Κυριακή, Ιανουαρίου 28, 2007

Μια ακόμα προσέγγιση του Δύο

Όπως και η μεγάλη πλειοψηφία των θεατών του «2», γνώρισα τον Δημήτρη Παπαϊωάννου από την τελετή έναρξης. Με τον σύγχρονο χορό και το χορόδραμα έχω τον μικρότερο δυνατό βαθμό εξοικείωσης: δεν θεωρούσα ότι είναι μια μορφή τέχνης που με αφορά. Με την τελετή έναρξης όμως έχω υψηλότατο βαθμό εξοικείωσης: ήταν μια μορφή τέχνης που με αφορούσε και με παρααφορούσε, που με βρήκε, μου μίλησε, με ανύψωσε, με συγκίνησε βαθιά και με ξέπλυνε από μια ατμόσφαιρα που μύριζε φαρμακωμένα ούρα.
Πήγα στο «2» με εξαιρετικά θετική προδιάθεση και έφυγα με ανάμικτα συναισθήματα.
Από την μια μία πανδαισία εικόνων, ένα συντριβάνι ομορφιάς, ένα οργιαστικό ενενηντάλεπτο που τροφοδοτούσε διαρκώς το μάτι με ερεθίσματα, ένα θαύμα συγχρονισμού, ένα πανηγύρι της έμπνευσης, μια απόδειξη ότι τα αποτελεσματικότερα ειδικά εφέ εξακολουθούν εν έτει 2007 να προκύπτουν χειροποίητα, από το μυαλό και την δημιουργικότητα. Από την μία το περίλαμπρο ταλέντο του μεγάλου δημιουργού, που φτιάχνει έναν ολόδικό του κόσμο αφομοιώνοντας τις πιο ετερογενείς πρώτες ύλες.
Από την άλλη ερωτήματα που έρχονταν και επανέρχονταν: Κι όλα αυτά τι τελικά σημαίνουν; Σημαίνουν κάτι; Οι εικόνες θέλουν να μου πουν κάτι άλλο πέραν από την αστραπή της σύλληψης και της αρτιότητάς τους; Γιατί οι εικόνες μένουν στο μάτι μου και δεν περνάνε μέσα μου, γιατί δεν συγκινούμαι;
Μήπως επειδή δεν ήμουν εξοικειωμένος με αυτήν την μορφή τέχνης; Μήπως επειδή αντί να αφεθώ στην παράσταση, προτίμησα να παραδοθώ στις ερωτήσεις; Μήπως αντιστάθηκα στο «2»; Όσο μου αντιστάθηκε κι αυτό. Φταίει που μου αντιστάθηκε; Καθόλου. Το «2» δεν προσποιήθηκε ότι είναι μια μορφή τέχνης που αγαπώ και καταλαβαίνω. Το «2» δεν κρύφτηκε πίσω από καμία ψευδεπίγραφη ταμπέλα, δεν προσποιήθηκε ότι είναι σινεμά, ούτε θέατρο.
Κι όμως ήταν τόσο πλούσιο, τόσο δυνατό, που νόμιζες ότι βλέπεις ζωντανό σινεμά, σινεμά μέσα σε ένα θέατρο. Κι όμως κατάφερε να συνδυάσει την μαγεία της ζωντάνιας του θεάτρου με την μαγεία των ζωντανών και κινούμενων εικόνων του σινεμά.
Ένα σινεμά όμως απαρτιζόμενο από εικόνες (από μουσική, από σκηνικά, από φωτογραφία, από κίνηση) που είχαν όλα τα συστατικά για να εντυπωθούν για πάντα στην μνήμη σου, πλην του πιο απαραίτητου συστατικού όλων, πλην ενός νοήματος που θα τις φόρτιζε και θα τις γέμιζε συγκίνηση.
Μα δεν είχαν προφανείς συμβολισμούς (άρα και νόημα) οι σκηνές;
Οι «καταγγελτικές», ναι. Οι ποιητικές, όχι.
Η σκηνή με τους δύο που τρέχουν και προσπαθούν ο αναπτήρας του ενός να βρει το τσιγάρο του άλλου είναι η εξαίρεση: γι' αυτό και μένει.
Μήπως όμως δεν κατάλαβα εγώ τις υπόλοιπες ποιητικές σκηνές και μεταφέρω την αδυναμία αντίληψής μου στον Παπαϊωάννου;
Πιθανόν. Σε κάθε περίπτωση, είτε με δικό μου φταίξιμο είτε με δικό του, θεωρώ ότι οι σκηνές αυτές χαράμισαν την μεγάλη συγκινησιακή δυναμική τους.
Όπως και η μεγάλη πλειοψηφία των θεατών του «2», γνώρισα τον Δημήτρη Παπαϊωάννου από την τελετή έναρξης. Θα τον ακολουθήσω και μετά το «2». Κι αν δεν ξανανιώσω ποτέ όπως στην τελετή, δεν είναι απαραίτητο να φταίει κάποιος.
Τα μάτια μου έγιναν πιο πλούσια μετά το «2», το «2» θα εξακολουθήσει να με συντροφεύει, σίγουρα όχι όπως η τελετή, αλλά οπωσδήποτε υπόγεια, υποσυνείδητα, αδιόρατα.

