Κυριακή, Οκτωβρίου 29, 2006

Αναζητώντας την Κερδισμένη Ώρα

Ξεκινάω αυτό το ποστ στις τέσσερεις το πρωί της 29ης Οκτωβρίου και θα προσπαθήσω να το τελειώσω την ίδια ακριβώς ημέρα και ώρα. Δεν είμαι ο Προυστ για να αναζητήσω τον χαμένο χρόνο, αλλά έχω στη διάθεσή μου μια κερδισμένη ώρα και θα προσπαθήσω να την αξιοποιήσω. Δεν έχω ιδέα για το τι θα γράψω (και να που πήγε ήδη 3:10 π.μ.), η ιδέα που είχα όμως ήταν ότι αυτήν ακριβώς την ώρα έπρεπε να την περάσω γράφοντας. Συγγνώμη, ποστάροντας εννοούσα, αλλά φαίνεται ότι έχω πλέον μπερδέψει ανεπανόρθωτα τις δύο έννοιες.
Κάπου είχα διαβάσει παλιότερα ότι στην Αφρική είναι τόσο σχετική η έννοια «χρόνος», ο τρόπος που αντιλαμβάνεται ο Αφρικάνος τον χρόνο, που σε κάποιο «Κόπα Άφρικα» (αφρικανικό κύπελλο ποδοσφαίρου) υπήρχε μεγάλο πρόβλημα στην τήρηση του προγράμματος, γιατί οι θεατές δεν έρχονταν ποτέ στα γήπεδα εγκαίρως. Στη Δύση όμως, στον κόσμο μας, το ρολόι είναι ο μόνος αναμφισβήτητος ρυθμιστής της ζωής μας. Δηλαδή μπορεί να σκεφτεί κανείς στο άμεσο μέλλον τις πιο ριζικές αλλαγές των βεβαιοτήτων μας, μπορεί να επανέλθει ο Κομμουνισμός που λέει κι ο φίλος Θοδωρής (να μάθεις να παρακολουθείς τα προηγούμενα αν δεν ξέρεις ποιός είναι ο Θοδωρής, να μάθεις να μην το διαβάζεις αποσπασματικά το μπλογκ, αλλά να αναλύεις τας γραφάς του καθημερινώς), μπορεί πάλι να κάνουν το μπαμ οι Μουλάδες, χίλια δυο μπορεί, ό,τι και να γίνει όμως και όποιο κι αν είναι το πολιτικοικονομικοκοινωνικό σύστημα, η καθημερινότητα της Δύσης θα εξακολουθήσει να καθορίζεται από το ρολόι.
Γιατί εκείνο που κατά βάθος λέει το ρολόι, είναι ότι ο χρόνος δεν κυλά σαν ποτάμι και ότι εμείς δεν πρόκειται ποτέ να αφεθούμε να παρασυρθούμε από τα νερά του. Γιατί όταν παρασύρεσαι, όταν ο χρόνος παύει να τέμνεται, να ορίζεται, να σημαίνεται και να λέγεται ασταμάτητα, όταν ο χρόνος ξεχνιέται, τότε ο χρόνος χάνεται και όταν ο χρόνος χάνεται, όταν χάνεσαι κι εσύ μέσα στο χρόνο, αρχίζεις σιγά σιγά να συνειδητοποιείς ότι ο χρόνος περνά, τα χρόνια περνούν, τα χρόνια πέρασαν, συνειδητοποιείς ότι έχασες τα χρόνια σου για να μπορέσεις σε αντάλλαγμα να αρχίσεις να βρίσκεις σιγά σιγά τη ζωή σου.
Φυσικά κανείς δεν θα σε κρίνει θετικά επειδή άρχισες να ζεις. Ο χρόνος είναι χρήμα - η ζωή όχι. Στον χρόνο αποτυπώνεται η πρόοδος σου, τα επιτεύγματά σου, η πορεία σου. Πορεύεσαι χρονομετρούμενος: να ξυπνήσεις στην ώρα σου, να πας στο σχολείο - στη σχολή σου - στη δουλειά σου στην ώρα σου, να παντρευτείς στην ώρα σου, να γεννήσεις στην ώρα σου, να αγοράσεις αυτοκίνητο στην ώρα σου - σπίτι στην ώρα σου, να γεράσεις στην ώρα σου, να πεθάνεις στην ώρα σου γιατί αμέσως μετά ακολουθεί άλλη κηδεία.
Το ωραίο με αυτές τις θεωρίες είναι ότι ελάχιστους θα βρεις να διαφωνούν. Σχεδόν όλοι θα μιλήσουν για μαγγανοπήγαδα, για λούκια, θα αναστενάξουν, κάνε όμως εσύ να διαχειριστείς τον χρόνο σου αλλιώς, κάνε εσύ να φερθείς στο χρόνο σου αριστοκρατικά και αλήτικα, κάνε να αποκλίνεις από την παντοκρατορία του ρολογιού και τότε οι αναστεναγμοί και τα μαγγανοπήγαδα θα ξεχαστούν και η ασέβεια που επέδειξες προς το χρόνο θα αντιμετωπιστεί ως έγκλημα καθοσιώσεως, χαμένο κορμί.
Κι αν πας να αντιγυρίσεις ότι πρέπει όντως να χάσεις το κορμί σου αν θέλεις να βρεις την ψυχή σου, τότε είναι που θα σε πάρουν με τις ντομάτες, γιατί τη ψυχή σου την κερδίζεις δουλεύοντας, προσφέροντας, παράγοντας και δίνοντας, φίλε.
Δίκιο έχουν, γι' αυτό εσύ λουφάζεις, δεν απαντάς και συνεχίζεις να χάνεσαι στις σκέψεις σου, να χάνεσαι στον κόσμο σου, να χάνεις το κορμί σου και το χρόνο σου, βλάσφημος απέναντι στον Χρόνο και τον προφήτη του το Ρολόι και τελικά το μόνο που σου μένει να κάνεις είναι να περιμένεις χαιρέκακα μια φορά το χρόνο, μια φορά το χρόνο που όλη τους η θεολογία αποδεικνύεται σύμβαση της δεκάρας, μια φορά το χρόνο που μπαίνουν στο Ιερό του Ναού τους γυρνώντας ιερόσυλα τους δείκτες μια ώρα πίσω και επαναλαμβάνοντας αυτούσια την προηγούμενη ώρα, μόνο που το κάνουν μέσα στην μαύρη νύχτα, γιατί ντρέπονται, γιατί έχουν ενοχές, γιατί είναι αμήχανοι απέναντι σε αυτήν την κερδισμένη ώρα, γιατί γι' αυτούς ο χρόνος μπορεί μόνο να χάνεται και ποτέ να κερδίζεται, γιατί η κερδισμένη ώρα είναι μαύρη τρύπα στην καρδιά της σιγουριάς τους.
Να γιατί δεν θα αναζητήσουν την κερδισμένη αυτή ώρα, να γιατί δεν μπορεί παρά να είσαι ύποπτος που γράφεις τόσο αργά, να γιατί κατά βάθος κάτι πρέπει να πάει λάθος μαζί σου για να γράφεις τέτοιες ώρες.
Μήπως έχεις χαλάσει το βιολογικό σου ρολόι;
Με τη βιολογία δεν τα πήγαινα ποτέ καλά.
Τέλος ώρας - τέλος χρόνου.

