Δευτέρα, Ιουλίου 25, 2005

Παλιά Αγία Ελλάς

O Νάσος Αθανασίου παίρνει τηλεοπτική συνέντευξη από τον Μίκη Θεοδωράκη. Κάποια στιγμή ο Μίκης του λέει πόσο χαίρεται τους σημερινούς νέους που ανεβαίνουν πάνω στις μηχανές τους, βάζουν τις κοπέλες τους από πίσω και διασχίζουν την πόλη, έχοντας εκατοντάδες πιθανά στέκια και καφετέριες όπου μπορούν να κάτσουν. Ο Νάσος παθαίνει πολιτισμικό σοκ. Το τελευταίο που περίμενε ν' ακούσει είναι ότι η καφετέρια δεν αποτελεί σύμβολο παρακμής και ότι οι νέοι που κάθονται με τις ώρες σ' αυτές είναι κάτι διαφορετικό από χαραμοφάηδες. Μα πώς γίνεται να λέει τέτοια πράγματα; Ο Μίκης είναι η ιερότερη αγελάδα της δικής του Ελλάδας, της Παλιάς Αγίας Ελλάδας. Ευτυχώς ο Νάσος έχει γερά αποθέματα κλαψομουνισμού μέσα του και αντιστέκεται: "Ναι, αλλά το δυστύχημα ξέρετε ποιό είναι; Είναι ότι δεν θα πάνε ούτε καν εκεί, θα πάνε στα μπαρ, τα ολοσκότεινα, με την μουσική στη διαπασών, όπου ο νέος δεν θα βλέπει και δεν θα ακούει τη νέα". Ο Μίκης τότε καταφέρνει δεύτερο συντριπτικό χτύπημα στις βεβαιότητες του Νάσου, λέγοντας ότι κι αυτά τα μπαρ είναι όμορφοι χώροι, μέσα στους οποίους υπάρχει ένας διάχυτος ερωτισμός και όπου δεν χρειάζεται να μιλήσει και να ακούσει ο ένας τον άλλο, γιατί μιλούν τα κορμιά τους.
Ο Μανώλης Μητσιάς πάλι, σε συνέντευξή του ("Ελευθεροτυπία", 16.7.05) και σε ερώτηση της δημοσιογράφου αν "θα την ξαναβρούμε αυτή τη χώρα;" (την Παλιά Αγία Ελλάδα δηλαδή) απαντά κατά λέξη: «Για μένα πάει - και μακάρι να βγω ψεύτης. Μόνο μέσα από κάποια καταστροφή πολιτιστική ή κοινωνική ή όταν θα πεινάσουμε πολύ, θα ανακαλύψουμε πάλι τις ρίζες μας. Η μεγάλη ευδαιμονία μάς εμποδίζει να σκεφτόμαστε. Από τη μια μέρα στην άλλη χάθηκε μια ιστορία χρόνων: η δεκαετία του '60, του '70 μέχρι και οι αρχές του '80 αποκόπηκαν ξαφνικά από το σημερινό γίγνεσθαι».
Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος στο ίδιο μήκος κύματος ("Βιβλιοδρόμιο-ΝΕΑ", 2.7.05") θα ερμηνεύσει τη σιωπή του Μανώλη Αναγνωστάκη ως εξής: "... όταν η αξιοπρέπεια έγινε άνεση, βολή, καβούκι, βόλεμα, αδιαφορία, ιδεολόγημα, εξαγορά, ο ποιητής δεν είχε λόγο, έχασε, θα έλεγα, τον λογαριασμό. Με ποιον να λογαριαστεί άλλωστε; Όταν ο φόρος των αιμάτων έγινε μπροσούρα, όταν οι αξίες δεν δοκιμάζονταν στην κόψη του ξυραφιού αλλά στις αφίσες της πολιτικής διαφήμισης, όταν το πάθος για την αλήθεια και την ελευθερία έγινε κομματική ταυτότητα και στις δύο όχθες, ο ποιητής που επέλεξε να μιλήσει ως πολίτης στην Αγορά αλλά και στον συνήθη τόπο των εκτελέσεων δεν έχει λόγο υπάρξεως, αφού οι λέξεις του δεν έχουν πέραση πια ως πρόκες αλλά στην καλύτερη περίπτωση έγιναν «δοκιμές νάρκης του άλγους» - δηλαδή παυσίπονα, αναλγητικά, αναβολικά, οιστρογόνα και όχι σπάνια υπόθετα".