20 Comments:

At 1/29/2007 01:17:00 π.μ., Anonymous argyrenia said...

Με ταξίδεψε η μουσική.
Με μελαγχόλησε που οι δύο πρωταγωνιστές αδυνατούν να συναντηθούν.
Με μπέρδεψαν κάποιες σκηνές που υποτίθεται ότι είχαν κάποια συμβολική σημασία.
Με σόκαραν κάποιες άλλες.
Με ενόχλησε η απουσία της γυναίκας.

Όμως τι ξέρω κι εγώ...

 
At 1/29/2007 04:44:00 π.μ., Blogger Jason said...

Αμφιλεγόμενη παράσταση...
Άλλοι λένε τα καλύτερα, άλλοι τη βρίσκουν πολύ αδιάφορη.
Τι να πω, κρίμα που θα τη χάσω.

 
At 1/29/2007 07:54:00 π.μ., Blogger aeraki said...

Εχεις δει τους momix? Ηταν το φθινοπωρο στο μεγαρο. Καποιες φορες τους δειχνει στην ΕΤ3.

 
At 1/29/2007 08:16:00 π.μ., Blogger philos said...

Και εγώ όπως εσυ και το υπόλοιπο 90% των θεατών της παράστασης ανήκουμε στην ίδια κατηγορία που ανέφερες. Εγώ την είδα πριν ένα μήνα. Και όμως είναι ακόμη βαθιά χαραγμένη μέσα μου. Την ανακαλώ συχνά και περισσότερο όταν ακούω το cd με την μοναδική κινηματογραφική μουσική του Bήτα.

Ο Καφετζόπουλος είχε πει κάποτε σε μια συνέντευξή του ότι καταλαβαίνεις αν μία ταινία είναι καλή την επόμενη μέρα αφού την δεις. Αν είναι το πρώτο πράγμα που ανακαλείς στη μνήμη σου το επόμενο πρωί και την σκέφτεσαι συχνά όλη την επόμενη ημέρα, τότε σημαίνει ότι πραγματικά άξιζε. Εγώ το έπαθα για 2-3 ημέρες σε έντονο βαθμό!

Πιστεύω ότι έπρεπε κάποιος για να καταλάβει καλύτερα τις σκηνές να διαβάσει και το αντίστοιχο βιβλιαράκι που πουλάνε στην παράσταση. Εγώ είχα την τύχη να διαβασω πριν παω το αντίστοιχο ποστ της Composition Doll.

Τέλος ξέρω ότι είδα μία παράσταση, από αυτές που συνήθως παρακολουθούν μόνο στα θέατρα της Νέας Υόρκης, του Λονδίνου ή του Βερολίνου. Μία παράσταση μεγάλων προδιαγραφών.
Και από όσο ξέρω ήδη έχει κλείσει ο Παπαϊωάννου παραστάσεις στο εξωτερικό!!!

 
At 1/29/2007 10:47:00 π.μ., Blogger discolata said...

Δε φαντάζεσαι πόσα πέρασα , πόσα έκανα και τράβηξα για δυο εισιτήρια για το "2".

αλλά εκείνο μου αντιστάθηκε, αν και με σαφώς διαφορετικό απο το δικό σου τρόπο.

θα το κυνηγήσω κι άλλο.
που θα μου πάει.
θα τα καταφέρω.

εγώ που άκουγα χοροθέατρο και πάθαινα κράμπα απο το γέλιο.
εγώ που κορόιδευα.

αλλά είναι αυτή η συγκίνηση της τελετής έναρξης που δε λέει να φύγει απο πάνω μου ακόμα. εκείνη η αίσθηση υπερηφάνειας, ανατριχίλας.

