Παρασκευή, Οκτωβρίου 14, 2005

Ολότελα

Σκέφτεται τις μέρες και τις μέρες και τις μέρες, το ατελείωτο φιδάκι των ημερών που πήγαν χαμένες, που έμειναν λειψές, που μασουλήθηκαν και φτύστηκαν σαν τσίχλες,
σκέφτεται ότι αυτές οι μέρες και οι μέρες και οι μέρες δεν ήταν όποιες κι όποιες, ότι το ατελείωτο φιδάκι των ημερών σχημάτιζε τη λέξη νιάτα
και σκέφτεται ότι οι μέρες και οι μέρες και οι μέρες δεν πήγαν ολότελα χαμένες, καθώς ένιωθε τουλάχιστον -ή νόμιζε πως ένιωθε- κάτι που έμοιαζε με πόνο, κάθε μία από τις μέρες και τις μέρες και τις μέρες.
Ας το πούμε έτσι: Ήξερε τι έχανε.
Δεν συμμετείχε στον πόλεμο της κάθε μέρας, κατέθετε όμως κάθε βράδυ στεφάνι στο μνημείο της άγνωστης ημέρας, της ημέρας που γλιστρούσε χωρίς να την γνωρίσει και πέθαινε στον αγώνα για τη λευτεριά από τα δεσμά ...
Τα δεσμά; Μα ποιός τον είχε φυλακίσει;
Έπαιξε τα κλειδιά στα χέρια του και έπεσε για ύπνο.
Αύριο πάλι.

2 Comments:

At 10/21/2005 04:22:00 μ.μ., Anonymous The Girl Downstairs said...

Η μεγαλύτερη φυλακή, λένε, είναι η φυλακή του μυαλού μας.
Εκεί δεχόμαστε άλλωστε και τη μεγαλύτερη καταστολή. Έτσι δεν είναι?
Μερικές φορές ο αγώνας για την επιβίωση σε κάνει να χάνεις τις μέρες, τις μέρες, τις μέρες, τα λεπτά, τα λεπτά, τις ώρες, τις ώρες, τις στιγμές, τις στιγμές. Τότε πρέπει να κάνεις έναν άλλο μεγάλο αγώνα, να τρέξεις ακόμα πιο γρήγορα. Να προλάβεις τη ζωή σου που φεύγει και σε προσπερνά. Να καταφέρεις κάποιες μέρες να ζήσεις στιγμές «ελεύθερες». Αυτό δεν μας έχει μείνει μόνο?
Συνήθως αυτές οι στιγμές λυπούν σε αυτούς που μπορούν να τις ζήσουν. Έτσι?
Που παλεύουν να σπάσουν τα δεσμά....να σκοτώσουν το φρουρό. Θα τα καταφέρουν?

 
At 10/21/2005 06:04:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Mπα.
Αλλά μπορεί κιόλας, ποτέ δεν ξέρεις.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home