Πέμπτη, Οκτωβρίου 26, 2006

Το Ποστ της Φιόνα

Στην καρδιά του «Τέσσερεις Γάμοι & Μία Κηδεία» υπάρχει μια σκηνή εντελώς ασυνήθιστη για αισθηματική ταινία, μια σκηνή εξορισμένη και απωθημένη από το σύμπαν των αισθηματικών ταινιών, μια σκηνή που αναιρεί τον δικαιολογητικό λόγο ύπαρξης των αισθηματικών ταινιών. Ως αισθηματική ταινία μπορεί να οριστεί ακριβώς η ταινία εκείνη που δεν περιλαμβάνει σκηνές σαν αυτή: σε ένα σχεδόν σκοτεινό δωμάτιο, σε σπίτι όπου γίνεται δεξίωση γάμου, ο Τσαρλς είναι μόνος του με την καλή του φίλη Φιόνα. Την ρωτάει πότε σκοπεύει να παντρευτεί κι αν έχει κανέναν έρωτα στην ζωή της. Ναι, του απαντάει. Ο Τσαρλς ενθουσιάζεται. Ποιός είναι ο τυχερός; Τον ξέρω; Εσύ είσαι, Τσαρλς. Πάντα εσύ ήσουν. Ο Τσαρλς πέφτει από τα σύννεφα. Μασάει τα λόγια του. Δεν έχει λύση να της δώσει. Μετά μπαίνουν κι άλλοι στο δωμάτιο και η αμηχανία του μη ζεύγους διαλύεται.
Αλλά μόνο αυτή. Στο τέλος του έργου όλοι οι πρωταγωνιστές και δευτεραγωνιστές καταλήγουν ερωτευμένοι στην εκκλησία και μόνο η Φιόνα ποζάρει χαμογελαστή, με στωϊκό αυτοσαρκασμό, δίπλα σε μια ολόσωμη φωτογραφία του πρίγκηπα Κάρολου.
Όταν βλέπουμε τη σκηνή, έχουμε ήδη διανύσει ικανό τμήμα του έργου ώστε να συναισθανθούμε τη Φιόνα και να γευτούμε μαζί της την πίκρα απ' το ερωτικό φαρμάκι. Αυτή είναι και η ειδοποιός διαφορά από αρκετές παρόμοιες σκηνές που υπάρχουν σε άλλα ρομαντικά φιλμ: εδώ αυτός που τρώει τα μούτρα του αφενός είναι άνθρωπος και όχι καρικατούρα (και μάλιστα ένας άνθρωπος με τα μάτια και την έκφραση της Κρίστιν Σκοτ Τόμας) και αφετέρου τα τρώει τελείως χωρίς να βολευθεί με κάποιο άλλο ταίρι.
Υπάρχει η ζωή - υπάρχουν και οι αισθηματικές ταινίες. Στη ζωή υπάρχουν πετυχημένα και αποτυχημένα ρομάντσα, υπάρχουν αμοιβαίοι και μονομερείς έρωτες. Στην αισθηματική ταινία το ρομάντσο θα συναντήσει χίλιες δυσκολίες αλλά στο τέλος θα πετύχει: ο πρωταγωνιστής είναι ερωτευμένος με την πρωταγωνίστρια και τανάπαλιν.
Στη ζωή ο έρωτας είναι αλλήθωρος, στις ταινίες όλους τους βλέπει, όλους αλληλοεξαρτώμενα τους τυφλώνει κι όλους τελικά τους αμείβει. Στη ζωή ο έρωτας σκορπά χαλάσματα στο πέρασμά του, στις ταινίες κατανέμεται ακριβοδίκαια, ισομερώς και αρμονικά. Οι αισθηματικές ταινίες γυρίζονται ακριβώς για να σκηνοθετηθεί το ιδανικό της ελλείπουσας στη ζωή ερωτικής αρμονίας.
Μπορεί στη ζωή ως Βασιλική, Γεωργία, Στέλλα, να ερωτεύομαι δίχως απόκριση, ξέρω όμως ότι με 7 - 7,5 ευρώ στο σινεμά ή με 1 - 2 ευρώ στο dvd θα ταυτιστώ με την πρωταγωνίστρια κι όλα θα πάνε στο τέλος καλά. Καρδιοχτύπια - αγωνία - κορύφωση μουσικής - παθιασμένο φιλί. Επιτέλους μ' αγαπά. Τίτλοι τέλους.
Η Φιόνα είναι η εκπρόσωπος της Βασιλικής, της Γεωργίας, της Στέλλας, η εκπρόσωπος του αληθινού χρώματος των ματαιώσεων της ζωής μέσα στο αφόρητο ροζ των ρομαντικών φιλμ.
Κι έτσι η Φιόνα είναι καταδικασμένη να ομολογεί εσαεί, στο ίδιο ημισκότεινο δωμάτιο, τον αδιέξοδο έρωτά της στον Τσαρλς, να εισπράττει την παγωμάρα του και να έχει να πορευτεί μ' αυτήν συντροφιά ως τους τίτλους του τέλους και μετά πάλι ξανά τα ίδια με τους τίτλους της αρχής, χωρίς να μπορεί να αλλάξει το σενάριο της ζωής της.
Δεν σ' αγαπά, Φιόνα.
Δεν έπρεπε να το δούμε αυτό σε μια αισθηματική ταινία, είναι σαν ύβρις μέσα σε μια αισθηματική ταινία, αλλά δεν σ΄αγαπά.
Είναι φορές που η Φιόνα από την μικρή ή την μεγάλη οθόνη κοιτάζει με αγωνία τη Βασιλική, τη Γεωργία και τη Στέλλα, περιμένοντας τα δικά τους καρδιοχτύπια, τη δική τους αγωνία, τη δική τους κορύφωση μουσικής, τα δικά τους παθιασμένα φιλιά.
Και χαμογελά γιατί ξέρει ότι τουλάχιστον το σενάριο της δικής τους ζωής δεν είναι προκαθορισμένο.

