Δευτέρα, Αυγούστου 01, 2005

Ελληνίσκοι

Eίπαμε ότι ο καθένας σ' αυτή τη ζωή βλέπει αυτό που θέλει να δει.
"Η τελευταία εικόνα που συγκράτησα από τη συλλογική περιπέτεια του περασμένου καλοκαιριού ήταν η ταπεινωτική γιούργια των εθελοντών, που πήδαγαν μάντρες και κουτρουβαλιάζονταν για να προλάβουν να πάρουν το δωρεάν κινητό που τους είχε τάξει η Οργανωτική Επιτροπή".
Τάδε έφη και τάδε είδε η "Πανδώρα" του Βήματος (Σάββατο 30.7.05).
Δεν θα αφήσουμε ποτέ την πραγματικότητα να διαψεύσει τις προκαθορισμένες αντιλήψεις μας και τις ιδεοληψίες μας. Θα επιλέξουμε να αποσιωπήσουμε ό,τι δεν μας βολεύει από αυτήν -να το αποσιωπήσουμε και από εμάς τους ίδιους, δηλαδή να το ξεχάσουμε- και να προβάλουμε την εικόνα που ανταποκρίνεται στα αγαπημένα μας στερεότυπα. Έτσι ώστε να τα αναπαράγουμε στον αιώνα τον άπαντα. Ερήμην της πραγματικότητας.
Συνεχίζει λίγο πιο κάτω η "Πανδώρα":
"Ο λόγος που ξεχάσαμε τόσο γρήγορα τους Ολυμπιακούς (με την ανακούφιση της χοντρής που πετάει ξεφυσώντας από πάνω της τον κορσέ, μόλις της έχουν αδειάσει τη γωνιά οι καλεσμένοι της...) είναι ότι τους βιώσαμε με τον τρόπο που ενέτεινε τις αντιφάσεις της λεγόμενης "ιδιαιτερότητάς" μας - της ιδιορρυθμίας μας, με άλλα λόγια. Από τη μία, μας κατέτρωγε η φριχτή αγωνία του νεόπλουτου μη τυχόν δεχθεί την απόρριψη της κοινωνικής ομάδας στην οποία ποθεί να ανήκει. Από την άλλη, η αγωνία του συμπλεγματικού μη τυχόν και δεν του αναγνωρίσουν οι άλλοι την αλήθεια που κατέχει ο ίδιος, ο Θεός και, οπωσδήποτε, η μάνα του: ότι δηλαδή είναι ο καλύτερος σε όλα.
Υποψιάζομαι ότι δεν μας άφησαν ευχάριστη επίγευση οι Ολυμπιακοί. Ίσως επειδή χρειάστηκε να τεθούμε υπό την κρίση των ξένων. "Καλύτερα μόνοι και ανάδελφοι, δεν έχουμε να αποδείξουμε τίποτα σε κανέναν" θα έλεγε ένας κλασικός Ελληναράς".
Φτάσαμε στη λέξη κλειδί. Θεωρώ ότι όπως η λέξη "Ελληναράς" περιγράφει πράγματι έναν υπαρκτό ψυχολογικό τύπο Έλληνα, θα έπρεπε αντίστοιχα να υπάρχει και η λέξη "Ελληνίσκος", η οποία θα περιέγραφε έναν επίσης υπαρκτό ψυχολογικό τύπο Έλληνα. Όπως δηλαδή ο Ελληναράς τα ανάγει όλα στο ανάδελφο των Ελλήνων με την θετική έννοια, έτσι κι ο Ελληνίσκος, αδελφάκι του Ελληναρά, τα ανάγει εξίσου όλα στο ανάδελφο των Ελλήνων, με την αρνητική όμως τώρα έννοια: Ο Έλληνας -και ειδικά αυτός- που είναι ανοργάνωτος, εθνικιστής, συμπλεγματικός, νεόπλουτος κ.ο.κ.
Ο Ελληνάρας είναι πάρα πολύ Έλληνας, θεωρεί ότι είναι κάτι εντελώς ξεχωριστό επειδή είναι Έλληνας.
Ο Ελληνίσκος πάλι νιώθει άβολα που είναι Έλληνας, θα προτιμούσε μάλλον να μην είναι Έλληνας και να ζει στην Εσπερία.
Ο Ελληνάρας προσπαθεί να καλύψει τις μειονεξίες του ως άτομο με την προβολή μιας συλλογικής ταυτότητας που αυτόματα θεωρεί ότι τον κάνει μάγκα.
Ο Ελληνίσκος προσπαθεί να καλύψει τις μειονεξίες του ως άτομο κάνοντας σκοπό ζωής του την μηδενιστική κριτική σχεδόν όλων όσων συμβαίνουν στην Ελλάδα και κυρίως την αφ' υψηλού και απορριπτική κριτική της συντριπτικής πλειοψηφίας των συμπολιτών του, τους οποίους κατακεραυνώνει -είτε είναι είτε δεν είναι- ως Ελληναράδες.
Ο Ελληνάρας νιώθει ανώτερος από τους άλλους επειδή είναι "Έλληνας".
Ο Ελληνίσκος νιώθει ανώτερος από τους άλλους επειδή δεν είναι "Ελληναράς".
Το ότι "οι άλλοι" στην μια περίπτωση είναι αλλοδαποί και στην άλλη Έλληνες, ας μην μας μπερδεύει.
Ελληνάρας και Ελληνίσκος είναι αδελφοί εν τω κόμπλεξ και εν τη αδυναμία να τα βρουν με τον εαυτό τους και να σχηματίσουν μια προσωπικότητα μη συμπλεγματική, μια προσωπικότητα στην οποία τα της εθνικής συνείδησης θα είναι τμήμα και όχι όλον.

