Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 13, 2012

Ξεπαραλύοντας

Αντιγράφω αποσπάσματα από το ξεχωριστό αυτό ποστ του Βυτίου: 

«Δεν ήμουν φτιαγμένος για αυτό, θα πεις.


Δεν ήμαστε φτιαγμένοι για να βαδίζουμε ατρόμητοι καταπάνω σε όλα τα ζόρια – λογαριασμοί, απολύσεις, ερημιές, μπάτσοι, φασίστες, βιβλιάρια υγείας. Εμείς υπολογίζαμε ότι θα κλαίγαμε μόνο από έρωτα και εθιμοτυπικά, σε μεγάλες αθλητικές νίκες και επετείους. Άντε πότε πότε κι ένας θάνατος. Εμείς υπολογίζαμε ότι θα διαβάζαμε τους θεωρητικούς για λόγους κουλτούρας και ότι θα τα βάζαμε με την υπερκατανάλωση, την αλλοτρίωση και άλλες έννοιες απ’ τις εκθέσεις ιδεών.


Και όσο αυθεντική αποτύπωση και υποδειγματική συμπύκνωση μιας γενιάς (ή και περισσοτέρων) το βρίσκω, άλλο τόσο αναρωτιέμαι για το αν η τελευταία του παράγραφος («Θα γυρίσεις με ένα θυμό, όλο χαμόγελο, και το τσιγάρο στο στόμα και θα μου πεις, μη φοβάσαι ρε. Από δω και πέρα, δεν είμαστε φτιαγμένοι για να μας παγώνει ο φόβος. Από δω και πέρα είμαστε φτιαγμένοι για να ζήσουμε») βγήκε εξίσου αβίαστα, ή μήπως υπαγορεύτηκε βεβιασμένα από την ανάγκη να μην μας πάρει τελείως από κάτω, από την υποχρέωση να πούμε κάτι εμψυχωτικό, από τον φόβο της παραδοχής της παράδοσης. Δεν θέλω να πω πως η παράδοση θα είναι οριστική και αμετάκλητη. Θέλω ίσως να πω ότι μάλλον βρισκόμαστε ακόμα (αλλά όχι και για πολύ ακόμα) στο στάδιο του «Δεν ήμουν», στο στάδιο που χωνεύουμε το σοκ του τέλους του προηγούμενου κόσμου, παρά στο στάδιο που τον έχουμε αφήσει οριστικά πίσω μας και είμαστε έτοιμοι να πέσουμε γεμάτοι απελπισία κι ελπίδα μαζί στη διαμόρφωση του καινούριου. Με αποτέλεσμα ο καινούριος να διαμορφώνεται ακόμα (αλλά όχι και για πολύ ακόμα) λίγο πολύ ερήμην μας. 

Λίγο πολύ, αλλά όχι εντελώς. Άκουγα το απόγευμα στο ραδιόφωνο την εκπομπή του Βασίλη Κουφόπουλου στον Σκάι. Ήταν στο Πέραμα με τους Γιατρούς του Κόσμου και τον τύπο από τους Αctive Member. Μισό να δω αν υπάρχει λινκ. Υπάρχει. Πιθανόν να διαρκεί για μια μέρα (μέχρι την επόμενη εκπομπή), αλλά μπας και διαβάζει κανείς ποστ μετά την πρώτη του μέρα; Αξίζει να πατήσει κανείς το λινκ και να ακούσει όσα λένε οι άνθρωποι αυτοί (στην έμπρακτη αλληλεγγύη που επιδεικνύουν οργανώσεις σαν τη δική τους, αλλά και άλλα πολύ πιο αυτοσχέδια σχήματα που ξεπηδούν μέσα από την κοινωνία, αναφέρεται άλλωστε το «όχι εντελώς» που είπα παραπάνω), ωστόσο θα ήθελα να σταθώ σε κάτι άλλο: μου φαίνεται τελικά πιο αξιοθαύμαστο ότι ο Κουφόπουλος επιμένει και κάνει τις εκπομπές που κάνει από τη συγκεκριμένη συχνότητα, όπως μου φαίνεται αξιοθαύμαστο ότι στο συμψηφιστικό δρόμο ναζιστών και περιβαλλοντικών διαδηλωτών που έχει πάρει η Καθημερινή, ο Παντελής Μπουκάλας γράφει άρθρα σαν  το χθεσινό και το σημερινό. Άρθρα αυτονόητα ίσως. Αλλά είμαστε στην εποχή που είναι αξιοθαύμαστο να τολμάς να συνεχίζεις να λες το αυτονόητο.

