Δευτέρα, Φεβρουαρίου 05, 2007

Η Μεταμφίεση

Είχε συμπληρώσει εννέα μήνες στην εταιρία. Ήξερε ότι μόλις έκλεινε χρόνο δεν θα της ανανέωναν τη σύμβαση. Ήξερε ότι σε τρεις μήνες θα έψαχνε πάλι για δουλειά. Ήξερε ότι σε τρεις μήνες δεν θα έψαχνε για άντρα. Αγραναπαυόταν ακόμη απ΄τον τελευταίο χωρισμό. Αγρανάπαυση που η διάρκειά της παρέπεμπε μάλλον σε οριστικό πέταγμα λευκής πετσέτας. Αλλά ηλικιακά ήταν νωρίς ακόμη για τέτοια παραίτηση. Όπως ηλικιακά ήταν ήδη αργά για τη συνεχή τραμπάλα ανεργίας - εργασίας. Δεν της έφταιγε κανείς. Έτσι τουλάχιστον έλεγε στον εαυτό της. Ας είχε σπουδάσει κάτι που θα μπορούσε να της εξασφαλίσει δουλειά. Ας μην είχε σπουδάσει κάτι που πετούσε στα σύννεφα. Γενικότερα ας μην πετούσε μια ζωή στα σύννεφα. Μια ζωή παρά κάτι χρόνια: τα τελευταία της αγρανάπαυσης. Όχι ακριβώς αυτά δηλαδή. Τα πρώτα δύο η αγρανάπαυση είχε περισσότερο γεύση ελπίδας παρά απελπισίας. Τα τελευταία δύο τόσο η ελπίδα όσο και η απελπισία περιορίζονταν σε μικρές (ολοένα και πιο σποραδικές - ολοένα και πιο σύντομες) αναλαμπές, αφήνοντας την μερίδα του κτήνους στην αδιαφορία. Αδιαφορούσε. Για τη ζέστη το χειμώνα και το αβέβαιο μέλλον του πλανήτη. Για το Deal και την Μαρία την Άσχημη. Για να βάψει τα νύχια της. Για να βάψει τους τοίχους του κληρονομημένου της διαμερίσματος. Για το τι θα κάνει τρεις μήνες μετά (τρεις μήνες μετά θα έβλεπε τι θα έκανε). Για την πρόσκληση στο πάρτι μασκέ.
«Αποκλείεται να μην έρθεις. Θα είναι όλη η εταιρία».
«Καλά, θα δω».
Τελευταία στιγμή αποφάσισε να πάει. Αλλά έπρεπε να ντυθεί και κάτι. Τι όμως; Στο μυαλό της ήρθε ένα έργο που είχε διαβάσει μικρή στα «Κλασσικά Εικονογραφημένα» και της είχε κάνει μεγάλη εντύπωση. Θα το δοκίμαζε κι ας μην πετύχαινε. Δεν θα χαλούσε ο κόσμος. Πέτυχε όμως. Και όχι λίγο. Η μεταμφίεσή της ήταν απόλυτα επιτυχημένη, απόλυτα πειστική, πιο πειστική από οποιουδήποτε άλλου από τους δεκάδες καλεσμένους.
Είχε ντυθεί Αόρατος Άνθρωπος.

6 Comments:

At 2/05/2007 08:26:00 μ.μ., Blogger Ντεφι said...

σκληρό και κάπως απαισιόδοξο, ίσως και αληθινό...

 
At 2/06/2007 12:02:00 μ.μ., Blogger jin_kazama said...

Η μεταμφίεση μας τις αποκριές ή στα πάρτυ μασκέ δείχνει κάτι από την ψυχική μας διάθεση? Δηλαδή εγώ που θέλω να ντυθώ γκέϊσσα (κινεζα) να αρχίσω να ανησυχώ?

(ντεφι, πολύ απαισιόδοξο!)

 
At 2/06/2007 02:00:00 μ.μ., Blogger Rodia said...

«Είχε ντυθεί Αόρατος Άνθρωπος.»
..εννοείς blogger..?

 
At 2/06/2007 09:30:00 μ.μ., Anonymous BLOZON said...

