Πέμπτη, Φεβρουαρίου 01, 2007

Το όνειρο της αρτιμέλειας

(Η εικόνα και η αιτία για το ποστ, από τη χθεσινή στήλη του Χρήστου Μιχαηλίδη).
Δυο κατάρες με καρφώνουνε στη γη.
Δυο κατάρες μoυ ορίζουνε το είναι.
Ποιος μου κάρφωσε στα άκρα πόδια;
Ποιος μου πρόσθεσε αυτές τις τερατώδεις αποφύσεις;
Ποιος με έχει κάνει τέρας;
Ονειρεύομαι και είμαι εγώ και μόνο εγώ,
χωρίς αυτά που με σκλαβώνουν,
χωρίς αυτά που με διαστρέφουν,
χωρίς αυτά που με εξαμβλώνουν.
Σε κάθε όνειρο το σώμα μου φτάνει
εκεί που θέλει η ψυχή μου.
Σε κάθε όνειρο ξαναγίνομαι ο εαυτός μου,
αυτή που έπρεπε να είμαι, μα δεν είμαι:
Ακέραια.
Αρτιμελής.
Όμορφη.
Υγιής.
Άνθρωπος σωστός.
Κάθε βράδυ είμαι όση θέλω να είμαι,
αλλά το πρώτο πράγμα που νιώθω κάθε πρωί
είναι η φριχτή συνθήκη της ύπαρξης,
είναι αυτά τα πλοκάμια που με τραβούν
και παρά φύση με μακραίνουν.
Κάθε πρωί ξυπνάω από το όνειρο της αρμονίας
για να μπω στον εφιάλτη των ποδιών:
να τα κινήσω, να τα ακουμπήσω κάτω,
για ν' αρχίσουν ξανά να με κινούν αυτά,
κάνοντάς με πάλι μαριονέτα τους.
Περπατάω,
στέκομαι,
υπάρχω
και απεχθάνομαι αυτό που είμαι,
αυτό που με αναγκάζουν να είμαι,
αυτό που δεν είμαι,
αυτό που δεν ήμουνα ποτέ.
Να κοπώ.
Απ' ό,τι δεν με συνιστά να κοπώ,
ώστε το σώμα μου κι εγώ
να γίνουμε επιτέλους ένα,
ώστε να είμαι εκείνη που εγώ επιθυμώ
κι όχι εκείνη που μου επέβαλαν
κανόνες ξένοι σε μένα,
ξένοι
όσο τα δυο μου σφηνωμένα αναθέματα.

29 Comments:

At 2/01/2007 09:55:00 μ.μ., Anonymous ε said...

νοσηρο.
(η ζωγραφια μου θυμισε μια ταινια που δεν ηθελα να δω "boxing helena" νομιζω την ελεγαν)

 
At 2/01/2007 10:50:00 μ.μ., Blogger Rodia said...

Oρκίζομαι ότι ούτε το ποστ σου είχα δει ούτε την εικόνα όταν έγραψα τη συνέχεια στα αλλόκοτα (κατά Ροΐδη) αφηγήματά μου εδώ:

http://rodiat7.blogspot.com/2007/02/blog-post_01.html

καλά λέω ότι επικοινωνούντα δοχεία είμαστε.. δίαυλοι προς τι..?

φοβερή σύμπτωση!:-))

 
At 2/01/2007 11:19:00 μ.μ., Blogger Under Control said...

Μπορω να το αντιγραψω για τα χερια μου;

 
At 2/01/2007 11:31:00 μ.μ., Blogger marado said...

Μυστήριο τρένο ο άνθρωπος.
Δεν μπορεί να πεί κανείς τίποτα ,εκτός και εαν γνωρίζει τι είναι ευτυχία.

 
At 2/02/2007 03:19:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

ε, έτσι την έλεγαν, αλλά ούτε εγώ την έχω δει. Θέλει και η νοσηρότητα την τέχνη της, γι' αυτό προτιμώ τις ταινίες του μπαμπά της σκηνοθέτη.
Ροδιά, απίστευτο πράγματι. Πολύ ωραίο το ποστ σου.
Under Control, αν σε ενοχλούν τόσο, ελεύθερα.
Μarado, μυστήριο τρένο πάνω σε μυστήριες ράγες.

 
At 2/02/2007 05:39:00 π.μ., Blogger un certain plume said...

