Παρασκευή, Απριλίου 01, 2011

Η μεγαλύτερη αλήθεια


Καμιά φορά βοηθάνε οι μέρες για να πεις καλύτερα αυτό που θες. Ξημερώνοντας Πρωταπριλιά δεν μπορεί παρά να σου έρθει στο νου -για την ακρίβεια να σου έχει ήδη έρθει από τα μισά της τέταρτης περιόδου- ο τίτλος του ποστ σου. Γιατί αυτή η ομάδα είναι ό,τι πιο αληθινό έχει επιδείξει ποτέ ο ελληνικός αθλητισμός. Η αλήθεια της δοκιμάζεται στα χρόνια που περνάνε και αποδεικνύεται κάτι περισσότερο από ανθεκτική.

Οι αθλητικογράφοι αλλά και οι οπαδοί συνηθίζουμε να μιλάμε πάντα με υπερβολές, σε βαθμό που οι λέξεις να χάνουν εντελώς την κυριολεκτική τoυς έννοια. Ωστόσο πρέπει κανείς να είναι οπαδός αυτής της συγκεκριμένης ομάδας και να είναι βράδια του Μαρτίου του 2011, για να συνειδητοποιήσει ότι τώρα η λέξη υπερηφάνεια σημαίνει ακριβώς αυτό που λέει. Είσαι δηλαδή υπερήφανος την ώρα που παίζονται οι αγώνες, την ώρα που παλεύονται οι αγώνες, την ώρα που κερδίζονται οι αγώνες, και είσαι υπερήφανος όχι για τις νίκες, όχι για τις μάχες, όχι για τις προκρίσεις, όχι για ό,τι διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια σου αποκομμένα από το παρελθόν, αλλά και για ό,τι έχει διαδραματιστεί μπροστά στα μάτια σου τόσες πολλές φορές τα προηγούμενα χρόνια. Υπάρχει μια προστιθέμενη αξία αναμνήσεων που συνεχώς και συσσωρεύεται, που σε κάνει να αισθάνεσαι πιο σίγουρος για αυτά που ζεις.

Με αυτή την ομάδα έχεις περάσει σε άλλη φάση και δεν χαίρεσαι τη σκέτη χαρά του οπαδού. Γεμίζεις και σαν άνθρωπος, που αξιώθηκαν τα χρόνια σου να συμπέσουν με το δικό της μεγαλείο.

Θα μπορούσε να είχε φτιαχτεί μια υπερομάδα που να τα σάρωνε όλα επί μια πενταετία. Θα ήταν ασφαλώς καταπληκτικό, θα ήταν ασφαλώς κατόρθωμα από τα λίγα, θα ήταν όμως και πιο εύκολα εξηγήσιμο. Αυτή η αντοχή έχει διαφορετικής ποιότητας αξιοσύνη. Υπήρχαν πράγματι οι φορές που ο Παναθηναϊκός ήταν το φαβορί. Κι όταν όμως δεν ήταν, ερχόταν η ώρα των εκάστοτε υπερομάδων να δουν, πως δεν πάει να είσαι η Μπολόνια στο σπίτι σου, δεν πάει να είσαι η ΤΣΣΚΑ που όλα και καλά θα τα σάρωνες στη δική σου πενταετία, δεν πάει να είσαι η Μπαρτσελόνα που θα το ξαναπάρεις στην πόλη σου με τον Μέσι, τον Τσάβι, τον Ινιέστα, τον Πουγιόλ κι όλο τον καλό τον κόσμο στην απονομή, εδώ υπάρχει στάση. Στάση Νικ Καλάθη, στάση Ίαν Βουγιούκα, στάση ταπεινών και καταφρονεμένων. Γι΄αυτό, αν θες να φύγεις Σισκάουσκας να πας στην ΤΣΣΚΑ, στο καλό να πας, αν θες να φύγεις Σπανούλη να πας στον Ολυμπιακό, στο καλό να πας, δεν υπάρχει μπασκετικό πρόβλημα που δεν αντιμετωπίζεται. Και επειδή το μπάσκετ δεν είναι ποδόσφαιρο, τα προβλήματα αντιμετωπίζονται με τον Παναθηναϊκό να παίζει όχι κλεφτοπόλεμο, αλλά καθαρά καλύτερα από την εκάστοτε υπερομάδα. Γι΄ αυτό Ναβάρο, είδες πως όλο αυτό το ξεπάστρεμα που έχεις κάνει στην Εθνική τα τελευταία χρόνια, θα μπορούσε ίσως να είχε αντιμετωπιστεί, αν στον πάγκο μας υπήρχε κάποιος άλλος. Κι εν πάση περιπτώσει, αρκετά έπαιξες μαζί μας, δες το τώρα σπίτι σου το κύπελλο που θα σήκωνες στο σπίτι σου. Θα μπορούσε να είναι ακόμη πικρότερο το ποτήρι, ρώτα και τον Τζινόμπιλι.

