Τρίτη, Φεβρουαρίου 06, 2007

Άννα & Φρανκ



H Άννα και ο Φρανκ επιστρέφουν σπίτι τους με το αυτοκίνητο. Είχαν πάει σινεμά να δουν τις «Ζωές των Άλλων». Όταν πρωτοβγήκε ούτε που το είχαν πάρει χαμπάρι, αλλά τις τελευταίες εβδομάδες, με όλη αυτή τη «στόμα σε στόμα» διάδοσή του, αισθάνονταν μειονεκτικά. Έχοντας καλύψει πια το κενό τους και όντας υπεραναλυτικοί και οι δύο, αρχίζουν να συζητούν για την ταινία.

Άννα: «Ποιά η γνώμη σου λοιπόν;».

Φρανκ: «Θα σου πω ποιά σκηνή μου έκανε περισσότερη εντύπωση. Όταν ο συγγραφέας ρωτάει την φίλη του που τον κερατώνει και ετοιμάζεται να βγει έξω, αν θα βγει στ΄αλήθεια με συμμαθήτριά της, εκείνη του απαντάει προσβεβλημένη «Πώς τολμάς;». Μόνο μια γυναίκα θα μπορούσε να δώσει αυτήν την απάντηση. Ο άντρας που θα είχε την φωλιά του χεσμένη, θα αρνιόταν μεν κάθε εναντίον του υπονοούμενο -μπορεί να το αρνιόταν απολογητικά, μπορεί με μια υπεκφυγή, μπορεί ακόμη και θυμωμένα- αλλά πάντως όχι με τρόπο που να υποδηλώνει ότι η γυναίκα του μόλις σπίλωσε με τον υπαινιγμό της την άσπιλη υπόληψή του».

Άννα: «Μιλάς εκ προσωπικής πείρας;».

Φρανκ: «Έλα τώρα, σε παρακαλώ, μην αρχίσουμε πάλι».

Άννα: «Με τσαντίζουν απίστευτα αυτές οι γενικεύσεις σου. Είναι αυθαίρετες και εντελώς αστήρικτες. Οι άντρες αυτό - οι γυναίκες εκείνο».

Φρανκ: «Αφού ισχύουν και το ξέρεις. Να πω και μια απ' την δικιά μας εμπειρία;».

Άννα: «Αρχίζει κι αποκτά ολοένα και περισσότερο ενδιαφέρον. Για πες».

Φρανκ: «Θυμάσαι πριν κάτι χρόνια που είχαμε βάλει ένα στοίχημα, το 'χες κερδίσει, και το έπαθλο ήταν κατά λέξη ό,τι θέλεις;».

Άννα: «Πού το θυμήθηκες τώρα αυτό;».

Φρανκ: «Το θυμήθηκα γιατί μόνο μια γυναίκα που ο άντρας της της λέει ότι έχει κερδίσει ό,τι θέλει, θα μπορούσε να απαντήσει «Αξία έχει να βρεις εσύ τι θέλω»».

Άννα: «Μάλιστα. Τόσο χάλια. Λοιπόν, έχουμε και λέμε: είμαστε υποκρίτριες μέχρι εσχάτων, παθολογικά ανικανοποίητες και τι άλλο; Άσε να προσθέσω κι εγώ ένα κλισέ στο κατηγορητήριό σου. Ποιό να πρωτοδιαλέξω; Ας πάρω ένα εύκολο. Δεν έχουμε και πραγματική αίσθηση του χιούμορ».

Φρανκ: «Ας μην σχολιάσω».

Άννα: «Όχι, σχολίασε».

Φρανκ: «Εσύ δεν αντιδρούσες με τα ονόματα που μας δόθηκαν, λέγοντας ότι με μερικά πράγματα απαγορεύεται να κάνει κανείς πλάκα;».

Άννα: «Δηλαδή κατά τη γνώμη σου με το ολοκαύτωμα μπορούμε να κάνουμε ανέτως πλάκα; Κι αυτό το θεωρείς χιούμορ; Μήπως το θεωρείς και επαναστατική πράξη απέναντι στους νόμους που ψηφίζονται και τιμωρούν ποινικά τους αρνητές του ολοκαυτώματος; Επαναστατούμε τώρα, αυτό κάνουμε, Φρανκ; Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα στον ελεύθερο λόγο, με τα γελοία μας ονόματα;».

Φρανκ: «Δεν είπα κάτι τέτοιο, Άννα. Είπα απλά ότι έχει πλάκα».