Παρελθοντολαγνεία αγάπη μου. Απαξίωση του παρόντος αγάπη μου.
Ο Μητσιάς περίπου οραματίζεται καταστροφές για να ξαναβρούμε τις ρίζες μας, ο Γεωργουσόπουλος περίπου προτιμά τις σφαγές από τις κομματικές μπροσούρες.
Λατρεμένο μου παρελθόν, Παλιά Αγία μου Ελλάδα, τότε που όλα ήταν ωραία, η ντομάτα είχε τη γεύση της, το καρπούζι τη δική του, έλεγες καλημέρα σε όλους τους γείτονές σου, οι θάλασσες και οι ουρανοί ήταν καθαροί, η ποίηση, η μουσική όλα - όλα ανθούσαν, ακόμη και το δέρμα μου, ακόμη και η φύση μου που δεν είχε ανάγκη από χαπάκια για να σηκωθεί.
Αχ, να ξαναρχόταν ο εμφύλιος να πολεμήσουμε για τα ιδανικά μας, τον κομμουνισμό ή το έθνος, αχ, το αστυνομικό κράτος της δεξιάς και οι διαδηλώσεις, αχ, η χούντα με τους βασανισμούς της και την αντίστασή μας, αχ, τι ωραίες εποχές, με το ξύλο των δασκάλων, με το ξύλο των γονέων, με το ξύλο των αντρών στις γυναίκες, με την οικονομική ανέχεια.
Τώρα δεν υπάρχουν πια ποιητές, δεν υπάρχουν πια τραγούδια, τώρα κανείς μας δεν σκέφτεται πια, μια παρακμή και μόνο, μια ηθική εξαθλίωση και μόνο, Τατιάνες και Κακαουνάκηδες και μόνο. Ψυτάλλεια ατελείωτη το παρόν μας.
Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι οι "τρομοκρατικές" επιθέσεις τα επόμενα χρόνια πυκνώνουν. Ας υποθέσουμε ότι αρχίζουμε όλοι να ζούμε σε ένα καθεστώς τρόμου και αβεβαιότητας. Ας υποθέσουμε ότι πια η αστυνομία θα μπορεί να πυροβολεί και να σκοτώνει ελεύθερα και στο Λονδίνο και στην Αθήνα όποιον της φανεί ύποπτος (ή μήπως έφτασε ήδη αυτή η εποχή;). Ας υποθέσουμε ότι πηγαίνουμε σε νέες μορφές ολοκληρωτισμού. Μήπως θα είναι καλύτερα τότε; Μήπως ποιητές λύσουν τη σιωπή τους, μήπως νέοι Θούριοι γραφτούν, μήπως ξαναβρούμε τις ρίζες μας, μήπως βρούμε κάπου να πιστέψουμε, κάτι να λαχταρήσουμε, κάποιον να μισήσουμε;
Δύσκολο πράγμα η ελευθερία. Είναι πιο δύσκολο να είσαι συγκροτημένος και πλήρης άνθρωπος σε καθεστώς ελευθερίας, απ' ότι σε καθεστώς ανελεύθερο.
Δύσκολο πράγμα και η συμφιλίωση με το παρόν, η αγάπη του τώρα και η απόλαυση όσων είναι όμορφα στο τώρα.
Δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς Μίκης για να διακρίνει την ομορφιά και στο σήμερα. Μπορεί να είναι και Γιώργος, Ελένη ή Παναγιώτης.