Στο πρώτο δεκάλεπτο ο Διαμαντίδης ήταν έξω με φάουλ. Ο Νίκολας έξω όλο το παιχνίδι με τραυματισμό. Όσο τεράστιος παίκτης κι αν είσαι Μητσάρα, κι όσο κι αν σε λατρεύουμε, δεν είσαι εσύ αυτός από τον οποίο εξαρτώμαστε. Δεν είναι καν οι Γιαννακόπουλοι αυτοί που μας μεγάλωσαν. Δεν είναι μόνο θέμα χρημάτων. Χρήματα έχουν κι άλλοι. Ομπράντοβιντς δεν έχει άλλος. Και αυτός -ο άνθρωπος που στην Ελλάδα του Ιωαννιδισμού φώναζαν Γκαστόνε- ξέρει όσο μπάσκετ δεν ξέρει κανείς. Παίκτες κλειδιά φεύγουν, άλλοι μένουν μα μεγαλώνουν, αλλά μπασκετικό πρόβλημα που να μην αντιμετωπίζεται δεν υπάρχει.

Εκείνο που υπάρχει είναι η αγαλλίαση που σου προσφέρει αυτή η ομάδα αναβαπτίζοντας διαρκώς την αξία της στο χρόνο. Δεν είναι θαύμα της μιας βραδιάς, δεν είναι παιδί συγκυριών, δεν είναι κάτι που σε καλεί να ουρλιάξεις από χαρά τώρα που κρατάει και τώρα που σε παίρνει. Δεν έχουν θέση τα ουρλιαχτά. Όχι πια. Μόνο η συγκίνηση. Και τελικά η γαλήνη. Ξέρεις ότι η ομάδα σου ήταν και προχθές μεγάλη, ήταν και χθες μεγάλη, είναι και σήμερα μεγάλη. Θα πάψει κάποια στιγμή να είναι τόσο μεγάλη; Το πιθανότερο. Δεν θα πάψει ποτέ των ποτών όμως να είναι τόσο μεγάλη όσο τα 5 ως τώρα ευρωπαϊκά της πρωταθλήματα, δεν θα πάψει ποτέ των ποτών να είναι μια ομάδα που έγραψε ιστορία, χρωματίζοντας τις ιστορίες ημών των τυχερών με κάτι περισσότερο από θριάμβους: με δέος και αληθινή -πιο αληθινή δε γίνεται- υπερηφάνεια.

Σας αγαπάμε και σας ευχαριστούμε.


23 Comments:

At 4/01/2011 06:35:00 π.μ., Blogger Τσαλαπετεινός said...

Για την ώρα θα συμφωνήσω. Όταν όμως θα έχουμε το εξάστερο τριφύλλι τότε - στο λέω από τώρα - δεν θα κρατηθώ και θα ουρλιάξω.

 
At 4/01/2011 09:55:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

πράσινος δεν είμαι αλλά ζήλεψα

ΚΚΜ

 
At 4/01/2011 10:56:00 π.μ., Anonymous panos said...

και εμείς πήραμε πρωτάθλημα φέτος, αλλά δεν κάνουμε έτσι...

 
At 4/01/2011 12:30:00 μ.μ., Anonymous Μεγαλος Βεζυρης said...

Μια φιλη μου ηθελε να μαθει σχετικα με τα χθεσινοβραδινα. Αλλα θα της τα ελεγα (πολυ) χειροτερα απ'οτι τα γραφεις - οποτε την εστειλα εδω...

 
At 4/01/2011 01:05:00 μ.μ., Blogger Polykarpos said...