καλημέρα:)

 
At 1/29/2007 12:12:00 μ.μ., Blogger sofi-k said...

Καλημέρα.
Είχα ακούσει κι εγώ διάφορα για την παράσταση και η αλήθεια είναι ότι διχάστηκα.
Γι' αυτό πήγα και την είδα.

Και ενθουσιάστηκα!
Τόσο πλούσια νοήματα!
Τόσο όμορφα και απλά!

Ειδικά η σκηνή με το καλάθι των αχρήστων και το μπαλόνι...
Με καθήλωσε!

 
At 1/29/2007 01:32:00 μ.μ., Blogger ?????? said...

Το Οι ζωές των άλλων το είδες;
Άσχετο.
Αλλά πολύ καλό.
Απόλυτο.
Πρέπει να πας!

 
At 1/29/2007 03:30:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Είναι σαφείς οι αναφορές του και τόσο ξεκάθαρες.
Δε μου πήγαινε. Δε ξέρω γιατί.
Δε θέλω να σας τη σπάσω, αλλά δεν μου έμεινε τίποτε που να με κάνει να την ανακαλώ την παράσταση στη μνήμη μου.
Όσο για την τελετή έναρξης, θεωρώ ότι υπήρχε ούτως ή άλλως μια φόρτιση στη συγκεκριμένα χρονική στιγμή που και η Έφη Θώδη να έβγαινε στη σέντρα εμάς θα μας φαινόταν θεά.
Αυτό δε σημαίνει πως δεν έβγαλε μια καλή ιστορία προς τα έξω και πως δεν μας κάλυψε, αλλά δε χρειάζεται να τρελαθούμε κιόλας.
Επίσης, να μην αγνοήσουμε και το γεγονός πως και ο ίδιος αισθάνεται δέσμιος πλέον αυτής της εικόνας των Ολυμπιακών. Νομίζω πως και για αυτόν είναι πρόβλημα.
Επανερχόμενος στο "2" δε μου έκανε καμιά ιδιαίτερη εντύπωση ή τουλάχιστον τέτοια εντύπωση που να ψάχνομαι.
sorry παιδιά.
gs

 
At 1/29/2007 03:39:00 μ.μ., Anonymous Αλκμήνη said...

Καλημέρα old boy...την παράσταση δεν την είδα λόγω της γνωστής αναβλητικότητας που με δέρνει...θα κρατήσω όμως από το σημερινό σου ποστ, τη δυναμική της περιγραφής σου κι εκείνη την καταληκτική λεξούλα που μέχρι σήμερα δεν μου είχε πάει ο νους να την βάλω στο λεξιλόγιό μου..."αδιόρατα"...ο αδιόρατος δεν είναι αόρατος και δεν είναι το αντίθετο του διορατικός...είναι μια ζουμερή, περιεκτική, όλο νόημα και χάρη λέξη..."σου ρίχνω ένα κρυφό βλέμμα μειδιώντας αδιόρατα" για το δώρο που μου έκανες...

 
At 1/29/2007 05:23:00 μ.μ., Blogger diafanos said...

Funny... Από τον Κραουνάκη ως τον old-boy (sorry o-b) και από τον ανώνυμο αναγνώστη της A.V. ως εμένα, η σκηνή που βλέπω ότι έχει μείνει πιο έντονη είναι αυτη με τον αναπτήρα και τους άντρες που τρέχουν να προλάβουν ο ένας τον άλλο. Φταίει ίσως ότι εκεί έπαιζε το βασικό (επίσης πολύ δυνατό) θέμα του ΚΒ; Δεν ξέρω...

Μου κάνει πάντως πολύ εντύπωση ότι αυτή η σκηνή είναι η πιο σχετική με όλους μας. Κάτι πρέπει να σημαίνει αυτό...

(Πέρα από το γεγονός ότι ο ΔΠ έκανε Τέχνη εφόσον κατάφερε να μιλήσει σε τόσο ευρεία γκάμα ανθρώπων με μία πράξη.)

 
At 1/29/2007 05:23:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

GS, έχω την εντύπωση ότι αν ανέβαινε η Έφη Θώδη στην τελετή τα πράγματα θα ήταν λίγο διαφορετικά. Άλλωστε στην τελετή λήξης ανέβηκε ο Ρουβάς και μολονότι το πρώτο μέρος της ήταν δυνατό, τελικά ο Ρουβάς την καπέλωσε και όλοι θυμόμαστε την τελετή έναρξης.
Όχι ότι δεν υπήρχε βέβαια μια φόρτιση ούτως ή άλλως, αλλά πιστεύω ότι η τελετή την ξεπέρασε και την πήγε αλλού.