25 Comments:

At 7/25/2005 08:38:00 μ.μ., Blogger konfet said...

Πολυ καλο ποστ.
Όλη αυτή η χορωδία της μιζέριας βρίσκει κάθε μέρα και έναν λόγο να θρηνήσει για "κάτι που χάνεται": από το επάγγελμα του λατερνατζή μέχρι την πάστα νουγκατίνα.

Βασικά το πρόβλημα είναι ότι "χάθηκε το σέβας"

 
At 7/25/2005 10:15:00 μ.μ., Blogger neTpen said...

Συμφωνώ! Νισάφι πια με αυτή τη θεοποίηση του παρελθόντος. Κάθε εποχή έχει τις μαγείες της, τις εμπνεύσεις της και τη δική της ιδιαίτερη "ποίηση". Η αλλαγή δεν είναι κακή, παρά μόνο για τα άτομα που αδυνατούν να προσαρμοστούν, αγκυλωμένοι στις εμμονές τους. Ωραίο κείμενο!

 
At 7/25/2005 11:34:00 μ.μ., Blogger Μήτσος, ο καφετζής said...

Ρε θεέ, να σε προσλάβω να γράφεις στο Πρώτο Θέμα.... εεε, στον ΚΑΦΕΝΕ ήθελα να πω (τζάμπα όμως).

Ο Νάσος τέτοιος πριν χρόνια συνεντευξίαζε τον Νότη Σφακιανάκη. "Μα εσύ έχεις δηλώσει πως έχεις πάει με γυναίκες πολύ ομορφότερες της Σάρον Στόουν" τον σφυροκοπά. "Μα γιατί, ποια είναι η Σάρον Στόουν, δε κατάλαβα δηλαδή" τον ισοπέδωσε ο Νότης! Αυτός εκεί όμως, αήτητος: "μα η Σάρον Στόουν είναι....


..


....
......



....η Σάρον Στόουν"!! Βρε ουστ!

Καλά είπε ο Παναγιώτης Χατζηστεφάνου πως "στην Ελλάδα οι άνθρωποι (αυτοί οι άνθρωποι τέλος πάντωνε) πεθαίνουν στα 17 και τους θάβουν στα 70".

Μακριάαααααααααα....!!

 
At 7/26/2005 12:20:00 π.μ., Blogger Alberich said...

Αυτοί θέλουνε να πυρποληθεί η Ρώμη για να εμπνευστεί ο Νέρωνας.

 
At 7/26/2005 12:24:00 π.μ., Blogger Storyteller said...

Η παρελθοντολογια (και ουχί η ιστορική αναδρομή η οποία απαιτεί και κριτικό πνεύμα) υπηρξε πάντα ίδιον των ανοργασμικών (νοητικά και σωματικά) και έχουμε αρκετούς να μας το θυμίζουν! Ας ειναι...

 
At 7/26/2005 01:48:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Konfet, συμφωνώ απόλυτα, το πρόβλημα είναι ότι χάθηκε το σέβας.
Νetpen, αν η θεοποίηση αυτή ήταν απλά νοσταλγική, ίσως δεν πείραζε και τόσο. Δεν είναι όμως. Είναι θεοποίηση που ταυτόχρονα φορτώνει ενοχές το παρόν και όλους εμάς που δεν αξιωθήκαμε να ζήσουμε στις ένδοξες λαμπρές εποχές. Με άλλα λόγια φταίμε κι εγώ κι εσύ που ο Χατζιδάκις κι ο Ελύτης πέθαναν και δεν υπάρχουν σήμερα ισάξιοί τους (αν δεν υπάρχουν - μπορεί να είναι 20 χρονών και να προσπαθούν να κυκλοφορήσουν το πρώτο τους cd ή να εκδώσουν την πρώτη τους ποιητική συλλογή).
Μήτσο, ο Θεοδωράκης μόλις έκλεισε τα 80 αλλά έχει περισσότερη φρεσκάδα στο μυαλό του απ΄ότι είχαν αυτοί στα 16 τους.
Alberich, δεν είναι αστείο. Ναι, τελικά αυτό θέλουνε.
Storyteller, το θέμα είναι ότι το παρελθόν είναι ακίνδυνο. Υμνώντας το δεν υπάρχει περίπτωση να διαψευσθούμε. Αν αντί να μεμψιμοιρούμε όμως, ψάχνουμε να βρούμε τι αξίζει στο παρόν, τι γεννιέται και τι κινείται σήμερα, μπορεί και να εκτεθούμε. Άσε καλύτερα να μιλάμε για τα παλιά όπου υπάρχει συναίνεση για το τι απ' αυτά ήταν σημαντικό και το όχι.

 
At 7/26/2005 02:25:00 π.μ., Anonymous Θείος said...