9 Comments:

At 8/01/2005 07:40:00 μ.μ., Blogger J95 said...

Ή, όπως λέω κι εγώ, επειδή θαμπώνεσαι από χάντρες και καθρεφτάκια δε σημαίνει ότι δεν είσαι κι εσύ ούγκα.

 
At 8/01/2005 08:32:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Πάει να πει;

 
At 8/01/2005 09:45:00 μ.μ., Blogger lefty said...

Ούγκα μπούγκα, εγκώ Ελληνίσκος.

 
At 8/01/2005 09:52:00 μ.μ., Blogger lefty said...

Πάντως κι ο Μητσάρας ανακαλύπτει παντού Μητσίσκους και ο Χατζάρας παντού Χατζίσκους, αν μου επιτρέπεις.

 
At 8/01/2005 10:30:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Θα 'μαι Ελληνάρας κι εγώ καταπώς φαίνεται.

 
At 8/02/2005 02:21:00 μ.μ., Blogger J95 said...

Πάει να πει ότι οι χάντρες και τα καθρεφτάκια (i.e. επιφανειακή ξενομανία) είναι εξίσου ούγκα με το σκέτο ούγκα (i.e. ελληναριό).

Καλά, δεν είμαι και πολύ σίγουρος ότι κόλλαγε.

 
At 8/02/2005 07:53:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Πάντως Ελληνάρες, Ελληνίσκοι και σκέτοι Έλληνες θα μπορούσαμε να φωνάζουμε ο ένας τον άλλο με κοινό χαϊδευτικό: Έλλη. Το όνομα θα κάλυπτε και όσους νοσταλγούν το στρατιωτικό παρελθόν της Παλιάς Αγίας Ελλάδας και όσους είναι περισσότερο προσανατολισμένοι προς το φαν του παρόντος. Διακόπτω το σχόλιο γιατί έπρεπε να έχω πάρει τα χάπια μου εδώ και ώρα κι έχουν αρχίσει ήδη οι παρενέργειες.

 
At 3/03/2007 06:32:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Very nice site! » »

 
At 4/26/2007 11:35:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

best regards, nice info » » »

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home