Κλείνω με δυο λινκ. Μια αίτηση για τη Χρυσή Αυγή (κι όποιος εκφράζεται από όσα λέει, ας την υπογράψει) και μια (οκ, όχι πολιτική κίνηση με τη στενή έννοια του όρου, αλλά με την ευρεία ναι) δήλωση για δωρεά οργάνων (όπου όποιος θέλει να γίνει δωρητής, ας την κάνει).

Πάσχει από συνεκτική ιδέα το ποστ, θα πεις. Ίσως. Αλλά ίσως και προσπαθεί να αναιρέσει εν μέρει την ένσταση που διατύπωσα για την κατακλείδα του ποστ του Βυτίου. Μολονότι δηλαδή εξακολουθώ να κατοικώ στο πένθος του «Δεν ήμουν» και μολονότι δεν είμαι έτοιμος να κάνω τα πρώτα βήματα στην μάχη για το νέο κόσμο, κουνάω τουλάχιστον τα δάκτυλα των χεριών και των ποδιών για να δω αν κουνιούνται. Κουνιούνται. Δεν παύω να είμαι ακινητοποιημένος θα πεις. Ναι, έχεις δίκιο. Αλλά κουνιούνται.

17 Comments:

At 9/14/2012 12:22:00 π.μ., Blogger Sraosha said...

Ρε μαλάκα, λυπήσου μας. Έξι χρόνια επί 365 μέρες επί 1,1 ποστ την ημέρα -- πόσα βγαίνουν; Τόσα. Ε, άι παράτα μας πια ρε άνθρωπε με caveat τύπου "Πάσχει από συνεκτική ιδέα το ποστ, θα πεις." Όχι, δε θα πω. Αν έλεγα, δε θα διάβαζα εσένα. Θα διάβαζα κάτι άλλο. Και να έλεγα, να κι εσένα. Δε θα πω τίποτα. Ασιχτίρι πια.

 
At 9/14/2012 12:23:00 π.μ., Blogger Sraosha said...

Δηλαδή, να μησουπω ότι όλη αυτή η τελευταία παράγραφος...

Τεσπά, πάω να γίνω δωρητής οργάνων.

 
At 9/14/2012 12:41:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

μου φαίνεται θα σε καλέσει ο ΕΟΜ να σε τιμήσει για την προσφορά σου στην εύρεση δοτών.. Ρε φίλε μόλις συμπλήρωσα την αίτηση και νιώθω φοβερά περίεργα.. Σήμερα βοήθησα και μια γιαγιά στα ψώνια του σουπερμαρκετ, τι άλλο πρέπει να κάνω για να ελαφρύνει το κάρμα μου? Να γραφτώ σε κάνα κομμουνιστικό κόμμα?

Στο καφενείο η ΕΛΛΑΣ, κουμάντο κάνει ο Μιραλλάς,,,

 
At 9/14/2012 01:58:00 π.μ., Anonymous kostas.nik said...

να βάλεις το βυτίο να βλέπει Batman. να έχει στο repeat τη σκηνή που λέει ο πατέρας "γιατί πέφτουμε μπρούς; γιατί πέφτουμε; για να μπορέσουμε να σηκωθούμε μετά"

κατά τ'άλλα, feed a child with just a klick, stop nazism with just a klick.

 
At 9/14/2012 01:57:00 μ.μ., Blogger apologia pro sua vita said...

Μάντρα κάθε μέρα τα αυτονόητα. Με συγκινούν τα ποστ χωρίς ειρμό.