Η εξάλειψη της ανέχειας και η (ιστορικώς τυχαία, αλλά όχι απόλυτη - βλέπε Κύπρο) απουσία βίας από τη ζωή των Ελλήνων τις τελευταίες δεκαετίες είναι βεβαίως καλοδεχούμενες.
Υπάρχει όμως παράλληλα το (παγκόσμιο) ιστορικό φαινόμενο του αφανισμού των λαϊκών πολιτισμών (εθνικών ταυτοτήτων) λόγω της αδηφάγου και κατακλυσμιαίας φύσης του κεφαλαιοκρατικού συστήματος. Το σύστημα αυτό απαιτεί και επιτυγχάνει την απάλειψη της λαϊκής κουλτούρας, της μόνης πολιτικώς σημαίνουσας, είτε δια της μετατροπής των εκφράσεών της σε καταναλωτικά αγαθά (παραγόμενα όχι με πολιτιστικούς/καλλιτεχνικούς/συναισθηματικούς, αλλά με εμπορικούς όρους,)είτε διά της εξαφάνισής τους.
Με ψύχραιμη αναλυτική ματιά δεν διαφαίνεται κάποια "σωτηρία",, οπότε ας μην είμαστε τόσο αυστηροί με τους "νοσταλγούς". Πράγματι, η νοσταλγία μπορεί να συνιστά αρνητισμό, γεροντοκορισμό και κλαψομουνισμό, αλλά μπορεί και να οφείλεται στην απελπισία του πεπαιδευμένου ανθρώπου εμπρός στον εκβαρβαρισμό του λαού (που κάποτε τραγουδούσε τον Τσιτσάνη και τώρα "ακούει" Ρέμο, και εμπρός στην εν γένει πολιτισμική γενοκτονία.

 
At 7/26/2005 08:35:00 π.μ., Blogger Hamlet said...

Ναι, ναι, όλοι στο ποιοτικό ήσαντε έναν καιρό κι ακούγανε Τσιτσάνη. Σοβαρά; Tι λέτε.

Ακούστε κι αυτό (απόσπασμα από γαλλικό μυθιστόρημα):

...Στο τραπέζι, κι ενώ οι συνδαιτυμόνες έχουν αποφάει, έρχεται η ώρα του φρούτου. Βγάζουν λοιπόν ροδάκινα, τα κόβουν, τα μοιράζουν. Ένας καλεσμένος, εξηντάρης ιερέας, αρχίζει τους αναστεναγμούς:

"Αχού, στον καιρό μου τα ροδάκινα μυρίζανε, αχ πώς μυρίζανε! Κι ήταν κόκκινα, και μεγάλα, μεγάλα, διπλάσια από δαύτα. Όσο πάνε τα πράματα και μικραίνουν, χειροτερεύουν".

"Ναι, ναι", του απαντάει ένας άλλος από τους παρόντες, που ήξερε το χούι του και την εγωκεντρική του γκρίνια. "Το ξέρουμε, μας το ξανάπες. Και σίγουρα στον καιρό τού Αδάμ θα 'τανε τα ροδάκινα μεγάλα σαν καρπούζια".


Αυτό ήτανε το απόσπασμα (από μνήμης, ναι;). Συμπέρασμα: μήπως είμαστε πολύ εγωιστικά γουρούνια; Είμαστε. Ανθρώπινο-ξανθρώπινο, είμαστε.

Γεια σας.


Οπ, μικρή λεπτομέρεια: το αποσπασματάκι είναι από τον Ζιλ Μπλας του Alain-Rene Lesage και γράφηκε το 1715.

 
At 7/26/2005 09:05:00 π.μ., Blogger Alberich said...

Για τον συγκεκριμένο Αθανασίου έχω την εντύπωση ότι όλα αυτά είναι θέμα image.Το παίζει δηλαδή.
Από κει και πέρα η εξιδανίκευση του παρελθόντος έχει πολλές αιτίες. Κατά το παρελθόν ο νυν νοσταλγός ήταν νέος.
Το παρελθόν είναι παγιωμένο και δεν κρύβει (οδυνηρές) εκπλήξεις, ενώ το παρόν είναι συγκεχυμένο και το μέλλον αβέβαιο .Επί πλέον-όπως έχει ήδη παρατηρηθεί -ο χρόνος έχει ήδη κάνει ένα ξεκαθάρισμα , έχει αναδείξει τις αξίες και έχει διαγράψει τις ασημαντότητες του παρελθόντος (δεν ακούγανε μόνο Τσιτσάνη).
Πέραν αυτών των γενικών, ειδικά στις μέρες μας η πλειοψηφία των "πεπαιδευμένων" που έχουν το προνόμιο να νοσταλγούν δια του τύπου ή από κάποιο άλλο δημόσιο βήμα, έχει έναν παραπάνω λόγο.Έπεσαν πάνω σε μια ιστορική "κοψιά" όπου κατέρρευσε ένα σύνολο από ιδεολογικούς, ηθικούς και αισθητικούς μύθους.Αποπειράθηκαν για προσωπικούς υπαρξιακούς λόγους να συμβιβάσουν το πριν και το μετά με έναν εύσχημο τρόπο, αλλά αυτό απέτυχε ,εξ ου και η συλλήβδην απόρριψη των πεπαιδευμένων (και της παιδείας) από τον λαό (στον οποίο η ιδεολογική τους προκατάληψη είχε δώσει ιδιότητες που δεν είχε).
Τέλος ο λαικός πολιτισμός δεν έχει ως απαραίτητη προυπόθεση την εθνική ταυτότητα.Αυτό αφορά μια συγκεκριμένη ιστορική περίοδο.Όπως και η βία δεν είναι η μαμή της καλλιτεχνικής δημιουργίας (ο Νέρων τζάμπα την έκαψε τη Ρώμη).

