το δεύτερο. Κάπως έτσι είναι και η Ferrari [και όλα τα σχετικά] για την αυτοκίνηση. Κάρφωμα αλά Ντομινίκ.

 
At 5/16/2007 12:22:00 π.μ., Anonymous Θείος said...

Bασιλεύ, ο παραλληλισμός γυναίκας / αυτοκινήτου από τον άνδρα μπορεί να γίνει είτε σε χυδαίο επίπεδο(φτηνό, ρηχών αισθημάτων, με αντιμετώπιση του αντικειμένου του πόθου ως σκεύους), είτε σε επίπεδο βαθέων αισθημάτων, αναλόγως τους ανθρώπους -και τα αυτοκίνητα! :) .

Ολντ Μπόυ και Θραςς, μπλογκ και βιβλία θα γράψω αφού ζήσω.
Εδώ πέρα, πορνογραφικά διηγήματα αποπειρώμαι να γράψω και τα παρατάω στη μέση, διότι λόγω καύλας προτιμώ να λαγνουργήσω, με σύντροφο αν υπάρχει κάπου τριγύρω, ή και άνευ τοιαύτης.

 
At 5/16/2007 12:48:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Τελεία και παύλα, Θείε είσαι καύλα.
Όταν καυλώνει κανείς τόσο πολύ με αυτά που γράφει, όλα τα άλλα είναι δεύτερα. Από την αυτοϊκανοποίηση της γραφής στην αυτοϊκανοποίηση (γιατί θεωρώ ότι με το «άνευ τοιαύτης» δεν αναφέρεσαι σε ατυχή -ή ενδεχομένως και ευτυχή- ζωντανά).

 
At 5/16/2007 02:46:00 π.μ., Anonymous Θείος said...

Γνωρίζεις το υψόμετρο του τόπου καταγωγής μου... :)

 
At 5/16/2007 11:36:00 π.μ., Blogger vroyva said...

φίλτατε oldBoy καμιά αναφορά από βιβλία δεν έχεις, από κανέναν μεταμοντέρνο περί καταναλωτισμού; Δε λέω, γράφεις ορθά και πειστικά, μα πετάς καμιά φορά μερικά μεταμοντέρνα πορίσματα περί της ειδοποιού - προφανώς, ως οδοποιός στο ποστ αυτό - που είναι άρδην συγκινητικά. Φαντάζεσαι να αρχίσεις να πιτσιρικίζεις;

 
At 5/16/2007 11:41:00 π.μ., Blogger vroyva said...

από περιέργεια, πόσο χρεώνουν την εισόδο στην έκθεση αυτοκινήτου;

 
At 5/16/2007 01:13:00 μ.μ., Blogger ggl said...

Τώρα που εγώ προτιμώ τα λεωφορεία και τα άλλα ΜΜΜ πώς να ερμηνέψω τον εαυτό μου;

 
At 5/16/2007 04:05:00 μ.μ., Blogger mpoukatsas said...

Είμαι περιέργος εάν στην έκθεση υπήρχε κάποια αντιστοιχία μεταξύ της αξίας του αυτοκινήτου και της ομορφιάς της καλλονής που το συνόδευε, καθιστώντας έτσι σαφέστερη μια από τις κυρίαρχες του χρήσεις....

 
At 5/16/2007 05:30:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Θείε, μπέε.
Vrouva, χαίρομαι που σε ξαναβρίσκω. Μην χάνεσαι. Την είσοδο την χρεώνουν 9 ευρώ περισσότερο από την έξοδο.

 
At 5/16/2007 07:10:00 μ.μ., Anonymous Θείος said...

"Τώρα που εγώ προτιμώ τα λεωφορεία και τα άλλα ΜΜΜ πώς να ερμηνέψω τον εαυτό μου;"

Kι εγώ ΜΜΜ και τα ποδάρια μου χρησιμοποιώ. Το αυτοκίνητο το απολαμβάνω εκτός πόλης, όταν έχω ελεύθερο χρόνο.

 
At 5/17/2007 12:19:00 π.μ., Blogger GASIREU said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

 
At 5/17/2007 12:33:00 π.μ., Blogger GASIREU said...