Τι να πουν και τα χταπόδια ή οι σαρανταποδαρούσες.

 
At 2/02/2007 06:01:00 π.μ., Blogger lazopolis said...

Την ταινία τη είδα εγώ τότε (το boxing helena) και ξέρασα μεν, όχι αρκετά, δε. Η σκηνοθεσία ήταν λίγο σοφτ, παρόλο που την υπογράφει η κόρη του David Lynch. Η εν λόγω κόρη, λοιπόν, έκανε παρθενική εμφάνιση στο Eraserhead (αρρώστια επικών διαστάσεων) στα τρία της χρόνια! Την οποία ταινία την εμπνεύστηκε ο μπαμπάς από το γεγονός της γέννησης της κόρης του!!!


Είναι να γελάει κανείς.

 
At 2/02/2007 11:20:00 π.μ., Blogger Helix Nebulae said...

Εδώ δε μιλάμε για ελευθερία προσωπικών επιλογών (βλ. σεξουαλικές προτιμήσεις, θρησκευτικές πεποιθήσεις, κλπ), αλλά για καραμπινάτη ψυχική ασθένεια.

Το τραγικό είναι ότι ο αγαπημένος της σύζυγος αποδέχτηκε τη διαταραχή της ως ιδιαιτερότητα, αντί να την υποστηρίξει πραγματικά και να την πάει σε έναν καλό ψυχίατρο μπας και το ξεπεράσει.

Άσε τα παιδιά της πώς θα νιώσουν όταν μεγαλώσουν και καταλάβουν...

 
At 2/02/2007 11:53:00 π.μ., Blogger GASIREU said...

με αφορμή αυτό....κάποτε ένας γνωστός μου είπε ''μου αρέσουν και οι γυναίκες που έχουν κάποια διαφορά, ένα μικρό κουσούρι στο περπάτημα, διαφορετικό χρώμα μάτια, ένα σημάδι...αυτά τις κάνουν μοναδικές'' τότε μου ε’ίχε φανεί περίεργο....σήμερα καταλαβαίνω την οπτική του, απόλυτα ουμανιστική ίσως και λίγο εστέτ κατά μία έννοια! :)

 
At 2/02/2007 01:22:00 μ.μ., Blogger Citronella said...

νομίζω ότι μια βρεγμένη σανίδα από τους εργαζόμενους και "φιλοξενούμενους" στα επείγοντα, θα ήταν μια πολύ εστέτ εμπειρία..

 
At 2/02/2007 01:24:00 μ.μ., Blogger Citronella said...

α επειδή είναι ιντερνετ, να διευκρινίσω πως μιλάω για τους "καλλιτέχνες" "σκηνοθέτες" κλπ.

 
At 2/02/2007 01:29:00 μ.μ., Anonymous griego said...

Από τον Χάρτη του Τάκη Σινόπουλου : " Υπάρχουν πολλοί θόρυβοι μέσα στην ύπαρξη, πολλά εργοστάσια.Δεν φαίνονται,καμιά φορά σε ξεκουφαίνουν."

 
At 2/02/2007 02:43:00 μ.μ., Anonymous pascal said...

Πληρότης δια του ακρωτηριασμού.
Σκέφτηκα ότι κάτι τέτοιο μπορεί να ισχύει και για τα συναισθήματα.
Πόσοι άνθρωποι άραγε έχουν ακρωτηριάσει π.χ τη συμπόνια τους για να αισθάνονται πιο πλήρεις;
(εξαιρετικό το ποίημα, δεν σκαμπάζω και πολλά από ποίηση, αλλά μου άφησε τη γεύση που έπρεπε να μου αφήσει)

 
At 2/02/2007 02:51:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Αναλαμβάνουμε κόψιμο, ξερίζωμα, εκκαθαριστικές επιχειρήσεις παντός τύπου και είδους.
Πόδια, χέρια, κεφάλια, πόρτες, παράθυρα, κ.ο.κ.
Εργασία εγγυημένη. Δουλειά καθαρή. Δεχόμεθα και τραπεζικά δάνεια.
gs
(Μη πάει τζάμπα και ιδέα, αφού έχει πέραση)