 
At 7/26/2005 05:09:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Aς μιλήσουμε με παραδείγματα, θείε. Θεωρώ την τελετή ενάρξεως των Ολυμπιακών ένα από τα κορυφαία νεοελληνικά έργα τέχνης. Θεωρώ τον Θανάση Παπακωνσταντίνου μουσικό που από πολύ πολύ λίγους του παρελθόντος έχει να ζηλέψει. Ο Κραουνάκης είναι μικρό μέγεθος; Κι ο Μικρούτσικος; Ή μήπως καταλογίζεται στους παλιούς κι αυτός; Υπήρχαν πολλοί στιχουργοί σαν τον Φοίβο Δεληβοριά στο παρελθόν; Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός κάνει ένα ασήμαντο θέατρο; Σε τελική ανάλυση σήμερα δεν ακούμε Τσιτσάνη; Επειδή ο Τσιτσάνης ή ο Μάρκος άνηκε σε μια άλλη εποχή δεν ανήκει ΚΑΙ στη δική μας; Οι μεγάλοι δημιουργοί ανήκουν μόνο στις εποχές που τους γέννησαν; Γιατί να μην πούμε ότι σήμερα έχουμε την ευχέρεια να ακούμε ΚΑΙ Τσιτσάνη ΚΑΙ όλους τους άλλους; Εν πάση περιπτώσει δεν δέχομαι "την απελπισία του πεπαιδευμένου ανθρώπου μπροστά εμπρός στον εκβαρβαρισμό του λαού", δεν τη θεωρώ γνήσια αυτήν την απελπισία, τη θεωρώ ντεμέκ, θεωρώ ότι είναι βασικά μιζέρια με πολιτιστικό άλλοθι. Δέχομαι και σέβομαι τον πεπαιδευμένο άνθρωπο που θα σταθεί εξίσου κριτικά απέναντι στο παρελθόν και στο παρόν, εξίσου κριτικά απέναντι στις καφρίλες και τα μεγαλεία του σήμερα. Γιατί και σήμερα υπάρχουν μαργαριτάρια ανάμεσα στα σκουπίδια, όπως και χθες υπήρχαν μαργαριτάρια και σκουπίδια ανάμικτα. Όποιος βλέπει μόνο σκουπίδια στο σήμερα, όποιος επιλέγει μόνο να ολοφύρεται για την κατάντια μας, βλέπει με τα μάτια του Οιδίποδα.

 
At 7/26/2005 07:08:00 μ.μ., Blogger newManifesto said...

μια μικρή επισήμανση ... η τελετή έναρξης δεν ήταν έργο τέχνης ήταν μαθητική παράσταση με ιλιγγιώδες budget και θέμα "αναμνήσεις από το παρελθόν"

α και κάτι άλλο ή Ελλάδα, η ζωή , ο κόσμος ήταν λίγο καλύτερα παλιότερα και λίγο χειρότερα σήμερα

 
At 7/26/2005 10:06:00 μ.μ., Anonymous Θείος said...

Old boy, συμφωνώ με όσα γράφεις, ως προς εσένα, εμένα και τους αναγνώστες αυτού και άλλων μπλογκ (τι λέξη!). Ισχύουν για λίγους ανθρώπους. Ο πολύς κόσμος έχει χάσει τον πολιτισμό του, και αυτό είναι (επαναλαμβάνω) που έχει πολιτική σημασία. Οι καλλιτέχνες και τα έργα που αναφέρεις αφορούν (συνήθως) πολύ λίγους σήμερα. Ο Τσιτσάνης, στην εποχή του, τους αφορούσε όλους, και, κυρίως, τον τραγούδαγαν, δεν τον "ακούγανε" (έγραψα περί "προϊόντος").
Και οι φίλοι που πολύ εύστοχα επισημαίνουν την τάση του ανθρώπου για εξωραϊσμό του παρελθόντος, έχουν μεν δίκηο, αλλά μόνον εν μέρει. Ας μην αγνοούμε την -ΧΩΡΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ- επέλαση του καπιταλισμού επί της λαϊκής κουλτούρας και του τρόπου ζωής. Αυτή η επέλαση είναι που προκάλεσε την τρυφερή και θυμωμένη κραυγή του αείμνηστου Ηλία Πετρόπουλου, με τη μορφή ατέλειωτων βιβλίων και άρθρων.
Τέλος, ας διευκρινίσω ότι (σε αντίθεση με τον αείμνηστο) δεν υπερασπίζομαι συνολικά τον πολιτισμό που έφυγε, την Ελλαδίτσα που ποτέ δεν γνωρίσαμε οι νεότεροι. Καυτηριάζω το ότι, αν και αναπόφευκτα μάλλον, ο πολιτισμός αυτός δεν μετεξελίχθηκε σε /αντικαταστάθηκε από/ άλλον, αλλά από την υποκουλτούρα της κατανάλωσης που επιτάσσει το παγκοσμίως κρατήσαν σύστημα.