 
At 9/14/2012 02:40:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Αγαπητέ κύριε OldBoy
Οπωσδήποτε για το ποστ του Βυτίου και πολύ λιγότερο για το δικό σου (λόγω όλων των ποστ που έχεις γράψει) θα έκανα το σχόλιο:
“Βίαια ωρίμανση” μιας καλομαθημένης παρέας.
Παρέας; Ναι παρέας. Για κοίτα λίγο, αν ακόμα και εδώ στο μάτριξ, δεν σου πω “αγαπητέ κύριε OldBoy” αλλά “ρε μαλάκα”, θα ενοχληθείς, ίσως και να τσαντιστείς. Βλέπεις, δεν ανήκω στην παρέα, δεν υπάρχω για την παρέα. Ούτε το εβδομήντα υπήρξα, ούτε το ογδόντα, ούτε το ενενήντα. Δεν υπήρξε και δεν υπάρχει άλλη παρέα* αφού η “αυθεντική αποτύπωση και υποδειγματική συμπύκνωση μιας γενιάς (ή και περισσοτέρων)” ταυτίζεται με την “ζωή” της παρέας του Βυτίου.

*segmentation of target group

Πρέπει όμως να πω πως το κείμενο του Βυτίου είναι πολύ ωραίο. Σαν κείμενο. On target.

 
At 9/14/2012 04:17:00 μ.μ., Blogger Кроткая said...

Σωτήρη, η μομφή σας είναι βασισμένη σε μια πραγματικότητα. Ναι, κάποιοι άνθρωποι γνωρίστηκαν μέσα από το διαδίκτυο, συναντήθηκαν, ταίριαξαν και έγιναν φίλοι. Δε βλέπω τίποτα το προβληματικό σε αυτό, αλλά ας μην το αξιολογήσουμε.

Από κει και πέρα, αυτοί οι άνθρωποι τυγχάνει να μη ζουν σε γυάλα. Να έχουν δουλειές (ή ανεργίες), οικογένειες, άλλες παρέες, να διαβάζουν, να κοινωνικοποιούνται, να δραστηριοποιούνται σε συλλογικότητες πιθανά.

Γράφουν για όσα βιώνουν. Από εκεί αντλούν την έμπνεσή τους ή ίσως ίσως βιώνουν πράγματα που γι'αυτούς καθιστούν το γράψιμο αναγκαιότητα.
Επειδή τυγχάνει να έχουν σύμπτωση κοσμοθεωριών, εκτιμούν ο ένας τα κείμενα του άλλου.

Ζητούμε ταπεινά συγγνώμη γι΄αυτο. Πάντως, η παρέα δεν είναι κλειστό κλαμπ, δέχεται όποιον εκτιμά και όποιον αντιλαμβάνεται τον κόσμο με τρόπο προς αυτήν οικείο. Και χωρίς συνδρομή.

Σραόσα, δε θέλετε να σχολιάζετε λίγο συχνότερα εδώ μέσα σε αυτό το στυλ; Το βρίσκω απαραίτητο :)

Ολντ, έλεγα να επαναλάβω αυτα που έλεγα τις προάλλες, ότι δλδ προς το παρόν πίνουμε μπύρες και προβληματιζόμαστε, αλλά αυτό το λες περίπου κ εσύ, το λέει κι ο Σωτήρης επίσης περίπου, το λένε κι άλλοι.

Μόνο που προσωπικά το αιτιολογώ και το εξηγώ και αντιλαμβάνομαι γτ συμβαίνει. Είναι λογικό. Είμαστε σε περίοδο ανάρρωσης. Αυτη η περίοδος προηγείται της εξυγείανσης.

Κατά τα άλλα, ας μοιραστώ μαζί σου, πως κι εγώ ένιωσα λιγάκι ότι υπήρχε κάτι βεβιασμένο στην τελευταία παράγραφο του Βυτίου. Αλλά δεν 'αφησα αυτη τη σκέψη να αναπτυχθεί. Γιατι απλά το κείμενο είναι εξαιρετικό ως έχει :)

Συγγνώμη για τη φλυαρία :)

 
At 9/14/2012 05:03:00 μ.μ., Anonymous kostas.nik said...

Ακόμα και αν η παρέα δεν υπάρχει όπως την εννοεί ο Σωτήρης, και υπάρχει περισσότερο όπως την εννοεί η krot, αν υπάρχει αυτή η αίσθηση στο Σωτήρη είναι θεμιτή η κριτική του.