18 Comments:

At 10/26/2006 08:54:00 π.μ., Blogger exiled said...

Το παλιόπαιδο έγραφε υπέροχα.

 
At 10/26/2006 11:10:00 π.μ., Blogger andreas-writer said...

Καλό.

Βέβαια αυτό που θυμάμαι ήταν την Άντι Μακ Ντάουελ να απαριθμεί στον Χιού Γκράντ τους πρώην εραστές της. Πολύ πράμα...
Κάποιοι-ες στη δικαιολογία της αναζήτησης της πραγματικής αγάπης σκορπίζουν τη ζωή τους στα ξένα κρεβάτια...

 
At 10/26/2006 11:10:00 π.μ., Blogger triantara said...

έμεινε και σ'εσένα καρφωμένη αυτή η σκηνή, αυτός ο χαρακτήρας;;;;; νόμιζα πως ήταν μόνο η ιδέα μου πως είναι ότι πιο "πραγματικό" είχε η ταινία, τόσο που μετά νόμιζα ότι ήταν της φαντασίας μου

 
At 10/26/2006 01:43:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

πέτυχες πάλι διάνα... μην ξεχνάς όμως ότι υπάρχουν και θεατές που ταυτίζονται πολύ περισσότερο με τον ανεκπλήρωτο έρωτα, ακριβώς επειδή πλησιάζει περισσότερο στην πραγματική ζωή ;-)

 
At 10/26/2006 02:29:00 μ.μ., Blogger just-evi said...

Πολύ μου άρεσε το κείμενο. Η πραγματική ζωή έχει άπειρες αποχρώσεις και είναι ωραίο που σε μια "ελαφριά" ας πούμε ταινία, δεν ήταν όλα ροζ. Ο έρωτας υπάρχει (και όχι μόνο στις ταινίες) και έχει όλα τα χρώματα, όποιος "παιδεύεται" στο άθλημα, καλό είναι να το γνωρίζει... αλλά με τι θα το αλλάζαμε;;;

 
At 10/26/2006 03:26:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Έχεις δίκιο, φοβερή σκηνή.

...
Διόρθωσε, σε παρακαλώ, το url της φωτογραφίας (μάλλον φταίει το Ελληνικό όνομα του αρχείου), διότι η Κριστίν Σκοτ Τόμας είναι ωραία και τήν θέλουμε σε μεγαλύτερη ανάλυση.