 
At 2/02/2007 05:37:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Griego, τα εργοστάσια είναι σινεφίλ αναφορά για το «Eraserhead»;
Lazopolis, μετά από 135 χρόνια στη νεκρολογία σου δεν θα μιλάνε μόνο για το νόμπελ φυσικής, αλλά και για το ότι μια μέρα του Φλεβάρη του επτά δήλωσες ότι γελάς με τον Ντέιβιντ Λιντς. Τι από τα δύο θα βαρύνει περισσότερο για την συνολική σου αποτίμηση, θα το κρίνει η ιστορία.
Pascal, αισθάνομαι ιδιαίτερα αμήχανα με τη λέξη ποίημα, αλλά θενκς όπως και να 'χει. Όσο για τον ακρωτηριασμό των συναισθημάτων, αυτός δίνει και παίρνει. Αλλά μάλλον αυτός είναι ένας ακρωτηριασμός που αποσκοπεί στην αποφυγή της δυσάρεστης επαφής του ανθρώπου με τον πόνο: αισθάνομαι όσο το δυνατόν λιγότερο - πονάω όσο το δυνατόν λιγότερο. Στην προκειμένη περίπτωση είναι τόσο έξω από το ανθρώπινο μυαλό η αρρώστια ή η λόξα της γυναίκας αυτής (είναι σχεδόν αδύνατο να φανταστείς πώς είναι το να σε βασανίζει ότι έχεις πόδια)που είναι εντυπωσιακό.

 
At 2/02/2007 06:47:00 μ.μ., Blogger adaeus said...

Mετά απ'αυτό το ποστ, σκέφτομαι να κλείσω το προσφάτως ανοιχθέν βλογκημενο μου. Γράφει τόσο ωραία τούτος δω, που μου σπάει τα νεύρα.
Δείτε και αυτήν την περίπτωση μαμάς χωρίς χέρια:
http://www.youtube.com/watch?v=aPson99LQRk&mode=related&search=
Απίστευτη δεν είναι?

 
At 2/02/2007 07:11:00 μ.μ., Anonymous senso said...

με το αν-άπειρο(?)μυαλό μου δεν την καταλαβαίνω, μάλλον έχει να κάνει με την extravaganza της διαφοροποίησης, πιο σύνδρομο και τρίχες ίσιες..

 
At 2/02/2007 07:17:00 μ.μ., Anonymous senso said...

υπάρχει και άλλη εξήγηση, να αγαπάς τον εαυτό σου περισσότερο μέσα από τον οίκτο, ναρκισσομαζοχισμός νομίζω το λένε...

 
At 2/02/2007 07:26:00 μ.μ., Blogger Rodia said...

Συνυπογράφω το σχόλιο του πασκάλ: «Πληρότης δια του ακρωτηριασμού.
Σκέφτηκα ότι κάτι τέτοιο μπορεί να ισχύει και για τα συναισθήματα.
Πόσοι άνθρωποι άραγε έχουν ακρωτηριάσει π.χ τη συμπόνια τους για να αισθάνονται πιο πλήρεις;»

Ωραία σκέψη, με μέλλον...

 
At 2/02/2007 09:09:00 μ.μ., Anonymous aria said...

και τί γίνεται με αυτούς που ακρωτηριάζουν το μυαλό τους, τις ιδέες τους, τις αρχές τους και τα όνειρά τους για να είναι πιο ...

 
At 2/02/2007 11:47:00 μ.μ., Blogger basik said...

DIAMOND DOGS - music & lyrics: David Bowie


This aint rocknroll. this is genocide!

As they pulled you out of the oxygen tent
You asked for the latest party
With your silicone hump and your ten inch stump
Dressed like a priest you was
Tod brownings freak you was

Crawling down the alley on your hands and knee
Im sure youre not protected, for its plain to see
The diamond dogs are poachers and they hide behind trees
Hunt you to the ground they will, mannequins with kill appeal

(will they come? )
Ill keep a friend serene
(will they come? )
Oh baby, come unto me
(will they come? )
Well, shes come, been and gone.
Come out of the garden, baby
Youll catch your death in the fog
Young girl, they call them the diamond dogs
Young girl, they call them the diamond dogs

The halloween jack is a real cool cat
And he lives on top of manhattan chase
The elevators broke, so he slides down a rope
Onto the street below, oh tarzie, go man go