 
At 7/27/2005 02:49:00 π.μ., Anonymous xilaren said...

Πολύ ωραίο ποστ. Συμφωνώ απόλυτα.

Μια μικρή ένσταση όμως για την τελετή έναρξης: δε νομίζεις οτι η "παρέλαση" προς το τέλος εκφράζει αυτό ακριβώς που σχολιάζεις στο ποστ σου; Αν και αγαπώ πολύ τον Παπαϊωάννου και μου άρεσε συνολικά η τελετή, στο τέλος "έφαγα" μια μικρή φρίκη όταν συνειδητοποίησα πως και για αυτόν ο σύγχρονος ελληνικός πολιτισμός τελειώνει στον Τσαρούχη και στο ρεμπέτικο.
Ίσως πάλι να υπερεκτιμώ το σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό... δεν ξέρω...

Υ.Γ. my dear hamlet, πολύ καλό το απόσπασμα απ'το Gil Blas!

 
At 7/27/2005 03:54:00 π.μ., Blogger J95 said...

Αν και αγαπώ πολύ τον Παπαϊωάννου και μου άρεσε συνολικά η τελετή, στο τέλος "έφαγα" μια μικρή φρίκη όταν συνειδητοποίησα πως και για αυτόν ο σύγχρονος ελληνικός πολιτισμός τελειώνει στον Τσαρούχη και στο ρεμπέτικο.

Προφανώς κράταγες τις δυνάμεις σου για τώρα που θα σου θυμίσω ότι ο αρχαίος πολιτισμός (κατά την τελετή έναρξης) ξεκινούσε από τους Μινωίτες, τους οποίους ακολουθούσαν η (κάτασπρη) Κλασική Εποχή, ο Μεγαλέξανδρος, το Βυζάντιο και το 1821.

Πήδηξε περίπου 400 χρόνια της ύστερης χαλκοκρατίας (και τα πιο ΣΟΣ θα έλεγα), περί τα 600 χρόνια (και 65536 χρώματα) Κλασικής Εποχής εκτός Αθήνας του Περικλή, 700 χρόνια ρωμαιοκρατία, 400 χρόνια τουρκοκρατία.

Δεν ήταν απλά σχολική παράσταση. Ήταν σχολική παράσταση σε ημέρα εθνικής γιορτής επί Χούντας.

 
At 7/27/2005 11:06:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Περί Αθανασίου και λοιπών δημοσιογράφων, μου φαίνεται πως όλο και συχνότερα επιδιώκουν την αντιστροφή ρόλων. Προς στιγμή στη συγκεκριμένη συνέντευξη μου φάνηκε πως δεν έπαιρνε συνέντευξη ο Αθανασίου, αλλά προέβαλε τις απόψεις του μέσω του Θεοδωράκη. Τελικά δεν ξέρω τί ακούστηκε περισσότερο εκείνο το πεντάλεπτο, ότι οι σημερινοί νέοι δεν ζουν (γελάνε, επικοινωνούν, κλπ) όπως είχε συμπεράνει ο Αθανασίου, ή πως όπως τότε έτσι και τώρα, υπάρχουν ευτυχείς καλλιεργημένοι νέοι, όπως υποστήριζε ο Θεοδωράκης (για να ακουστούν οι δικές του απόψεις γινόταν και η συνένευτξη άλλωστε.)
ξ

 
At 7/27/2005 11:24:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

@xilaren: Όχι, η πρόθεση δεν ήταν να "δείξει" μέχρι τον Τσαρούχη και το ρεμπέτικο, απλά η "συνέχεια" βρισκόταν στην τελετή λήξης.