Δεν μπορώ να μη συμφωνήσω σε αυτά που λες. Ο Παναθηναϊκός είναι υπερομάδα στο μπάσκετ. Βέβαια αυτό σημαίνει ότι είναι και στα φυσιολογικά να κερδίζει την Μπαρτσελόνα.
Το μόνο μελανό σημείο, πολιτισμικά, είναι οι διοικούντες (με την εφημερίδα τους.
Δεν έχω παρά να πω συγχαρητήρια για όλα αυτά που ανέφερες.
Καλή επιτυχία στο final4
ΥΓ. Δυστυχώς εμείς (οι γαύροι που μας αρέσει το μπάσκετ) είχαμε την πενταετία μας (επί Ιωαννίδη).
Τεσπά...
Η αξία του ηττημένου (αν πάρουμε το πρωτάθλημα) θα προσδώσει άμετρη δόξα στον νικητή.

 
At 4/01/2011 03:07:00 μ.μ., Anonymous Thrass said...

Συμφωνώ σε όλα και πρώτα από όλα συμφωνώ για τον Ομπράντοβιτς. Αλλά τι να πω για αυτόν, μετά δε θα μπορώ να χρησιμοποιήσω τις ίδιες λέξεις για τίποτα άλλο.

Ας πω μόνο ότι είδα να χρησιμοποιεί εναντίον τής "καλύτερης ομάδας τής Ευρώπης" το αμυντικό σύστημα που παίζαμε στο σχολείο! 4 παίκτες ζώνη και ένας να κυνηγάει τον καλύτερο παίκτη τής άλλης ομάδας (το Ναβάρο). Και με αυτό το σύστημα πέταξε έξω το φαβορί. Τι να πει κανείς...

 
At 4/01/2011 03:31:00 μ.μ., Blogger Ο Ξυπόλητος Πρίγκηψ said...

Σπουδαία πρόκριση, σπουδαία ομάδα, ο κορυφαίος κόουτς, αναμφισβήτητα. Σχεδόν μεγαλείο το χθεσινοβραδυνό.

Πανάθας δεν είμαι, αδιάφορο, λίγο πολύ, αν θα πάρει το έκτο, αλλά η σειρά παο - μπαρσελόνα ήταν όλα τα λεφτά.

Τέλος, χαρμόσυνο το νέο πως δε θα έχουμε ημιτελικό παο - οσφπ. Θα γλυτώσουμε την καφριλα δηλαδη, να απολαύσουμε και λίγο μπάσκε, όχι τίποτε άλλο.

 
At 4/01/2011 04:18:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

΄ΕΤΣΙ,ΑΚΡΙΒΩΣ !

 
At 4/01/2011 05:22:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Σε ευχαριστώ πολύ που με έκανες να διαβάσω το άρθρο σου

 
At 4/01/2011 06:52:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

"στην Ελλαδα του Ιωαννιδισμου"...........................................
ειχα καιρο να σε διαβασω και βλεπω οτι εισαι το ιδιο ευστοχοτατοςςςςς..ευγε

 
At 4/01/2011 07:17:00 μ.μ., Blogger Ο Ξυπόλητος Πρίγκηψ said...

Τώρα που το σκέφτομαι, παίζει ο Καλάθης να γίνει κάτι αντίστοιχο στο στυλ του Π. Γιαννάκη.

νοτ μπαντ.

 
At 4/01/2011 07:43:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος Πολίτης said...

Ηγέτης σοβαρός, καθοδηγητής, ορθολογιστής και αυστηρός.
Τεχνική ηγεσία με άριστο management και επαγγελματισμό.

Οτι ακριβώς λείπει απ' το Ελληνικό κράτος.

 
At 4/01/2011 08:11:00 μ.μ., Blogger ο δείμος του πολίτη said...

Αν εξαιρέσουμε την εμπορευματοποίηση και την καλλιέργεια του επαγγελματικού προτύπου, καλά ήταν για τέλη ενός περίεργου αθλητικά μήνα.

 
At 4/02/2011 12:07:00 π.μ., Blogger tk said...

Στο ποδόσφαιρο είμαι Παναθηναϊκός, στο μπάσκετ είμαι από εκείνους που μαγεύτηκαν από τον Γκάλη και δεν άλλαξαν ομάδα από τότε. Σχιζοφρένεια, βίτσιο, καπρίτσιο, βλακεία... Πες το όπως θες.