 
At 10/26/2006 06:03:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Λοιπόν, προ καιρού, είχε γίνει σε κάποιο δικτυακό φόρουμ συζήτηση για αυτό το θέμα. Είχαν αναφερθεί εκεί και οι ακόλουθοι δύο δικτυακοί τόποι για τον ανεκπλήρωτο έρωτα. Γραμμένοι με χιούμορ (μπορεί να σκάσεις στα γέλια), αλλά και σοβαρά μαζί (μπορεί να κόψεις φλέβες). Ορίστε (τά στέλνω αποποιούμενος κάθε ευθύνη διά τους αναγνώστας!):

Joelogon's Foolproof Guide to Making Any Woman Your Platonic Friend

Agony and Rapture

 
At 10/26/2006 07:28:00 μ.μ., Anonymous Novalis said...

Εντάξει ρε ολντμπόυ, όλα ωραία και καλά. Αλλά αυτό που κάνεις δεν είναι σωστό. Σκέφτεσαι ένα θέμα, γράφεις γι' αυτό, κι εμείς μετά μένουμε μαλάκες, χωρίς να μπορούμε να προσθέσουμε τίποτα.
Δεν είσαι εντάξει. Όλα δικά σου;

 
At 10/26/2006 07:48:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Έστε καλά όλοι σας :)
Καλλίμαχε, για τη φωτογραφία έψαξα πολύ πριν την ποστάρω και μεγαλύτερο μέγεθος δεν βρήκα.

 
At 10/27/2006 12:26:00 μ.μ., Anonymous art said...

Η κατακλείδα σου πάντως, oldboy, θυμίζει ταινία-αν και ανεπαίσθητα:αφήνει τη Βασιλική να πιστέψει πως ίσως κάποτε, κάπου, κάποιος..λανθάνουσα μεν ελπίδα δε..

Ετσι γράφεις, σαν ταινία από αυτές που ταυτίζεσαι είτε γιατί πιστεύεις στη ζωή είτε γιατί δεν πιστεύεις καθόλου (πια...)

Και τελικά η τέχνη μιμείται τη ζωή ή όχι; Γιατί αν τη μιμείται η ταινία επιβεβαιώνει την τέχνη της...Γεμάτη από ανεκπλήρωτο η ζωή.

Υ.Γ Ο Βασίλης, ο Γιώργος και ο Στέλιος δεν έχουν άραγε παρόμοιες αναζητήσεις; ή είναι κι αυτό ένα από τα αποκλειστικά μας προνόμια;

 
At 10/27/2006 12:42:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

«Η κατακλείδα σου πάντως, oldboy, θυμίζει ταινία-αν και ανεπαίσθητα:αφήνει τη Βασιλική να πιστέψει πως ίσως κάποτε, κάπου, κάποιος..λανθάνουσα μεν ελπίδα δε..»
Σωστό είναι αυτό. Οι αισθηματικές ταινίες όμως έχουν happy end, ενώ το ποστ απλώς δεν έχει unhappy end. Aς πούμε ότι έχει ανοιχτό τέλος.
Όσο για το ΥΓ και βέβαια έχουν παρόμοιες αναζητήσεις. Αλλά η Φιόνα είναι γυναίκα και γι' αυτό έγραψα για γυναίκες. Πάντως αν και οι αναζητήσεις είναι παρόμοιες το κοινό των αισθηματικών ταινιών είναι νομίζω βασικά θηλυκό.

 
At 10/27/2006 08:50:00 μ.μ., Anonymous Garine said...

Chapeau!

 
At 10/28/2006 02:02:00 π.μ., Blogger lemon said...

!!! (ωραία).

 
At 10/28/2006 07:36:00 μ.μ., Anonymous nikoxy said...

Εξοχο!

 
At 10/29/2006 04:30:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Ευχαριστώ πολύ.

 
At 10/31/2006 10:35:00 π.μ., Anonymous flo said...

Μου άρεσε πολύ, όπως μου αρέσει πάντοτε η Φιόνα.

 
At 10/31/2006 02:05:00 μ.μ., Blogger discolata said...

Δεν πάει το μυαλό σου πόσες φορές μπερδεύτηκα λίγο στην πορεία και λίγο έλλειψε να ευχηθώ φωναχτά να ήτανε λέει και το σενάριο της δικής μου ζωής προκαθορισμένο.

Ευτυχώς τελικά, το βούλωσα εγκαίρως.

Υπέροχη η Κριστίν.
φιλί

 
At 7/27/2009 07:52:00 μ.μ., Blogger apple130674 said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home