@j95: Σε συνέντευξη του, παραδέχθηκε πως (για τελετή έναρξης)
"Ελπίζω να φτιάξαμε ένα σύμπαν το οποίο ανταποκρίνεται στη βαθύτερη ελληνική μας υπόσταση. Δηλαδή μια ονειρική σύνδεση με τον τόπο μας, η οποία είναι αληθινή αν και φαντασιωτική. Το ζητούμενό μας δεν ήταν ρεαλιστικό. Ηταν ιδεαλιστικό."

(για τελετή λήξης) "Αν ήμασταν εμπνευσμένοι τόσο ώστε να παρουσιάσουμε μια διαστημική συμφιλίωση των πάντων, η οποία να μοιάζει απόλυτα φυσική, δε θα μπορούσε να πει κανείς τίποτα. Επειδή όμως το επίπεδο της καλλιτεχνικής μας ικανότητας δεν έφτασε στα επίπεδα της τελετής έναρξης, αλλά σταμάτησε λίγο πιο κάτω, μπόρεσαν να μπουν νερά. Δεν είναι ζήτημα θέσης ή αποφάσεων ή πολιτικής. Είναι ζήτημα καλλιτεχνικής μεταμόρφωσης. Η καλλιτεχνική μεταμόρφωση δεν ήταν τέτοια ώστε να φύγει σαν ρουκέτα πάνω από την κριτική. Εδώ μπορώ να το προσωποποιήσω: είμαι απόλυτα υπεύθυνος και υπόλογος γι' αυτό που παρουσιάστηκε."

όλη η συνέντευξη στο http://www.10percent.gr/issues/200410/01.html


ξ

 
At 7/27/2005 12:26:00 μ.μ., Blogger J95 said...

Ηταν ιδεαλιστικό.

Πολύ περίεργη η επιλογή των περιόδων που δε συνάδουν με την ιδανική Ελλάδα, όπως και η επιλογή και παρουσίαση των περιόδων που συνάδουν με αυτήν. Όλως τυχαίως, η ίδια ακριβώς που θα βρει κανείς π.χ. στην προπαγάνδα του Γ' Ελληνικού Πολιτισμού.

Εγώ ξέρω ότι οι Μινωίτες δεν ήταν Έλληνες, τα αρχαία αγάλματα και ναοί ήταν μες στην καλή παρδάλα, προερχόμαστε από κάποιους που αυτοαποκαλούνταν Ρωμαίοι και όλα τα άλλα είναι για να νιώθει ο κοσμάκης ανώτερος από τον πλησιέστερο (πιθανότατα 10ο ξάδερφό του) Αλβανό.

 
At 7/27/2005 01:23:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Δεν γνωρίζω αρκετά από αυτά που γράφεις, αν υπάρχει περίπτωση διαλόγου, θα ενδιαφερόμουν πολύ να μάθω(όχι στα comments του παλιόπαιδου)

ξ

 
At 7/27/2005 01:31:00 μ.μ., Anonymous xilaren said...

(sorry for the greeklish)

anoynymous,

poly endiaferousa paratirisi gia ti synexeia mesw tis teletis liksis. And thanks for the link. Will look it up.

Na eisai kala

 
At 7/27/2005 05:37:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

@Θείε: Ακόμα κι αν φτάσουμε σε στάδιο σχεδόν πλήρους -γιατί απόλυτα πλήρης δεν θα είναι ποτέ- ομογενοποίησης των πολιτισμών και πάλι μέσα στον ελληνικό τμήμα του ομογενοποιημένου παγκόσμιου πολιτισμού θα παράγονται έργα τέχνης άξια και δυναμικά. Κι όχι μόνο στο ελληνικό τμήμα βέβαια. Και στο ρουμάνικο και στο ιαπωνικό και σε όλα. Θέλω να πω ότι η τέχνη έχει τόση δύναμη και τόση προσαρμοστικότητα, που ξέρει ν' ανθίζει και μέσα στα λουλούδια και μέσα στα σκατά. Και στη Γη και σ' όποιον πλανήτη μετοικήσουμε σε 500 χρόνια. Τώρα αν η ελληνική τέχνη του 2050 δεν θα είναι τόσο αμιγώς ελληνική όσο η αντίστοιχη του 1950, αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Δεν λέω ότι είναι ασήμαντο θέμα. Κάθε άλλο. Αλλά και το 2050 θα είναι προτιμότερο να ψάχνουν οι άνθρωποι τι φρέσκο γεννιέται τότε, από το να κλαίνε για την άγια εποχή των πρώτων χρόνων του 21ου αιώνα, όταν στο στόμα του κάθε Έλληνα ήταν ο μελοποιημένος Καββαδίας.
@J95: Αν από την τελετή έναρξης κατόρθωσες να βγάλεις το συμπέρασμα ότι ένας από τους σκοπούς της ήταν "να νιώσει ο κοσμάκης ανώτερος από τον πλησιέστερο (πιθανότατα 10ο ξάδερφό του) Αλβανό", λυπάμαι αλλά δεν φταίει η τελετή.