 
At 1/29/2007 05:29:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Αγαπητέ Διάφανε, σίγουρα παίζει μεγάλο ρόλο και η υπέροχη μουσική (θενκς Ρhile για το λινκ), αλλά πιστεύω ότι παίζει ρόλο κι αυτό που γράφω στο ποστ: εδώ το νόημα ήταν πολύ πιο εύκολα προσεγγίσιμο, εδώ πέραν της ομορφιάς της σκηνής, καταλάβαινες ότι η σκηνή ήθελε να πει κάτι και αυτό που ήθελε να πει σε αφορούσε και σε κέρδιζε.
Για μένα ακριβώς αυτό είναι το βασικό στοίχημα κάθε έργου τέχνης: η συγκίνηση. Και η συγκίνηση κατά τη γνώμη μου προϋποθέτει το νόημα. Εκτός βέβαια αν μιλάμε για μουσική.

 
At 1/29/2007 05:41:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Discolata, μα τι έκανες τελικά, το κορμί σου πούλησες για να βρεις εισιτήριο ;)
Αrgyrenia, επέλεξα να μην μιλήσω στο ποστ για την απουσία της γυναίκας, γιατί πιστεύω ότι τελικά είναι δευτερεύον ζήτημα. Εκεί νομίζω που χάνεται το μέτρο δεν είναι ούτε στην είσοδο της Μπάρμπι ούτε στην παρουσία μόνο ανδρών χορευτών. Νομίζω ότι το μέτρο χάνεται στο συνδυασμό αυτών των δύο παραγόντων.
Δηλαδή όταν η μόνη γυναικεία παρουσία στο 2 (πέραν ενός χορευτή που υποδύεται για λίγο τη γυναίκα) είναι μια υπερμεγέθης γυμνή κούκλα, το πλαστικό μουνί της οποίας δεσπόζει ασφυκτικά πάνω από τους χορευτές που το κοιτάνε αμήχανα, εγώ τουλάχιστον εισέπραξα την Μπάρμπι ως σύμβολο της γυναίκας που πνίγει και καταπιέζει.
Έχω διαβάσει συνεντεύξεις του Παπαϊωάννου που δίνουν άλλη ερμηνεία στην Μπάρμπι. Τις δέχομαι μεν, αλλά όσο εντελώς αυθαίρετο κι αν είναι το συμπέρασμά μου, δεν πιστεύω ότι η γυναίκα αντιμετωπίζεται ουδέτερα στο «2».

 
At 1/29/2007 08:14:00 μ.μ., Blogger gay super hero said...

Ο απίστευτος βαθμός έμπνευσης και μαεστρίας τόσο στη σύλληψη όσο και την εκτέλεση (πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται πως ακριβώς γίνονται αυτά που βλέπω στη σκηνή) και η άψογη διεύθυνση τόσο του συνόλου όσο και του κάθε χορευτή ξεχωριστά κατατάσσουν το "2" στις ελάχιστες παραστάσεις διεθνούς επιπέδου που παρουσιάστηκαν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα.

Σκηνοθετικά, εικαστικά και χορογραφικά νομίζω ότι το δέκα με τόνο είναι μάλλον επιεικής βαθμολογία. Μόνο το πως χορογράφησε τις ποδοσφαιρικές φάσεις σε σλόου-μόσιον, ή τον πόλεμο ταραξιών-αστυνομίας ή το μελίσσι ενός σύγχρονου χώρου εργασίας (και τόσα άλλα που δεν μπόρεσα να συγκρατήσω) είναι αρκετά. 'Οπως επίσης δεν μπόρεσα να συγκρατήσω όλες τις σκηνές συγκίνησης. Εκείνη με το πιστόλι και το μπαλόνι, την άλλη με τον τύπο που κουβάλαγε το ανθρωπάκι στη βαλίτσα και πάλευε να σκαρφαλώσει μέσα στη χλαπαταγή, την άλλη με τους δύο που πάλευαν να συναντηθούν... Ακριβώς η δυσκολία μου να συγκρατήσω πράγματα με έκανε να καταλάβω πόσο πλούσια ήταν η συγκεκριμένη παράσταση.