Τον Παναθηναϊκό στο μπάσκετ όμως τον χαίρομαι. Γιατί πραγματικά είναι η μόνη απόδειξη ότι κάπου στον ελληνικό αθλητισμό υπάρχει σχέδιο, πρόγραμμα, εμπιστοσύνη. Αν ο αθλητισμός έχει ακόμα κάτι να μας διδάξει είναι αυτά τα πράγματα.



ΥΓ. Μια διορθωσούλα μόνο για να είναι τέλειο το κείμενο:

"Παίκτες κλειδιά φεύγουν, άλλοι μένουν μα μεγαλώνουν, αλλά μπασκετικό πρόβλημα που να MHN αντιμετωπίζεται δεν υπάρχει."

 
At 4/02/2011 12:09:00 π.μ., Anonymous morfeas said...

Το προηγούμενο σχόλιο, με όνομα χρήστη tk, δικό μου, απλά καταχωρήθηκε με άλλο λογαριασμό.

 
At 4/02/2011 02:08:00 π.μ., Blogger Vatruda said...

Υποστηρίζω άλλη ομάδα, αλλά με πιάνει ηδονή όταν μετά από κάθε επιτυχία του βάζελου περιμένω να αναρτήσεις το άρθρο σου.
Οι περισσότεροι χαρήκαμε με το "χαστούκι" που έφαγε ο Ναβάρο και η παρέα του. Βέβαια, στο βάθος του μυαλού μας έχουμε τη φαντασίωση να συμβεί το ίδιο κάποια στιγμή και με τους υπερόπτες φούριες ρόχας, τους Ρούντηδες, τους Γκασόλες, τους Γκαρμπαχόσες και τα άλλα παιδιά. Πάντως, για μένα η κάψα και η εμμονή αυτή με τους Ισπανούς έχουν καταλαγιάσει λίγο μετά το περσινό κάζο τους -και το δικό μας- στην Τουρκία.
Για τον Ζέλικο, δεν υπάρχει κάτι που να μην έχει ειπωθεί, αλλά και πάλι λίγο είναι...
Ολντ, κάποια στιγμή πρέπει να γράψεις ένα αρθράκι για τον Ιτούδη, γιατί πίσω από τον τεράστιο, ανυπέρβλητο προπονητή Ομπράντοβιτς υπάρχει και ένας σούπερ βοηθός προπονητή.. Όλα αυτά τα χρόνια έχει αναπτυχθεί ένας ομφάλιος λώρος μεταξύ τους.. Δεν έχει τύχει να ακούσω ή διαβάσω καλύτερη ανάλυση παιχνιδιού, τακτικής, συστημάτων κ.τ.λ από Ιτούδη. Μια ατάκα του μου έκανε εντύπωση μετά το 2ο παιχνίδι στη Βαρκελώνη "..πάμε στην Αθήνα να παίξουμε χωρίς κανένα συναισθηματισμό". Αυτό το ανέφερε 2-3 φορές τις τελευταίες μέρες. "Νίκες ψυχής", "το μεγαλείο της ψυχής του Έλληνα", "ομάδα ψυχολογίας", "νίκες χάρις στον 6ο παίχτη, δλδ τους οπαδούς, την έδρα" όλα αυτά χαρακτήριζαν, χαρακτηρίζουν τις ελληνικές ομάδες (π.χ. εθνική μπάσκετ μετά από τον Γκάλη και πριν 2005)
Θα ήταν άδικο αν λέγαμε ότι ο παναθηναϊκός αυτός έπαιξε "απλά" με τη ψυχή του ή ότι έκανε "μονάχα" μια υπέρβαση ή χειρότερα μια σούπερ έκπληξη. Ο ΠΑΟ έκανε απλά τη δουλειά του, άφησε να μιλήσουν τα αστέρια

 
At 4/02/2011 03:28:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Πάνο, έχεις δίκιο. Είστε συγκρατημένοι τύποι εσείς. Και φαντάσου ότι το πήρατε και δεν κάνετε έτσι. Εμείς με μια πορεία είμαστε προς το παρόν -πορεία κάνουν μόνο οι συνταξιούχοι- κι όμως αλαλάζουμε. Διαφορά ιδιοσυγκρασίας μάλλον.