12 Comments:

At 10/29/2006 04:51:00 π.μ., Blogger Rodia said...

Παπαλάνγκι: Ο λευκός, ο ξένος, ο Ευρωπαίος, ο σύγχρονος άνθρωπος

 
At 10/29/2006 11:07:00 π.μ., Blogger περαστικός said...

Φοβούμαι πως αυτή η ώρα δεν είναι κερδισμένη αλλά δανεική, ωραία όμως τη διέθεσες, δεν θα πληρώσεις τόκο.

 
At 10/29/2006 11:47:00 π.μ., Blogger cp said...

Αυτό το ποστ θα το διαβασω στον ερχομο της θερινής ωρας, για να μην αναρωτιεμαι γιατί ο Χρόνος μου παιζει παιχνιδακια...

 
At 10/29/2006 12:38:00 μ.μ., Anonymous mpampakis said...

Hats off, Old-boy! :^)

(μήπως είχες και την ετοιμότητα να τηλεφωνήσεις στο 141 την κρίσιμη στιγμή; Με την απορία θα πάω...)

 
At 10/29/2006 01:39:00 μ.μ., Blogger nik-athenian said...

Αυτά τα περί ώρας με βάση τον ήλιο, το ημερόνυκτο, τις εποχές και τη γεωγραφική άτρακτο που ανήκει κάθε τόπος είναι γεννήματα του παρελθόντος.
Ο παγκόσμιος χρόνος είναι πια μόνο ο χρόνος που καταγράφεται στο web. Αυτός θα κυριαρχήσει στο μέλλον.
Συνεχές τρέξιμο των δευτερολέπτων χωρίς καμιά κυκλικότητα ανά 24ωρο.
Εξάλλου,μόνο έτσι θα έχει νόημα η παγκοσμιοποίηση των χρηματαγορών και κεφαλαιαγορών.
Αλλιώς στις 08 π.μ, της 29ης Οκτωβρίου για Πεκίνο π.χ θα μπορείς να κάνεις πράξεις με ώρα καταγραφής 18 μ.μ της 28ης Οκτωβρίου για Ν. Υόρκη.
Με ότι αυτό συνεπάγεται για κέρδη ή ζημιές.