'Οσο για το περίφημο "νόημα" και "ηθικό δίδαγμα" και το "τί θέλει να πει ο ποιητής " θα τολμήσω να προτείνω ακριβώς την έλλειψη ειρμού και συνδετικών κρίκων σε έναν κόσμο κατά τα άλλα φρενήρους δραστηριότητας. Την αδυναμία προσωπικής αλληλεπίδρασης σε έναν κόσμο απόλυτης διαδραστικότητας.

 
At 1/30/2007 12:23:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Old boy αν είχες δει παλιότερες παραστάσεις του Παπαιωάννου (προ Ολυμπιάδας) θα καταλάβαινες τι λείπει από το "2". To "Για πάντα", ας πούμε, μιλούσε στην ψυχή. Το "2" μόνο στα μάτια - και αυτά τα κουράζει.
Φαντάσου το συναίσθημα της σκηνής με το τσιγάρο και τον αναπτήρα σχεδόν σε κάθε σκηνή. Κάπως έτσι ένιωθα στις παραστάσεις του. Ελπίζω να επιστρέψει στο ακριβό του παρελθόν.

 
At 1/30/2007 01:59:00 μ.μ., Blogger GASIREU said...

το κλείσιμο στο μάτι απέναντι στην αντρική συμπεριφορά του δημιουργού, για μένα ίσως άφηνε να υπονοήσει μια αδιόρατη ελαφρότητα της αντρικής θέσης, η οποία φαντάζομαι δε σε βρήκε in favour έστω και υποσυνείδητα.....

 
At 1/30/2007 02:08:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Gasireu, λέγοντας «το κλείσιμο στο μάτι απέναντι στην αντρική συμπεριφορά του δημιουργού» τι ακριβώς εννοείς;

 
At 1/30/2007 02:52:00 μ.μ., Blogger GASIREU said...

αντρική συμπεριφορά, κόμμα, του δημιουργού......
δηλαδή για να μη λογοτεχνίζω εμένα μου έβγαλε το αντίθετο απ' ότι σε άλλους...μια ελαφρά ειρωνεία στον κλασσικό αντρικό κόσμο. σε ότι αυτός θεωρεί μ.ο άντρα. μια υπογράμμιση ότι είναι επιφανειακός ο αντρικός κόσμος, απλοϊκή....ούτε η έλλειψη η γυναικεία, ούτε η μη ταύτιση των δύο με επηρέασε τόσο. για μένα διαγράφτηκε μια μελαγχολία και μια αφ' υψηλού οπτική που κατανοώ σε τι μπορεί να οφείλεται αλλά δεν συμφωνώ! οπότε συναισθηματικά δε με άγγιξε μόνο εικαστικά... whatever.....

 
At 1/30/2007 04:33:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Γενικά, ένα σύμπαν ολότελα ανδρικό είναι για μένα ένα σύμπαν χωλό. Θυμάμαι όταν παρουσιάστηκα στον Πόρο για την βασική εκπαίδευση δεν είχα δει γυναίκα για δέκα μέρες. Μετά ήρθαν να μας κάνουν εμβόλια και ήταν και μια νοσοκόμα. Νόμιζα ότι έβλεπα άγγελο επί της γης. Από την άλλη ο κάθε καλλιτέχνης εκφράζεται όπως του ταιριάζει καλύτερα. Μπορώ να καταλάβω ότι ο Παπαιωάννου έκρινε ότι θα εξυπηρετούσε το όραμά του καλύτερα δουλεύοντας μόνο με άνδρες χορευτές, αλλά τότε δεν θα έπρεπε να υπάρχει γυναικείο στοιχείο πουθενά. Η ύπαρξη και ο τρόπος αντιμετώπισης της Μπάρμπι νομίζω έγειραν την πλάστιγγα. Γιατί χωρίς την Μπάρμπι ο ανδρικός κόσμος μπορεί να θεωρηθεί και ως ο ανθρώπινος κόσμος. Με την Μπάρμπι στην εξίσωση ο ανδρικός κόσμος καταγράφεται οριστικά (στα μάτια μου πάντα) ως ανδρικός.

 
At 1/31/2007 12:40:00 μ.μ., Blogger GASIREU said...

δεν έχεις άδικο......
;)
στα μάτια μου, η ιστορία από την προπαίδευση,
ανέδειξε ακριβώς αυτό που ένοιωσες!

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home