μην παρασύρεσαι από τις σειρήνες της γραφής και λαγνούργησε τοιουτοτρόπως και ασεβώς όπου βρεις,
εν ανάγκη και σε σκεύη ηδονής,
διότι απομακρυνόμενος από ταύτην την λαγνεία,
την αναγορευμένη σε λατρεία,
διατελείς εν κινδύνω να χαρακτηριστείς, εκτός από ισορροπιστής και λαγνόλεξος,
ένας απλώς καυλορεπής πεζοπόρος.

 
At 5/17/2007 01:43:00 π.μ., Anonymous Ο προηγούμενος Ανώνυμος said...

Αρα να υποθέσω ολντ μπόι ότι όταν θα έχεις να διαλέξει μεταξύ δύο ή περισσοτέρων γυναικών, θα διαλέξεις αυτή που σε αγαπά και είναι πνευματώδης από την 90 60 90? Λέμε τώρα. Γιατί καλή η φιλοσοφία αλλά όταν φτάνουμε επί του προκειμένου, τότε η επιφάνεια κερδίζει τα πάντα. Συ είπας (απλώς είναι αργά για να ψάξω να βρω το ποστ σου και να στο κάνω λινκ, όπως κάνεις εσύ).

 
At 5/17/2007 02:09:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

To τι θα έκανα αν είχα να επιλέξω μεταξύ περισσοτέρων γυναικών δεν είναι κάτι που θα το συζητήσω δημόσια μαζί σου. Ο καθένας επιλέγει πού βάζει τα όρια στα θέματα για τα οποία ποστάρει ή εν πάση περιπτώσει τον τρόπο με τον οποίο ποστάρει για το οποιοδήποτε θέμα. Αλλά για να μην κουράζεσαι να ψάχνεις παλιότερα λινκ, θα μπορούσες ίσως να ξαναδιαβάσεις πιο προσεκτικά αυτό εδώ το ποστ στο οποίο και σχολιάζεις.

 
At 5/17/2007 12:11:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Το τι θα έκανα αν είχα να επιλέξω μεταξύ περισσοτέρων γυναικών δεν είναι κάτι που θα το συζητήσω δημόσια μαζί σου. Ιδιωτικά;
How nice! Εχω άδικο δηλαδή αλλά δεν μπορώ να το παραδεχτώ. Ας είναι. Οι εντυπώσεις μένουν. Αλλά ποιός νοιάζεται για την επιφάνεια, έτσι δεν είναι;

Διαβάζοντας ξανά το αριστοτεχνικά γραμμένο ποστ, νομίζω ότι είναι δύσκολο να πιστεύεις αυτά που γράφεις. Κατά μείζονα λόγο, να τα κάνεις τρόπο ζωής. Εχω ζήσει πολλά χρόνια για να μπορώ να πω ότι κανένας άντρας πάνω στον πλανήτη μας δεν θα προτιμούσε να διαλέξει ένα μοντέλο με τεχνικά ελαττώματα, εάν μπορούσε να κάνει το αντίθετο. Αλλωστε, ο καθένας κάνει ό,τι μπορεί, έτσι δεν είναι;

 
At 5/17/2007 05:04:00 μ.μ., Blogger GASIREU said...

ανώνυμε, να υποθέσω ότι είσαι ένας ωραίος άντρας , που έχει ζήσει πολλά χρόνια σε αυτό τον πλανήτη, έχει επιλέξει μια 90-60-90 γυναίκα οριακώς και ικανοποιητικώς πνευματώδη και εκτιμά τα μοντέλα με μηχανολογική αρτιότητα και τεχνολογικές καινοτομίες! επίσης πιστεύεις όπως όλοι οι άντρες για το δια ταύτα ότι....
''... καλή η φιλοσοφία αλλά όταν φτάνουμε επί του προκειμένου, τότε η επιφάνεια κερδίζει τα πάντα.''
οφείλω να παραδεκτό ότι είσαι το είδωλο μου. πεζός αρκούντως και ρεαλιστής!