ΜΙΑ ΠΙΘΑΝΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΣΟΥ OLD BOY ,,,,, Tρείς μήνες μετά και το καθε λεπτο στη ζωή της κυλουσε με την ιδια τρυφεροτητα και συνεπεια που εχει η απολυτη παραιτηση. Με μια μικρη αλλαγη.Το σουξε με τη μεταμφιεση στο αποκριατικο της εταιρειας ηταν τοσο λαμπρο που αποφασισε να την εφαρμοσει σε καθημερινη βαση. Σε καποιες ενδομυχες αντιρρησεις οτι δηλαδη αν εισαι μασκε καθε μερα, τοτε χανει το γουστο του, επιχειρηματολογησε πειστικα οτι τα παντα ειναι θεμα ερμηνειας. Αλλωστε οι μασκαραδες δεν συχναζουν μονο σε παρτυ μασκε και μονο τις αποκριες. Ασυναισθητα και για του λογου το αληθες στο μυαλο της ηρθε φευγαλεα ο εργασιακος της περιγυρος. Απο την επομενη μερα και καθε πρωι πριν φυγει για τη δουλεια, οι τελευταιες κινησεις της στο χωλ ηταν σταθερα οι ιδιες. Ξεκρεμασμα απο την κρεμαστρα του πανωφοριου του Αορατου Ανθρωπου , περασμα πρωτα του αριστερου μανικιου μετα του δεξιου, τραβηγμα πανω στους ωμους, κουμπωμα. Η μεταμφιεση δουλευε περιφημα και αυτο αποδεικνυοταν απο την πρωτη στιγμη που συναντουσε ανθρωπους το πρωι. Για παραδειγμα ο ενοικος του διπλανου διμερισματος ουτε την κυτταγε ουτε την καλημεριζε στο ασσανσερ αλλα ειχε στηλωμενα τα ματια του στο κενο αφου προφανως ηταν αορατη. Το ιδιο συνεβαινε στη σταση του λεωφορειου οπου ολοι αυτοι που βρισκονταν πισω της προσπαθουσαν να περασουν απο πανω της ή μεσα απο αυτην προκειμενου να μπουν με καλη σειρα στο οχημα, αφου αυτη φυσικα δεν φαινοταν. Στο γραφειο πολυ σπανια και μονο για λογους επικοινωνιακης διαδικασιας επρεπε να βγαλει για ελαχιστα λεπτα το πανωφορι του Αορατου Ανθρωπου. Ολον τον υπολοιπο χρονο φορωντας το δακτυλογραφουσε ατελειωτες ωρες οπως αρμοζει σε μια συνεπη γραμματεα. Κατα περιεργο τροπο κανεις δεν ειχε προσεξει ενα πληκτρολογιο οπου πληκτρα ανεβοκατεβαιναν απο μονα τους και μια οθονη που τη γεμιζαν λεξεις, προτασεις και κειμενα αλλα ο χειριστης τους ηταν αφαντος.
Η τελευταια μερα της στην εταιρεια ηταν οπως γινεται παντα σε τετοιες περιπτωσεις. Για την περισταση ειχε αφησει το πανωφορι στην κρεμαστρα του γραφειου. Σε μια σεμνη συγκεντρωση των συναδελφων, ο προϊσταμενος του τμηματος αφου αναφερθηκε για ακομα μια φορα στην αναγκη περικοπης θεσεων εργασιας για το καλο των υπολοιπων, εδωσε ενα μικρο αναμνηστικο στην απολυομενη και πολλες ευχες για καλη τυχη.
Πληρωθηκε τον τελευταιο της μισθο στο λογιστηριο και βγαινοντας απο την περιστρεφομενη εξωτερικη πορτα του μεγαρου φορεσε το πανωφορι του Αορατου Ανθρωπου παντα με τις ιδιες κινησεις ¨αριστερο, δεξι, τραβηγμα στους ωμους, κουμπωμα.
Διασχιζοντας τη Γρηγοριου Ε' η πορεια της διασταυρωθηκε με αυτην μιας Cayenne που ετρεχε με 130. Ο αγαθος χωρικος που οδηγουσε δεν την ειδε αφου προφανως ηταν αορατη.

BLOZON

 
At 2/07/2007 02:48:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Βlozon, πολύ τιμητικό και πολύ όμορφο. Σ΄ευχαριστώ.

 
At 2/07/2007 09:12:00 π.μ., Anonymous BLOZON said...

Eλπιζω να τα λεμε τακτικα απ' εδω και μπρος Οld Boy. Eυχαριστω για τα καλα σου λογια.
ΠΡΟΣ jin_kazama : Εγω παντως ηδη ανησυχω πολυ γιατι με τριγυριζει η σκεψη να ντυθω γκεϊς (Κινεζος).
BLOZON

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home