Παρασκευή, Φεβρουαρίου 09, 2007

H Έλενα

Στραμμένοι ο ένας προς τον άλλον, με τα σώματα ενωμένα σε μια αιώνια, αέναη αγκαλιά, αυτοί οι δύο ανθρώπινοι σκελετοί πέρασαν ωκεανούς χρόνου μαζί. Δεμένοι σ' αυτή την άκρως ερωτική στάση εδώ και 5.000-6.000 χρόνια, ήρθαν πριν από λίγες μέρες στο φως κατά τη διάρκεια αρχαιολογικών ανασκαφών κοντά στη Μάντοβα, στα βόρεια της Ιταλίας. Η ανακάλυψη, που όμοιά της δεν έχει καταγραφεί μέχρι σήμερα, άφησε άφωνη την ομάδα των αρχαιολόγων που εργάζονταν στην ανασκαφή.
Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις τους, πρόκειται για τους σκελετούς ενός άνδρα και μιας γυναίκας και μάλιστα νεαρής ηλικίας, που έζησαν τη Νεολιθική εποχή. Το σφιχταγκαλιασμένο ζευγάρι αποτελεί αίνιγμα για τους αρχαιολόγους, αφού, όπως αναφέρει η επικεφαλής των ανασκαφών, Έλενα Μεντότι, «δεν υπάρχει κανένα προηγούμενο διπλής ταφής τη Νεολιθική περίοδο. Πολύ περισσότερο δύο ενήλικων ανθρώπων, έτσι αγκαλιασμένων. Και δεν πρόκειται για σχήμα λόγου, είναι στ' αλήθεια αγκαλιασμένοι».

Μια εβδομάδα πριν, η Έλενα διάβαζε και ξαναδιάβαζε την επιστολή προσπαθώντας να εντοπίσει σ΄αυτήν ένα σημείο όχι κατηγορηματικό, ένα σημείο που να της άφηνε ένα περιθώριο ελπίδας. Ωστόσο όλα στην επιστολή ήταν σαφή και ξεκάθαρα:
«Σινιορίνα Μεντότι, με μεγάλη μας λύπη σάς ανακοινώνουμε ότι δεν μπορούμε να εγκρίνουμε περαιτέρω κονδύλια για τις ανασκαφές σας. Διαβάσαμε με μεγάλο ενδιαφέρον όσα αναφέρετε για την πρόοδο που έχει κάνει η ομάδα σας και δεν έχουμε αμφιβολία ότι η αισιοδοξία σας είναι βάσιμη. Ωστόσο έχει ληφθεί η απόφαση -ανεξαρτήτως του τελικού αποτελέσματος της εργασίας σας- ότι οι επιχορηγήσεις μας πρέπει να στραφούν σε άλλους τομείς».
Ανεξαρτήτως του τελικού αποτελέσματος. Θα επέμεναν και τώρα που βρέθηκαν οι δύο σκελετοί; Είχε αφιερώσει τα πάντα στο πάθος της, προσωπική ζωή δεν είχε -και τί πήγαινε άλλωστε να πει προσωπική ζωή, τη συνάρπαζε η επιστήμη της-, ήταν και ένιωθε πλήρης. Έτσι πίστευε, κι αφού έτσι πίστευε έτσι ήταν κιόλας. Σήμερα το πρωί, όταν οι δυο σκελετοί ήρθαν στο φως, είχε γνωρίσει την μεγαλύτερη χαρά των 47 χρόνων της. Ήξερε ότι υπήρχε θησαυρός εκεί, οι περισσότεροι συνάδελφοί της διαφωνούσαν, μα να που τώρα επιτέλους δικαιωνόταν. Το πρόβλημα ήταν ότι αυτό που αποτελούσε θησαυρό για την ίδια, τους συνεργάτες της και τους συναδέλφους της, ήταν αμφίβολο αν εξακολουθούσε να είναι θησαυρός για τους χρηματοδότες της. Αν δεν ήταν, έπρεπε σύντομα να τα μαζεύουν και να φύγουν. Συγκέντρωσε τα (ακόμη κατενθουσιασμένα) μέλη της ομάδας της και τους εξήγησε την κατάσταση: καλώς ή κακώς η επιστήμη τους δεν πουλούσε, δεν πουλούσε τόσο ώστε να βγάζει τα λεφτά της.
Το βράδυ η Έλενα, όταν επιτέλους κατόρθωσε να κοιμηθεί, είδε το ίδιο όνειρο που έβλεπε όταν η μέρα που είχε προηγηθεί της είχε επιφυλάξει συγκινήσεις. Εκείνος να την αγκαλιάζει μια Κυριακή πρωί ζητώντας της να μείνει μαζί του και να δοκιμάσουν την τύχη τους κι εκείνη να του απαντά ότι δεν μπορεί να κλειστεί σε ένα σπίτι, ότι άλλο είναι το κάλεσμά της. Μόνο που τώρα το σκηνικό δεν ήταν ένα σοκάκι της Φλωρεντίας, αλλά την αγκάλιαζε πάνω από την ανασκαφή, δίπλα στους σκελετούς.
Η Έλενα τινάχτηκε απ' τον ύπνο της και άρχισε να σχεδιάζει πυρετωδώς στο λάπτοπ της. Μόλις ξημέρωσε ξύπνησε τους άλλους και τους έδειξε την εκτύπωση: «Κάπως έτσι το φαντάζομαι». Οι εντονότατες διαφωνίες τους γρηγορότατα κάμφθηκαν και με μεγάλη προσοχή ο ένας σκελετός βρέθηκε να σφιχταγκαλιάζει τον άλλο.
«Οι αγκαλιές πρέπει πάντα να τελειώνουν, οι αγκαλιές είναι εξ ορισμού ανεπαρκείς», του είχε πει τότε.
Όχι αυτή όμως. Αυτή θα την αποζημίωνε. Για όλα.