Άννα: «Πες μου και κανένα ανέκδοτο με φουρνάκια και γιαγιάκες τότε, σαν αυτά που λέτε και χαχανίζετε με τους φίλους σου».

Φρανκ: «Έλα τώρα».

Άννα: «Η ταινία πάντως άλλο θέμα είχε, ξέρεις».

Φρανκ: «Πολλά θέματα είχε. Γιατί να είχε ένα; Αν μιλάς για την παρακολούθηση της ιδιωτικής ζωής, να σου δώσω να διαβάσεις τον Αρανίτση της Κυριακής, τον έχω κρατημένο».

Άννα: «Πρόσεχε πώς παρκάρεις. Θα βρεις τον πίσω».

Αφού ο Φρανκ βρίσκει όντως λίγο τον πίσω, η Άννα και ο Φρανκ μπαίνουν στο σπίτι, ο Φρανκ βρίσκει το άρθρο και της το δίνει.

Η Άννα τότε κάτι θυμάται, ψάχνει την βιβλιοθήκη της, βρίσκει αυτό που ψάχνει και του απαντά με Κούντερα από τις «Προδομένες Διαθήκες»: «Όταν από αυτήν την παραγεμισμένη κοριούς Τσεχοσλοβακία έφτασα αμέσως μετά στη Γαλλία, είδα στο εξώφυλλο ενός περιοδικού μια μεγάλη φωτογραφία του Ζακ Μπρελ που έκρυβε το πρόσωπό του, κυνηγημένος από τους φωτογράφους μπροστά στο νοσοκομείο όπου έκανε θεραπεία για τον ήδη προχωρημένο καρκίνο του. Και ξαφνικά είχα την αίσθηση πως βρίσκομαι αντιμέτωπος με το ίδιο κακό που μ' έκανε να φύγω από τη χώρα μου· η ραδιοφωνική αναμετάδοση των συνομιλιών του Προχάσκα και η φωτογραφία ενός ετοιμοθάνατου τραγουδιστή που κρύβει το πρόσωπό του μου φάνηκε πως ανήκουν στον ίδιο κόσμο· σκέφτηκα πως η κοινολόγηση των προσωπικών του άλλου, από τη στιγμή που θα γίνει συνήθεια και κανόνας, μας οδηγεί σε μια εποχή όπου αυτό που κατεξοχήν διακυβεύεται είναι η επιβίωση ή η εξαφάνιση του ατόμου».

«Υπερβολές» απαντά ο Φρανκ. «Ας τα αφήσουμε αυτά και ας σου ξαναδιαβάσω μια πρόταση από τον Αρανίτση, που φαίνεται να παρέκαμψες»: « ... τη στιγμή του κεραυνοβόλου έρωτα, το ρεύμα του φωτός ακινητοποιείται και λιμνάζει μ' έναν τρόπο τόσο εκτυφλωτικό ώστε βλέπεις τα πάντα και τίποτα. Εξαιτίας αυτής της αμφιλογίας, και παρακάμπτοντας τη συμβατική χρονικότητα, το βλέμμα δέχεται ένα τελεσίγραφο και προλαβαίνει να αιχμαλωτίσει, μέσα στη μεθυσμένη του διακύμανση, το φρικτό μυστήριο των μετρήσιμων μεγεθών· συλλαμβάνει το αίνιγμα του Ενός, το αίνιγμα του Δύο, και τη σιγουριά πως ή θα ερωτευθεί στα πρώτα 8,3 δευτερόλεπτα ή ποτέ. Τέτοιος είναι ο χρόνος που απαιτείται για να φτάσει στη Γη το φως του ήλιου. Ο άλλος έγινε ήλιος προς στιγμήν, και η στιγμή διαρκεί 8,3 δευτερόλεπτα, δηλαδή αιωνίως».

Φρανκ: «Σου θυμίζει κάτι;»

Άννα: «Ναι».

Η Άννα κι ο Φρανκ αγκαλιάζονται. Ο Φρανκ είχε με τα χρόνια συλλάβει την σκέψη ότι ο εραστής, αντί να παρασύρεται από πάθος, είναι προτιμότερο να έχει το ίδιο μηχανικό τέμπο, δίχως την παραμικρή αυξομείωση, προκειμένου να δημιουργείται στη γυναίκα η αίσθηση ότι δεν έχει κανένα απολύτως έλεγχο στην πράξη και έτσι -δια της πλήρους απώλειας του ελέγχου- να ικανοποιείται στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό.

Με αυτή τη σκέψη κατά νου για περίπου 8,3 δευτερόλεπτα, ο Φρανκ έκανε στην Άννα απόλυτα παθιασμένο έρωτα.