 
At 9/14/2012 05:06:00 μ.μ., Anonymous sunCoater said...

Το εντυπωσιακό με το άρθρο του Μπουκάλα δεν είναι το ίδιο το άρθρο αλλά τα σχόλια. Φαίνεται ότι έχουμε αφήσει πια το περιχαρακωμένο στάδιο της μαύρης μπλούζας και του ξυρσίσματος γουλί. Όσο οι ΧΑ ήταν μόνο γκαβλωμένοι τραμπούκοι ήταν πιο εύκολα αντιμετωπίσιμοι. Τώρα που έχουν σχηματοποιήσει και 2 "επιχειρήματα" στο κεφάλι τους, άντε να τους τα ακυρώσεις.

 
At 9/14/2012 05:13:00 μ.μ., Anonymous aerosol said...

Κουνιούνται. Μια χαρά κουνιούνται!
[Ναι, η τελευταία παράγραφος... ΟΚ, ας πούμε πως είναι ευχή. Μια καλή ευχή, γιατί όχι;]

 
At 9/15/2012 03:45:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Καλημέρα.
Το ποστ σου και αυτό του Βυτίου μου θύμισαν αυτό το ποίημα του Claude McKay.

If we must die—let it not be like hogs
Hunted and penned in an inglorious spot,
While round us bark the mad and hungry dogs,
Making their mock at our accursed lot.
If we must die—oh, let us nobly die,
So that our precious blood may not be shed
In vain; then even the monsters we defy
Shall be constrained to honor us though dead!
Oh, Kinsmen! We must meet the common foe;
Though far outnumbered, let us show us brave,
And for their thousand blows deal one deathblow!
What though before us lies the open grave?
Like men we'll face the murderous, cowardly pack,
Pressed to the wall, dying, but fighting back!

Ελπίζω να είσαι καλά.

 
At 9/16/2012 11:25:00 π.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Αγαπητή Krot
Σας ευχαριστώ για τις πληροφορίες σχετικά με τις παρέες των μπλόκερς, υποθέτω αυτούς εννοείτε λέγοντας “αυτοί οι άνθρωποι”. Βέβαια, στο σχόλιο μου εκτός από τις παρέες των μπλόκερς, που τα μέλη τους είναι σχετικά λίγα, έκανα προσπάθεια να αναφερθώ και στις παρέες που υπάρχουν στην κοινωνία και έχουν, αριθμητικά, πολύ περισσότερα μέλη. Μάλλον όμως δεν τα κατάφερα.
Δράττομαι όμως της ευκαιρίας να σας ρωτήσω κάτι. Αν θεωρήσω και θεωρηθεί, πως ο τρόπος με τον οποίο βλέπω τον κόσμο είναι συμβατός με αυτόν του ανοιχτού club το οποίο εκπροσωπείτε και θελήσω να κάνω αίτηση για να γίνω δεκτός, θα μπορώ μετά, εκτός από τον θαυμασμό μου να εκφράζω και τις απορίες μου; Πολιτικά πάντα. Πάντα πολιτικά. Ή μήπως η αρχική διαπίστωση/δήλωση ομοιδεατισμού θα μου αναιρεί αυτό το δικαίωμα. Για παράδειγμα, εάν είχα ήδη γίνει δεκτός στο ανοιχτό club το οποίο εκπροσωπείτε, θα μπορούσα τώρα να εκφράσω την απορία, μήπως, το εν λόγω κείμενο είναι πολιτικά διαστρεβλωτικό και πολιτικά επικίνδυνο ή επειδή το κείμενο αυτό έχει ψηφιστεί ( μέχρι τώρα) από είκοσι ένα μέλη του club θα έπρεπε κι εμένα το σχόλιο μου να είναι “respect”;
Ούτως ή άλλως σας ευχαριστώ και πάλι για τις πληροφορίες.