 
At 4/02/2011 03:37:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Μορφέα, σε ευχαριστώ για τη διόρθωση, το έφτιαξα.
Vatruda, και φαντάσου ότι ο Ιτούδης ήταν πρώτος προπονητής πριν έρθει ο Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό και κάνει τώρα πάνω από δεκαετία τον δεύτερο. Εννιά στους δέκα ελληνάρες θα τον έβρισκαν λίγο, χωρίς προσωπικότητα, χωρίς φιλοδοξία κλπ
Όσον αφορά τα Ελλάδα - Ισπανία αναρωτιέμαι πιά και να συνέβαινε πόσο αξία θα είχε. Θέλω να πω μας κέρδισαν πάρα πολλές συνεχόμενες φορές και συνήθως και πάρα πολύ. Δεν ξέρω τι ομάδα είσαι και προφανώς κάθε άλλο παρά να στην πω θέλω, αλλά για μένα είναι κάτι αντίστοιχο με το να πάρει ο Ολυμπιακός ας πούμε φέτος το πρωτάθλημα στο μπάσκετ. Ε και; Θα αλλάξει τη γενική εικόνα; Από την άλλη έτσι τα λέω βέβαια, φθινόπωρο όταν ξαναπαίξουμε με Ισπανία θα ξαναρρωστήσω πάλι. Αλλά ίσως χωρίς τον Μήτσο χάσουμε με 250 πόντους και σταματήσω να βλέπω από την πρώτη περίοδο. Ίσως πάλι να αποδειχτεί ότι αυτός έβαζε χαλινάρι στην ομάδα και χωρίς αυτόν να τους κερδίσουμε ;)

 
At 4/02/2011 10:51:00 π.μ., Blogger Skevos Samios said...

ειμαι ΟΣΦΠ, μισω τον ΠΑΟ για να μιλαμε καθαρα τωρα, αλλα η προχθεσινη νικη-προκριση ηταν η μοναδικη στα 30 χρονια που παρακολουθω τον αθλητισμο, που χαρηκα για τον ΠΑΟ..τέλεια ομαδα, την ζηλευω, και χαρηκα 300% που τιμωρησε τους υπεροπτες Ισπανους..

 
At 4/02/2011 02:50:00 μ.μ., Blogger celin said...

old,καθε φορα που βλεπω εναν οποιονδηποτε αγωνα του ελληνικου ποδοσφαιρου,νιωθω την μποχα κ τηυ βρωμια του να απλωνεται πανω μου,οπως νιωθουμε το αλατι οταν βγαινουμε απτη θαλασσα.
Τη βρωμια κ τη δυσωδια που παραγουν απτους αδενες τους ολοι αυτοι οι παραγοντες,οι lady ga-ga,οι Πεοι,οι Περπινιαδηδες,οι πουρακλες.
Ειναι μοιραιο να αρρωσταινει ο οποιοσδηποτε θεατης.

Παρακολουθωντας ομως μπασκετ,ειναι σα να σου φευγει αυτη η αρρωστια,εγω ας πουμε στο μπασκετ παντα υποστηριζω τον Ολυμπιακο στην Ευρωπη γιατι μου αρεσει σαν ομαδα,ειναι θεαματικη,ειναι αφελης,ειναι δυναμη μεγαλη στο Ευρωπαικο μπασκετ
κ ακομα κ προχθες,μολονοτι η Παναθα πετυχε αυτον τον θριαμβο,ξενερωσα που δε περασε κ ο ΟΣΦΠ,να μασταν μαζι φαιναλ φορ.

Αυτο φυσικα μονο στο μπασκετ.
Γιατι,στη μπαλα,ακομα κ με τη μεικτη σηριαλ κιλερς να παιξει αντιπαλοςο ΟΣΦΠ,εγω τους δολοφονους θα υποστηριξω!Τους μισω,θελω να εξαφανιστουν απτον χαρτη.

Επομενως,το μπασκετ ειναι εκτος των αλλων,κ εξαγνιστικο.Σε εξαγνιζει απο την αρρωστια σου κ σε κανει καλυτερο ανθρωπο.
Ασε που ο μπασκετικος παναθηναικος,
και οχι μονο αυτος,αλλα συνολικα το Ελληνικο μπασκετ,ειναι τα μοναδικα συγχρονα πραγματα για τα οποια μπορει να καυχιεται αυτη η αθλια χωρα.