18 Comments:

At 2/06/2007 08:40:00 μ.μ., Blogger heba said...

Έξοχο.Λεπτομέρειες αργότερα!

 
At 2/06/2007 09:44:00 μ.μ., Anonymous The Passenger said...

You are on fire old boy :)

 
At 2/06/2007 10:17:00 μ.μ., Blogger lemon said...

Πολύ ωραία ταινία, πολύ.

 
At 2/06/2007 11:43:00 μ.μ., Blogger Sraosha said...

Το κείμενό σου το κατάλαβα. Του Αρανίτση όχι.

 
At 2/07/2007 12:20:00 π.μ., Anonymous squarelogic said...

εξαιρετο και πολυσυνθετο!δυστυχως δεν εχω καταφερει ακομη να παω να δω την ταινια,οποτε μαλλον κατι χανω απ το κειμενο.

οσο για το μηχανικο τεμπο,με βαζεις σε σκεψεις...λες να ειναι ενα αλλο μυστικο?
...και τοσα χρονια αφηνα να καβαλαω το κυμα του παθους...

 
At 2/07/2007 01:09:00 π.μ., Blogger Azrai said...

O Αρανίτσης μάλλον είχε υπερβολικά επιτηδευμένο ύφος. Ωραίο άρθρο το δικό σου πάντως και καταπληκτική ταινία. Χαίρομαι που είμαι από τους πρώτους που πήγαν και την είδαν όταν είχε βγει και την συστήνω σε κόσμο και μου λένε όλοι ότι είχα δίκιο :o)

 
At 2/07/2007 03:31:00 π.μ., Blogger Thrass said...

Το κείμενό σου το κατάλαβα. Του Αρανίτση όχι.

Εγώ αντιθέτως κατάλαβα τού Αρανίτση (ή έτσι νομίζω), κατάλαβα τού Μ.Κ., αλλά τού Old Boy προς το παρόν μού διαφεύγει. Πού θα μού πάει όμως :)

 
At 2/07/2007 04:38:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Sraosha, τα κείμενα του Αρανίτση είναι πάντοτε απαιτητικά, αλλά ποτέ θολά. Δεν συμμερίζομαι το εξαιρετικά δυσοίωνο βλέμμα του για το σήμερα και το αύριο της κοινωνίας, αλλά ο τρόπος γραφής του είναι επιβλητικός.
Τhrass, δες το από την καλή πλευρά. Αν είχες απορίες από τον Μίλαν ή τον Ευγένιο δεν θα σου τις έλυναν ποτέ. Εδώ ότι απορίες έχεις είμαι στη διάθεσή σου να τις επιλύσω ;)

 
At 2/07/2007 11:27:00 π.μ., Anonymous Μερσώ said...

Έτσι ήταν πάντα του ο Σκαφιδάς, κρυψίνους και απότομος.

 
At 2/07/2007 12:44:00 μ.μ., Blogger kerasia said...

Συμφωνώ μαζί σου ότι τα κείμενα του Αρανίτση είναι απαιτητικά αλλά έχει ένα δίκιο και ο Sraosha. Νομίζω ότι αυτή τη φορά το έχασε λίγο

 
At 2/07/2007 02:55:00 μ.μ., Blogger GASIREU said...

''υποκρίτριες μέχρι εσχάτων, παθολογικά ανικανοποίητες,δεν έχουν και πραγματική αίσθηση του χιούμορ''
ελπίζω ότι αυτά τα σημεία πηγάζουν από την ανάγκη να δοθεί έμφαση στη συνέχιση της ιστορίας. αν πιστεύεις ότι κάποιες γυναίκες είναι έτσι, τότε σίγουρα απόζητας αυτές που δεν είναι έτσι, ή τουλάχιστον έτσι ελπίζω!
η πρωταγωνίστρια είναι μια περήφανη εγκλωβισμένη γυναίκα και συνήθως οι απαντήσεις των ανθρώπων όταν στριμώχνονται, βασίζονται στον χαρακτήρα τους και όχι στην κατάσταση που ζούν.
η παρέμβαση του ήρωα σε ένα τέτοιο περιβάλλον υποκινεί το τέλος της ιστορίας αγάπης. θα μπορούσε να πει κανείς ότι κάτω από τέτοιες συνθήκες εξάρτησης και εξουσίας το τι είναι ουμανιστικό και τι όχι είναι σχετικό.
πάλι καλά που του σηκώνεται του Φράνκ μετά την τόση ανάλυση του άλλου φύλου! :)

 
At 2/07/2007 04:56:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova said...