 
At 9/16/2012 09:12:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Σωτήρη, η ευθεία απάντηση στην ερώτηση που κάνεις είναι ότι φυσικά και θα μπορούσες. Η απορία είναι από πού έχεις βγάλει το συμπέρασμα ότι η κριτική και ο επικριτικός λόγος είναι ξένη χώρα στο κλαμπ, την παρέα, τον κύκλο για τον οποίο μιλάς (και χωρίς εδώ να μπαίνουμε στη συζήτηση, τι σόι πράγμα είναι αυτή η παρέα και το κλαμπ και αν όντως υφίστανται με τα χαρακτηριστικά που τους προσδίδεις)

 
At 9/16/2012 11:46:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Σαραντάχρονε, θα προτιμούσα τη συζήτηση αυτή να την κάνουμε φόρα παρτίδα αργότερα, λίγο πριν τις εκλογές, σύντομα δηλαδή. Άλλωστε για σήμερα δεν έχω άλλο χρόνο να σου διαθέσω, άλλαξαν τα πράγματα. Έχω να ξαναξαναδιαβάσω το ποστ του νέου αστεριού του διαδικτύου, του τεσσεραμισάχρονου.

 
At 9/17/2012 02:49:00 π.μ., Blogger Кроткая said...

Σωτήρη, ο τρόπος με τον οποίο "μπαινει κάποιος σε μια παρέα", είτε που εχει προκύπτουν απο το διαδίκτυο, ειτε απο την πραγματικη ζωη, ειναι ενας και σιγουρα δεν ειναι η αιτηση: ειναι ενα ςκαφές, μια μπυρα, κουβεντα κ βλεπουμε αν ταιριαζουμε.
Απο κει κ περα, ταιριάζουμε δεν ταιριάζουμε, εφοσον καποιος τοποθετειται δημόσια, προφανώς και όποιος παρακολουθει την τοποθετηση αυτη, εχει κάθε δικαίωμα, και κριτικη να κανει, και ερωτηματα να θεσει και απόψεις να εκφρασει.
Το θεωρώ απολύτως αυτονόητο!

 
At 9/17/2012 03:49:00 π.μ., Anonymous aerosol said...

Αν μια παρέα, διαδυκτιακή ή όχι, προκαλεί τόσο άγχος, τόση αμηχανία, ανησυχία για πιθανό έλεγχο και στεναχώρια, δεν χάθηκε ο κόσμος, μπορεί κανείς να προσπεράσει, προτιμώντας άλλες ασχολίες βρε αδερφέ...

 
At 9/22/2012 05:00:00 μ.μ., Blogger Ερανιστής said...

πάνω στο ποστ του βυτίου εκείνη τη μέρα εγραψα αυτό..καλη συνεχεια!

[ και Στους ωχρα]


Μην με κοιταξεις σουρουπο
δεν εχω ματια για το φεγγαρι
μονο δυο βλεφαρα για την ντροπη του κοσμου
Ουτε και πρωινο
δεν εχω χειλια για ερωτες
μονο ενα στομα για την πικρα της βροχης στο δρομο
Παιδι ξυπολητο
τσιγγανα μανα
μαφιοζος ταξιτζης
αλητες,πρεζα κι εξαθλιωση
Αυτος ο κοσμος φτιαχτηκε για να τον ζησεις ρε
αυτος ο κοσμος φτιαχτηκε να μ αγαπησεις.
Αλλα μην με κοιτας
οταν νυχτωνει η λαμπα του δρομου
ειναι το φωτιστικο για τα βιβλια μου
κι οταν χαραζει
τραβαω την κουρτινα της καρδιας μου
για να ανασανω το χειμαρρο της μερας
Απαισια ηδονη στον κροταφο
να χανεσαι,να σβηνεις και να ξαναγινεσαι.
Το αυριο δεν υπηρξε ποτε.Σημερα οι δρομοι ανοιγοκλεινουν
τα ματια και τα στοματα
και πινουν κονιακ στην υγεια μου
Υποταγη.Μη συμβιβαζεσαι ρε
αυτος ο δρομος εγινε για να τον περπατησουμε
οσες λακουβες κι αν εχει.
Και προπαντως μην απελπιζεσαι
ο κοσμος δεν υπαρχει πραγματικα ουτε εσυ
το φως των παραισθησεων ειναι δυνατο
το φεγγαρι αλλοιωνει τα φαντασματα
κι εγω θελω να σ αγαπησω ρε
και να με νοιωθεις.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home