 
At 5/17/2007 06:32:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Aνώνυμε, ίσως δεν φταις εσύ, ίσως το ποστ δεν βγάζει νόημα ή είναι θολό. Από εκεί και πέρα δεν υπάρχει μοντέλο χωρίς τεχνικά ελαττώματα. Κι αν τα τεχνικά ελαττώματα δεν είναι ελαττώματα ύλης θα είναι ελαττώματα πνεύματος ή χαρακτήρα.

 
At 5/17/2007 07:54:00 μ.μ., Anonymous Θείος said...

Mακάριοι οι επιφανειακοί, εν τη πτωχεία του πνεύματός τους.
Λιγότερο μακάριοι οι ευφυείς και βαθείς, αν είναι συνειδητά και ειλικρινά βαθείς, και δεν ποιούν την ανάγκη φιλοτιμία.
Η κόλαση όμως είναι να είσαι του βάθους, αλλά να μη μπορείς να μη ξεσυνεριστείς και την επιφάνεια. :(

 
At 5/18/2007 11:35:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Θείε, πόσο αληθινά είναι αυτά που γράφεις. Δυστυχώς. Δεν θα ήταν όλα πιο εύκολα εάν η επιφάνεια έδινε το στίγμα του βάθους, όχι αντιστρόφως, αλλά απλώς ανάλογα. Εχεις δίκιο οικοδεσπότη ότι δεν υπάρχουν μοντέλα χωρίς τεχνικά ελαττώματα, εκτός ίσως από το κουπέ της φωτογραφίας. Gasireu, έτσι είναι, αν και δεν θα χαρακτήριζα εαυτόν πεζό. Ωστόσο, σημασία έχει πως σε χαρακτηρίζουν οι άλλοι και όχι πως βλέπεις εσύ τον εαυτό σου. Σερφάροντας στην πρώτη σελίδα της διαδικτυακής Καθημερινής (ναι, οι ρεαλιστές είναι και neocon), χαμογελώ βλέποντας το κυρίως άρθρο για τις πανελλήνιες να συνοδεύεται από τέσσερις ευειδείς νέες, που Κύριος οίδε τι θα γράψουν. Οπως θα έλεγε και ο Οσκαρ Ουάιλντ, η σοβαρότητα είναι το ύστατο καταφύγιο των ρηχών ανθρώπων.

 
At 5/19/2007 09:22:00 μ.μ., Anonymous Ieronymous said...

"Το πουλ-μουρ είναι σύμφυτο με κάθε έμβιο οργανισμό για αμιγώς αναπαραγωγικούς λόγους, και μπορεί να συνίσταται -στην περίπτωση του έλλογου όντος- και στην απόλυτη σεμνότητα, αναλόγως το "κοινό" όπου ο κάθε έμβιος οργανισμός απευθύνεται."

Πολύ ωραίο αυτό και σα να'χεις δίκιο, αλλά και να είναι πουλ-μουρ δια αναπαραγωγικούς σκοπούς ΟΛΟΙ οι τύποι συμπεριφοράς, την εκτίμηση μου κερδίζουν και πάλι αυτοί που ρέπουν προς τη σεμνότητα αφού έχουν διαλέξει το δύσκολο δρόμο (πιο λίγα τα εν δυνάμει ταίρια μάλλον).

Σε ό,τι αφορά τα αυτοκίνητα ειδικότερα: είναι κάτι που αγαπώ από πολύ παιδί, πριν αρχίσω να σκέφτομαι περί αναπαραγωγής, κοινωνικής συνύπαρξης, ισότητας, αυτοεκπλήρωσης, ροπής προς την ατομικότητα ή τη συλλογικότητα κ.ο.κ.

Μόλις που είχα αρχίσει να μιλάω, και μάθαινα τις μάρκες.

Άγγιξε και αγγίζει τελικά μέσα μου κάτι πολύ αρχικό-πρωτογενές (η ανάγκη αλλά και η ικανότητα του ανθρώπου να φτιάξει προεκτάσεις για το ασθενές σώμα του?) και πιστεύω πως το ίδιο ισχύει για πολύ κόσμο ακόμα.