Έξοχη ταινία, με έπεισε, παρόλο που στην πατρίδα μου εκείνα τα χρόνια όλοι αντικομμουνιστικά αστεία έλεγαν ή έβριζαν το σύστημα στα σοβαρά, αλλά στις φυλακές να είναι κανείς, δεν γνώριζα κανέναν.

 
At 2/07/2007 06:48:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Mερσώ, ποιός είναι ο Σκαφιδάς;
''υποκρίτριες μέχρι εσχάτων, παθολογικά ανικανοποίητες,δεν έχουν και πραγματική αίσθηση του χιούμορ''
Gasireu, όταν θέλω να πω κάτι εγώ το λέω σε πρώτο πρόσωπο. Αυτά τα είπε ο Φρανκ. Μάλλον ψέμματα. Αυτά τα απέδωσε η Άννα στον Φρανκ, κάνοντας αυτό για τον οποίο τον κατηγορεί: γενικεύοντας. Ο Φρανκ δεν είπε ότι οι γυναίκες είναι υποκρίτριες μέχρι εσχάτων είπε ότι μόνο μια γυναίκα θα μπορούσε να αντιδράσει όπως αντέδρασε η ηρωίδα στην ταινία. Ο Φρανκ δεν είπε ότι οι γυναίκες είναι παθολογικά ανικανοποίητες είπε ότι μόνο μια γυναίκα θα μπορούσε να αντιδράσει όπως η δικιά του στο στοίχημα. Θεωρεί δηλαδή ότι μερικές συμπεριφορές είναι γυναικείες.
Αυτά για τον Φρανκ και την Άννα. Τώρα ως προς την ηρωίδα της ταινίας συμφωνώ κι εγώ ότι είναι εγκλωβισμένη, συμφωνώ κι εγώ ότι οι συμπεριφορές των ανθρώπων είναι σχετικές και μάλιστα όχι μόνο σε συνθήκες εξάρτησης και εξουσίας αλλά γενικότερα. Η ηρωίδα είναι τρωτή και αδύναμη και σε αμερικάνικη ταινία δύσκολα θα βλέπαμε μια ηρωίδα να μην σηκώνει τελικά το ανάστημά της. Γι' αυτό και η ταινία είναι αληθινή.

 
At 2/08/2007 03:28:00 μ.μ., Anonymous μερσώ said...

Ο Θεόδωρος Σκαφιδάς είναι ήρωας κειμένου(ων)* του Αρανίτση, από το (αγαπημένο) βιβλίο Ιστορίες που άρεσαν σε μερικούς ανθρώπους που ξέρω.



* Θεόδωρος Σκαφιδάς, Ο κόσμος μικραίνει.

 
At 2/08/2007 06:26:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Mερσί Μερσώ (απίστευτης ευρηματικότητας το λογοπαίγνιό μου).

 
At 3/01/2007 01:57:00 μ.μ., Anonymous Del.Trem. said...

Δεν έχω σκοπό να σχολιάσω την ταινία αλλά μια δυο παρατηρήσεις-απορίες:
-Πόσο τυχαία ειναι η επιλογή των ονομάτων των ηρώων; Άννα & Φρανκ;
Μου δημιουργει συνειρμούς αυτόματα, εκτός κι αν παραείμαι καχύποπτη
:)

-<...>
Αυτή η εκστατική ενατένιση μιας τάξης απ’ την οποία το συμπτωματικό απουσίαζε όσο κι απ’ τα έργα του τευτονικού ορθολογισμού, έδωσε στον Σκαφιδά το έναυσμα για δύο σύντομα άρθρα, ένα που απευθυνόταν ευθέως στους άντρες (Η παρανόηση του είναι και το αυτιστικό Είναι της νόησης) κι ένα που έθιγε έμμεσα το πρόβλημα της ελαττωμένης ευαισθησίας των γυναικών στην κριτική προσέγγιση του αυτονόητου (Το Είναι, ως αυτονόητο, είναι αυτό καθεαυτό αμετανόητο)

Με τις υγείες σας

:)

 
At 3/02/2007 04:30:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Το ομολογούν και οι ίδιοι ότι δεν είναι τυχαία η επιλογή των ονομάτων τους.

 
At 3/02/2007 05:56:00 μ.μ., Anonymous del.trem said...

mea culpa
i missed a spot

αυτά παθαίνει όποιος διαβάζει γρήγορα και κατόπιν κάνει εξυπνακίστικες παρατηρήσεις

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home