 
At 10/30/2006 12:27:00 π.μ., Anonymous Novalis said...

Αυτό είναι τέχνη, ένα τέχνασμα, ένα τίποτα, για να μας αποσπάσει λίγο από το άχθος.

 
At 10/30/2006 10:43:00 π.μ., Blogger andreas-writer said...

Για το θέμα, παραπέμπω στο εξαιρετικό βιβλίο του Πέτερ Χόε, ΚΟΝΤΑ ΣΤΑ ΟΡΙΑ

 
At 10/30/2006 03:08:00 μ.μ., Blogger ntripod said...

Την ώρα που εσύ έγραφες εγώ ταξίδευα, εγκλωβισμένος ανάμεσα σε άλλα αδέρφια που εκείνα πιθανόν να αναζητούσαν την κερδισμένη τους ώρα, ή την κερδισμένη τους ζωή...

Κάπου στην 16η ή 17η νταλίκα άρχισα να μπερδεύομαι κι εγώ όπως κι οι Αφρικανοί που αναφέρεις και δεν ήξερα αν πράγματι κέρδιζα κάτι στο νεκρό χρόνο που κυλούσε.
Διάολε δεν ξέρω καν αν υπήρχε χρόνος σε εκείνες τις στιγμές ή απλά ήμουν κι εγώ παρατηρητής όπως και ο διπλανός μου που ροχάλιζε. Εγώ στο όνειρο κι εκείνος στην πραγματικότητα

Μόνο που εγώ δεν στάθηκα βλάσφημα απέναντι στο χρόνο και δεν λούφαρα στην γωνιά μου περιμένοντας την σειρά μου. Απλά για μια στιγμή βγήκα έξω από το συνεχές του Μέλμπιους (Βλ. Λάμλει) και κολάτσισα μια σοκοφρέτα. Αν δεν υπήρχε εκείνη την στιγμή χρόνος, σίγουρα δεν θα υπήρχαν και θερμίδες.

Γαμώτο έπρεπε να είχα προνοήσει και να έπαιρνα ταπεράκι μαζί μου...

 
At 10/30/2006 09:33:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Ροδιά, εξαιρετική η παραπομπή, Αndrea Writer, εξαιρετική μπορεί να ΄ναι κι η δικιά σου (πού να το ξέρω όμως;).
Νtripod, έχεις δίκιο, όταν νυστάζεις στο τιμόνι, ο χρόνος και η πραγματικότητα χάνουν τις αληθινές τους διαστάσεις.

 
At 11/05/2006 07:21:00 μ.μ., Anonymous Queen_Elisabeth said...

Dear Old Boy,
Νιώθω αυτό που περιγράφες στο blog σου κάθε φορά που γράφω μεταμεσονύχτια και η αγαπητή μητέρα μου φωνάζει από δίπλα "να κλείσω επιτέλους τα φώτα και να κοιμηθώ γιατί αύριο έχω σχολείο". Και εγώ, που ζω για να γράφω και γράφω για να μπορώ να συνεχίσω να ζω, ως υπάκουη τελοιόφοιτη του λυκείου με γενική βαθμολογία 20 παρά 2, γαλλικά, πιάνο και άλλες μικροαστικές μαλακίες που κατά βάθος λατρεύω, κλείνω τον υπολογιστή μου και βυθίζομαι στον "ύπνο του δικαίου", για να ξυπνήσω το επόμενο πρωί με τη σκέψη "μήπως πρέπει τελικά να γράψω το δικό μου blog?". Αυτή η σκέψη με βασανίζει τις τελευταίες τρεις εβδομάδες. Χάρη σε ένα κείμενό σου που είδα δημοσιευμένο στο ένθετο υγ. της κυπριακής εφημερίδας "Φιλελεύθερος", θα το κάνω.
Ευχαριστώ για την έμπνευση.

 
At 11/05/2006 11:57:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Πολύ συγκινητικό σχόλιο.
Αφού «ζεις για να γράφεις και γράφεις για να μπορείς να συνεχίσεις να ζεις» όλα τα άλλα θα έρθουν μόνα τους. Όλα τα άλλα είναι οι λέξεις και τα κείμενα. Αυτά αρκούν. Μην φοβάσαι όμως και στο τέλος της χρονιάς να το αρχίσεις, μετά από ένα μήνα θα είναι σαν να γράφεις μια ζωή.

 
At 11/06/2006 10:02:00 μ.μ., Blogger Queen_Elisabeth said...

Αν θέλεις μπορείς να δεις το blog μου στο http://my-royal-adventures.blogspot.com/

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home