14 Comments:

At 2/09/2007 06:19:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

To θέμα το είχαν τα «ΝΕΑ» μια μέρα πριν. Αυτό ακριβώς έλεγα τώρα στο τηλέφωνο στον Χρήστο τον Λαμπράκη. Ότι δεν μπορώ να κάνω λινκ σε άρθρα των Νέων και του Βήματος, καθώς με οδηγούν αυτόματα στην κεντρική σελίδα των εφημερίδων. «Χρήστο, είναι κρίμα. Εκατοντάδες χιλιάδες αναγνώστες μπαίνουν στο μπλογκ μου καθημερινά κι εγώ λινκάρω διαρκώς την Ελευθεροτυπία. Κάνε κάτι». Μου υποσχέθηκε ότι θα κάνει ό,τι μπορεί.

 
At 2/09/2007 07:26:00 μ.μ., Anonymous senso said...

ευτυχώς που η αγκαλιά γίνεται μία ανάμεσά τους, σε αντίθεση με την επιθυμία που ποτέ δεν είναι μία. Αναρωτιέμαι σε ποια εμβρυϊκή φάση ήταν η μονογαμία τη νεολιθική εποχή; Μου φαίνεται περίεργο να θέλει άνδρας το 4000 πχ μόνο μία γυναίκα :P

 
At 2/09/2007 08:04:00 μ.μ., Blogger Annabooklover said...

Είσαι μανούλα σε κάτι τέτοιες ιστορίες Ολντμπόι!
Σένσο ποιος είπε ότι ήθελε μόνο μια γυναίκα;

 
At 2/09/2007 09:49:00 μ.μ., Anonymous senso said...

τη νεολιθική εποχή συγκροτήθηκαν οι πρώτες πυρηνικές οικογένειες, βέβαια η εποχή κράτησε χιλιετίες με διάφορα επακόλουθα, πάντως δε φαντάζομαι τότε να ήμασταν πιο πιστοί απ' ό,τι είμαστε σήμερα.