Meet his little hussy with his ghost town approach
Her face is sans feature, but she wears a dali brooch
Sweetly reminiscent, something mother used to bake
Wrecked up and paralyzed, diamond dogs are sableized

(will they come? )
Ill keep a friend serene
(will they come? )
Oh baby, come unto me
(will they come? )
Well, shes come, been and gone.
Come out of the garden, baby
Youll catch your death in the fog
Young girl, they call them the diamond dogs
Young girl, they call them the diamond dogs

Oo-oo-ooh, call them the diamond dogs
Oo-oo-ooh, call them the diamond dogs

In the year of the scavenger, the season of the bitch
Sashay on the boardwalk, scurry to the ditch
Just another future song, lonely little kitsch
(theres gonna be sorrow) try and wake up tomorrow

(will they come? )
Ill keep a friend serene
(will they come? )
Oh baby, come unto me
(will they come? )
Well, shes come, been and gone.
Come out of the garden, baby
Youll catch your death in the fog
Young girl, they call them the diamond dogs
Young girl, they call them the diamond dogs

Oo-oo-ooh, call them the diamond dogs
Oo-oo-ooh, call them the diamond dogs
Bow-wow, woof woof, bow-wow, wow
Call them the diamond dogs
Dogs
Call them the diamond dogs, call them, call them
Call them the diamond dogs, call them, call them, ooo
Call them the diamond dogs

Keep cool
Diamond dogs rule, ok
Hey-hey-hey-hey

Beware of the diamond dogs
Beware of the diamond dogs
Beware of the diamond dogs
Beware of the diamond dogs
Beware of the diamond dogs

 
At 2/03/2007 02:31:00 π.μ., Blogger houli_v said...

εντυπωσιακή η γραφή σου (μιας και η λέξη ποίημα σου προκαλεί αμηχανία) ...
κι όμως για να το γράψεις για μια στιγμή παραδόθηκες στην αρρώστια ή τη λόξα της γυναίκας

 
At 2/03/2007 06:27:00 μ.μ., Blogger Νερίνα said...

Πριν ένα μήνα ένα ζευγάρι "πετσόκοψε" ένα παιδί, ένα ξένο σώμα και μάλιστα χωρίς δυνατότητα επιλογής απο μεριάς του, για να μπορέσουν να ζήσουν αυτοί.
Εδώ μια γυναίκα πετσοκόβει το σώμα της με επιλογή της για να μπορέσει να ζήσει η ίδια.
Δε ξέρω ποιο απο τα δύο είναι πιο κατανοητό.
Αυτό που η αγάπη στον εαυτό σου σε αναγκάζει να κάνεις στους άλλους ή αυτό που πάλι η ίδια ανάγκη σε αναγκάζει να κάνεις στον εαυτό σου;
Ή έστω τι είναι πιο αληθινό;
Σε πρώτη ανάγνωση μου φαίνεται το δεύτερο.
Άλλωστε υπάρχουν πολλών ειδών πόδια που καθημερινά πετσοκόβουμε οι ίδιοι και ίσως αυτό είναι πολύ πιο επώδυνο απο την κυριολεξία της πράξης αυτής της γυναίκας, που στο κάτω κάτω της γραφής ήταν αυτό που ήθελε.
Υ.Γ. Σαφέστατα είναι ποιήμα, έτσι για να ξορκίσει το "φόβο" ή το "κάθε ομοιότητα με πρόσωπα ή πράγματα είναι συμπτωματική".
Καλό σας βράδυ

 
At 2/04/2007 12:40:00 π.μ., Blogger lemon said...

Φρικτό, φρικτό, τίποτε άλλο δεν μπορώ να πω.

 
At 2/04/2007 11:18:00 μ.μ., Blogger Alex said...

Πειράζει που δεν μπορώ να κατανοήσω το γεγονός; Δεν μπορώ να το δω με κατανόηση ούτε λογική... Λυπάμαι!

 
At 2/05/2007 03:14:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

κάτι σου φταίει εσένα..βρες το για να βρουμε την ηρεμία μας

 
At 2/05/2007 08:24:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Anonymous, να 'ρχεσαι να χέζεις από δω όποτε θέλεις. Κανένα πρόβλημα.

 
At 3/04/2010 10:31:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

I apologise, that I can help nothing. I hope, to you here will help.

 
At 3/13/2010 12:40:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Such did not hear

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home