Προσπερνώ με ευκολία λοιπόν την άποψη ότι η αγάπη και η επιθυμία για αυτά είναι αποκλειστικό αποτέλεσμα του Κ.Κ.Ε (Καπιταλισμός-Καταναλωτισμός-Επιδειξιομανία εννοώ :-))).

Προφανώς ισχύει σε κάποιες περιπτώσεις (ο φανταχτερός νεόπλουτος κόπανος που κάνει σαφάρι με ακριβό τζιπ στα πεζοδρόμοια του κέντρου) αλλά όχι σε όλες.

Θέλω να κλείσω αυτό το ποστ απαντώντας θέλω να πιστεύω ειλικρινά στις αλλεπάληλες ερωτήσεις που έκανε μέσα στο ποστ του ο ολντ:

- Να το είχες γιατί;

Γιατί και μόνο που θα έμπαινα μέσα θα έφτιαχνε η διάθεσή μου. Άσε τι ευχαρίστηση θα ήταν η διαδρομή από ένα σημείο Α σε ένα σημείο Β.

- Το δικό σου δεν σου κάνει;

Μου κάνει και μου παρακάνει, είναι μια επιθυμία για το μέλλον τούτη εδώ που χαϊδεύω στην έκθεση.

- Για να το οδηγείς;

Ναι (χρηστική διάσταση. Αλλά δεν έιναι μόνο ανθρωπομεταφορέας. Είναι και ωραία εμπειρία να είσαι μέσα του όταν κινείται) και για να το βλέπω αλλά και για να είμαι καλοδιάθετος όσο είμαι μέσα σε αυτό το χώρο αφού μου αρέσει πολύ.

- Για να ξεχωρίζεις;

Όχι. Μακάρι να νιώσω τα ίδια συναισθήματα για ένα Skoda που θα περιφρονούν οι πολλοί. (χμμ, η Octavia με τους 200 ίππους (:-)) δεν είναι άσχημη.

- Για να σε κοιτάνε και να σε ζηλεύουν;

Όχι. (Γι'αυτό ποτέ μου δεν επιθύμησα Ferrari, πολύ "κρα" κάνει)

Το έχεις ανάγκη ή το επιθυμείς;

Το επιθυμώ αλλά όχι άμεσα. Βρίσκω ωραία αυτήν την επιθυμία και όχι κάτι που θα ήθελα να αποβάλλω.

- Έχεις ανάγκη να επιθυμείς;

Ναι.

- Να επιθυμείς τι, όμως;

Όχι μόνο υλικά αλλά και αυτά.
Επιθυμώ και περισσότερα γέλια, περισσότερη αγάπη (πολύ μελό γίναμε).

- Οι επιθυμίες μας τρυπήσανε το όζον.

Μακάρι να καταναλώναμε με περισσότερη σωφροσύνη και λογική. Ίσως βήμα-βήμα φτάσουμε εκεί? Θα προλάβουμε ή θα τα έχουμε καταστρέψει όλα γύρω μας πριν? Δεν ξέρω.

Αν και φάνηκα να υπερασπίζομαι τον καταναλωτισμό, ποτέ δεν μου άρεσε αυτό που πρωτοδιδάσκουν στα οικονομικά σαν αξίωμα ότι δηλαδή "οι πόροι παρουσιάζουν σπάνη και οι επιθυμίες είναι απεριόριστες".

Δεν μπορούμε να έχουμε μέτρο και ισορροπία? Να συνδυάσουμε πνεύμα και ύλη?

(Τι είναι αυτό που περιγράφω? Ο τρίτος δρόμος? Και ο εν Ελλάδι εκφραστής του ο Γιωργάκης? Σωθήκαμε!!)

 
At 5/20/2007 01:53:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Kαταπληκτικό το σχόλιό σου, Ieronymous. Και οι απαντήσεις σου με καλύπτουν πλήρως. Με καλύπτουν όχι για να αλλάξουν την δική μου στάση στο θέμα,ούτε για να πειστώ ότι έτσι σκέφτεται η πλειοψηφία των καταναλωτών, αλλά για να πειστώ για τη δική σου ειλικρίνεια, για τη δική σου στάση που κρίνοντας και από προηγούμενους σχολιαστές δεν είναι μόνο δική σου.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home