 
At 2/09/2007 10:02:00 μ.μ., Blogger ΠΡΕΖΑ TV said...

Αυτο που λενε...
αιωνια ρομαντικοι...
ή...για παντα μαζι...

 
At 2/09/2007 10:18:00 μ.μ., Anonymous squarelogic said...

που τα σκεφτεσαι φιλε μου!καταπληκτικο!

 
At 2/09/2007 11:40:00 μ.μ., Blogger emmanouil said...

to pio apistefto butterfly effecy....an o labrakis ftia3ei ta link

 
At 2/10/2007 10:38:00 π.μ., Anonymous A. said...

Για μένα το πιο απίστευτο είναι ότι όταν ξεφύλλιζα την εφημερίδα, είχα μια έντονη επιθυμία να σου στείλω ένα e-mail και να σου ζητήσω να γράψεις μια ιστορία γι' αυτή την φωτογραφία.
Δεν το έκανα. Αλλά φαίνεται ότι μετά από ένα χρόνο που σε διαβάζω, αναγνωρίζω πλέον αυθόρμητα τις χαραμάδες που σου ταιριάζει να χωθείς.
Πάντως, μην τρομάζεις, αυτό δεν σημαίνει ότι γίνεσαι προβλέψιμος.

 
At 2/10/2007 06:20:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Πολύ κολακευτικό, Α.

 
At 2/10/2007 08:41:00 μ.μ., Blogger holidays in the sun said...

ασχετως του κειμενου,ειδα στην εφημεριδα "ρηξη" στο οπισθοφυλλο δημοσιευμενο το κειμενο σου "ο κ.παρασκευαϊδης".καμμια αναφορα απο που παρμενο,απλως υπογραφη ολντ μποι.ρωτηθηκες?

 
At 2/11/2007 02:22:00 π.μ., Blogger Helix Nebulae said...

Είναι όντως πειρασμός αυτή η είδηση για να εφεύρει κανείς διηγήματα και παραμύθια. Χαίρομαι που πρόλαβες κι έδωσες αυτή την ιδιαίτερη ματιά στην ιστορία. Μου φαίνεται ότι κατά βάθος είσαι ρομαντικός τελικά...

 
At 2/11/2007 01:45:00 μ.μ., Blogger Mathilde said...

Πολύ όμορφο... Η ιστορία με την Έλενα (αρχαιολόγο) είναι δικιά σας να υποθέσω, έτσι?

 
At 2/11/2007 04:44:00 μ.μ., Blogger evita said...

Δεν ξέρω αν όντως η κα. Μεντότι κινδυνεύει να χάσει τα κονδύλια για τις ανασκαφές της. Ελπίζω πως όχι. Αλλά τουλάχιστο στην Ιταλία υπάρχουν συνεχώς ευκαιρίες και κονδύλια για ανασκαφές.

Απο εκεί που έρχομαι εδώ απλά αδιαφορούν.

Πάντως έδωσες ένα πολύ όμορφο κείμενο. Συγχαρητήρια.

 
At 2/12/2007 05:55:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Κατ΄αρχήν, να διευκρινίσω ότι όταν δεν λέω ευχαριστώ σε θετικά σχόλια, δεν το κάνω από αγένεια.
Μathilde, σωστά υποθέτετε.
Holidays in the Sun, ναι ρωτήθηκα και είναι τιμητική η αναδημοσίευση του ποστ από την «Ρήξη». Θα προτιμούσα βέβαια να υπήρχε και η διεύθυνση του μπλογκ, αλλά δεν χάλασε κι ο κόσμος. O κόσμος χαλάει όταν βλέπω ότι στην αναδημοσίευση του ποστ έχουν παρεισφρήσει εδώ κι εκεί θαυμαστικά, την στιγμή που έχω αποκηρύξει δημόσια το συγκεκριμένο σημείο στίξης: http://old-boy.blogspot.com/2006/01/blog-post_24.html ;)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home