Κυριακή, Ιουλίου 10, 2005

Κεκαυμένη Κυριακή

Βαλτωμένοι παντρεμένοι και κενοί εργένηδες αλληλοκοιτάζονται και ψάχνουν να βρουν τί επιτέλους λείπει, τί επιτέλους φταίει. Οι μεν ζηλεύουν την ελευθερία των δε, οι δε την σταθερότητα των μεν. Κανακευτήκαμε, κακομάθαμε, αναγορεύσαμε τις επιθυμίες μας σε απόλυτους άρχοντες, ζητάμε διαρκώς και το σκύλο και την πίττα. Βασικές βιοτικές ανάγκες καλυμμένες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, κοινωνικά ταμπού περασμένων εποχών καταργημένα. Είμαστε ελεύθεροι να μην παντρευτούμε, είμαστε ελεύθεροι να χωρίσουμε, το διαζύγιο είναι ανά πάσα στιγμή εύκαιρο και διαθέσιμο. Να 'το στο κομοδίνο δίπλα στα κλειδιά σου. Όταν έχεις να φας, ψάχνεις το παραπέρα. Τί είναι το παραπέρα; Ο αιώνιος έρωτας; Η αιώνια αγάπη; Τα παιδιά; Το αιώνιο παιχνίδι; Ανώριμοι, μικρομέγαλοι, spoiled, λεκιασμένοι από την τρυφερότητα των γονιών μας κι από το σύστημα που μας βλέπει σαν καταναλωτές και συνεχώς μας υπόσχεται κάλυψη και νέων αναγκών μας. Εντάξει, θα πληρώσουμε και θα πάρουμε. Μερικά πράγματα όμως είναι μη εξαργυρώσιμα. Και παντού και πάντα καλείσαι να επιλέξεις με ποιούς θα πας και ποιούς θ' αφήσεις. Ποιούς θα πληγώσεις και με ποιόν ακριβώς τρόπο θα πληγωθείς. Γιατί θα πληγωθείς φίλε. Mε τον ένα ή με τον άλλο τρόπο θα πληγωθείς. Και με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο θα πληγώσεις. Εκτός κι αν δεν αντέχεις τον πόνο, εκτός κι αν δεν αντέχεις τη ζωή. Τότε χαπακώσου, φύγε, αναζήτησε τον παράδεισο στην παραίσθηση. Γιατί η αίσθηση, το να αισθάνεσαι, σημαίνει να πονάς. Κάνε φίλο σου τον πόνο, άντεξε τον πόνο, μην απαρνιέσαι τον πόνο. Ο πόνος μαρτυρά ότι είσαι ζωντανός. Κι η κεκαυμένη Κυριακή είναι το τίμημα που εκ των υστέρων καλείσαι να πληρώσεις στο ταμείο, επειδή παλιότερα αγόρασες ζωή κι ευτυχία.

8 Comments:

At 7/11/2005 02:31:00 μ.μ., Blogger newManifesto said...

"είμαστε ελεύθεροι να παντρευτούμε, ελεύθεροι να χωρίσουμε" ... πρόκειται για ελευθερία ή για καταναγκασμό;

όσο για τον πόνο έχω την εντύπωση πως οι περισότεροι άνθρωποι παραείναι υπνωτισμένοι για να τον αντιληφθούν

 
At 7/11/2005 04:51:00 μ.μ., Blogger mindstripper said...

Εμένα πάλι, γνώμη μου είναι ότι το μόνο πράγμα που μας δεσμεύει ή μας απελευθερώνει από τον πόνο ή τη χαρά είναι ο εαυτός μας. Αρκεί το κέντρο του κόσμου να μην αντιστοιχεί με αυτόν...

 
At 7/11/2005 05:28:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Ίσως, Μανιφέστο, ίσως οι περισσότεροι να επιλέγουμε να φυτοζωήσουμε προκειμένου να μην πονέσουμε.
Δεν ξέρω για το δικό σου Mindstripper, το κέντρο του δικού μου κόσμου όμως είναι ο εαυτός μου. Όχι μόνο το κέντρο. Ο κόσμος όλος.

 
At 7/11/2005 05:53:00 μ.μ., Blogger mindstripper said...

Χμμμ, επιτρεπτόν Old Boy, αλλά -κατά τη γνώμη μου- μόνο σε πολύ προσωπικές, συγκεκριμένες καταστάσεις. Η ζωή και ο κόσμος όλος, κυλούν και εξελίσσονται χωρίς εμάς. Εμείς, αντίθετα, δεν κάνουμε τίποτα έξω απο αυτά.

 
At 7/11/2005 10:38:00 μ.μ., Blogger Loucretia said...

" Ο πόνος μαρτυρά ότι είσαι ζωντανός"

Μονο ο πονος?

Το γελιο? Η χαρα που δινεις και παιρνεις απο τους γυρω σου, αυτο δεν ειναι ζωη?

Γιατι μιλας μονο για "κεκαυμενες Κυριακες"? Υπαρχουν και δροσερες καθημερινες μερες, ξερεις.. :-)

 
At 7/11/2005 11:00:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Όχι μόνο ο πόνος βέβαια. Αλλά και ο πόνος. Δεν υμνώ τον πόνο, ούτε τον βρίσκω λάγνο. Εκείνο που λέω είναι ότι αναπόφευκτα υπάρχουν στιγμές στη ζωή που έρχεται και ότι όταν έρχεται πρέπει να τον αντιμετωπίζουμε το δυνατόν κατάματα. Το δυνατόν πάντα.

 
At 7/13/2005 01:12:00 π.μ., Blogger Maiandros said...

Lucretia, θέλω τόσο πολύ να συμφωνήσω μαζί σου, και το προσπαθώ τον τελευταίο καιρό... Είμαι όμως και τόσο αναγκασμένος να συμφωνήσω με τον old boy, αφού το γέλιο και η δροσιά έχουν καταντήσει να θεωρούνται αυτονόητα πράγματα στη ζωή και μόνο όταν πονέσεις φιλοσοφείς (άρα και ζεις...).

 
At 7/16/2005 11:59:00 μ.μ., Blogger Loucretia said...

Φιλτατε Maiandre, μη ψυχαναγκαζεσαι και με μενα και τον Old Boy, γιατι με τρομαζεις (αστειευομαι). Μια παρατηρηση μονο, το γελιο κ΄ τη χαρα πολλες φορες τ' αντιμετωπιζουμε ενοχικα (πωπω, γελασαμε, χτυπα ξυλο, σε καλο να μας βγει) και τον πονο ως τιμωρια (γιατι εμενα??) Μ΄αλλα λογια, αρνουμαστε να βιωσουμε τα συναισθηματα μας οπως ακριβως εχουν, με αποτελεσμα να ζουμε παραλληλα κι οχι εντος.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home