Η χαρα που πηρα απο αυτους τους αγωνες,δε περιγραφεται.

 
At 4/02/2011 03:16:00 μ.μ., Blogger pensierix said...

Αντε τώρα να προσθέσεις κάτι σε αυτό το κείμενο...Πιο εύκολα θα έπαιρνα το πινακάκι του Ομπράντοβιτς για να σχεδιάσω ένα πικ εν ρολ...

:)))))

Ο προπονητής δηλώνει ότι στον τραυματισμό του Νίκολας (και με το Μητσάρα στον πάγκο με φάουλ) δεν γύρισε ούτε καν να τον κοιτάξει για να μη μεταδώσει ανησυχία και φόβο στους υπόλοιπους παίκτες που θα έπρεπε πλέον να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά χωρίς την παρουσία των πρώτων βιολιών. Δε νομίζω ότι μετά από αυτό χρειάζεται να εξηγήσουμε γιατί ο Ζοτς είναι αυτό που είναι και γιατί το δημιούργημά του μας προσφέρει τις συγκινήσεις που μας προσφέρει...(όχι απαραίτητα νίκες)

Και να σκεφτεί κανείς ότι οι Γιαννακόπουλοι ήθελαν να φέρουν στην ομάδα τον...Ιωαννίδη (μπρρρρ!!!!) αλλά τους φρέναραν οι αντιδράσεις των οπαδών. Ανατριχιάζω μόνο στην ιδέα ότι στη θέση της ωραιότερης απόχρωσης του μελιτζανί θα είχαμε πεταμένα σακάκια και χριστοπαναγίες...

ΥΓ
Αν εγώ "κουράστηκα" παρακολουθώντας αυτά τα 4 ματς από τον καναπέ, φαντάζομαι την ψυχολογική και σωματική κόπωση της ομάδας ύστερα από μια τόσο δύσκολη σειρά αγώνων που απαιτούσε υψηλότατα επίπεδα συγκέντρωσης...

ΥΓ1
Καλάθης το ντράιβ, πάσα στον Βουγιούκα και καλάθι. (το πικ εν ρολ που λέγαμε)

:)))))

 
At 4/03/2011 07:41:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ωραίο κείμενο.. Δύο σχόλια μόνο!
Το "σας αγαπάμε και σας ευχαριστούμε" που γράφεις στο τέλος αναφέρεται σε όλους φαντάζομαι. Τότε (http://www.youtube.com/watch?v=3LRbS697-uQ&feature=related) είχες γράψει τίποτα στο ίδιο φίλαθλο πνεύμα; όταν στόχευαν με αεροβόλα τον φροντιστή του ολυμπιακού έγραψες τίποτα για το καμάρι της ελλάδας;

κι ένα ακόμη σχόλιο. Κανείς που παρακολουθεί μπάσκετ δεν αμφισβήτησε ποτέ ότι ο ομπράντοβιτς είναι εκ των κορυφαίων προπονητών στην ευρώπη και σίγουρα ο πιο επιτυχημένος. αλλά και ο ιωαννίδης ήταν σπουδαίος προπονητής (δεν ξέρω αν παρακολουθούσες μπάσκετ τότε) και ο ίβκοβιτς επίσης.

Φιλικά

 
At 4/06/2011 12:40:00 π.μ., Blogger Άνεργοι Δημοσιογράφοι said...

Απο τα σχολικά μου χρόνια στο ηρωϊκό 10ο Γυμνάσιο και Λύκειο, εκεί δίπλα στον ...τάφο του Ινδού θυμάμαι την ομάδα μπάσκετ του Παναθηναϊκού να κάνει υπερήφανους όλους εμάς που πιτσιρικάδες τότε κάναμε κοπάνα απο τις τελευταίες ώρες των μαθημάτων για να πάμε να δούμε την προπόνηση ή τον αγώνα. Σχεδόν 30 χρόνια μετά είναι η ίδια ομάδα που μας κρατάει ζωντανούς στα πέτρινα χρόνια του ποδοσφαίρου. Εξαιρετικό το άρθρο σου old boy

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home