 
At 7/27/2005 05:52:00 μ.μ., Anonymous garine said...

Παιδιά ίσως η μνήμη των προγόνων να είναι βαθύτερη παρηγοριά και πιο πολύτιμη συντροφιά από μια χούφτα ροδόσταμο και το μεθύσι της ομορφιάς τίποτε διαφορετικό από την κοιμισμένη τριανταφυλλιά του Ευρώτα. Καληνύχτα λοιπόν βλέπω σωρούς πεφτάστερα να σας λικνίζουν τα όνειρα μα εγώ κρατώ στα δάχτυλά μου τη μουσική για μια καλύτερη μέρα. Οι ταξιδιώτες των Ινδιών ξέρουνε περισσότερα να σας πουν απ' τους Βυζαντινούς χρονογράφους.


Αμοργός, Νίκος Γκάτσος

 
At 7/27/2005 06:17:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Mια παρατήρηση ακόμη: Ο Μητσιάς στη συνέντευξή του λέει "χάθηκε μια ιστορία χρόνων: η δεκαετία του '60, του '70 μέχρι και οι αρχές του '80 αποκόπηκαν ξαφνικά από το σημερινό γίγνεσθαι". Δηλαδή τώρα αίφνης αγιοποιούνται και εξιλεώνονται και οι αρχές του '80. Όπως πιθανότατα θα αγιοποιηθεί και θα εξιλεωθεί και η εποχή μας σε 20-30 χρόνια από τώρα.

 
At 7/29/2005 03:26:00 π.μ., Anonymous Θείος said...

Old boy, για την τέχνη, την υψηλή ή λόγια τέχνη δεν ανησυχώ. Πάντα θα παράγεται από τις πνευματικές ελίτ και θα απευθύνεται σε αυτές. Και βέβαια, με αυστηρά καλλιτεχνικούς όρους, ουδεμία σημασία έχει η ίστορική - κοινωνική (άρα και εθνική) προέλευση της τέχνης, εφ' όσον μπορεί να συγκινεί κάποιους. Πέραν του ότι "αμιγής" πολιτισμός, άρα και τέχνη, ουδέποτε υπήρξαν.
Η επισήμανσή μου, την οποία ουδείς φαίνεται να αντιλαμβάνεται είναι ότι τα έθνη, οι μεγάλες πλειοψηφίες τους τουλάχιστον, χάνουν πια την ικανότητα να μετέχουν οποιουδήποτε πολιτισμού, πέραν της υποκουλτούρας της κατανάλωσης - και αυτή είναι μία πολιτική και όχι αισθητική/καλλιτεχνική παρατήρηση.
Άλλωστε, νομίζω ότι η συζήτηση μεταξύ του μεγάλου γεροσκανταλιάρη μουσουργού και του σοβαροφανούς δημοσιοκάφρου, με βάση την οποία ξεκινήσαμε, ήταν κατ' ουσία πολιτική.
Καλό καλοκαίρι.

 
At 7/29/2005 03:56:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Kάναμε κύκλο και ξαναγυρίσαμε στην αρχή θείε. Αν τα έθνη "χάνουν πια την ικανότητα να μετέχουν οποιουδήποτε πολιτισμού πέραν της υποκουλτούρας της κατανάλωσης" τότε είναι ορθή η νοσταλγία για την Παλιά Αγία Ελλάδα. Εγώ επιμένω ότι η δύναμη του πολιτισμού είναι τέτοια που θα βρει διέξοδο και θα καταφέρει πλήγματα στην υποκουλτούρα της κατανάλωσης κι έτσι οι λαοί θα εξακολουθήσουν να επιζητούν και να ανταποκρίνονται στα μεγάλα έργα τέχνης. Όπως και να 'χει καλό καλοκαίρι και σε σένα.

 
At 4/26/2007 01:20:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Very cool design! Useful information. Go on! » » »

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home